Hotel twierdził, że wypowiedział licencję w 2014 r. Sąd zasądził 43 166,13 zł

wyroku z dnia 21 listopada 2024 r.

Powód (...) z siedzibą w T. w pozwie z dnia 19 listopada 2021 r. wniósł o:

1. zasądzenie od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz powoda kwoty 61.713,12 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia sporządzenia pozwu do dnia zapłaty;

2. zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz kwoty 17,00 zł tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu powód wskazał, że na dochodzoną pozwem należność składają się:

a.

kwota 43.166,13 zł, jako niespłacona część należności głównej z tytułu załączonych dokumentów finansowych;

b.

kwota 8.084,55 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych od należności głównej obliczonych od dnia następnego po dniu wymagalności poszczególnych opłat do dnia 5 grudnia 2019 r.;

c.

kwota 10.462,44 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 6 grudnia 2019 r. do dnia sporządzenia pozwu (19 listopada 2021 r.).

W niniejszej sprawie w dniu 30 listopada 2021 r. wydano nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniający powództwo w całości.

Sprzeciw od nakazu zapłaty w ustawowym terminie wniosła pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zaskarżając go w całości i wnosząc o:

1. oddalenie powództwa w całości;

2. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych.

Pismem z dnia 27 maja 2024 r. powód oświadczył, że ogranicza roszczenie dochodzone w pkt. 1

petitum pozwu w wysokości 61.713,12 zł w ten sposób, że wnosi o zasądzenie kwoty 43.166,13 zł (należność główna) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i tym samym cofa pozew w pozostałym zakresie oraz rezygnuje z dochodzenia skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych w podanych kwotach: 8.084,55 zł i 10.462,44 zł.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Powód (...) z siedzibą w T. jest działającym od roku 1995 stowarzyszeniem, którego celami statutowymi są: zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych w zakresie zezwolenia udzielonego przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w tym ochrona tych praw, popularyzowanie i ułatwianie rozwoju działań artystów wykonawców, udzielanie artystom wykonawcom pomocy materialnej w miarę potrzeb i możliwości oraz popularyzowanie wiedzy o prawie autorskim, w szczególności w zakresie praw przysługujących artystom wykonawcom, oraz promowanie rozwiązań zmierzających do skutecznej ich ochrony (dane o powodzie w rejestrze stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Decyzją nr (...) z dnia 1 lutego 1995 r. Minister Kultury i Sztuki, zmienioną następnie decyzjami nr (...) z dnia 17 czerwca 1996 r. i nr (...) z dnia 27 sierpnia 1997 r., udzielił powodowi zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi w zakresie artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na następujących polach eksploatacji: (1) utrwalanie, (2) zwielokrotnianie określoną techniką, (3) wprowadzanie do obrotu (4) publiczne odtwarzanie, (5) najem, (6) dzierżawa i (7) nadawanie oraz na pobieranie wynagrodzeń z tytułu publicznego odtwarzania artystycznych wykonań dokonywanych za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza i nadawania artystycznych wykonań dokonywanych za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza. Następnie decyzjami nr (...) z dnia 15 października 2001 r. i nr (...)z dnia 27 czerwca 2003 r. Minister Kultury zmienił zezwolenie w ten sposób, że udzielił powodowi zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych, w tym do pobierania wynagrodzenia, na następujących polach eksploatacji: (1) utrwalanie, (2) zwielokrotnianie określoną techniką, (3) wprowadzanie do obrotu, (4) publiczne odtwarzanie, (5) najem, (6) użyczenie, (7) nadawanie, (8) reemitowanie, (9) wyświetlanie i (10) publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscy i czasie przez siebie wybranym (obwieszczenie Ministra Kultury i Sztuki z dnia 27 listopada 1998 r. w sprawie ogłoszenia decyzji Ministra Kultury i Sztuki o udzieleniu i o cofnięciu zezwoleń na podjęcie działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi – M.P. z 1998 r. nr 45 poz. 641, obwieszczenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ogłoszenia decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udzieleniu i o cofnięciu zezwoleń na podjęcie działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi – M.P. z 2009 r. nr 21 poz. 270).

Zezwolenie zostało zmienione decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nr (...) z dnia 20 lipca 2021 r. poprzez nadanie mu jednolitego brzmienia, według którego powodowi udziela się zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych na następujących polach eksploatacji: (1) utrwalanie, (2) zwielokrotnianie, (3) wprowadzanie do obrotu, (4) użyczenie, (5) najem, (6) publiczne wyświetlenie, (7) publiczne odtworzenie, (8) nadawanie, (9) reemitowanie i (10) publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscy i czasie przez siebie wybranym (decyzja nr (...) – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. począwszy od dnia 9 sierpnia 2001 r. prowadzi działalność gospodarczą m. in. w zakresie prowadzenia hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania oraz prowadzenia restauracji i innych stałych placówek gastronomicznych (dane o pozwanej w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

