Spór o zapłatę, 20 tys. zł. Sąd zasądził

W pozwie złożonym w dniu 18 września 2018r. powód (...) G. wniósł o zasądzenie od pozwanego Ł. H. (1) kwoty 20 000,00zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Ponadto domagał się od pozwanego zwrotu kosztów procesu wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, że w okresie od 02 stycznia 2015r. do 26 marca 2016r. strony świadczyły wspólnie pracę na rzecz spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w N.. Zdaniem powoda, pozwany w związku z jego zwolnieniem przesyłał do członków Rady Nadzorczej (...) a.m.b.a. będącej spółką matką (...) Sp. z o.o. maile dotyczące jego niesłusznego zwolnienia, a także z informacjami o nieprawidłowościach przy zatrudnianiu i prowadzeniu polityki kadrowej w spółce, nepotyzmie oraz innych nieprawidłowościach. Pozwany kierował też wiadomości sms do pracowników spółki, w których dezawuował powoda i innych pracowników oraz żądał rozwiązania stosunku pracy z W. H.. Wobec braku reakcji ze strony władz Spółki, pozwany kierował kolejne mail-e do członków Rady Nadzorczej w których wskazywał na liczne uchybienia i nieprawidłowości, które miały być spowodowane zaniechaniami powoda. Kolejne wiadomości mail-owe miały charakter anonimowy. W treści mail-i pozwany przedstawiał powoda jako osobę niekompetentną do prowadzenia przedsiębiorstwa, nielojalną wobec władz spółek nadrzędnych, dopuszczającą się naruszenia prawa oraz przedkładającą prywatne interesy ponad interesy spółki, powołując się na informacje nieprawdziwe i czyniąc to intencjonalnie. Insynuował on, że w stosunku do spółki toczą się postępowania wyjaśniające prowadzone przez policję i prokuraturę. Adresatem fałszywych wiadomości, kierowanych przez pozwanego byli zarówno pracownicy spółki, jak też osoby zasiadające na kluczowych stanowiskach w organach Spółki oraz spółek powiązanych, a także osoby bezpośrednio współpracujące z powodem. Powód wskazał, że był wieloletnim pracownikiem związanym ze spółką (...) i przez okres ok. 10 lat budował on swoją pozycję i reputację w ramach firmy. W opinii przełożonych był on osobą rzetelną i kompetentną. Efektem pomówień pozwanego było rozwiązanie z powodem stosunku pracy w lutym 2017r. Zdaniem powoda działanie pozwanego było bezprawne, umyślne i ukierunkowane na zaszkodzenie powodowi oraz naruszające jego dobra osobiste.

Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu pozwany wskazał, że pozew zawiera w swojej treści nieprawdziwe zarzuty. Zakwestionował by anonimowy mail był jego autorstwa. Wskazał, że powód nie odwołał się od decyzji władz spółek dotyczącej jego zwolnienia do sądu pracy, co czyni jego powództwo o naruszenie dóbr osobistych niezasadnym. Podtrzymał swoje stanowisko dotyczące powoda i sytuacji w firmie, wyrażone w mailach.

Wnosząc powództwo wzajemne pozwany – jako powód wzajemny domagał się zasądzenia od powoda - pozwanego wzajemnego kwoty 5 000,00zł tytułem zadośćuczynienia oraz zobowiązania powoda – pozwanego wzajemnego do skierowania do wszystkich członków władz spółek (...) a.m.b.a. oraz K. pisemnej wiadomości, że pozwany – powód-wzajemny nie naruszył dóbr osobistych oraz przeprosin w terminie 14 dni od uprawomocnienia wyroku.

Na rozprawie w dniu 12 marca 2020r. strony sprecyzowały swoje stanowiska. Pełnomocnik powoda – pozwanego wzajemnego wskazał, że zachowania pozwanego – powoda wzajemnego, które naruszały dobra osobiste powoda – pozwanego wzajemnego dotyczyły: sugerowania, że powód upozorował awans pozwanego, aby się go pozbyć ze stanowiska i awansować jego żonę, ocenienia negatywnie polityki kadrowej prowadzonej przez powoda, niewłaściwym zarządzaniem finansami i majątkiem spółki, pomawianiem powoda o wykonywanie pracy sprzeczne z interesem spółki, oczernianie powoda jak w mail-u z dnia 07 lutego 2017r.

Pozwany – powód wzajemny wskazał, że naruszenie jego dóbr osobistych dotyczy utraty zdrowia na skutek nieuzasadnionego zwolnienia. Jego zdaniem zachowanie K. G. (1) naruszyło wizerunek pozwanego oraz godność, bowiem powód wykorzystywał go do swoich prywatnych celów np. do organizacji wesela. Po wypowiedzeniu umowy powód zwodził pozwanego, co do ewentualnej zmiany jego stanowiska dotyczącego zwolnienia.

Powód – pozwany wzajemny, w odpowiedzi na stanowisko pozwanego –powoda wzajemnego w piśmie z dnia 02 kwietnia 2020r. wniósł o wyłącznie powództwa wzajemnego i przekazanie do rozpoznania do sądu pracy, ewentualnie o oddalenie powództwa wzajemnego w całości i zasądzenie od pozwanego – powoda wzajemnego zwrotu kosztów procesu wg. norm przepisanych.

Pozew w zakresie żądania przeproszenia został zwrócony z powodu nieuzupełnienia wskazanych braków formalnych \.

S ąd ustalił co następuje:

Powód K. G. (2) nawiązał stosunek pracy z (...) (F. J. a.m.b.a.) w dniu 3 sierpnia 2007r. Na mocy umowy z dnia 30 listopada 2012r. pomiędzy (...) a.m.b.a. oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w N. został oddelegowany z dniem 1 grudnia 2012r. do wykonywania obowiązków Dyrektora Zarządzającego (...) Sp. z o.o. na okres do 30 listopada 2015r. Wtedy podlegało mu około 8 pracowników.

W dniu 1 lipca 2014r. powód zawarł z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w N. umowę o pracę. Wtedy w firmie było zatrudnionych około 120 pracowników.

F. ód:

umowa o prac ę powoda z dnia 01 lipca 2014r., umowa o oddelegowaniu pracownika z dnia 30 listopada 2012r. wraz z tłumaczeniem (dokumenty zgromadzone w teczce akt osobowych (...) G.), dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585)

Pozwany – powód wzajemny Ł. H. (1) nawiązał współpracę ze (...) Sp. z o.o. w 2014r. na targach pracy, które odbywały się w G.. Rozmowa kwalifikacyjna pozwanego przebiegła m.in. w obecności powoda.

Ł. H. (1) zawarł w dniu 2 stycznia 2015r. z (...) Sp. z o.o. umowę o pracę na okres próbny do dnia 31 marca 2015r. w wymiarze pełnego etatu na stanowisku asystenta zarządu. Pozwany potwierdził, że zapoznał się z kodeksem etyki pracownika firmy, a także został pouczony o skutkach nieprzestrzegania kodeksu. Odbył też instruktaż stanowiskowy w ramach szkolenia wstępnego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

W dniu 31 marca 2015r. pozwany zawarł kolejną umowę na czas określony jednego roku, do dnia 31 marca 2016r. , w wymiarze pełnego etatu i na tym samym stanowisku. Jego wynagrodzenie określono na 3 000,00zł brutto.

Aneksem z dnia 10 lutego 2016r. do umowy o pracę zawartą na mocy porozumienia stron zmieniono warunki zatrudnienia Ł. H. (1) poprzez zmianę jego stanowiska pracy na specjalistę ds. zasobów ludzkich. Aneks określił, że wynagrodzenie pozwanego wynosić będzie 3 600,00zł.

F. ód:

Umowa o prac ę pozwanego z dnia 02 stycznia 2015r., kodeks etyki pracownika (...) Sp. z o.o., pouczenie dotyczące nieprzestrzegania kodeksu etyki, karta szkolenia wstępnego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, aneks do umowy o pracę z dnia 10 lutego 2016r. (dokumenty zgromadzone w teczce akt osobowych Ł. H. (1)), komunikaty HR – k. 65-66, rozwiązanie uowy – k. 227, aneks do umowy – k. 228, dowód z przesłuchania Ł. H. (1) jako pozwanego – protokół z rozprawy z dnia 28 listopada 2022r. (k. 1568), protokół skrócony (k. 1575-1585) , protokół kontroli pracodawcy – k. 14 akt PR 2Ds. 866.206

Przez cały okres zatrudnienia relacje zawodowe pomiędzy stronami były dobre, a w ocenie pozwanego nawet bardzo dobre (k. 1630). W tym czasie pozwany wykonywał obowiązki jako asystent powoda, chociaż nie posiadał wszystkich niezbędnych kompetencji m.in. miał problem z obsługą programów biurowych: A. i V. w pożądanym przez powoda zakresie, o czym powód wiedział zatrudniając pozwanego. Nie potrafił tłumaczyć symultanicznie.

W tym czasie powód zlecał pozwanemu również wykonywanie obowiązków z zakresu kompetencji działu kadr, w którym to zakresie obowiązków pozwany czuł się pewnie. Pozwany odpowiadał m.in. za opracowywanie materiałów promocyjnych oraz rekrutację pracowników. Pozwany był zainteresowany dalszą pracą w firmie na stanowisku odpowiedzialnym za zarządzanie zasobami ludzkimi, z czasem wykonywał obowiązki bardziej kadrowe niż asystenckie. W konsekwencji pozwanemu zaproponowano podpisanie aneksu w dniu 10 lutego 2016r.

