Rowery dziecięce z cudzym znakiem w sklepie internetowym. Sąd nakazał firmie ujawnić dostawców i ceny

postanowienia z dnia 27 lipca 2021 r.

Uprawniona M. T. wniosła o zobowiązanie (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w J. do udzielenia informacji o:

a) firmie, miejscu zamieszkania lub siedzibie i adresie producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy, od których lub na rzecz których nastąpiło nabycie lub zbycie towarów w postaci rowerów i rowerków dziecięcych oznaczonych znakiem (...) oraz innych rowerów i rowerków dziecięcych, na których znajduje się oznaczenie „(...)”, które to oznaczanie narusza prawa do słownego znaku towarowego (...) R.(...) chronionego na rzecz uprawnionej, jak również udzielenie informacji o nabywcach i dostawcach rowerków oznaczonych słowem (...) lub słowem (...) wraz z innymi słowami, przewidywanych hurtowników i detalistów tych towarów;

b) informacji o ilości i cenie nabycia i sprzedaży wyprodukowanych, wytworzonych, wysłanych, sprzedanych, otrzymanych lub zamówionych towarów w postaci rowerów i rowerków dziecięcych oznaczonych znakiem (...) oraz innych rowerów i rowerków dziecięcych, na których znajduje się oznaczenie „(...)”, które to oznaczanie narusza prawa do słownego znaku towarowego (...) R.(...) chronionego na rzecz uprawnionej, jak również cenach otrzymanych w zamian za te towary oraz cen, za które były one oferowane;

c) informacji, gdzie magazynowane są takie rowerki, na których jest oznaczenie (...).

W uzasadnieniu wniosku uprawniona wskazała, że pod koniec 2019 r. odnotowała znaczny spadek sprzedaży jej produktów, na rynku pojawiły się bowiem rowery dziecięce opatrzone jej znakiem towarowym, tj. (...) przez podmioty nieuprawnione w tym (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową z siedzibą w J., a wcześniej w F.. Uprawniona wskazała także, że zamierza dochodzić od obowiązanej (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w J. wydania uzyskanych korzyści, jednakże do wystąpienia z takim roszczeniem koniecznym jest, by uprawniona znała wartość tych korzyści, które stanowi m.in. cena, po której obowiązana sprzedawała i wciąż sprzedaje lub oferuje do sprzedaży produkty oznaczone znakiem towarowym uprawnionej.

W odpowiedzi na wniosek obowiązana wniosła o jego oddalenie, wskazując, że uprawniona uzyskała ogłoszenie w Biuletynie Urzędu Patentowego w dniu 3 czerwca 2019 r., a prawo zostało udzielone w dniu 26 września 2020 r., zaś żaden z dowodów załączonych do wniosków nie wskazuje na to, iż obowiązana posługiwała się wskazanym znakiem towarowym w obrocie gospodarczym po dniu 3 czerwca 2019 r. lub przed tym dniem. Za oddaleniem wniosku, zdaniem obowiązanej, przemawiała również rozbieżność pomiędzy treścią słownego znaku towarowego (...), a wskazanym oznaczeniem (...) widniejących na wydrukach załączonych do wniosku.

Sąd ustalił, co następuje.

Uprawniona M. T. jest właścicielką słownego znaku towarowego (...) zarejestrowanego w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polski pod numerem prawa wyłącznego (...) od dnia 26 września 2019 r. (data zgłoszenia – 16 marca 2017 r.) dla towarów w klasach 12 (rowery; rowery dziecięce; trycykle) i 28 (rowery zabawkowe; rowery trójkołowe dla dzieci [zabawki]) klasyfikacji nicejskiej (informacje o znaku towarowym (...).(...) powszechnie dostępne w rejestrze znaków towarowych (...) w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

W dniu 20 kwietnia 2020 r. M. J. oferujący na internetowym portalu aukcyjnym (...) rowery dziecięce z serii (...), na które naniesiono znak towarowy (...) poinformował uprawnioną, że rowery te nabył od (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w F. (pismo pełnomocnika M. J. z dnia 20 kwietnia 2020 r. – k. 28, wydruki z internetowego portalu aukcyjnego (...) – k. 30-33).