W dniu 9 września 2003 r. powód, jako (...), zawarł z pozwaną, jako użytkownikiem, umowę licencji o korzystanie z artystycznych wykonań. Na jej mocy powód udzielił pozwanej zezwolenia na odtwarzanie w lokalu gastronomicznym w prowadzonym przez siebie obiekcie ,,(...)” artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych, zaś pozwana zobowiązała się do zapłaty na rzecz powoda wynagrodzenia w wysokości 275 zł netto płatnego półrocznie do dnia 31 stycznia za I półrocze i 31 lipca ca II półrocze. Wskazana kwota podlegała waloryzacji w okresach rocznych (w dniu 1 stycznia każdego roku) według wskaźnika procentowego zmiany wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku liczonego grudzień do grudnia, na podstawie obwieszczenia prezesa GUS. Pozwana zobowiązana była ponadto do powiększenia kwoty umownej o 23% podatku od towarów i usług. Umowa weszła w życie w dniu 1 września 2003 r. Umowa została zawarta na czas nieoznaczony i mogła zostać wypowiedziana przez każdą ze stron z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia (umowa licencji z dnia 9 września 2003 r. co do lokali gastronomicznych – k. 27 i k. 308-309).

Również w dniu 9 września 2003 r. powód, jako (...), zawarł z pozwaną, jako użytkownikiem, umowę licencji o korzystanie z artystycznych wykonań. Na jej mocy powód udzielił pozwanej zezwolenia na odtwarzanie w pokojach w prowadzonym przez siebie obiekcie ,,(...)artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych, zaś pozwana zobowiązała się do zapłaty na rzecz powoda wynagrodzenia w wysokości 384,20 zł płatnego półrocznie do dnia 31 stycznia za I półrocze i 31 lipca ca II półrocze. Wskazana kwota podlegała waloryzacji w okresach rocznych (w dniu 1 stycznia każdego roku) według wskaźnika procentowego zmiany wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku liczonego grudzień do grudnia, na podstawie obwieszczenia prezesa GUS. Pozwana zobowiązana była ponadto do powiększenia kwoty umownej o 23% podatku od towarów i usług. Umowa weszła w życie w dniu 1 września 2003 r. Umowa została zawarta na czas nieoznaczony i mogła zostać wypowiedziana przez każdą ze stron z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia (umowa licencji z dnia 9 września 2003 r. co do hoteli – k. 306-307).

W dniu 7 listopada 2013 r. zawarto aneks do wskazanej powyżej umowy, na mocy którego od dnia 1 października 2013 r. zmianie uległa wysokość wynagrodzenia należnego za odtwarzanie artystycznych wykonań w obiekcie ,,(...) w ten sposób, że od tego dnia wynosi ono 864,80 zł netto i płatne jest miesięcznie. Ponadto na mocy § 1 ust. 3 aneksu łącznie wynagrodzenie dla (...) z tytułu korzystania przez licencjobiorcę z wykonań we wszystkich obiektach licencjobiorcy, od dnia 1 października 2013 r. wynosi netto 1.296,40 zł i płatne jest miesięcznie (aneks nr 1 z dnia 7 listopada 2013 r. – k. 310).

Pismem z dnia 4 lutego 2014 r. powód poinformował pozwaną, że dotychczasowe, miesięczne stawki odpłatności za publiczne odtwarzanie/nadawanie artystycznych wykonań, z dniem 1 stycznia 2014 r. ulegają przeszacowaniu waloryzacyjnemu w oparciu o wskaźnik wzrostu płac w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysków za okres grudzień 2012 – grudzień 2013, który według szacunków GUS wyniósł 2,7%. Powód wskazał, że po waloryzacji stawka wynagrodzenia licencyjnego w roku 2014 wynosi łącznie 1.637,82 zł brutto za miesiąc (pismo powoda z dnia 4 lutego 2014 r. – k. 188).

W dniu 2 stycznia 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. wynosi 1.594,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 stycznia 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 2 stycznia 2014 r. – k. 204).

W dniu 4 kwietnia 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) tytułem eksploatacji artystycznych wykonań w okresie o dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. Opiewała ona na kwotę 1.594,57 zł brutto i zawierała wskazanie, że kwota ta została zapłacona w całości 60 dni po terminie (faktura VAT nr (...) z dnia 4 kwietnia 2014 r. – k. 190).

W dniu 2 lutego 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 28 lutego 2014 r. wynosi 1.681,07 zł i powinna być zapłacona do dnia 28 lutego 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 2 lutego 2014 r. – k. 188 i k. 191).

W dniu 26 maja 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) tytułem eksploatacji artystycznych wykonań w okresie o dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 28 lutego 2014 r. Opiewała ona na kwotę 818,91 zł brutto i zawierała wskazanie, że kwota ta została zapłacona 32 dni po terminie i nie pokryła w całości należności za ten okres (faktura VAT nr (...) z dnia 26 maja 2014 r. – k. 209).

W dniu 4 marca 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 marca 2014 r. do dnia 31 marca 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 marca 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 4 marca 2014 r. – k. 206).

W dniu 26 maja 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) tytułem eksploatacji artystycznych wykonań w okresie o dnia 1 marca 2014 r. do dnia 31 marca 2014 r. Opiewała ona na kwotę 1.637,82 zł brutto i zawierała wskazanie, że kwota ta została zapłacona 53 dni po terminie pokrywając w całości należność za ten okres (faktura VAT nr (...) z dnia 26 maja 2014 r. – k. 210).

W dniu 1 kwietnia 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 kwietnia 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 1 kwietnia 2014 r. – k. 207).