F. ód:

zeznania świadka A. H. - protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 800-822), zeznania świadka W. I. - protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 800-806), dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585), dowód z przesłuchania Ł. H. (1) jako pozwanego – protokół z rozprawy z dnia 28 listopada 2022r. (k. 1632), protokół skrócony (k. 1627-1631)

W trakcie pracy pozwanego na stanowisku specjalisty ds. zasobów ludzkich popadł on w konflikt z innymi pracownikami działu kadr: W. H. i W. I.. Pozwany usiłował nawiązać z W. H. relacje towarzyskie, jednakże bez skutku. Doszło też do sytuacji, w której podniósł głos na panią H. i domagał się jej zwolnienia z firmy. Pozwany odmówił wykonania jednego z poleceń W. I. dotyczącego fotografowania nowych pracowników celem umieszczenia zdjęcia na stronie firmy. Jej zdaniem pozwany nie poświęcał całego czasu na pracę oraz przejawiał zainteresowanie zarobkami innych pracowników, co nie miało bezpośrednio związku z wykonywanymi przez niego obowiązkami. Nie układała się też współpraca pozwanego z V. Ż. oraz W. G. (1). W tym czasie pozwany stracił energię do pracy i niektórzy pracownicy zaczęli unikać kontaktu z nim.

W związku ze strukturą firmy, powód K. (1) posiadał wiedzę związaną z sytuacją w dziale kadr. Był on bezpośrednio zaangażowany w konflikt pomiędzy pracownikami, podobnie jak dyrektor finansowy V. G., pod którą podlegała ta komórka organizacyjna. Bezpośrednią przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę z pozwanym był brak możliwości współpracy pozwanego z pracownikami działu kadr. V. G. poinformowała powoda, że w przypadku jeżeli nie zostanie rozwiązany problem z pozwanym, istnieje ryzyko, że pracownicy działu kadr, w tym ona, opuszczą firmę.

Sam pozwany w trakcie zatrudnienia nigdy nie zgłosił powodowi, żadnych problemów i nieprawidłowości w firmie.

F. ód:

wiadomo ści e-mail – k. 112-113,

zeznania świadka V. G. – protokół z rozprawy z dnia 8 października 2020 r. (k 359), protokół skrócony (k. 348-352), zeznania świadka I. G. – protokół z rozprawy z dnia 08 października 2020r. (k. 359), protokół skrócony (k. 346-357), zeznania świadka W. H. – protokół z rozprawy z dnia 28 stycznia 2021r. (k 527), protokół skrócony (k. 517-526), zeznania świadka W. O. (4) – protokół z rozprawy z dnia 08 lutego 2021r. (k. 614), protokół skrócony (k. 605-607), zeznania świadka H. R. (1) – protokół z rozprawy z dnia 8 lutego 2021. (k. 614 protokół skrócony (k. 602-605), zeznania świadka W. I. – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 800-805), zeznania świadka A. H. - protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k.815-821), zeznania świadka U. A. – protokół z rozprawy z dnia 20 maja 2021r. (k. 867), protokół skrócony (k. 855-866), zeznania świadka W. C. (2) – protokół z rozprawy z dnia 20 maja 2021r. (k. 867), protokół skrócony (k. 855-866), zeznania świadka I. E. – protokół z rozprawy z dnia 24 maja 2021r. (k. 891), protokół skrócony (k. 879-881), zeznania świadka V. Ż. – protokół z rozprawy z dnia 24 maja 2021r. (k. 891), protokół skrócony (k. 879-890), zeznania świadka H. A. – transkrypcja protokołu rozprawy z dnia 31 sierpnia 2021r. (k. 1275), dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575 -1585)

W dniu 09 marca 2016r. (...) Sp. z o.o. rozwiązała z Ł. H. (1) umowę o pracę na czas określony z zachowaniem 2-tygodniowego okresu wypowiedzenia. Zostało to uzgodnione z powodem, który podejmując tę decyzję nie miał świadomości, że z końcem marca kończy się umowa o pracę zawarta z pozwanym. W okresie wypowiedzenia odwołano wcześniej zaplanowany wyjazd służbowy pozwanego do Szwecji.

Powód cenił sobie pozwanego jako pracownika i zaoferował mu wystawienie referencji po zwolnieniu.

Pracownicy firmy nie mieli wiedzy o tym co było przyczyną zwolnienia pozwanego. Raczej się tą sprawą nie interesowali.

Po zwolnieniu pozwanego nie było już w spółce stanowiska specjalisty do spraw zasobów ludzkich. Jego obowiązki przejęli pracownicy działu kadr.

okoliczno ści bezsporne, a nadto dowód:

wiadomo ści e-mail – k. 111, 114, 160,161 rozwiązanie umowy o pracę z dnia 09 marca 2016r. (k. 227), świadectwo pracy Ł. H. (1) (k. 538-539), ), zeznania świadka I. G. – protokół z rozprawy z dnia 08 października 2020r. (k. 359), protokół skrócony (k. 346-357), świadectwo pracy – k. 540,zeznania świadka I. C. (1) – protokół z rozprawy z dnia 29 stycznia 2021. (k. 557), protokół skrócony (k. 550-553), zeznania świadka W. I. - protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 800-806), zeznania świadka W. O. (2) - protokół z rozprawy z dnia 20 maja 2021r. (k. 867), protokół skrócony (k. 856-859), zeznania świadka H. A. – transkrypcja protokołu rozprawy z dnia 31 sierpnia 2021r. (k. 1275), protokół skrócony (k. 856-859), dow ód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585)

Po zakończeniu współpracy stron, pozwany zaczął wysyłać mail-e do osób zarządzających spółkami – matkami - (...) oraz K., w których wskazywał na sytuację w C. Polska. Jeśli chodzi przekazywane wiadomości to nie konfrontował pozyskanej wiedzy z pracownikami, których te informacje dotyczyły. Jednym z adresatów korespondencji był (...) M., który przekazał treść mail-i powodowi. Wiadomości zostały wysłane przez powoda z powodu rozgoryczenia i poczucia krzywdy spowodowanych zwolnieniem.

W mail-u, który G. M. przesłał do powoda w dniu 12 czerwca 2016r. pozwany wskazał, że jego działania podyktowane są kwestią honoru, w związku z niesprawiedliwym potraktowaniem jego osoby. Pozwany w treści mail-a wskazał na problem alkoholowy A. O. oraz prowadzenie przez niego konkurencyjnej firmy oraz brak reakcji powoda na sygnały o tej osobie. Pomimo jego wcześniejszego zwolnienia powód przywrócił mu dostęp do systemu informatycznego C.. Wskazał, że firma zatrudniała też W. O. (1) - osobę, która została skazana wyrokiem sądu za udział w grupie przestępczej. Dodatkowo pozwany wskazał o incydencie związanym z kradzieżą laptopa firmowego oraz publikowaniem wiadomości na ten temat w mediach społecznościowych. Wskazał też błędy związane z zatrudnianiem niewłaściwych osób: Ł. A., O. Ż., O. J. (2), V. J. i wywodził, że zwolnienie jego osoby spowodowane jest pomówieniami ze strony W. H. oraz W. I..

W treści wiadomości przesłanej przez G. M. 12 czerwca 2016r. był też wcześniejszy mail pozwanego do członków zarządu spółek (...) oraz K., w których pozwany wskazuje, że powód upozorował awans pozwanego na stanowisko specjalisty ds. zasobów ludzkich, by następnie rozwiązać z nim umowę o pracę. Ponadto podkreślił, że stanowisko asystenta powoda, które zajmował wcześniej pozwany, zostało obsadzone przez żonę powoda – O. G. (1), a także że decyzja powoda o jego zwolnieniu została podjęta pod wpływem działań O. G. (1), która pozostaje w bliskich relacjach koleżeńskich z W. I., z którą pozwany popadł w konflikt. Dodatkowo pozwany zasygnalizował o problemie nepotyzmu w firmie dotyczącym m.in. osoby W. G. (1), męża V. G.. Opisał również incydent związany z podglądaniem kobiet przez W. G. (1) w damskiej toalecie, podczas przyjęcia firmowego.

G. M. przekazał powodowi również mail pozwanego z dnia 10 stycznia 2017r. W wiadomości pozwany dziękuje członkom spółki za zwolnienie osób podejrzewanych o przyjmowanie łapówek: O. i W. F. (1). Wskazał również na liczne kontrole przeprowadzane w firmie przez organy: policji, prokuratury, Urzędu Skarbowego. Informował, że w firmie dochodziło do fałszowania dokumentów dotyczących szkoleń BHP, wskazując że proceder ten uwikłane są osoby z działu kadr: W. I. i V. Ż., a także informatyk W. C. (2) oraz W. H., zaś powód posiada wiedzę na temat tej działalności. Pozwany pisał też o nieprawidłowościach związanych z wprowadzaniem systemu E. do firmy. Insynuował też, że powód wraz z innymi pracownikami: H. R. (1) oraz I. C. (1) są zamieszani w sprawy kryminalne. Zarzucił powodowi działanie na szkodę spółki, w związku z nawiązaniem współpracy z inna bankrutującą firmą i wskazał, że za złą kondycję finansową spółki wpływ mają liczne błędy związane z polityką kadrową oraz logistyką, a nie koniunktura na rynku i sytuacja pogodowa. Podkreślił, że słabe wyniki w dziale windykacji spowodowane są zatrudnianiem osób w oparciu o powiązania koleżeńskie i rodzinne, a nie o umiejętności, wiedzę i predyspozycje. Podkreślał, że jego działania mają na celu dobro firmy.

F. ód:

przet łumaczona treść mail-a G. M. skierowana do powoda z dnia 12 czerwca 2016r. (k. 8-20), przetłumaczona treść mail-a G. M. skierowana do powoda z dnia 12 czerwca 2016r. (k. 21-24), wnioski pozwanego celem pozyskania informacji, które przekazał wcześniej w mailach –k. 260-263, zeznania świadka A. H. – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 815-821),- dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585), dowód z przesłuchania Ł. H. (1) jako pozwanego – protokół z rozprawy z dnia 28 listopada 2022r. (k. 1632), protokół skrócony (k. 1627-1631)

Po zwolnieniu z pracy powód przez 5 miesięcy leczył się psychiatrycznie. Utrata pracy była źródłem jego dyskomfortu psychicznego w postaci zaburzeń adaptacyjnych i reakcji lękowo-depresyjnej .

