Fundusz wierzytelności nie dostanie od kredytobiorcy 6,3 tys. zł, sąd oddalił pozew

Pozwem wniesionym w dniu 29 października 2025 r. powód Ł. (...)Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S. wniósł o zasądzenie od pozwanego B. V. kwoty 6.301,87 zł wraz z dalszymi odsetkami w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwany zawarł z poprzednikiem prawnym powoda umowę kredytową o numerze (...) w dniu 29 maja 2019 r. Na podstawie umowy pozwany otrzymał kartę kredytową, jednocześnie zobowiązując się do jej zwrotu na warunkach precyzyjnie określonych w umowie. Pozwany nie wywiązywał się z zobowiązania umownego, wobec czego powód wypowiedział umowę, a w dniu 20 marca 2025 r. zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności, cedując na jego rzecz całość praw i obowiązków wynikających z umowy kredytowej.

W pozwie wskazano, że na dochodzoną kwotę 6.301,87 zł składa się kwota 3.821,13 zł tytułem niespłaconej należności głównej (kapitał), 253,32 zł tytułem zaległych odsetek umownych naliczanych przez wierzyciela pierwotnego według określonej w umowie stopy procentowej od niespłaconego kapitału do dnia powstania zaległości tj. 26 maja 2022 r. do dnia wymagalności tj. 3 listopada 2022 r., kwota 2.062,48 zł tytułem odsetek karnych naliczanych przez wierzyciela pierwotnego od zadłużenia przeterminowanego naliczanych według określonej w umowie stopy procentowej do dnia powstania zaległości tj. 26 maja 2022 r. do dnia 20 marca 2025 r. oraz kwota 164,94 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od 21 marca 2025 r. do dnia złożenia pozwu.

Niniejsze postępowanie na zasadzie z art. 505

37 k.p.c. stanowi kontynuację elektronicznego postępowania upominawczego prowadzonego przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, VI Wydział Cywilny pod sygnaturą VI Nc-e 837787/25, wszczętego w dniu 30 maja 2025 r., umorzonego postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2025 r. wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

W dniu 8 grudnia 2025 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Toruniu wydał nakaz zapłaty w sprawie o sygnaturze akt X Nc 3088/25, nakazując pozwanemu dokonanie zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu i zasądzając od pozwanego na rzecz powoda zwrot kosztów procesu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty wniesionym w ustawowym terminie w dniu 21 stycznia 2026 r., pozwany B. V. zaskarżył nakaz zapłaty w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko, pozwany podnosił, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i próbował porozumieć się z Bankiem oraz powodem, lecz bezskutecznie. Jednocześnie pozwany wskazał, że taka sytuacja życiowa istnieje już od lipca 2019 r., kiedy stracił pracę, od tego czasu zwracał się do Banku o prolongatę spłaty zadłużenia jednak mu jej odmówiono.

Na dalszych etapach postępowania, powód podtrzymywał swoje stanowisko w sprawie.

Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2026 roku Sąd zarządził zwrotu pisma pozwanego z dnia 7 kwietnia 2026 roku.

Pomimo deklarowanej przez strony chęci polubownego rozwiązania sporu, strony nie zawarły ugody.

Sąd ustalił, co następuje.

W dniu 29 maja 2019 r. B. V. zawarł z (...) Spółką Akcyjną w S. (dalej również (...)) umowę o udzielenie kredytu i wydanie płatniczej karty kredytowej nr (...).

Na mocy umowy Bank udzielił pozwanemu limitu kredytowego w rachunku karty w całkowitej kwocie 4.000 zł (rozdział I ust. 1).

Umowa miała obowiązywać przez okres dwóch lat, liczonych od ostatniego dnia miesiąca, w którym zawarto umowę (rozdział I ust. 2).

Od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego Bank pobierał odsetki według zmiennej stopy procentowej, równej stopie odsetek maksymalnych określonych w art. 359 §2

(

1) k.c.

Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 4.763,56 zł i składały się na nią:

- całkowita kwota kredytu w kwocie 4.000 zł,

- całkowity koszt kredytu w kwocie 763,56 zł obejmujący odsetki od kredytu w wysokości 583,56 zł i opłatę za kartę w łącznej wysokości 180 zł za pierwszy dwuletni okres obowiązywania umowy (rozdział I ust. 9).

RRSO wynosiło 13,88%.