Obowiązania (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. (wcześniej: w F.) została zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 27 lutego 2015 r. Jednym ze wspólników obowiązanej jest (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (numer KRS: (...)) (dane obowiązanej i (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) powszechnie dostępne w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Na stronie internetowej „(...)” w stopce adresowej wskazano m.in.: „(...) Sp. z o.o. Sp. k.”. Na stronie tej umieszczono słowno-graficzne znaki towarowe o następującym wyglądzie:, w celu reklamy rowerów dziecięcych, na które nałożono wskazane powyżej znaki towarowe. Na powyższej stronie internetowej umieszczono także słowno-graficzny znak towarowy o następującym wyglądzie: (wydruk strony internetowej „(...)” – k. 72-75).

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) umieściła na internetowym portalu aukcyjnym (...) ofertę sprzedaży roweru dziecięcego oznaczonego znakiem towarowym (wydruk ze strony internetowego portalu aukcyjnego (...) – k. 76-77). (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) umieściła też na portalu internetowym „(...)” oferty sprzedaży rowerów dziecięcych oznaczonych znakami towarowymi , oraz (...) (wydruk ze strony portalu internetowego „(...)” – k. 39-40).

Rowery dziecięce, na które nałożono znaki towarowe: , i sprzedawane są poprzez internetowy portal (...), a także w sklepach internetowych przez różne podmioty (wydruki ze strony internetowego portalu aukcyjnego (...) – k. 62-66, 83-90, wydruki stron internetowych sklepów z rowerami dziecięcymi – k. 91-95, 39-42).

Sąd zważył, co następuje.

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie aczkolwiek jedynie w części.

Zgodnie z art. 479

113 § 1 k.p.c., na wniosek uprawnionego, jeżeli wykaże on w sposób wiarygodny okoliczności wskazujące na naruszenie, sąd może przed wszczęciem postępowania w sprawie o naruszenie lub w jego toku aż do zamknięcia rozprawy w pierwszej instancji wezwać naruszającego do udzielenia informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług, jeżeli jest to niezbędne dla dochodzenia roszczenia.

Norma art. 479

118 § 1 k.p.c. stanowi, że sąd, uwzględniając wniosek, określa termin udzielenia informacji, ich rodzaj i zakres, a także zasady zapoznania się z nimi przez uprawnionego. Informacji udziela się pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Według art. 479

115 § 1 k.p.c., wezwanie do udzielenia informacji, o których mowa w art. 479

113, dotyczy wyłącznie:



informacji o firmie, miejscu zamieszkania lub siedzibie i adresie producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy, od których lub na rzecz których nastąpiło nabycie lub zbycie towarów, korzystanie z usług lub ich świadczenie, jak również przewidywanych hurtowników i detalistów tych towarów lub usług;



informacji o ilości wyprodukowanych, wytworzonych, wysłanych, otrzymanych lub zamówionych towarów lub świadczonych usług, jak również cenach otrzymanych w zamian za towary lub usługi;



w szczególnie uzasadnionych okolicznościach innych informacji, które są niezbędne do wykazania wysokości roszczenia.

Wniosek o udzielenie informacji stanowi odrębne

sui generis żądanie procesowe, które ze swej istoty nie ma charakteru materialnoprawnego, zaś jego celem jest ułatwienie uprawnionego dochodzenia przysługujących mu roszczeń w zakresie ustalenia rozmiaru doznanej przez niego szkody lub też bezpodstawnie pobranych przez naruszyciela korzyści (por. J.R. Antoniuk,

Postępowanie o udzielenie informacji w związku z naruszeniem własności intelektualnej jako rodzaj postępowania cywilnego, PS 2014, nr 11-12, s. 144-163).

Prawo do informacji w dziedzinie własności intelektualnej ma zasadnicze znaczenie dla zapobiegawczego oddziaływania prawa, ponieważ efekt prewencyjny zależy w dużej mierze od tego, jak potencjalny naruszyciel ocenia ryzyko wykrycia naruszenia. Dostęp do informacji niewątpliwie zwiększa to ryzyko. W przypadku sporów dotyczących naruszeń praw własności intelektualnej dla zapewnienia równowagi stron w procesie konieczne jest odejście od zasad ogólnych dostarczania dowodów i współdziałania stron, dopiero bowiem współdziałanie pozwanego w zakresie dostarczania informacji może wprowadzić równowagę sił stron występujących w procesie i uczciwe postępowanie (por. A. Tischner,

Odpowiedzialność majątkowa za naruszenie prawa do znaku towarowego, Warszawa 2008, s. 265).