W dniu 26 maja 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) tytułem eksploatacji artystycznych wykonań w okresie o dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2014 r. Opiewała ona na kwotę 409,45 zł brutto i zawierała wskazanie, że kwota ta została zapłacona 23 dni po terminie i nie pokryła w całości należności za ten okres (faktura VAT nr (...) z dnia 26 maja 2014 r. – k. 208).

W dniu 4 maja 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 31 maja 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 maja 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 4 maja 2014 r. – k. 211).

W dniu 2 czerwca 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 czerwca 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 2 czerwca 2014 r. – k. 212).

W dniu 1 lipca 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 lipca 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 1 lipca 2014 r. – k. 213).

W dniu 2 sierpnia 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 sierpnia 2014 r. do dnia 31 sierpnia 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 sierpnia 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 2 sierpnia 2014 r. – k. 214).

W dniu 1 września 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 września 2014 r. do dnia 30 września 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 września 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 1 września 2014 r. – k. 215).

W dniu 2 października 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 października 2014 r. do dnia 31 października 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 października 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 2 października 2014 r. – k. 216).

W dniu 3 listopada 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 31 listopada 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 listopada 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 2 października 2014 r. – k. 217).

W dniu 1 grudnia 2014 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 grudnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 grudnia 2014 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 1 grudnia 2014 r. – k. 218).

W dniu 2 stycznia 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 stycznia 2015 r. wynosi 1.637,82 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 stycznia 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 2 stycznia 2015 r. – k. 219).

Pismem z dnia 1 lutego 2015 r. powód poinformował pozwaną, że dotychczasowe, miesięczne stawki odpłatności za publiczne odtwarzanie/nadawanie artystycznych wykonań, z dniem 1 stycznia 2015 r. ulegają przeszacowaniu waloryzacyjnemu w oparciu o wskaźnik wzrostu płac w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysków za okres grudzień 2013 – grudzień 2014, który według szacunków GUS wyniósł 3,8%. Powód wskazał, że po waloryzacji stawka wynagrodzenia licencyjnego w roku 2016 wynosi łącznie 1.700,18 zł brutto za miesiąc (pismo powoda z dnia 1 lutego 2015 r. – k. 220).

W dniu 3 marca 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 marca 2015 r. do dnia 31 marca 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 marca 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 3 marca 2015 r. – k. 221).

W dniu 2 kwietnia 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 kwietnia 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 2 kwietnia 2015 r. – k. 222).

W dniu 4 maja 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 maja 2015 r. do dnia 31 maja 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 maja 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 4 maja 2015 r. – k. 223).

W dniu 2 czerwca 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 czerwca 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z dnia 2 czerwca 2015 r. – k. 224).

W lipcu 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 31 lipca 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 lipca 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca lipca 2015 r. – k. 225).

W sierpniu 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 sierpnia 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca sierpnia 2015 r. – k. 226).

We wrześniu 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 września 2015 r. do dnia 30 września 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 września 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca września 2015 r. – k. 227).

W październiku 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 października 2015 r. do dnia 31 października 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 października 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca października 2015 r. – k. 228).

W listopadzie 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 listopada 2015 r. do dnia 30 listopada 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 listopada 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca listopada 2015 r. – k. 229).

W grudniu 2015 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 grudnia 2015 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca grudnia 2015 r. – k. 230).

W styczniu 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 stycznia 2016 r. wynosi 1.700,18 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 stycznia 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca stycznia 2016 r. – k. 231).

Pismem z dnia 29 stycznia 2016 r. powód poinformował pozwaną, że dotychczasowe, miesięczne stawki odpłatności za publiczne odtwarzanie/nadawanie artystycznych wykonań, z dniem 1 stycznia 2016 r. ulegają przeszacowaniu waloryzacyjnemu w oparciu o wskaźnik wzrostu płac w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysków za okres grudzień 2014 – grudzień 2015, który według szacunków GUS wyniósł 3,1%. Powód wskazał, że po waloryzacji stawka wynagrodzenia licencyjnego w roku 2016 wynosi łącznie 1.753,01 zł brutto za miesiąc (pismo powoda z dnia 29 stycznia 2016 r. – k. 189).

W lutym 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 lutego 2016 r. do dnia 29 lutego 2016 r. wynosi 1.805,84 zł i powinna być zapłacona do dnia 29 lutego 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca lutego 2016 r. – k. 232).

W marcu 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 31 marca 2016 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 marca 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca marca 2016 r. – k. 233).

W maju 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 31 maja 2016 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 maja 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca maja 2016 r. – k. 234).

W czerwcu 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 czerwca 2016 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 czerwca 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca czerwca 2016 r. – k. 235).

W lipcu 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 31 lipca 2016 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 lipca 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca lipca 2016 r. – k. 236).

W sierpniu 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 sierpnia 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 sierpnia 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca sierpnia 2016 r. – k. 237).

We wrześniu 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 września 2016 r. do dnia 30 września 2016 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 września 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca września 2016 r. – k. 238).

W październiku 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 października 2016 r. do dnia 31 października 2016 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 października 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca października 2016 r. – k. 239).

W listopadzie 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 listopada 2016 r. do dnia 30 listopada 2016 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 listopada 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca listopada 2016 r. – k. 240).