Kredytobiorca zobowiązany był do spłaty kredytu, w ten sposób, że będzie dokonywać comiesięcznych wpłat nie mniejszych niż:

1. suma minimalnej kwoty do zapłaty, ustalonej jako nie więcej niż 5 % kwoty wykorzystanego limitu kredytowego minimum 50 zł, a w przypadku gdy kwota wykorzystanego limitu kredytowego na dzień sporządzenia zestawienia operacji jest niższa niż 50 zł, to minimalna kwota do zapłaty odpowiada wartości limitu kredytowego wykorzystanego na dzień sporządzenia zestawienia operacji limitu kredytowego,

2. raty spłaty ratalnej „(...)”, zgodnie z ustalonym harmonogramem (w przypadku skorzystania z tej usługi),

3. kwoty przekroczenia limitu kredytowego,

4. innych wymagalnych i niespłaconych do dnia sporządzenia zestawienia operacji należności, w tym dotyczących poprzednich okresów rozliczeniowych, naliczonych zgodnie z umową o wydanie dodatkowej karty kredytowej (rozdział I ust. 13 pkt 1).

Kredytobiorca zobowiązał się do dokonania całkowitej spłaty kredytu w przypadkach rozwiązania lub wygaśnięcia umowy w dniu spłaty wskazanym w ostatnim zestawieniu operacji, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia umowy (rozdział I ust. 13 pkt 2).

Odsetki od zadłużenia przeterminowanego

Bank mógł pobierać jedynie w przypadku wszczęcia postępowania windykacyjnego po zakończeniu okresu obowiązywania umowy. Odsetki w takiej sytuacji naliczane miały być według rocznej stopy oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, która była równa stopie odsetek maksymalnych za opóźnienie wskazanych w art. 481 §2

1 k.c. (rozdział I ust. 18).

W rozdziale V ust. 3 zawarto postanowienie, zgodnie z którym okres obowiązywania umowy mógł zostać przedłużony na warunkach określonych w regulaminie. Przedłużenie okresu obowiązywania umowy na kolejny okres obliczony zgodnie z treścią ust. w rozdziale I umowy skutkować miało wznowieniem karty, w przypadku gdy upłynął okres jej ważności.

Bank miał prawo wypowiedzieć umowę z zachowaniem 62 dniowego okresu wypowiedzenia (Rozdział V ust. 5).

Dowód:

umowa pożyczki, k. 18-22.

W 2019 r. B. V. stracił pracę i od tego czasu ma problemy finansowe. Bank nie wyrażał zgody na prolongatę jego zadłużenia.

Okoliczność niezaprzeczona – twierdzenie sprzeciwu.

Pismem z dnia 30 czerwca 2022 r. Bank wezwał B. V. do zapłaty zaległości w kwocie 599,26 zł, z zastrzeżeniem, że jeśli wpłata nie zostanie dokonana do 21 lipca 2022 roku, Bank wypowie umowę, co będzie się wiązało z obowiązkiem zapłaty kwoty 4.070,97 zł.

Do pozwu nie dołączono dowodu nadania i/lub doręczenia wezwania.

Dowód:

pismo z 30 czerwca 2022 roku, k. 23-24.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2022 roku Bank przesłał B. V. wypowiedzenie umowy o udzielenie kredytu i o wydanie płatniczej karty kredytowej nr (...) z dnia 29 maja 2019 roku. W wypowiedzeniu wskazano, że zadłużenie wynosi 3.913,72 zł i od tej kwoty naliczane są dalsze odsetki.

Do pozwu nie dołączono dowodu nadania i/lub doręczenia wypowiedzenia.

Dowód:

pismo z 11 sierpnia 2022 roku, k. 25-26.

W dniu 20 marca 2025 r. (...) (...)

(...) S.A. z siedzibą w S. zawarł z Ł. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S. umowę przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności, mocą której zbył na rzecz Ł. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S. wierzytelność przysługującą mu wobec pozwanego.

Dowód:

umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikami, k. 27-41.

Ł. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S. zapłacił cenę nabycia wierzytelności na rzecz (...) (...)

(...) S.A.

Dowód:

oświadczenie, k. 42-44.

Pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r. Ł. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S. poinformował B. V. o nabyciu wierzytelności, wzywając go jednocześnie do zapłaty kwoty 6.136,93zł.

Ł. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we S. wzywał B. V. do zapłaty kolejnymi pismami z 14 lipca 2025 r. oraz z 12 sierpnia 2025 r.

Do pozwu nie dołączono dowodu nadania i/lub doręczenia ww. pism.

Dowód:

- pismo z 9 kwietnia 2025 r., k. 45-46, 49,50-52,

- pismo z 14 lipca 2025 r., k. 53-54,

- pismo z 12 sierpnia 2025 r., k. 55-56.