F. ód:

za świadczenie k. 85, przebieg leczenia – k. 188-190, oświadczenie k. 509

W dniu 5 listopada 2016r. Dyrektor Sprzedaży (...) Sp. z o.o. – I. G., w mail-u skierowanym do powoda poinformował go, że 4 listopada 2016r. pozwany podczas rozmowy telefonicznej zażądał zwolnienia z firmy (...), wskazując, że posiada informacje, które zaszkodzą powodowi i ujawni je, jeżeli powód nie spełni jego żądania. Podkreślił, że chodzi o pięć spraw, z których trzy są potwierdzone, a które doprowadzą do zwolnienia powoda ze stanowiska. Dodatkowo pozwany poinformował Pana G., że jego działania przyczyniły się już do zwolnienia dwóch pracowników: O. G. (1) oraz W. G. (1). Pozwany poinformował I. G., że doprowadzi także do zwolnienia V. G..

F. ód:

przet łumaczona treść mail-a I. G. skierowana do powoda z dnia 05 listopada 2016r. (k. 8-9), zeznania świadka I. G. – protokół z rozprawy z dnia 08 października 2020r. (k. 359), protokół skrócony (k. 346-357),

W dniu 7 lutego 2017r. G. M. przekazał powodowi anonimowego mail-a przesłanego z adresu

scandagrapolska@wp.pl podpisanego przez Grupę pracowników C. Polska, którym zależy. Jako właściciel konta figuruje w treści mail-a osoba o nazwie (...).

Analiza językowo-treściowa dokonana w oparciu o wiedze z dziedziny lingwistyki kryminalistycznej jednoznacznie wskazała na występowanie w treści anonimowego maila, całych zespołów cech zbieżnych z idiolektu wypowiedzi pozwanego. Wynik tej analizy jednoznacznie wskazuje, że autorem anonimowego maila jest ta sama osoba, która sporządziła pisma procesowe i wiadomości e-mail, podpisane nazwiskiem Ł. H. (1). Katalog cech zgodności wykazało 10 grup cech, z czego 6 dotyczy ściśle charakterystycznych cech językowo-treściowych, których zbieżność nie może stanowić kwestii przypadku. Jednoznacznie wskazuje to na ilościową i jakościową przewagę cech zbieżnych, co wskazuje na wnioski o pochodzeniu zapisów od tej samej osoby. Cechy te dotyczą: sposobu formułowania wypowiedzi przez pozwanego, tonu, specyficznego przedstawiania okoliczności.

F. ód:

przet łumaczona treść mail-a G. M. skierowana do powoda z dnia 07 lutego 2017r. (k. 10-11), prywatna korespondencja pozwanego (wykorzystana na potrzeby opinii biegłej – k. 190-204, (...)), opinia biegłej z zakresu lingwistyki kryminalistycznej z dnia 06 września 2021r. (k. 1017 – 1046), opinia uzupełniająca z dnia 22 listopada 2021r. (k. 1154-1156), opinia uzupełniająca z dnia 21 grudnia 2021r. (k. 1210), opinia ustna biegłej z zakresu lingwistyki kryminalistycznej – O. J. (1) – protokół z rozprawy z dnia 07 kwietnia 2022r. (k. 1381), protokół skrócony (k. 1374-1378), opinia ustna biegłej z zakresu lingwistyki kryminalistycznej – O. J. (1) – protokół z rozprawy z dnia 26 maja 2022r. (k. 1458), protokół skrócony (k. 1455v-1457v).

W dniu 8 lutego 2017r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w N. rozwiązała umowę pracy z powodem za wypowiedzeniem. Jako przyczynę wskazano: odwołanie powoda przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników z funkcji Członka zarządu oraz niesatysfakcjonujące wyniki finansowe Spółki w 2016 roku.

Decyzję o zwolnieniu powoda podjęła grupa nadzorcza dwóch spółek (...) K.. Powód otrzymał decyzję od G. M. - tej samej osoby która poinformowała powoda o wiadomościach mail-owych, które otrzymali członkowie grupy nadzorczej. Wcześniej powód otrzymywał sygnały, że członkowie zarządu firm znają treść mail-i i chcą rozwiązać problem. Powodem zwolnienia były słaby wynik finansowy spółki za 2016 r. Jednak wynik ten był znany już przed końcem roku, ponieważ powód brał udział w comiesięcznych spotkaniach z pracownikami zarządzającymi (...) i K.. Była to grup nadzorcza, w której dyskutowano o finansach i wynikach spółek. Część decyzji powoda musiało zyskać aprobatę spółek matek, aby mogły zostać wprowadzone w życie. Zwolnienie powoda było zaskoczeniem dla współpracowników. Nie dyskutowano w firmie na temat przyczyn zwolnienia.

F. ód:

rozwi ązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem z dnia 08 lutego 2017r. (k. 533-535), świadectwo pracy powoda (k. 533), także dokumenty zgromadzone w teczce akt osobowych K. (1), ), zeznania świadka I. G. – protokół z rozprawy z dnia 08 października 2020r. (k. 359), protokół skrócony (k. 346-357), zeznania świadka O. X. (2) – k. 1342-1348, dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585)

Także spółki matki zarządziły wprowadzenie nowego systemu komputerowego. Zdecydowano nie narzucać wspólnego systemu wszystkim spółkom lecz zarządzono wprowadzenie miejscowych rozwiązań. W Polsce wybrano firmę (...), o zostało zaakceptowane przez spółki w Danii i w Szwecji. Współpracę rozpoczęto w czasie gdy powód pracował jeszcze w spółce. Pozwany nie wiedział, jaką wiedze o wdrażaniu systemu maja spółki matki i ze co do zasady była to ich decyzja . Wdrożenie systemu nie powiodło się , ponieważ wdrożenie systemu okazało się zbyt drogie i zbyt czasochłonne dla spółki.

F. ód:

zeznania świadka W. G. (2) – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 809-815),- dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585), dowód z przesłuchania Ł. H. (1) jako pozwanego – protokół z rozprawy z dnia 28 listopada 2022r. (k. 1632), protokół skrócony (k. 1627-1631)

W (...) Sp. z o.o. zasadniczo przeprowadzano szkolenia BHP. Były to szkolenia okresowe, a także szkolenia stanowiskowe dla nowych pracowników. W przypadku gdy szkolenie obejmowało pojedynczego pracownika, przeprowadzała je W. I. – pracownik działu personalnego. W przypadku większej ilości osób, szkolenia były przeprowadzane przez zewnętrzną firmę. Osobą odpowiedzialną za szkolenie BHP był pracownik tej firmy – W. Ś.. Podpisywał on kartę szkolenia dotyczącą pozwanego. Zdarzały się przypadki, że takie szkolnie nie było przeprowadzone lub ni przeprowadzono go we właściwej formie, ale nie był podrabiane podpisy pracowników na zaświadczeniach o szkoleniach które faktycznie się nie odbyły.

F. ód:

pismo PIP z 8 lipca 2016

r.,

zeznania świadka W. C. (1) – protokół z rozprawy z dnia 28 stycznia 2021. (k. 517), protokół skrócony (k. 523-527), zeznania świadka H. R. (3) protokół z rozprawy z dnia 05 lutego 2021r. – k. 598, protokół skrócony – k. 588-596), zeznania świadka W. F. (1) – protokół z rozprawy z dnia 08 lutego 2021r. (k. 614), protokół skrócony (k. 601-613), zeznania świadka W. I. – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 800-805), zeznania świadka W. G. (2) – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 800-822), zeznania świadka W. O. (2) – protokół z rozprawy z dnia 20 maja 2021r. (k. 867), protokół skrócony (k. 855-866), zeznania świadka U. A. – protokół z rozprawy z dnia 20 maja 2021r. (k. 867), protokół skrócony (k. 855-866), zeznania świadka H. A. – transkrypcja protokołu rozprawy z dnia 31 sierp nia 2021r. (k. 1275), protok ół przesłuchania świadka K. G. (4) w postępowaniu przygotowawczym – k 31v, 84-85 akt PR 2Ds. 866.2016, protok ół przesłuchania świadka W. I. w postępowaniu przygotowawczym – k 48-49v akt PR 2Ds. 866.2016, protok ół przesłuchania świadka H. G. w postępowaniu przygotowawczym – k 61-62v akt PR 2Ds. 866.2016, protok ół przesłuchania świadka V. Ż. w postępowaniu przygotowawczym – k 74-75akt PR 2Ds. 866.2016, protok ół przesłuchania świadka Ł. H. (2) w postępowaniu przygotowawczym– k 25-26, 78-79, 113-117 akt PR 2Ds. 866.2016, protokół Państwowej Inspekcji Pracy k 80-80v akt PR 2Ds. 866.2016, protokół przesłuchania świadka W. O. (3) w postępowaniu przygotowawczym – k 82-83akt PR 2Ds. 866.2016

Pozwany zawiadomił policję o możliwości popełnienia przestępstwa polegającego na fałszowaniu w (...) Sp. z o.o. podpisów, w tym pozwanego pod dokumentami potwierdzającymi przeprowadzenie szkoleniami BHP. Zawiadomienie miało miejsce po złożeniu przez firmę pozwanemu pisma o wypowiedzeniu stosunku pracy. Postępowanie w sprawie prowadził funkcjonariusz policji – H. R. (2). Następnie sprawa została przekazana do Prokuratury, która umorzyła postępowanie. W trakcie postępowania zeznania świadków w sprawie fałszowania podpisów były sprzeczne. W sprawie sporządzono opinię biegłego, który stwierdził, że podpis pod protokołem szkolenia dotyczącym pozwanego został złożony przez pozwanego.

