Sprzeciw z podpisem komputerowym odrzucony, bo pozwany nie uzupełnił podpisu

postanowienia z dnia 9 lipca 2025 r. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu

Sąd wydał w niniejszej sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym uwzględnił w całości żądanie pozwu.

Pozwany H. E. złożył w dniu 14 maja 2025 r. sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, przy czym oba egzemplarze sprzeciwu podpisane zostały przez pozwanego pismem komputerowym.

Wobec powyższego wezwano pozwanego do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie - w terminie tygodniowym - pod rygorem odrzucenia sprzeciwu w razie bezskutecznego upływu tego terminu.

Pozwany nie wykonał powyższego zobowiązania w zakreślonym terminie, licząc od dnia 20 czerwca 2025 r., w której to dacie nastąpił skutek doręczenia przesyłki pozwanemu pod dotychczasowym i wskazanym w sprzeciwie adresem, zwróconej do sądu jako „niepodjęta w terminie”.

Sąd zważył, co następuje:

Sprzeciw pozwanego H. E. podlegał odrzuceniu.

Zgodnie z art. 505 § 1 k.p.c. od nakazu zapłaty pozwany może wnieść sprzeciw. Sprzeciw, tak jak każde pismo procesowe, winien zawierać podpis strony (art. 126 § 1 pkt 4 k.p.c.). Podpis własnoręczny na piśmie procesowym nie może być zastąpiony nie tylko podpisem sporządzonym na maszynie (jak np. w wypadku sporządzenia dokumentu techniką komputerową), ale też żadnym innym podpisem mechanicznym, np. faksymile, bądź kserograficzną odbitką własnego podpisu. Taki podpis stanowi kopię podpisu oryginalnego, co powoduje, iż nie da się stwierdzić, czy jest podpisem własnoręcznym, a więc czy pochodzi od osoby składającej pismo procesowe i złożony został przez tę osobę zgodnie z jej wolą. Niespełnienie wymagań związanych z wniesieniem pisma, w tym jego podpisania, powoduje uznanie go za bezskuteczne (zob. orzeczenie SN z dnia 17.04.1967 r., II PZ 22/67).

Zgodnie z art. 480

3 § 3 k.p.c. sąd odrzuca środek zaskarżenia (…) dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania.

Pozwany nie odebrał podwójnie awizowanego zgodnie z art. 139 § 1 k.p.c. wezwania do uzupełnienia braków sprzeciwu pod adresem przy ul. (...) w F., wskazanym również w sprzeciwie pozwanego. Wobec tego wezwanie zostało uznane za doręczone na podstawie art. 139 § 2 k.p.c. w ostatnim dniu, w którym pozwany miał możliwość jego odbioru w placówce pocztowej, tj. w dniu 20 czerwca 2025 r. W tej sytuacji termin na usunięcie braków formalnych sprzeciwu upłynął pozwanemu bezskutecznie w dniu 27 czerwca 2025 r. Skoro pozwany nie uzupełnił powyższego braku formalnego w tygodniowym terminie, tym samym jego sprzeciw należało odrzucić.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

F.

(...)

3. (...) H. E.

(...) ul. (...) w F.,(...)

4. (...)