Norma art. 479

116 k.p.c. stanowi, że wniosek o udzielenie informacji powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać:



wykazanie w sposób wiarygodny okoliczności wskazujących na naruszenie prawa własności intelektualnej;



określenie informacji, które są przedmiotem wezwania;



określenie obowiązanego oraz wskazanie okoliczności, z których może wynikać, że dysponuje on informacjami objętymi wnioskiem;



wykazanie, że informacje są konieczne do określenia źródła lub zakresu naruszenia prawa.

Sąd nie podziela wyrażonego w doktrynie poglądu, zgodnie z którym wiarygodne wykazanie okoliczności to nic innego jak jego uprawdopodobnienie, a wiarygodność nie oznacza pewności zaistnienia faktu, pewność ta wynika dopiero z udowodnienia faktu, jeżeli więc w art. 479

113 § 1 k.p.c. jest mowa o wykazaniu w wiarygodny sposób okoliczności wskazujących na naruszenie prawa, to znaczy, że ustawa zadowala się uprawdopodobnieniem tychże okoliczności w miejsce ich udowodnienia (por. A. Jakubecki,

Wezwanie do udzielenia informacji w postępowaniu odrębnym w sprawach własności intelektualnej, PPC 2020, nr 3, s. 490).

Prawidłowej interpretacji pojęcia wykazania w sposób wiarygodny okoliczności wskazujących na naruszenie prawa własności intelektualnej należy dokonywać, odwołując się do brzmienia dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz. U. UE. L. z 2004 r. Nr 157, str. 45, zwanej dalej „dyrektywa”), która w art. 8 ust. 1 stanowi, iż państwa członkowskie zapewniają, że w kontekście postępowania sądowego dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej oraz w odpowiedzi na uzasadnione żądanie powoda właściwe organy sądowe mogą nakazać przedstawienie informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej przez naruszającego i/lub jakąkolwiek inną osobę. Zgodnie z tezą 14 preambuły dyrektywy prawo do informacji ma być stosowane do naruszeń dokonywanych na skalę handlową, a więc działań podejmowanych w celu czerpania bezpośredniego lub pośredniego zysku gospodarczego.

Wskazać także należy, że ustawodawca w przypadku, właściwych wyłącznie postępowaniu w sprawach własności intelektualnej, zabezpieczenia środka dowodowego oraz wyjawienia lub wydania środka dowodowego wymaga uprawdopodobnienia roszczenia i okoliczności. Przyjmując paradygmat racjonalnego ustawodawcy, nie można dojść do wniosku, że prawodawca zrównuje pojęcie wykazania z uprawdopodobnieniem, gdyby tak bowiem było, nie istniałaby potrzeba sięgania po pojęcie wykazania, na co wskazuje § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283), który stwierdza, że do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami.

Pojęcie wykazania pojawia się w k.p.c. m.in. na gruncie art. 126 § 1 pkt 5 k.p.c., zgodnie z którym każde pismo procesowe powinno zawierać w przypadku gdy jest to konieczne do rozstrzygnięcia co do wniosku lub oświadczenia – wskazanie faktów, na których strona opiera swój wniosek lub oświadczenie, oraz wskazanie dowodu na wykazanie każdego z tych faktów, art. 235

1 k.p.c. stanowiącego, że we wniosku o przeprowadzenie dowodu strona jest obowiązana oznaczyć dowód w sposób umożliwiający przeprowadzenie go oraz wyszczególnić fakty, które mają zostać wykazane tym dowodem, art. 235

2 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c., według którego sąd może w szczególności pominąć dowód mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy lub też nieprzydatny do wykazania danego faktu, art. 236 k.p.c. stwierdzającego, iż w postanowieniu o dopuszczeniu dowodu sąd oznaczy środek dowodowy i fakty, które mają nim zostać wykazane, a w miarę potrzeby i możliwości – także termin i miejsce przeprowadzenia dowodu czy też na gruncie art. 458

9 § 7 zd. 1 k.p.c., według którego fakty, które miałyby zostać wykazane dowodami wyłączonymi przez umowę dowodową, sąd może ustalić na podstawie twierdzeń stron, biorąc pod rozwagę całokształt okoliczności sprawy.