F. ód:

dokumenty post ępowania nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową Bydgoszcz-Północ PR 2Ds 866.2016 (k. 615-663), zeznania świadka Ł. N. – protokół z rozprawy z dnia 29 stycznia 2021r. (k. 557), protokół skrócony (k. 549-556), protokół z rozprawy z dnia 0 października 2022r. (k. 1568), protokół skrócony (k. 1567v), zeznania świadka H. R. (2) – protokół z rozprawy z dnia 06 maja 2021r. (k. 797), protokół skrócony (k. 782-796), zeznania świadka W. O. (3) – protokół z rozprawy z dnia 02 czerwca 2022r. (k. 1470), protokół skrócony (k. 1467-1469), opinia biegłego - k. 98-99 akt PR 2Ds. 866.2016

Przeciwko (...) S.A. Sp. z o.o. toczyły się także inne postępowania. Prokuratura prowadziła postępowanie w sprawie środków ochrony roślin. Postępowanie zostało wszczęte w związku z anonimowym zgłoszeniem. Zostało umorzone przez Prokuraturę.

Kontrole w firmie przeprowadzała też: Państwowa Inspekcja Pracy, która wykryła nieprawidłowości związane z niesprawnymi gaśnicami oraz Urząd Skarbowy, który w 2014r. nie wykrył żadnych nieprawidłowości, natomiast w 2016r. w związku z ujawnionymi błędami, firma musiała skorygować wierzytelności.

Przeprowadzone postępowania wykazały nieznaczne uchybienia. Na (...) S.A. Sp. z o.o. nie zostały nałożone żadne kary pieniężne.

F. ód:

dokumenty PIP - . 249-257,zeznania świadka V. G. – protokół z rozprawy z dnia 08 października 2020r. (k. 359), protokół skrócony (k. 346-357), zeznania świadka I. G. – protokół z rozprawy z dnia 08 października 2020r. (k. 359), protokół skrócony (k. 346-357), pismo Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego –k. 472zeznania świadka W. H. – protokół z rozprawy z dnia 28 stycznia 2021r. (k. 527), protokół skrócony (k. 517-526), zeznania świadka H. R. (2) – protokół z rozprawy z dnia 06 maja 2021r. (k. 797), protokół skrócony (k. 782-796), zeznania świadka A. H. – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 800-822), zeznania świadka U. A. – protokół z rozprawy z dnia 20 maja 2021r. (k. 867), protokół skrócony (k. 855-866).

Zatrudnianie pracowników leżało w kompetencji działu kadr, jednak rekrutację prowadził dział , do którego miał być zatrudniony pracownik, np. dział sprzedaży. W rekrutacji brał udział w szczególności kierownik danego działu. Taką osobą był np. I. C. (1).

W ten sposób został zatrudniony A. O.. Był on osobą kompetentną i sprawnym pracownikiem do czasu, gdy okazało się, że ma on problem alkoholowy. Gdy nie potrafił zapanować nad nałogiem i zaczął on wpływać na wyniki jego pracy podjęto różne formy pomocy, aby A. O. wyszedł z nałogu. Gdy wysiłki te nie zaowocowały zmianą ,A. O. został zwolniony, a wraz z nim osoby, które zostały zatrudnione za jego pośrednictwem .

F. ód:

zeznania świadka H. R. (1) – protokół z rozprawy z dnia 8 lutego 2021. (k. 614), protokół skrócony (k. 602-605), zeznania świadka A. H. – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 815-821),- zeznania świadka W. O. (1) – protokół z rozprawy z dnia 26 maja 2022r. (k. 1458 protokół skrócony (k. 1453-1456), dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585), wywiad an kanale YouTube – k. 1613a.

W firmie miała miejsce rotacja pracowników. Zwłaszcza na stanowiskach przedstawicieli handlowych. Zwalniano osoby, które nie osiągały zaplanowanych wyników i zastępowano je nowymi osobami. Kolejnych pracowników zatrudniano na podstawie kompetencji, przy czym zdarzało się, że były to rodziny już zatrudnionych osób, które dowiadywały się o wakatach. Na tej samej podstawie odbywały się awanse. Niektórzy pracownicy w spółce pracowali po kilka, kilkanaście lat. Pokrewieństwo nie stanowiło kryterium zatrudnienia, ale nie było przeszkodą w jego uzyskaniu. W pewnym momencie spółki matki narzuciły spółce (...) rezygnację z zatrudniania osób spokrewnionych z osobami zatrudnionymi na stanowiskach menadżerskich i konieczność zwolnienia tak zatrudnionych wcześniej osób. By to jeden z powodów, dla których zwolniona została żona powoda O. G. (1) i C. G. – mąż dyrektor finansowej V. G..

W firmie w dziale logistyki pracowali O. i W. F. (1). Pojawiły się pogłoski o tym, że osoby te biorą łapówki. Nie zostali zwolnieni na podstawie tych pogłosek, lecz przeprowadzono w tej sprawie dyskretne wewnętrzne dochodzenie i nie udało się tego ostatecznie udowodnić. Zostali zwolnieni po ustaleniu nieprawidłowości w sprawie pojazdu, z którego prywatnie korzystali. Pozostali pracownicy nie byli informowani o zaistniałej sytuacji.

Tak samo nie został zwolniony pan G. , co do którego mówiono w firmie, że podczas imprezy integracyjnej podglądał żonę pana C.. Nie udało się ustalić jak faktycznie wyglądała ta sytuacja. Żeby załagodzić sytuacje, pan G. wykonywał prace zdalnie, a potem opuścił firmę z tego powodu, że pracowania w niej jego żona, która miała wyższe stanowisko i dochody.

W. O. (1) pracował w spółce, gdy został w niej zatrudniony powód. Powód zaproponował awans W. O. (1) z uwagi na jego kompetencje. Ostatecznie został przez powoda zwolniony z tego powodu, że nadużywał pojazdu służbowego. Konkretnie w czasie gdy był na zwolnieniu lekarski korzystał z pojazdu a koszt firmy. Wcześniej (2007-2008) był karany za wyłudzenie świadczenia z ubezpieczenia.

F. ód:

artyku ł w internetowym wydaniu gazety – k. 71, nabór na staż – k. 109-110, ogłoszenia o poszukiwaniu pracowników - . 80-81, zeznania świadka V. G. – protokół z rozprawy z dnia 08 października 2020r. (k. 359), protokół skrócony (k. 346-357), zeznania świadka I. G. – protokół z rozprawy z dnia 08 października 2020r. (k. 359), protokół skrócony (k. 346-357), zeznania świadka W. C. (1) – protokół z rozprawy z dnia 28 stycznia 2021. (k. 517), protokół skrócony (k. 523-527), zeznania świadka U. F. – protokół z rozprawy z dnia 29 stycz nia 2021. (k. 557), protok ół skrócony (k. 548-550), zeznania świadka I. C. (1) – protokół z rozprawy z dnia 29 stycznia 2021. (k. 557), protokół skrócony (k. 550-553), zeznania świadka W. D. – protokół z rozprawy z dnia 29 stycznia 2021. (k. 557), protok ół skrócony (k. 553-555), zeznania świadka H. R. (1) – protokół z rozprawy z dnia 8 lutego 2021. (k. 614 protokół skrócony (k. 602-605), zeznania świadka W. F. (1) – protokół z rozprawy z dnia 8 lutego 2021. (k. 614) protokół skrócony (k. 609-611), zeznania świadka Ł. A. – protokół z rozprawy z dnia 6 maja 2021 r. (k. 797) , protokół skrócony (k. 788), zeznania świadka Ł. O. – protokół z rozprawy z dnia 6 maja 2021 r. (k. 797) protokół skrócony (k. 788), zeznania świadka H. W. (1) – protokół z rozprawy z dnia 6 maja 2021. (k. 797) protokół skrócony (k. 791-793), zeznania świadka O. Z.– protokół z rozprawy z dnia 6 maja 2021. (k. 797) protokół skrócony (k. 794-796), zeznania świadka W. I. – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 800-805), zeznania świadka W. G. (1) – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 806-809),- - zeznania świadka W. G. (2) – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 809-815), zeznania świadka A. H. – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 815-821) , ze znania świadka W. O. (2) - protokół z rozprawy z dnia 20 maja 2021r. (k. 867), protokół skrócony (k. 856-859), zeznania świadka W. O. (1) – protokół z rozprawy z dnia 26 maja 2022r. (k. 1458 protokół skrócony (k. 1453-1456, dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585)

W firmie organizowano imprezy integracyjne oraz spotkania biznesowe i szkolenia z udziałem kontrahentów spółki. Były to imprezy wyjazdowe, na których były organizowane bankiety i imprezy taneczne na których spożywano alkohol.

okoliczno ść bezsporna,

a nadto dow ód: zrzuty ekranu z medi ów społecznościowych – k. 130-133, zeznania świadka A. H. – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 815-821),- dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585)

Nie wszystkie decyzje biznesowe podejmowane w firmie były trafne. Spółka przez kilka lat kontynuowała współpracę z firmą (...). Firmie tej przyznano limit kredytowy , a ostatecznie ogłosiła ona upadłość i naraziła spółkę (...) na straty. Decyzja o współpracy i kredycie nie była podejmowana jednoosobowo. Pozwany wiedział, że stosunki biznesowe z ta firmą mogą być ryzykowne od innego pracownika – pana G., który miał tę wiedze z firmy zewnętrznej. Pozwany nie poinformował tym powoda ani nie ustalił, w jakim zakresie dotarła ta wiedza do powoda od pana G..