W grudniu 2016 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 grudnia 2016 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca grudnia 2016 r. – k. 241).

W styczniu 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 stycznia 2017 r. wynosi 1.753,01 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 stycznia 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca stycznia 2017 r. – k. 242).

W lutym 2017 r. wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 lutego 2017 r. do dnia 28 lutego 2017 r. wynosi 1.848,14 zł i powinna być zapłacona do dnia 28 lutego 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca lutego 2017 r. – k. 243).

W dniu 3 lutego 2017 r. powód zwrócił się do pozwanej o potwierdzenie zgodności sald, według których suma zarejestrowanych wpłat pozwanej wynosiła 121.947,34 zł, zaś suma zarejestrowanych na jej rzecz naliczeń 177.716,55 zł i w konsekwencji czego saldo na rzecz powoda wynosiło wówczas 55.769,21 zł (pismo powoda z dnia 3 lutego 2017 r. – k. 192).

W marcu 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 31 marca 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 marca 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca marca 2017 r. – k. 244).

W kwietniu 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 kwietnia 2017 r. do dnia 30 kwietnia 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 kwietnia 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca kwietnia 2017 r. – k. 245).

W maju 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 maja 2017 r. do dnia 31 maja 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 maja 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca maja 2017 r. – k. 246).

W czerwcu 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 czerwca 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca czerwca 2017 r. – k. 247).

W lipcu 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 31 lipca 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 lipca 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca lipca 2017 r. – k. 248).

W sierpniu 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 sierpnia 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 sierpnia 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca sierpnia 2017 r. – k. 249).

We wrześniu 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 września 2017 r. do dnia 30 września 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 września 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca września 2017 r. – k. 250).

W październiku 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 31 października 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 października 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca sierpnia 2017 r. – k. 251).

W listopadzie 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 30 listopada 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 30 listopada 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca listopada 2017 r. – k. 252).

W grudniu 2017 r. powód wystawił na rzecz pozwanej dokument ,,informacja o zobowiązaniu”, zgodnie z którym należność za okres od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. wynosi 1.800,57 zł i powinna być zapłacona do dnia 31 grudnia 2017 r. (dokument ,,informacja o zobowiązaniu” z miesiąca grudnia 2017 r. – k. 253).

W piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r. – doręczonym powodowi dnia 4 czerwca 2018 r. – pozwana oświadczyła, że z dniem 18 grudnia 2017 r. zawiesiła działalność turystyczno-hotelowo-restauracyjną i w związku z powyższym wypowiada umowę zawartą pomiędzy nią, a powodem (pismo pozwanej z dnia 24 kwietnia 2018 r. – k. 254).

W piśmie z dnia 6 czerwca 2018 r. powód poinformował pozwaną, że przyjmuje wypowiedzenie z datą 1 czerwca 2018 r. i po upływie okresu wypowiedzenia, który w przypadku pozwanej wynosi 6 miesięcy umowa zostanie rozwiązana z dniem 30 listopada 2018 r. Ponadto powód wskazał, że wszystkie zobowiązania do spłacenia, liczone do końca okresu wypowiedzenia wynoszą 97.182,33 zł (pismo powoda z dnia 6 czerwca 2018 r. – k. 255).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 stycznia 2018 r. z terminem płatności w dniu 31 stycznia 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 193).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...)_(...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 28 lutego 2018 r. z terminem płatności w dniu 28 lutego 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 194).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 marca 2018 r. do dnia 31 marca 2018 r. z terminem płatności w dniu 31 marca 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 195).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 kwietnia 2018 r. do dnia 30 kwietnia 2018 r. z terminem płatności w dniu 30 kwietnia 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 196).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 maja 2018 r. do dnia 31 maja 2018 r. z terminem płatności w dniu 31 maja 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 197).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 czerwca 2018 r. do dnia 30 czerwca 2018 r. z terminem płatności w dniu 30 czerwca 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 198).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 31 lipca 2018 r. z terminem płatności w dniu 31 lipca 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 199).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 sierpnia 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2018 r. z terminem płatności w dniu 31 sierpnia 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 200).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 września 2018 r. do dnia 30 września 2018 r. z terminem płatności w dniu 30 września 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 201).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 października 2018 r. do dnia 31 października 2018 r. z terminem płatności w dniu 31 października 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 202).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 30 listopada 2018 r. z terminem płatności w dniu 30 listopada 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 203).

W dniu 13 grudnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.800,57 zł za okres od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 30 listopada 2018 r. z terminem płatności w dniu 30 listopada 2018 r. (faktura VAT nr (...) z dnia 13 grudnia 2018 r. – k. 203).

Pozwana nie odnotowała w wykorzystywanym przez siebie systemie (...)wpływu faktur za okres od 1 czerwca 2014 r. do 31 grudnia 2017 r. (wydruk z systemu(...) – k. 121-123).

Pozwana w roku 2014 zakończyła działalność w zakresie organizacji bankietów, szkoleń, eventów i imprez turystycznych. Po zakończeniu tych działalności pozwana prowadziła wyłącznie działalność rehabilitacyjną, którą również zakończyła wraz z końcem roku 2017. Do dnia 18 grudnia 2017 r. pozwana prowadziła w dalszym ciągu restaurację. Wówczas zamknięto obiekt (...). W związku z tym pozwana wypowiedziała umowy ze wszystkimi jej kontrahentami, w tym organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi. W segregatorze poświęconym współpracy z powodem znajdowały się umowy licencyjne oraz kod, zaś nie było tam wypowiedzenia tychże umów (zeznania świadka I. Z. – k. 182-183).