Powód w dniu 30 maja 2025 r. wniósł pozew o zapłatę przeciwko B. V. w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2025 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie uchylił wydany w sprawie nakaz zapłaty i umorzył postępowanie, stwierdzając, że strona powodowa ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie.

Dowód:

wydruk akt EPU Nc-e 837787/25, k. 57-63.

Opisany powyżej stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę powodową. Przedłożone dokumenty nie budziły zastrzeżeń ani wątpliwości Sądu pod względem formalnym. Ich wiarygodność i prawdziwość nie była kwestionowana. Brak było wątpliwości co do ich autentyczności.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo podlegało oddaleniu w całości.

Nie ulegało przy tym wątpliwościom, że pozwany zawarł umowę z Bankiem jako konsument w rozumieniu art. 22

1 k.c., zgodnie z którym, za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.

Tym samym w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2019 r., poz. 1083 ze zm.) – dalej „ustawa o kredycie konsumenckim”.

Zgodnie natomiast z treścią art. 117 § 2 k.c., w odniesieniu do konsumenta Sąd z urzędu bada kwestię przedawnienia roszczenia. Skutkiem zbadania tej kwestii przez Sąd w niniejszej sprawie było oddalenie powództwa w całości.

Roszczenie, którego dochodził powód w niniejszym postępowaniu uznać należało natomiast za przedawnione.

Zgodnie z art. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Żaden przepis szczególny nie znajdował w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowania, a jednocześnie roszczenie powoda pozostawało w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, dlatego Sąd przyjął, że przedawniło się ono z upływem trzech lat od daty zakończenia umowy.

Zawarcie umowy miało miejsce 29 maja 2019 r., przy czym stosownie do jej postanowień została ona zawarta na okres dwóch lat, liczonych od ostatniego dnia miesiąca, w którym została zawarta

(rozdział I ust. 2 umowy). Oznacza to, że umowa obowiązywała do 31 maja 2021 roku, natomiast roszczenie Banku o zapłatę stało się wymagalne po upływie 30 dni od tego dnia tj. w dniu 30 czerwca 2021 r. W tej sytuacji, roszczenie powoda stało się przedawnione 31 grudnia 2024 roku, a przed tym terminem termin biegu przedawnienia nie został przerwany, albowiem pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym złożono po upływie ww. terminu tj. 30 maja 2025 r.

Sąd analizując treść umowy stron, dostrzegł, że co prawda, umowa mogła zostać przedłużona – zgodnie z postanowieniami regulaminu, jednak powód takiego regulaminu w niniejszym postępowaniu nie przedłożył. W tej sytuacji, Sąd nie był w stanie ustalić, na jakich warunkach i czy w ogóle doszło do przedłużenia zawartej w dniu 29 maja 2019 roku umowy. Jednocześnie jak wynikało z treści sprzeciwu pozwany od lipca 2019 r. boryka się z problemami finansowymi i już od tego czasu nie miał możliwości spłaty zadłużenia wobec pierwotnego wierzyciela, wobec tego należało uznać, że powód nie wykazał, by istniały podstawy do przedłużenia przez Bank obowiązywania umowy po 31 maja 2021 r.

W tym stanie rzeczy, załączone do pozwu oświadczenie Banku z dnia 11 sierpnia 2022 roku w przedmiocie wypowiedzenia umowy było bezprzedmiotowe - nie mogło ono spowodować, że należność powoda stanie się ponownie wymagalna.

Zgodnie z treścią art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Skoro więc umowa została zawarta na czas określony, to rolą powoda było wykazanie, że doszło do jej przedłużenia, ponieważ to na nim spoczywał ciężar dowodu tej okoliczności. Tymczasem żaden z dowodów przedstawionych przez powoda nie odnosił się do tej kwestii.

Podobnie powód nie wykazał, aby doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, ponieważ nie przemawiają za tym dokumenty zgromadzone w sprawie.

Zgodnie z art. 123 § 1 k.c., bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia oraz przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje.

Żadna z tych okoliczności nie zachodzi w niniejszej sprawie. Jedynym działaniem poprzednika powoda było wezwanie pozwanego do zapłaty z dnia 30 czerwca 2022 roku, które nie zalicza się do katalogu przyczyn przerwania biegu terminu przedawnienia wskazanych w art. 126 § 1 k.c.