Powyższe oznacza, że wykazywanie faktów i okoliczności możliwe jest wyłącznie za pomocą dowodów (środków dowodowych), a zatem wykazanie okoliczności w sposób wiarygodny, o czym mowa w art. 479

116 k.p.c., wymaga ich udowodnienia, nie zaś ich uprawdopodobnienia (tak m.in. E. Stefańska [w:]

Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Art. 478-1217, wyd. IV, red. M. Manowska, Warszawa 2021, art. 479

116, LEX).

Przyjąć zatem należy, że art. 479

116 pkt 1 k.p.c. wymaga od uprawnionego udowodnienia okoliczności (1), które to okoliczności wskazywać muszą na naruszenie konkretnego prawa własność intelektualnej (2).

Z art. 153 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 324; zwanej dalej „p.w.p.”), wynika, że prawo ochronne na znak towarowy jest bezwzględnym prawem podmiotowym o czasowo i terytorialnie ograniczonej skuteczności. Przepis ten stanowi podstawę do wyodrębnienia strony pozytywnej, obejmującej swym zakresem prawo wyłącznego używania znaku w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym terytorium Polski oraz strony negatywnej obejmującej roszczenia służące uprawnionemu na wypadek wkroczenia przez naruszyciela w zakres przysługującego mu prawa wyłącznego.

Zgodnie zaś z art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p. uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem, może zakazać innej osobie bezprawnego używania w obrocie gospodarczym znaku podobnego do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego.

Zdefiniowane przez ustawodawcę typy naruszeń wiążą się – co do zasady – z negatywnym wpływem działania osoby nieuprawnionej na możliwość pełnienia przez znak towarowy przynależnych mu funkcji (w szczególności oznaczenia pochodzenia), nie w każdej zatem sprawie uprawniony zmuszony jest do odrębnego wykazywania spełnienia tej przesłanki. Wydaje się jednak celowe i przydatne wyjaśnienie tej kwestii, by wyeliminować wszelkie mogące powstać na gruncie stanu faktycznego wątpliwości co do charakteru działania obowiązanego i jego potencjalnych skutków na wykonywanie przez uprawnionego prawa do znaku towarowego. Kwalifikacja naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy na tle art. 296 ust. 2 p.w.p. powinna być dokonywana według zasad wypracowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Unii Europejskiej na tle Pierwszej Dyrektywy Rady nr 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (zmienionej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych) oraz nieobowiązującego już rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Ocena identyczności lub podobieństwa znaku zarejestrowanego i przeciwstawianego mu oznaczenia obowiązanego opiera się na ich zgodności wizualnej, fonetycznej i koncepcyjnej. Znaki należy porównywać całościowo, a decydujące znaczenie mieć będą elementy odróżniające (dominujące), a nie opisowe. Oznaczenie może być uznane za identyczne ze znakiem, tylko wtedy, gdy powtarza – bez dokonywania zmian lub uzupełnień – wszystkie jego elementy lub, gdy rozpatrywane jako całość, wykazuje nieznaczne różnice, które nie zostaną dostrzeżone przez przeciętnego konsumenta (tak wyrok Trybunału z dnia 20 marca 2003 r., C-291/00

(...)). Dwa znaki towarowe są do siebie podobne jeżeli, z punktu widzenia określonego kręgu odbiorców, są one przynajmniej częściowo identyczne w jednym lub kilku istotnych aspektach (tak wyrok Sądu z 23/10/2002 r. w sprawie T-6/01

V. ). Dla stwierdzenia, czy w konkretnym przypadku znaki są identyczne, czy też można mówić zaledwie o podobieństwie, konieczne jest dokonanie oceny wizualnych, fonetycznych i znaczeniowych cech znaków i ich całościowego oddziaływania na percepcję należycie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta (tak wyroki Trybunału z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie C-291/00

(...), z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie C-591/12

P (...) SA).

Dokonując oceny podobieństwa towarów i usług należy brać pod uwagę wszystkie czynniki charakteryzujące zachodzące między nimi relacje (zależności), szczególnie ich rodzaj i przeznaczenie, sposób używania lub korzystania z nich, warunki w jakich są sprzedawane, a także ich wzajemny, konkurencyjny lub komplementarny charakter. (tak wyroki Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-388/00

(...), z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie T-85/02

F.). Całościowa ocena zakłada pewną współzależność między branymi pod uwagę czynnikami, w szczególności podobieństwem znaków oraz podobieństwem towarów/usług, których one dotyczą, przy czym niski stopień podobieństwa towarów i usług może być zrównoważony znaczącym stopniem podobieństwa znaków i odwrotnie. (zasada wzajemnej zależności – tak wyroki Trybunału z dnia 23 października /2002 r. w sprawie T-6/01