Pismem z dnia 6 marca 2019 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty łącznie kwoty 97.182,33 zł, na którą składają się miesięczne wynagrodzenia licencyjna za okres od 1 kwietnia 2014 r. do dnia 30 listopada 2018 r. (wezwanie do zapłaty z dnia 6 marca 2019 r. – k. 256-257).

W dniu 5 grudnia 2019 r. powód złożył w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie skierowany przeciwko pozwanej pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, w którym domagał się on zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz kwoty 51.250,68 zł tytułem należnych na mocy umów z dnia 9 września 2003 r. zaległych wynagrodzeń licencyjnych za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2018 r. Na kwotę tą składała się należność główna w wysokości 43.166,13 zł oraz kwota 8.084,55 zł tytułem skapitalizowanych odsetek obliczonych od dnia następnego po dniu wymagalności poszczególnych opłat do dnia wytoczenia powództwa (5 grudnia 2019 r.).

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2019 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Tarnowie. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2020 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie, zaś ten postanowieniem z dnia 15 lipca 2020 r. umorzył postępowanie. Było to skutkiem nieusunięcia braków formalnych w wyznaczonym wezwaniem z dnia 10 czerwca 2020 r. terminie 14 dni (akta sprawy Nc-e (...) Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie – k. 17-23, postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 12 lutego 2020 r. wydane w sprawie o sygn. akt (...) – k. 46, wezwanie do uzupełnienia braków z dnia 10 czerwca 2020 r. – k. 49, postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 15 lipca 2020 r. wydane w sprawie o sygn. akt (...) – k. 53).

Ustalając powyższy stan faktyczny, Sąd oparł się na dokumentach szczegółowo wskazanych przy każdej z okoliczności. Dokumentom tym należało przypisać walor wiarygodności, ponieważ ich autentyczność, prawdziwość i treść nie zostały podważone, zaś na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału Sąd nie uznał, aby ujawniły się jakiekolwiek okoliczności mogące z urzędu budzić co do nich wątpliwości.

Sąd oparł się także na dowodzie z zeznań świadka I. Z., albowiem były one zgodne i spójne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, wobec czego brak było podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

Należało mieć też na uwadze, że Sąd, dokonując oceny zgromadzonego materiału zgodnie z art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, określanej dalej jako ,,k.p.c.”), ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, w tym wyjaśnień informacyjnych stron, oświadczeń, zarzutów przez nie zgłaszanych, jak i ich zachowania się w trakcie procesu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 r., sygn. akt I PKN 632/98, LEX nr 39960).

Ponadto, sąd nie jest zobligowany do wskazania w uzasadnieniu orzeczenia przyczyn niewzięcia pod uwagę dowodów, które nie dotyczyły faktów istotnych dla rozstrzygnięcia i z tego względu nie stanowiły i nie mogły stanowić podstawy dla ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 109/00, LEX nr 532102).

Sąd zważył, co następuje.

Na skutek dokonanego pismem z dnia 27 maja 2024 r. cofnięcia pozwu co do skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych w kwotach 8.084,55 zł i 10.462,44 zł postępowanie w tej części podlegało umorzeniu.

Zgodnie z art. 355 k.p.c. sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew, strony zawarły ugodę lub została zatwierdzona ugoda zawarta przed mediatorem albo z innych przyczyn wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne.

Według art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Przepis art. 203 § 2 k.p.c. stanowi z kolei, że pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Na żądanie pozwanego powód zwraca mu koszty, jeżeli sąd już przedtem nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego, przy czym po myśli art. 203 § 3 k.p.c. w razie cofnięcia pozwu poza rozprawą przewodniczący odwołuje wyznaczoną rozprawę i o cofnięciu zawiadamia pozwanego, który może w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów. Gdy skuteczność cofnięcia pozwu zależy od zgody pozwanego, niezłożenie przez niego oświadczenia w tym przedmiocie w powyższym terminie uważa się za wyrażenie zgody.

W realiach niniejszej sprawy powód w piśmie z dnia 27 maja 2024 r. oświadczył, że ogranicza roszczenie dochodzone w pkt. 1

petitum pozwu w wysokości 61.713,12 zł w ten sposób, że wnosi o zasądzenie kwoty 43.166,13 zł (należność główna) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i tym samym cofa pozew w pozostałym zakresie oraz rezygnuje z dochodzenia skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych w podanych kwotach: 8.084,55 zł i 10.462,44 zł. Wskazane oświadczenie było połączone ze zrzeczeniem się roszczeń objętych cofnięciem (rezygnacją z roszczeń) oraz nastąpiło przed wydaniem wyroku, w związku z czym Sąd uznał je za dopuszczalne i w świetle art. 203 § 1 k.p.c.

W konsekwencji tego okazało się ono prawnie skuteczne i tym samym spowodowało umorzenie postępowania co do części roszczenia objętego cofnięciem na postawie art. 355 k.p.c, o czym orzeczono w pkt. 2 wyroku.