Również wytoczenie powództwa w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym nie spowodowało przerwania biegu terminu przedawnienia, ponieważ powództwo to zostało wytoczone w dniu 30 maja 2025 r. , a więc już po upływie terminu przedawnienia. Nie może również budzić wątpliwości, że także oświadczenie banku z dnia 11 sierpnia 2022 roku w przedmiocie wypowiedzenia umowy nie mogło zostać uznane za zdarzenie, które przerwało bieg przedawnienia. Nie spowodowało ono również, że roszczenie stało się ponownie wymagalne, szczególnie że jak już wyżej wskazano powód nie wykazał przedłużenia obowiązywania umowy zawartej na czas oznaczony.

Na marginesie jedynie wskazać wypada, że powód nie wykazał w niniejszym postępowaniu również wysokości dochodzonego roszczenia. Do pozwu nie dołączono bowiem żadnych dokumentów w postaci choćby historii rachunku, czy jakiegokolwiek innego dokumentu, z którego wynikałoby, jakich transakcji dokonywał pozwany oraz w jaki sposób zaliczano dokonywane przez niego wpłaty. Wpłaty takie miały miejsce, co wynika choćby z porównania kwot wskazanych w wezwaniu do zapłaty z dnia 30 czerwca 2022 roku oraz wypowiedzenia umowy z dnia 11 sierpnia 2022 roku. W przypadku więc, gdyby roszczenie nie zostało uznane za przedawnione, Sąd nie byłby w stanie ustalić, czy wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia jest zasadna.

Co więcej wobec zapisów umowy dotyczącego odsetek od zadłużenia przeterminowanego wobec braku twierdzeń pozwu, a także dowodów w sprawie w sprawie nie do ustalenia pozostaje kwota dochodzonych przez powoda odsetek. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z zapisem rozdział I ust. 18 umowy odsetki od zadłużenia przeterminowanego

Bank mógł pobierać jedynie w przypadku wszczęcia postępowania windykacyjnego po zakończeniu okresu obowiązywania umowy. Odsetki w takiej sytuacji naliczane miały być według rocznej stopy oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, która była równa stopie odsetek maksymalnych za opóźnienie wskazanych w art. 481 §2

1 k.c. W sprawie wykazano natomiast zdarzenia od którego Bank, a kolejno pozwany był uprawnionych do dochodzenia odsetek od zadłużenia przeterminowanego tj. daty wszczęcia postępowania windykacyjnego. W szczególności, że do pozwu nie dołączono żadnych dowodów doręczenia korespondencji pozwanemu.

Dodatkowo, należy zaznaczyć, że brak przedłożenia jakiekolwiek dokumentacji dotyczącej historii karty kredytowej, uniemożliwia weryfikację okresu w jakim karta była używana, również w zakresie przedawnienia roszczenia. W tym zakresie należy podkreślić, że według umowy pozwany był zobowiązany miesięcznie do wpłat nie mniejszych niż: suma minimalnej kwoty do zapłaty, raty spłaty ratalnej „(...)”, zgodnie z ustalonym harmonogramem (w przypadku skorzystania z tej usługi), kwoty przekroczenia limitu kredytowego, innych wymagalnych i niespłaconych do dnia sporządzenia zestawienia operacji należności. Tym samym wobec nieprzedłożenia ww. historii rachunku nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, że umowa obowiązywała dłużej niż w okresie do 30 maja 2021 r.

Wypada przy tym odnotować, że w tym zakresie uzupełnienie postępowania dowodowego na późniejszym etapie postępowania było niemożliwe z uwagi na zapisy art. 458

15 § 1 i 4 k.p.c. wprowadzającego prekluzję dowodową w sprawach z udziałem konsumentów. Przedsiębiorca występujący przeciwko konsumentowi obowiązany jest do powołania już w pozwie wszystkich twierdzeń i dowodów. Spóźnione wnioski podlegają pominięciu, chyba że potrzeba ich powołania wynikła później. Tym samym reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika powód zobowiązany był do przedstawienia już w pozwie kompletnego dowodu potwierdzającego, że przysługuje mu wierzytelność mająca leżeć u podstaw roszczenia. Jednocześnie strona powodowa na żadnym etapie procesu nie wykazała w tym zakresie dalszej inicjatywy dowodowej.

W tym stanie rzeczy Sąd w pkt I wyroku oddalił powództwo w całości.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie o art. 98 § 1, 98 § 1

1 k.p.c. Skoro powództwo zostało oddalone w całości, powód powinien ponieść całość kosztów procesu. Pozwany, pomimo wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania nie wykazał jednak poniesienia jakichkolwiek kosztów w niniejszej sprawie, wobec czego Sąd nie zasądził na jego rzecz żadnej kwoty tytułem zwrotu kosztów procesu.