W Internecie pojawiały się negatywne opinie o firmie.

F. ód:

opinie – k. 82-84. 138-143, zeznania świadka U. F. – protokół z rozprawy z dnia 29 stycznia 2021. (k. 557), protokół skrócony (k. 548-550), zeznania świadka W. D. – protokół z rozprawy z dnia 29 stycznia 2021. (k. 557), protokół skrócony (k. 553-555),

F. ód:

dow ód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585)

Pozwany pomógł powodowi znaleźć miejsce, w którym mogłoby się odbyć zaplanowane przez powoda wesele, ponieważ wcześniej zamówioną salę właściciel sprzedał i wypowiedział powodowi umowę na miesiąc przed uroczystością. Powód potrzebował pilnie znaleźć inne miejsce aby wyprawić uroczystość. W tej sytuacji poprosił znajome mu osoby, w tym powoda o pomoc w znalezieniu nowego miejsca, co odbywało się również w godzinach pracy. Powód potraktował to jako koleżeńską przysługę, a wg. aktualnej relacji pozwanego było to polecenie służbowe. Współpracownicy pozwanego, z którymi rozmawiał na ten temat w czasie gdy odbywała się organizacja wesela postawę pozwanego odebrali jako chęć wykazania się, a nie działanie pod wpływem lęku przed zwolnieniem. Pozwany był dumny z udziału w organizowaniu uroczystości, w tym także transportuac gości weselnych.

okoliczność bezsporna, a nadto dowód: wiadomości e-mail – k. 63-64, zeznania świadka A. H. – protokół z rozprawy z dnia 10 maja 2021r. (k. 825), protokół skrócony (k. 815-821), zeznania świadka W. O. (2) - protokół z rozprawy z dnia 20 maja 2021r. (k. 867), protokół skrócony (k. 856-859), zeznania świadka O. G. (2) - protokół z rozprawy z dnia 3 listopada 2022 r. (k. 1568), protokół skrócony (k. 1576-1578), - dowód z przesłuchania K. (1) jako powoda – protokół z rozprawy z dnia 03 listopada 2022r. (k. 1586), protokół skrócony (k. 1575-1585), dowód z przesłuchania Ł. H. (1) jako pozwanego – protokół z rozprawy z dnia 28 listopada 2022r. (k. 1632), protokół skrócony (k. 1627-1631).

W innych środowiskach i grupach pracowniczych pozwany dobrze się odnalazł i był cenionym pracownikiem.

Dow ód:

referencje z 1 sierpnia 2013 r. – k. 67, opinia – k. 68, opinia o pracowniku – k. 9.

S ąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgodnych twierdzeń stron, zeznań wskazanych wyżej świadków, złożonych przez strony dokumentów i zdjęć wskazanych w stanie faktycznym, opinię biegłej i przesłuchanie stron.

Treść ani prawdziwość dokumentów, na których oparł się Sąd nie była kwestionowana przez strony i Sąd dał im wiarę w całości.

Sąd oparł się na zeznaniach świadków V. G. , I. G., W. H., W. C. (1), Ł. N., U. F., I. C. (1), W. D., H. R. (3), H. R. (1), W. O. (4), W. F. (1),

Ł. A., Ł. O., H. W. (2), O. Z., I. E., W. I., W. G. (1), W. G. (2), A. H., W. O. (2), U. A., W. C. (2), V. Ż., H. A., O. U. X., W. O. (1), W. O. (3) i O. G. (1) w zakresie uwzględnionym w stanie faktycznym, gdyż wszyscy zeznawali spontanicznie i szczerze. Ich zeznania były ze sobą spójne, niezbyt szczegółowe, co korespondowało z tym jaki okres czasu upłynął od zdarzeń których dotyczy przesłuchanie do samego przesłuchania. Dowód z zeznań świadków dał obraz dużej firmy, w której panują różne relacje pomiędzy pracownikami – czasem przyjacielskie, czasem czysto zawodowe nie zawsze przyjemne, a Prezes zarządza firmą w sposób kulturalny i oparty na zaufaniu do zatrudnionych osób. Szczególnie zaś docenia pracę sprawdzonych, długo zatrudnionych pracowników. Zeznania te korespondowały z załączonymi dokumentami i pozwoliły na ustalenie spójnego stanu faktycznego.

Sąd nie oparł się na zeznaniach H. O., O. Ż., O. F., H. R. (2), K. H., I. C. (2), W. F. (3) , C. Ż., E. H., G. M. i O. X. (1) bowiem nie wniosły one niczego istotnego do sprawy. Świadkowie ci nie mieli wiedzy, która pozwoliłaby dokonać ustaleń relewantnych do przedmiotu sporu. (...) M. w ogóle nie był tą osobą , której dotyczył wniosek – Sąd w przesłuchał ona osobę, niż ta której dotyczył wniosek, ale taki adres świadka otrzymał od pozwanego za pośrednictwem Sądu.

Sąd pominął dowód z zeznań świadka A. O., który zmarł oraz świadków K. G. (3) i H. G., bowiem pozwany nie podął prawidłowych adresów tych świadków umożliwiających ich prawidłowe wezwanie na termin rozprawy. Co do H. G. to powód, przed podaniem go Sądowi, w ogóle nie sprawdził, czy jest to adres właściwej osoby.

Sąd pominął również dowód z zeznań świadka O. I., bowiem okoliczność, że pozwany pomógł znaleźć powodowi lokal na wesele nie była sporna pomiędzy stronami, a szczegóły tego przedsięwzięcia nie były istotne dla sprawy. Pominięty został dowód z zeznań świadków V. U. i W. F. (2), bowiem ich przesłuchanie jedynie niepotrzebnie przedłużyłby postępowanie w sytuacji gdy pozwany nie wiedział jaką wiedzą dysponują świadkowie.

Sąd dał wiarę także dowodowi z przesłuchania stron, które mówiły spontanicznie, logicznie i szczerze. Przy ocenie przesłuchania stron istotna była nie tyle ich zgodność z prawdą ile prawidłowość wyciąganych wniosków z obiektywnych zdarzeń i dokonywanych ocen tych zdarzeń czy zachowań szczególnie głównego powoda w sprawie.

Co do opinii biegłej z zakresu lingwistyki kryminalistycznej, to Sąd uznał je za fachowe i rzetelne, gdyż były one zupełne, jasne i obiektywne. Biegła szczegółowo wyjaśniła na jakiej podstawie i z jakich przesłanek wywiodła wnioski opinii. W opiniach ustnych wyjaśniła wątpliwości zgłaszane przez pozwanego i szczegółowo odniosła się do podniesionych zarzutów. Wskazywała także na dalsze charakterystyczne cechy idiolektu pozwanego, który ujawnił je w pismach formułujących zarzuty do opinii i w pytaniach oraz komentarzach do biegłej na rozprawie. W przekonywujący sposób wyjaśniła, w jaki sposób było możliwe opiniowanie w odniesieniu do teksu, który był przetłumaczony i tekstu, którego pozwany był wyłącznie współautorem oraz uzupełniła wiedzę Sądu w tej rzadko spotykanej dziedzinie w taki sposób, aby umożliwić Sądowi ustalenie faktów niezbędnych do wyrokowania w sprawie. Opinie zostały sporządzone zgodnie ze wszystkimi wymogami przewidzianymi dla tego typu dokumentów oraz w sposób precyzyjny odpowiadały na zadane pytania.

Sąd nie oparł się na opinii biegłego z dziedziny informatyki I. O., ponieważ z powodu braku możliwości pozyskania niezbędnych danych ( również przez Sąd w sprawie cywilnej) biegły nie był w stanie odpowiedzieć na postawione przez Sąd pytania.

Sąd pominął szereg wniosków dowodowych pozwanego. W postanowieniu z 8 października 2020 r. pominął wnioski zmierzające do poszukiwania stanu faktycznego a nie służące dowodzeniu konkretnych twierdzeń. Sąd pominął dowód z wydrukowanych smsów pozwanego z W. C. (1), ponieważ z ich treści nie wynikało jakich konkretnie sytuacji dotyczą i świadek również nie potrafił osadzić ich w konkretnych wydarzeniach w spółce (...).

Pominięte zostały dowody ze zdjęć k. 56-62 i 366-379, albowiem nie wiadomo w jakich okolicznościach zostały zrobione i czego właściwie miałyby dowodzić. Co do k. 72-78 to znajduje się na nich korespondencja elektroniczna w języku angielskim. Większość tych wiadomości została złożona również w wersji przetłumaczonej, a dokumenty w języku innym niż urzędowy nie mogą stanowić dowodu w sprawie na okoliczność zawartych w nich treści.

Dowody z dokumentów zawnioskowane w pismach z 2 listopada 2022 r. i 25 listopada 2022 r. Sąd pominął jako spóźnione. To z tej przyczyny, że na posiedzeniu przygotowawczym zakreślił termin na złożenie ostatecznych wniosków dowodowych, a pozwany nie udowodnił, że dowodów tych nie mógł zgłosić w tak zakreślonym terminie. Co do orzecznictwa to procedura cywilna w ogóle nie zna takiego dowodu. Orzeczenia innych sądów mogą co najwyżej służyć jako wyrażenie i uzasadnienie poglądu strony w sprawie.

Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia wskazać należy, że obie strony w niniejszym procesie domagały się wzajemnie zapłaty na swoją rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Spośród pięciu roszczeń służących ochronie dóbr osobistych: o ustalenie, o zaniechanie naruszeń, o usunięcie skutków naruszenia, o zadośćuczynienie i o zapłatę sumy na cel społeczny, dla dochodzenia dwóch ostatnich wymagana jest dodatkowo przesłanka winy podmiotu dokonującego naruszenia. Zatem podstawę prawną roszczenia powoda głównego i wzajemnego będą stanowiły przepisy art. 448 § 1 k.c. w zw. z art. 24 § 2 k.c. w zw. z art. 415 kc. bowiem przepisy art. 448 k.c. nie tworzą samodzielnej podstawy odpowiedzialności, ale odsyłają do innych przepisów reżimu deliktowego – tych, które wyraźnie wskazują podmiot odpowiedzialny i szczegółowe przesłanki jego obowiązku odszkodowawczego. W niniejszej sprawie będzie to art. 415 stanowiący, iż kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę obowiązany jest do jej naprawienia.

Zgodnie z przepisami art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Stosownie do regulacji art. 24 § 2 k.c. jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych.

Co istotne, pojęcie „dobro osobiste” ma charakter dynamiczny, zmienny w czasie, a jego treść zależy od wielu czynników, w tym określonego poziomu cywilizacyjnego, przyjętych w społeczeństwie zasad moralnych i prawnych, istniejącego rozwoju stosunków społecznych, gospodarczych, a nawet politycznych. Taki sam, dynamiczny charakter ma pojęcie naruszenia dobra osobistego, zmienny w czasie i dotyczący konkretnych środowisk

(zob. uchwała składu siedmiu sędziów SN z 16.07.1993 r., I PZP 28/93, OSNCP 1994/1, poz. 2; PiZS 1994/2, s. 61, z glosą J. Skoczyńskiego).

Tak złożona podstawa prawna roszczenia powoduje, że powód główny i wzajemny obowiązani byli wykazać szereg przesłanek, aby osiągnąć pożądany procesem cel. Po pierwsze należało wykazać, że obu panom przysługują dobra osobiste, które swoim zachowaniem naruszyła druga strona oraz to, że doszło do ich naruszenia. Jednocześnie domagając się zadośćuczynienia każdy powód winien dowieść, że działanie pozwanych było zawinione oraz rozmiar doznanej krzywdy.

Dobra osobiste – to uznane przez system prawny wartości niematerialne (tj. wysoko cenione stany rzeczy) obejmujące fizyczną i psychiczną integralność człowieka, jego indywidualność oraz godność i pozycję w społeczeństwie, stanowiące przesłankę samorealizacji osoby ludzkiej. W literaturze wskazuje się, że są to „niemajątkowe, indywidualne wartości świata uczuć, stanu życia psychicznego człowieka” (S. Grzybowski [w:]

System prawa cywilnego, t. 1,

Część ogólna, red. S. Grzybowski, Ś. 1985, s. 297). Natomiast judykatura wskazuje, że każde dobro osobiste skupia w sobie dwa elementy – chronioną wartość oraz prawo żądania od innych jej poszanowania. Dobra osobiste skupiają niepowtarzalną, pozwalającą na samorealizację indywidualność człowieka, jego godność oraz pozycję wśród innych ludzi. Przykładowy katalog dóbr osobistych zawiera art. 23 kodeksu cywilnego, wskazując że dobrami osobistymi są zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym i podlega ciągłej ewolucji wraz z zachodzącymi zmianami społecznymi.

Podczas posiedzenia przygotowawczego powód główny i wzajemny sprecyzowali, które dobra osobiste zostały naruszone zachowaniem drugiej strony i na czym polegało to naruszające zachowanie. W obydwu przypadkach chodziło o cześć, a w przypadku powoda wzajemnego również zdrowie psychiczne.

Cześć jest uznawana za jedno z najważniejszych dóbr osobistych człowieka. Pojęcie „czci” jest złożone i bogate znaczeniowo. Przede wszystkim wyróżnia się dwa aspekty czci - cześć zewnętrzną i cześć wewnętrzną. Ta pierwsza oznacza dobre imię, dobrą sławę, reputację, szacunek otoczenia, dobrą opinię, jaką inni ludzie mają o wartości danego człowieka, a więc jego obraz w oczach osób trzecich (wyrok SA w Gdańsku z 13.11.2014 r., III APa 31/14, LEX nr 1566955). Cześć wewnętrzna to inaczej godność osobista, czyli honor, przekonanie o własnej wartości posiadane przez jednostkę i oczekiwanie szacunku ze strony innych ludzi, wewnętrzne przekonanie człowieka o swoim moralnym i etycznym nieposzlakowaniu (wyrok SA w Warszawie z 9.04.2013 r., I ACa 1272/12, LEX nr 1315726).

Jednolicie przyjmuje się, że prawo człowieka do poszanowania godności wyrażającej się w poczuciu własnej wartości i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi dotyczy wszystkich aspektów życia człowieka: osobistego, społecznego i zawodowego (

por. wyrok SN z 9.10.2002 r., IV CKN 1402/00, LEX nr 78364). Bowiem we wszystkich tych sferach powinno się żywić szacunek dla innego człowieka oraz liczyć się z jego poczuciem własnej godności, osobistej wartości i pożyteczności społecznej (

wyrok SN z 19.09.1968 r., II CR 291/68, OSNC 1969/11, poz. 200). Niniejsze postępowanie dotyczyło właśnie aspektu zawodowego godności obu stron. W dzisiejszych czasach jest to istotna sfera życia człowieka, zwłaszcza w przypadku osób ambitnych, budujących aktywnie swoją pozycję zawodową. Ta okoliczność spowodowała, że w praktyce ukształtowało się stanowisko, że istnieje dobro osobiste w postaci godności pracowniczej. Godność tę stanowi poczucie własnej wartości oparte na opinii dobrego fachowca i sumiennego pracownika oraz na uznaniu zdolności, umiejętności i wkładu pracy pracownika przez jego przełożonych (

por. wyrok SN z 21.10.2008 r., II PK 71/08, LEX nr 1110973; wyrok SA w Gdańsku z 13.11.2014 r., III APa 31/14, LEX nr 1566955, w którym mowa o „godności osobistej, w tym pracowniczej”; wyrok SA w Gdańsku z 3.11.2016 r., III APa 23/16, LEX nr 2257033).

Naruszenie czci zewnętrznej, czyli reputacji lub dobrej sławy, ma miejsce w razie zarzucenia niewłaściwego zachowania lub sformułowania ujemnych ocen odnoszących się do określonej osoby, dotyczących jej postępowania w życiu osobistym, rodzinnym lub zawodowym

(wyrok SA w Warszawie z 10.04.2015 r., I ACa 1471/14, LEX nr 1740728), a uznawanego w opinii publicznej za naganne (

wyrok SA w Krakowie z 22.01.2013 r., I ACa 1303/12, LEX nr 1344069). Naruszenie dobrego imienia polega więc na pomówieniu osoby o takie postępowanie lub właściwości, które mogą ją poniżyć albo narazić na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia określonej funkcji, wykonywania danego zawodu lub rodzaju działalności

(zob. wyrok SN z 29.10.1971 r., II CR 455/71, OSNC 1972/4, poz. 77; wyrok SA w Warszawie z 15.02.2017 r., VI ACa 1935/16, LEX nr 2387044; wyrok SA w Łodzi z 10.12.2013 r., I ACa 779/13, LEX nr 1416128). Krzywdą wynikającą z tak ujętego naruszenia jest uczucie dyskomfortu spowodowane utratą szacunku otoczenia

(wyrok SA w Warszawie z 28.01.2016 r., I ACa 215/15, LEX nr 2002772).

Co oczywiste, naruszenie czci zewnętrznej następuje dopiero wówczas, gdy określony zarzut zostaje upubliczniony i dociera do wiadomości innych osób, przy czym z punktu widzenia faktu naruszenia nie ma rozstrzygającego znaczenia, jaki był faktyczny odbiór wypowiedzi, a w szczególności, czy w konkretnym wypadku opinia społeczna uwierzyła w stawiane zarzuty. Istotne jest, jak przytaczana wypowiedź obiektywnie mogła zostać odebrana, jakie mogła rodzić skojarzenia i oceny u osób, do których potencjalnie dotarła, jaki tworzyć klimat psychicznego oddziaływania

(wyrok SA w Warszawie z 22.05.2015 r., I ACa 1741/14, LEX nr 1755241). Do naruszenia dobrego imienia dochodzi więc niezależnie od tego, czy osoby, które dowiedziały się o zarzucie, uznały go za wiarygodny, mało wiarygodny czy oczywiście nieprawdziwy. Wystarczy, by określona wypowiedź mogła potencjalnie wywołać negatywną ocenę osoby domagającej się ochrony swoich dóbr

(wyrok SA w Warszawie z 19.09.2014 r., I ACa 1755/13, LEX nr 1527267), tzn. by sam zarzut mógł być oceniony jako obiektywnie uwłaczający lub obraźliwy i by osoba, której dotyczy, mogła poczytać go za naruszający jej dobra osobiste

(wyrok SA w Katowicach z 27.02.2003 r., I ACa 1048/02, LEX nr 450989). Podobnie bez znaczenia pozostaje, czy odbiorcy podzielają negatywną (krytyczną) opinię o osobie, której cześć zostaje naruszona

(wyrok SA w Katowicach z 19.02.2014 r., I ACa 927/13, LEX nr 1458907).

Przechodząc od powyższych uwag teoretycznych na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że powodowi przysługuje prawo do ochrony jego godności wyrażającej się w poczuciu własnej wartości i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi oraz do ochrony jego reputacji i zaufania niezbędnego do pełnienia piastowanego stanowiska. Natomiast oceniając fakty pod kontem tego czy doszło do naruszenia dóbr osobistych należy naruszenie dóbr osobistych ująć kategoriach zobiektywizowanych. Obiektywnymi kryteriami są zaś oceny społeczne, wynikające z istniejącej świadomości prawnej, zasad współżycia społecznego i zasad moralnych, a także element pewnej typowej, przeciętnej reakcji, co uzasadnia ochronę tylko typowego interesu, a nie interesu ujętego indywidualistycznie

(A. Kopff, Glosa do wyroku SN z dnia 19 września 1968 r., II CR 292/68, NP 1970, nr 7-8, s. 1186; por. także A. Kopff, Ochrona sfery życia prywatnego w świetle doktryny i orzecznictwa, ZNUJ, Prace Prawnicze 1982, z. 100, s. 39 i n.; por. także wyr. SN z dnia 29 września 2010 r., V CSK 19/10, OSNC 2011, nr 2, poz. 37).