W pozostałej części tj. co do roszczenia obejmującego należność główną w wysokości 43.166,13 zł powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powód (...) z siedzibą w T. dochodził zapłaty należności przypadających mu na mocy umowy licencyjnej zawartej w dniu 9 września 2003 r., zmienionej następnie aneksem z dnia 7 listopada 2013 r., określającej wysokość warunki i wysokość wynagrodzeń za korzystanie z artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych polegającego na odtwarzaniu artystycznych wykonań w pokojach obiektu ,,(...)” prowadzonego przez pozwaną.

Zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509, określanej dalej jako „p.a.p.p.”) w brzmieniu do dnia 18 lipca 2018 r., organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi są stowarzyszenia zrzeszające twórców, artystów wykonawców, producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne, których statutowym zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych im praw autorskich lub praw pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających z ustawy. Według art. 107

1 ust. 1 i 2 p.a.p.p. w brzmieniu do dnia 18 lipca 2018 r., organizacje zbiorowego zarządzania mogą zawierać porozumienia dotyczące udzielania licencji na korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych oraz poboru wynagrodzeń z tytułu tego korzystania na zasadach określonych w tych porozumieniach, zaś organizacje zbiorowego zarządzania zawierają porozumienia dotyczące wspólnego poboru wynagrodzeń za korzystanie z przedmiotów praw pokrewnych na polu eksploatacji odtwarzanie, na zasadach określonych w tych porozumieniach i zatwierdzonych tabelach wynagrodzeń.

Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1165, określanej dalej jako „u.z.z.”), organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi zbiorowo zarządza prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, umowy o reprezentacji, ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych lub niniejszej ustawy, w zakresie udzielonego zezwolenia. Według art. 5 ust. 1 u.z.z., domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi w zakresie udzielonego jej zezwolenia oraz posiada legitymację procesową w tym przedmiocie.

Przepis art. 86 ust. 2 i 3 p.a.p.p. stanowi natomiast, że artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane w przepisach ustawy, zaś w przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania artystycznego wykonania za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.

Według art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, określanej dalej jako ,,k.c.”) ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie procesowym zasada ta została wyrażona w art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przepisy te nie mogą być jednak rozumiane w ten sposób, że ciężar dowodu zawsze spoczywa na powodzie. W razie bowiem sprostania przez powoda ciążącym na nim obowiązkom dowodowym na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I ACa 1489/11, LEX nr 1236067; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III APa 10/14, LEX nr 1488579; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt VI ACa 693/14, LEX nr 1680070).

Tym samym w niniejszej sprawie to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania faktu zawarcia umowy oraz naliczenia wynagrodzenia zgodnie z jej postanowieniami, Powód obowiązkowi temu sprostał, przedłożył bowiem poświadczone za zgodność z oryginałem kopię umowy z dnia 9 września 2003 r., aneks z dnia 7 listopada 2013 r. oraz dokumenty finansowe w postaci faktur VAT, informacji o zobowiązaniach i wezwań do zapłaty potwierdzające istnienie należności, jakie w spornym okresie (1 grudnia 2016 r. – 30 listopada 2018 r.) winna na jego rzecz uiścić pozwana oraz wykazał, że wynagrodzenie zostało naliczone zgodnie z postanowieniami umowy.

Zgodnie natomiast z art. 354 § 1 k.c. dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom.

Pozwana podniosła szereg argumentów przemawiających jej zdaniem przeciw zasadności powództwa, mianowicie: zarzut skutecznego wypowiedzenia umowy w 2014 r., brak wystawiania faktur począwszy od czerwca 2014 r. aż do grudnia 2018 r., czym powód uznał wypowiedzenie za skuteczne, brak doręczenia faktur za w/w okres oraz zarzut przedawnienia.

W odniesieniu do pierwszych trzech wskazanych powyżej argumentów Sąd uznał, że w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego nie okazały się one zasadne. W odniesieniu do twierdzenia o wypowiedzeniu umowy w roku 2014 r. ciężar dowodu w tym względnie, stosownie do art. 6 k.c., obciążał pozwaną, jako stronę wywodzącą z faktu złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy skutek prawny w postaci wygaśnięcia zobowiązania przed okresem, za który zapłaty dochodzi powód. Pozwana ciężarowi temu nie sprostała nie przedkładając pisma obejmującego to oświadczenie, a co było niezbędne do stwierdzenia skutecznego złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu.

Niezależnie od powyższego złożenie takiego oświadczenia jawi się jako mało prawdopodobne, a to wobec treści zeznań świadka I. Z., która wprost wskazała, że w segregatorze poświęconym współpracy z powodem znajdowała się umowa i jej kod, w przeciwieństwie do wypowiedzenia, które się tam nie znajdowało.

W związku z tym brak było podstaw do stwierdzenia, że umowa, z której powód wywiódł objęte powództwem w niniejszej sprawie roszczenie, została skutecznie wypowiedziana w roku 2014 i w konsekwencji, że zobowiązanie będące źródłem w/w roszczenia wówczas wygasło.

Co do drugiego i trzeciego z przedstawionych przez pozwaną twierdzeń należy stwierdzić, że stoją one w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, gdyż powód przedstawił dokumenty finansowe w postaci faktur VAT, informacji o zobowiązaniach i wezwań do zapłaty za okres 1 grudnia 2016 r. – 30 listopada 2018 r. dokumentujące należność za każdy miesiąc.

Nie okazał się zasadny również podniesiony zarzut przedawnienia.

Zgodnie z art. 117 § 1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Według art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

W realiach niniejszej sprawy powód dochodzi zapłaty naliczanych miesięcznie wynagrodzeń licencyjnych, których termin przedawnienia nie jest regulowany przez p.a.p.p., ani inne przepisy szczególne. Wynagrodzenia te należne są tytułem udzielenia zgody na korzystanie z praw pokrewnych do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno-muzycznych polegającego na ich odtwarzaniu w obiekcie hotelowym prowadzonym przez pozwaną ramach je działalności gospodarczej. Nie ulega zatem wątpliwości, że roszczenia powoda, jako mające charakter okresowy i przedawniają się na podstawie art. 118 k.c. w terminie 3 lat.

Roszczenie powoda opiewające na łączną kwotę 43.166,13 zł obejmuje należność główną za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2018 r.

Stosownie do art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. Przepis art. 123 § 1 pkt 1 k.c. stanowi, że bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia.

Według art. 505

37 § 1 k.p.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 maja 2013 r., o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 654) po przekazaniu sprawy do sądu według właściwości ogólnej przewodniczący wzywał powoda wyłącznie do wykazania umocowania, o ile stwierdzenie umocowania przez sąd nie jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną, lub do przedłożenia pełnomocnictwa, a po przekazaniu sprawy na podstawie art. 505

33 § 1 k.p.c. lub art. 505

34 § 1 k.p.c. przewodniczący wzywa powoda również do uiszczenia opłaty uzupełniającej od pozwu – w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia wezwania pod rygorem umorzenia postępowania. W razie nieusunięcia powyższych braków pozwu sąd umarzał postępowanie.

W tym wypadku, w przeciwieństwie do uregulowania dotyczącego zwrotu nieuzupełnionego pozwu (art. 130 § 2 k.p.c.), umorzenia postępowania zawieszonego (art. 182 § 2 k.p.c.) i cofnięcia pozwu (art. 203 § 2 k.p.c.), brak zastrzeżenia, że pozew nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Skoro więc wniesienie pozwu upominawczego w elektronicznym postępowaniu upominawczym wywołuje przerwę biegu przedawnienia i brak unormowania, że w razie umorzenia tego postępowania na podstawie art. 505

37 § 1 zd. 2 k.p.c. pozew wniesiony nie wywołuje skutków materialnych, to istnieje podstawa do przyjęcia

a contrario wniosku, że przez umorzenie postępowania materialne skutki jego wniesienia nie zostają unicestwione.

Poza tym przepisy kodeksu postępowania cywilnego stanowiące, że pozew nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa, mają charakter wyjątkowy, gdyż wprowadzają odstępstwa od generalnej zasady, w świetle której pozew wywołuje wszystkie skutki prawne, które wynikają z ustawy, a więc także przerwanie biegu przedawnienia (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.). Skoro w omawianej regulacji ustawodawca nie przewidział kolejnego wyjątku, to nie można go tworzyć w ramach zabiegów interpretacyjnych opartych na wykładni funkcjonalnej, pozostających w opozycji do wykładni językowej i systemowej art. 505

37 § 1 zd. 2 k.p.c.

Reasumując: wytoczenie powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym zakończonym umorzeniem postępowania na podstawie art. 505

37 § 1 zd. 2 k.p.c. przerywa bieg terminu przedawnienia (tak też Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III CZP 66/13, LEX nr 1388654).

Powód w dniu 5 grudnia 2019 r. powód złożył w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie skierowany przeciwko pozwanej pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, w którym domagał się on zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz kwoty 51.250,68 zł tytułem należnych na mocy umowy z dnia 9 września 2003 r. zaległych wynagrodzeń licencyjnych za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2018 r. Na kwotę tą składała się należność główna w wysokości 43.166,13 zł oraz kwota 8.084,55 zł tytułem skapitalizowanych odsetek obliczonych od dnia następnego po dniu wymagalności poszczególnych opłat do dnia wytoczenia powództwa (5 grudnia 2019 r.).

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2019 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Tarnowie. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2020 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie, zaś ten postanowieniem z dnia 15 lipca 2020 r. umorzył postępowanie. Było to skutkiem nieusunięcia braków formalnych w wyznaczonym wezwaniem z dnia 10 czerwca 2020 r. terminie 14 dni.