Co do naruszenia dóbr powoda Sąd nie miał wątpliwości , że pozwany kierując dołączone do pozwu maile naruszył jego dobra osobiste. I nie chodzi tu nawet o informacje w nich zawarte – bardziej chodzi o kontekst i negatywne nacechowanie wypowiedzi. Dokonując oceny, czy zostało naruszone dobro osobiste w postaci dobrego imienia należy badać nie tylko znaczenie dosłowne, ale i kontekst, w którym słowa zostały użyte (por. wyrok s. apel. w Warszawie z dnia 2013-01-18, w sprawie I ACa 913/12 LEX nr 1283385). Pozwany tak budował wypowiedzi, aby nie tylko wskazać na wydarzenia i sytuacje – które w większość nie znalazły potwierdzenia w zeznaniach świadków, ale wprost formułował zarzuty a sposób ich stawiania był uwłaczający i obraźliwy. Wyłaniał się z nich obraz osoby, która kompletnie się nie nadaje na stanowisko na szczeblu zarządzającym. Mimo że w czasie gdy pozwany pracował w spółce współpracę z powodem oceniał bardzo dobrze to po jej utracie, współpracę z powodem przedstawiał w bardzo negatywnym światle. Co istotne, podczas przesłuchania pozwany wprost przyznał, że maile pisał w poczuciu krzywdy gdy już został zwolniony. W tym miejscu należy wskazać, że ochrona czci nie ma charakteru absolutnego, a jednym z „determinantów granic” ochrony czci jest wolność wypowiedzi, która swe konstytucyjne umocowanie czerpie z art. 54 Konstytucji RP. Porwany z reszta powoływał się na prawo do krytyki przełożonych. Te dwa prawa – do ochrony czci oraz prawa do wolności wypowiedzi często kolidują ze sobą i konflikt ten należy każdorazowo rozstrzygać na tle konkretnego przypadku

(wyrok SA w Warszawie z 10.10.2017 r., I ACa 1050/16, LEX nr 2402435). Zestawienie tych wartości, uznawanych za równorzędne, może wpływać na określenie, czy dana wypowiedź doprowadziła do naruszenia czci, czy – przeciwnie – w obiektywnej ocenie, uwzględniającej również uwarunkowania konkretnego stanu faktycznego, z wypowiedzią tą nie powinno być wiązane stwierdzenie takiego naruszenia. Możliwe jest również uznanie, że skuteczne domaganie się ochrony czci naruszonej krytyczną opinią zostało wyłączone wobec korzystania przez formułującego opinię z prawidłowo ustalonych granic wolności słowa

(wyrok SA w Katowicach z 19.02.2014 r., I ACa 927/13, LEX nr 1458907). W niniejszej sprawie absolutnie nie możemy mówić o wypowiedzi pozwanego granicach wolności słowa. W ocenie Sądu pozwany przekroczył granice dozwolonej krytyki i bezceremonialnie obrażał powoda budując swoimi wypowiedziami obraz osoby nieudolnej zarządczo, niekompetentnej i kompletnie nieodpowiedzialnej. W przesłanych mailach pozwany dał niepohamowany upust swojej frustracji, nie bacząc na zasadność obiektywnego podejścia do sprawy. Co więcej, pozwany w ogóle nie zauważa tej cechy swoich wypowiedzi i języka którym się posługuje w mowie i w piśmie. Już biegła z dziedziny lingwistyki kryminalistycznej wprost wskazała, że pozwany nie zauważa wagi słów, którymi się posługuje, bagatelizując ich ciężar gatunkowy. Jego wypowiedzi często mają charakter osobisty i obraźliwy. Ta cecha pozwanego jest tym bardziej charakterystyczna, że ujawniła się nie tylko w wypowiedziach o powodzie, ale również w uwagach kierowanych do biegłej w czasie opiniowania. Sąd zauważał tę cechę wypowiedzi pozwanego także w czasie przesłuchiwania świadków, których wypowiedzi nie były zadowalające dla pozwanego. Sąd ma na uwadze, że pozwany był zadowolony z pracy w spółce (...), że z tą współpracą wiązał swoja przyszłość, a zwolnienie go było dla niego zaskakujące i przytłaczające, ale to nie daje mu prawa „wyżywania” się w jakikolwiek sposób, również słownie, w tym na osobach związanych z tym zwolnieniem – jak powód czy pracownikach spółki nie mających z tym zwolnieniem nic wspólnego. Bowiem, nie ulega kwestii, że pozwany w mailach obrażał powoda pośrednio – natomiast całą rzeszę pracowników obrażał wprost mówiąc o nich jako o osobach skrajnie niekompetentnych i nieudacznikach, których zachowania powód tolerował, czy wręcz na nie przyzwalał. Przy jednej sposobności obraził całą grupę ludzi. Postępowanie dowodowe wykazało, że duża większość świadków (pracowników) nie miała pojęcia o faktach, o których tak barwnie i w sposób nacechowany emocjonalnie negatywnie rozpisywał się w mailach pozwany lub w ogóle nie nadawali tym zjawiskom jakiegokolwiek znaczenia. Nie miały one większego wpływu na ich własna pracę i bieżące funkcjonowanie firmy. Jest normalnym zjawiskiem, że w miejscu, w którym pracuje bez mała 200 osób są sympatie, antypatie, coś się zużyje czy zniszczy. Jeśli nie są to wypadki nagminne, jest to całkowicie naturalne zjawisko, nad którym, obiektywnie rzecz ujmując, nikt nie jest w stanie zapanować. Na to jak nierealne są oczekiwania pozwanego i jego ocena sytuacji wskazuje jego przesłuchanie, w którym wskazał, że liczył, iż po tych mailach wysłanych do Szwecji i Danii uda mu się powrócić do pracy w spółce. Wierzył, że po inwektywach, którymi obrzucił powoda ten „się zreflektuje i przyzna, że popełnił błąd” (k. 1628). Doświadczenie życiowe wskazuje, że taka postawa jest zupełnie oderwana od rzeczywistości. Zwłaszcza że sam pozwany mówił, że przeczuwał, że może zostać zwolniony z uwago na stosunek do niego innych pracowników, co wskazuje, że właściwie nie było dla niego powrotu do firmy. To dlatego, że pracownicy Ci pracowali w spółce przez lata i sprawdzali się na tyle, że do dzisiaj w niej pracują. Tak jest zarówno w przypadku pani W. H. jak i V. G..

W tej sytuacji Sad uznał że powodowi należy się zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Do przesłanek odpowiedzialności na podstawie art. 448 k.c. należy bezspornie zaliczyć naruszenie dobra osobistego powodujące szkodę niemajątkową, związek przyczynowy między tym czynem a szkodą niemajątkową spowodowaną naruszeniem dobra osobistego oraz zawinione działanie naruszającego dobro osobiste. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia”. Zadośćuczynienie ma bowiem na celu naprawienie krzywd niematerialnych, a zatem trudno wymiernych; zakres rekompensaty materialnej zależeć powinien przede wszystkim od każdego indywidualnego przypadku. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela panujący w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że ocena rozmiaru szkody niemajątkowej (krzywdy), a tym samym wysokości zadośćuczynienia, powinna uwzględniać całokształt okoliczności sprawy, nie wyłączając takich czynników, jak rodzaj chronionego dobra, rozmiar doznanego uszczerbku, charakter następstw naruszenia, stosunków majątkowych zobowiązanego czy postawa sprawcy. Na tej podstawie uznał, że kwota 20.000 zł choć jest kwotą istotną nie jest nadmierna. Słowa, które padły w odniesieniu do powoda były wyjątkowo napastliwe, duża część opisanych okoliczności nie znalazła potwierdzenia w rzeczywistości. Waga nadana zdarzeniom była nieadekwatna do okoliczności, a wiadomości wywołały dyskomfort powoda w wymiarze zarówno wewnętrznym jak i zewnętrznym. Pozwany wprost stwierdził, że widomości były odwetem za zwolnienie i jego celem było wyrządzenie powodowi szkody, odwzajemnienie się. Te okoliczności uzasadniają przyznanie kwoty dochodzonej pozwem , a Sąd nie znalazł żadnych przesłanek do jej obniżenia. Zwłaszcza postawa pozwanego w całym procesie, jego przekonanie o własnej wyjątkowości na tle pozostałych pracowników, słuszności swojego postępowania i brak refleksji w szczególności nad formą wypowiedzi skłaniały do zasądzenia całej kwoty.

O odsetkach, na podstawie art. 481 kc w zw. z art. 455 kc w zw. z art. 120 kc Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Wobec powyższego pozwany, będąca stroną przegrywającą w niniejszej sprawie, zobowiązany jest zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty procesu w łącznej kwocie 10.237 zł. Na tę kwotę składają się koszty zastępstwa procesowego udzielonego powodowi przez radcę prawnego w podwójnej wysokości stawki minimalnej - 7200 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Wysokość tych kosztów była uzasadniona nakładem pracy pełnomocnika w sprawie, w tym wnioskami w zakresie opinii biegłych , oraz terminami rozprawy wyznaczonymi na opiniowanie i przesłuchiwanie świadków. Opłata sądowa od pozwu wyniosła 1000 zł, zaliczki na wynagrodzenie biegłych to odpowiednio 1 000 zł i 1020 zł oraz 17 zł to należna opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa procesowego.