Pozew złożony w elektronicznym postępowaniu upominawczym obejmował roszczenie o zapłatę wynagrodzeń należnych za okres, za który zapłaty wynagrodzeń powód domagał się w niniejszej sprawie. Jednocześnie najdawniejsza opłata składająca się na tą kwotę przypada za grudzień 2016 r. Stosownie do uregulowań umowy w brzmieniu nadanym aneksem wynagrodzenie należne za ten okres powinno być zapłacone miesięcznie, a więc wobec braku bardziej szczegółowego wskazania terminu płatności zasadne było przyjęcie, że powinno to nastąpić najpóźniej w ostatnim dniu miesiąca, za który jest należne. Taki sam termin wskazywany był w dokumentach finansowych poświęconych każdemu z miesięcy z w/w okresu. W przypadku rozpoznawanym w niniejszej sprawie płatność za pierwszy z tych miesięcy tj. grudzień 2016 r. powinna być dokonana do dnia 31 grudnia 2016 r. Wobec powyższego roszczenie o jego zapłatę stało się wymagalne w dniu 1 stycznia 2017 r. i to wówczas rozpoczął bieg trzyletni termin przedawnienia roszczenia w zakresie wynagrodzenia należnego za miesiąc grudzień 2016 r. Wynagrodzenia należne za kolejne miesiące w/w okresu rozpoczęły bieg odpowiednio w każdym kolejnym miesiącu.

Wobec powyższego wniesienie w dniu 5 grudnia 2019 r. pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym miało miejsce jeszcze przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia względem wynagrodzenia należnego za pierwszy miesiąc w/w okresu, co też pozwala na stwierdzenie, że wówczas nie upłynął termin przedawnienia co do wynagrodzeń należnych za każdy kolejny miesiąc. Tym samym wniesienie pozwu spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do całości należności głównej.

Zgodnie z art. 124 § 1 k.c. po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Przy czym w razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone (art. 124 § 2 k.c.).

Postępowanie zainicjowane pozwem z dnia 5 grudnia 2019 r. zostało zakończone umorzeniem na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 15 lipca 2020 r. Wobec tego to w tym właśnie dniu rozpoczął na nowo bieg trzyletni termin przedawnienia względem całości należności głównej. Pozew w niniejszej sprawie wniesiono w dniu 22 listopada 2021 r. (data nadania przesyłki pocztowej zawierającej pozew – k. 55), a więc przed upływem biegnącego na nowo terminu przedawnienia, w związku z czym nie okazał się zasadny podniesiony przez pozwanego zarzut w tym względzie.

Skoro zatem pozwana wbrew umowie i art. 354 k.c. nie wykonała zobowiązania zgodnie z jego treścią, a roszczenie nie okazało się przedawnione żądanie powoda należało uznać za zasadne zarówno, co do zasady, jak i wysokości.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od dochodzonych pozwem kwot orzeczono zgodnie z żądaniem powoda, przyjmując za podstawę art. 481 § 1 i 2 zd. 1 k.c., który stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.

Ze względu na powyższe orzeczono jak w pkt. 1 wyroku.

W kontekście rozstrzygnięcia o kosztach postępowania należy zwrócić uwagę, że w przypadku cofnięcia pozwu zasadą jest obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda bez względu na przyczynę cofnięcia. Odstępstwo od tej zasady dopuszczalne jest jedynie w sytuacji, gdy powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności istniejących w dacie wytoczenia pozwu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r., II CZ 208/11, LEX nr 1214570).

W niniejszej sprawie powód nie cofnął pozwu na skutek spełnienia przez pozwaną świadczenia w trakcie postępowania, co też pozwala uznać go za stronę przegrywającą sprawę w części obejmującej cofnięte roszczenia. Jednocześnie pozwana zmuszona była do podjęcia działań mających na celu obronę jego praw także co do cofniętych roszczeń. Powód wygrał natomiast sprawę co do świadczenia głównego.

Zgodnie z art. 100 k.p.c. w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Na gruncie niniejszej sprawy powód początkowo dochodził kwoty 61.713,12 zł, przy czym na skutek częściowego cofnięcia pozwu co do kwoty 18.546,99 zł – co jak wskazano powyżej powinno być zakwalifikowane jako przegranie sprawy w zakresie cofnięcia – przegrał sprawę. W pozostałym zakresie tj. co do kwoty 43.166,13 zł jego żądanie zostało uwzględnione. Powód wygrał sprawę w 69,94 %, zaś pozwana w 30,06 %. W przybliżeniu strony wygrały sprawę w stosunku 70% do 30%.

Uwzględniając proporcję żądań uwzględnionych do oddalonych brak było podstaw do przyjęcia, że powód uległ żądaniom w nieznacznej części, co też, w świetle tego, że strony nie przegrały sprawy w jednakowym stopniu i nie poniosły kosztów w zbliżonej wysokości, uzasadniało stosunkowe rozdzielenie kosztów.

Na koszty przypadające powodowi składają się opłata od pozwu w wysokości 3.086,00 zł, kwota 5.400,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł zgodnie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2111), co daje łącznie 8.503.00 zł. Na koszty poniesione przez pozwaną składają się kwota 5.400,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za radców prawnych (t.j. Dz. U. 2023 poz. 1935) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, co łącznie daje 5.417,00 zł.

Powód może się zatem domagać zwrotu poniesionych przez siebie kosztów w wysokości 70%, a więc 5.952,10 zł (8.503 x 70%), zaś pozwana w wysokości 30%, a więc 1.625,10 zł (5.417 x 30%). Należna powodowi kwota jest wyższa, co uzasadnia dokonanie jej pomniejszenia o kwotę należną pozwanej. Różnica tych kwot daje kwotę 4.327,00 zł, a zatem kwota ta podlegała zasądzeniu od pozwanej na rzecz powoda, o czym orzeczono w pkt. 3 wyroku.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.

sędzia Jarosław Antoniuk