Do rozliczenia pozostały koszty związane z wynagrodzeniem biegłych w kwocie 5107,73 zł

( 358,56 zł, 4053,07 zł, 140,76 zł, 478,57 zł, 75,98 zł) , które przeniosły wysokość uiszczonych zaliczek (2020 zł), wynagrodzeniem tłumaczy – 2656,50 zł (

328,42 zł, 116,14 zł, 678,40 zł, 344,46 zł, 763,07 zł, 154,35 zł, 112,78 zł, 56,10 zł, 102,90 zł) i należnościami świadków – 1340,62 zł

(459,69 zł, 459,69 zł, 471,24 zł) które tymczasowo poniósł Skarb Państwa. Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kosztami tymi obciążył pozwanego przegrywającego sprawę i nakazał mu zapłatę 7084,84 zł na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Co się tyczy powództwa wzajemnego to po pierwsze i najistotniejsze co należy wskazać to okoliczność, że naruszenia dobra osobistego pracownika nie stanowi rozwiązanie, nawet wadliwe, stosunku pracy. Wykluczone jest zatem w takiej sytuacji skuteczne wystąpienie o ochronę dóbr osobistych (art. 23, 24, 448), chyba że w związku z tym rozwiązaniem pracodawca naruszy dobro osobiste (np. cześć) pracownika poza zakresem stosunku pracy, podejmując działania niemieszczące się w ukształtowanej przez ustawodawcę formie i treści czynności prawnej rozwiązującej stosunek pracy (

wyrok SA w Gdańsku z 13.11.2014 r., III APa 31/14, LEX nr 1566955). Powód w żaden sposób nie naruszył żadnego dobra pozwanego, a przynajmniej powód wzajemny tego nie udowodnił. W spółce nawet nie specjalnie było wiadomo z jakiego powodu doszło do zwolnienia. Powód bardzo grzecznie odpowiedział na zapytanie pozwanego o ewentualną reasumpcję decyzji. Obiecał mu także referencje. W liście do E. H. powód również wskazał tylko, że drogi zawodowe pozwanego i spółki się rozeszły nie podając przyczyn. Taki sposób wypowiedzenia stosunku pracy nie mógł , obiektywnie oceniając, być poniżający dla pozwanego. Fakt, że odwołano jego delegację zagraniczną, która miał się pierwotnie odbyć w terminie wypowiedzenia jest jak najbardziej naturalną sytuacją uzasadnioną organizacyjnie i ekonomicznie.

Odnośnie naruszenia wizerunku powoda wzajemnego, w ocenie Sądu powodowi chodziło raczej o cześć w wymiarze zewnętrznym i jak wyżej wskazano, że do naruszenia reputacji lub dobrej sławy powoda wzajemnego z całą pewnością nie doszło. Jeśli chodzi cześć w wymiarze wewnętrznym, poczucie własnej wartości i godności to również tutaj nie mamy do czynienia z naruszenia tych dóbr. Pozwany wzajemny opisał sytuację w jakiej zwrócił się do powoda wzajemnego. On zwracając się o pomoc traktował powoda wzajemnego jako jedną z niewielu osób znajomych w Polsce, którą prosił o przysługę. W ocenie Sądu w spawie albo doszło do nieporozumienia już na wstępie, ponieważ powód wzajemny twierdził, że odebrał to jako polecenie służbowe, a pozwany wzajemny jako koleżeńską przysługę w obcym kraju, w którym nie ma wielu znajomych. Nie wykluczone, że żal za poświęcenie czasu na sprawę prywatną powstał nie w chwili tego porozumienia lecz z powodu późniejszego zwolnienia. Świadkowie w sprawie raczej nie mieli wiedzy na temat porozumienia stron w zakresie tego zadania. Nie była to jakaś spektakularna kwestia w firmie, ponieważ wiedza świadków o tym była raczej ograniczona. Rozważając możliwość, że było to faktycznie polecenie służbowe to mało profesjonalne, jednak obiektywnie rzecz ujmując trudno uznać za uwłaczającą godności pomoc przy organizacji wesela na miesiąc przed jego datą w sytuacji, gdy nagła utrata lokalu zaskakuje państwa młodych i którzy podejmują wszelkie środki i wykorzystują możliwości, aby zorganizować bez wątpienia jeden z najważniejszych dni w ich życiu. Powierzenie tego zadania można raczej rozpatrywać w kategoriach wyrazu zaufania i uznania dla kompetencji. W tym konkretnym wypadku również desperacji obcokrajowca w miejscu, w którym nie ma zbyt wielu znajomych , nie zna biegle języka i znalazł się w trudnej życiowo sytuacji.

Co się tyczy zdrowia psychicznego powoda wzajemnego, to faktycznie jego sytuacja zdrowotna było konsekwencją, co najmniej również zwolnienia z pracy, jednak w sytuacji gdy to zwolnienie nie jest sprzeczne z prawem powód za to nie odpowiada. Nie jest tak, że pracodawca odpowiada za depresję pracownika, której przyczyną jest zgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, a to z poznanym właśnie takim było. Obiektywna okoliczność, że zwolnienie zaskoczyło pozwanego i było dla niego trudnym doświadczeniem emocjonalnym nie oznacza samo w sobie naruszenia dóbr osobistych powoda wzajemnego, w tym poniżenia go w taki sposób. Nawet jeśli we własnym mniemaniu bardzo zaangażował się w pracę, która nie została właściwie oceniona i doceniona, czego wyrazem było wypowiedzenie stosunku pracy. Jeśli w grupie pracowniczej występuje konflikt zupełnie normalnym zjawiskiem jest usunięcie źródła tego konfliktu. W przedmiotowej sprawie bez wątpienia był nim pozwany, ponieważ ani przed jego zatrudnieniem ani po jego zwolnieniu tego rodzaju konflikt nie występował. To powszechne rozwiązanie, że zwalnia się pracownika najkrócej zatrudnionego, najmniej doświadczonego i najmniej potrzebnego w firmie kosztem tych którzy przez lata prawidłowo wypełniali swoje obowiązki. Dowodem na to, że pozwany nie był w spółce potrzebny było chociażby to, że na jego miejsce nikt nowy nie został zatrudniony, a kompetencje jego stanowiska podzielono na innych pracowników. To na co powoływał się powód wzajemny, że u innych pracodawców był cenionym pracownikiem nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy z dwóch powodów. Po pierwsze, jeśli chodzi o jakość świadczonej pracy to pozwany wzajemny (K. G. (1)) do dzisiaj wypowiada się o niej pozytywnie, a po wypowiedzeniu zaoferował powodowi wzajemnemu referencje. Po drugie, za to jak układa się konkretna relacja i relacje w całym zespole nie zależy wyłącznie od pojedynczych jego członków. Niejednokrotnie zdarza się, że te same osoby , które w jednych układach osobowych potrafią wchodzić w poprawne, zdrowe relacje, w innych nie są w stanie ze sobą prawidłowo funkcjonować i współpracować. I z taką sytuacją mamy miejsce w niniejszej sprawie. Panie I. i J. – G. dobrze się sprawdzają w C. gdy nie pracuje z nimi powód wzajemny, zaś powód wzajemny świetnie wchodzi w interakcje u innych pracodawców z innymi osobami. Jest to rzecz naturalna i niezawiniona przez żadną ze stron relacji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd powództwo wzajemne oddalił.

O kosztach procesu wzajemnego Sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc. i nie obciążył powoda wzajemnego, który przegrał proces jego kosztami, które powstały po stronie pozwanego wzajemnego (powoda głównego) reprezentowanego przez radcę prawnego. Zgodnie z art. 102 kpc w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ten nie konkretyzuje pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawia ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, Sądowi (

T. Demendecki, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom I. red. Jakubecki Andrzej. komentarz do art. 102 LEX). Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2011 roku (

I CZ 13/11 LEX nr 848131) zastosowanie wskazanego przepisu może wynikać zarówno z samego przebiegu postępowania, jak również z okoliczności o charakterze zewnętrznym, związanych w szczególności z sytuacją majątkowa strony przegrywającej. Ocena, czy w danych okolicznościach doszło do spełnienia tych przesłanek, stanowi przedmiot suwerennego uprawnienia jurysdykcyjnego sądu orzekającego. Sąd ocenił, że oś całego procesu była skupiona wokół powództwa głównego. Kwestie dotyczące powództwa wzajemnego były wyjaśniane niejako „przy okazji”, a pozwany poza odpowiedzią na pozew nie składał żadnych wniosków związanych stricte z powództwem wzajemnym i nie bronił się przed nim za pomocą innych dowodów niż zgłoszone w pozwie głównym. Mając na uwadze koszty związane z powództwem głównym , które obciążyły pozwanego głównego, Sąd uznał, że obciążenia powoda wzajemnego kosztami tego drugiego procesu byłoby nadmiernym obciążeniem nieuzasadnionym przebiegiem postępowania.

SSR Aleksandra Smólska – Kreft

Sygn. akt II Ca 284/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lipca 2026r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący

SSO Aurelia Pietrzak

Protokolant

st. sekr. sąd. Tomasz Rapacewicz

po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2026 r. w Bydgoszczy

na rozprawie

sprawy z powództwa K. (1)

przeciwko Ł. H. (1)

o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego Ł. H. (1)

przeciwko K. (1)

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego - powoda wzajemnego Ł. H. (1)

od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

z dnia 9 stycznia 2023 r. sygn. akt XIV C 500/18

I/ oddala apelacje w sprawie z powództwa głównego i w sprawie z powództwa wzajemnego,

II/ zasądza od pozwanego – powoda wzajemnego Ł. H. (1) na rzecz powoda głównego – pozwanego wzajemnego K. (1) kwotę 2250 (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt) zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

SSO Aurelia Pietrzak