V. , z dnia 13 września 2007 r. w sprawie C-234/06

II I. R., z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-16/06

V. )

W myśl utrwalonego orzecznictwa, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, gdy znaczna część właściwego kręgu odbiorców mogłaby zostać skłoniona do omyłkowego zakupu towaru pozwanego, myśląc, że jest to towar uprawnionego (uznając, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa), ewentualnie mogłaby uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z przedsiębiorstw powiązanych ze sobą gospodarczo. (tak wyroki Trybunału z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97

F., z dnia 4 maja 1999 r. w sprawach połączonych C-108/97, C-109/97

Windsurfing F. I., z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97

N. V., z dnia 2 września 2010 r. w sprawie C-254/09

F. B.

i wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie T-303/08

Ł. (2)) Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd powinno być oceniane w sposób całościowy, według sposobu postrzegania określonego konsumenta, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności konkretnego przypadku, szczególnie wzajemnej zależności między podobieństwem oznaczeń i towarów lub usług, których one dotyczą. (tak wyroki Trybunału z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95

P., z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C-206/04

V. , z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-16/06

V. , z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie C-591/12

P J.

oraz wyroki Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T-162/01

Ł. (1)

i z dnia 20 stycznia 2010 r. w sprawie T-460/07

N.). Właściwy krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów, należycie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych, przy czym poziom uwagi konsumentów może się różnie kształtować w zależności od kategorii towarów lub usług. (tak wyroki Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97

N. V., z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie C-104/01

N.

i z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie C-361/04

S. I.).

Przeciętny konsument rzadko ma możliwość przeprowadzenia bezpośredniego porównania różnych znaków towarowych, musi zazwyczaj zdać się na zachowany w pamięci niedoskonały ich obraz. Ryzyko konfuzji jest tym większe, im silniejszy jest charakter odróżniający znaku towarowego, który wynika z jego samoistnych cech lub renomy (znajomości, rozpoznawalności na rynku) (tak wyroki Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97

N. V., z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95

P.

i z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97

F.). Istnieje pewna współzależność pomiędzy znajomością znaku wśród odbiorców a jego charakterem odróżniającym, tym bardziej wzmocnionym, im bardziej znak jest znany. Przy ocenie, czy znak cieszy się wysoce odróżniającym charakterem wynikającym z jego znajomości wśród odbiorców należy rozpatrzyć wszystkie istotne okoliczności danego przypadku, w szczególności udział znaku w rynku, natężenie, zasięg geograficzny i długość okresu jego używania, wielkość inwestycji dokonanych przez przedsiębiorstwo w celu jego promocji, udział procentowy zainteresowanych grup odbiorców, którym znak umożliwia zidentyfikowanie towarów jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, jak również oświadczenia izb handlowych i przemysłowych. (tak wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie T-277/04

E.-H.) Ciężar udowodnienia siły znaku towarowego i jego odróżniającego charakteru, spoczywa na powodzie (por. postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11 lipca 2016 r., sygn. akt XXII GWo 67/16, LEX nr (...)).

Wyłączność uprawnionej używania na terytorium Polski znaku towarowego (...) (nr (...)) m.in. dla rowerów dziecięcych wynika w sposób niewątpliwy z dokumentów i wydruków ze stron internetowych przedstawionych przez uprawnioną, a także z powszechnie dostępnych informacji zawartych w rejestrze znaków towarowych UPRP.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega także wątpliwości, że obowiązana bez zgody uprawnionej wprowadza do obrotu rowery dziecięce, a więc towary identyczne i przeznaczone dla tego samego kręgu nabywców oraz zaspakajające te same ich potrzeby. Obowiązana używa przedstawionych wyżej oznaczeń, które łączy ze znakiem towarowym uprawnionej podobieństwo wprowadzające w błąd odbiorców, co tym samym oznacza, że obowiązana używa swoich oznaczeń w obrocie gospodarczym w sposób bezprawny, a zatem uprawnionej może przysługiwać roszczenie o zaniechanie naruszania jej praw ochronnych na słowny znak towarowy (...).

Roszczenie uprawnionej dotyczyło słownego znaku towarowego, a zatem znaku złożonego z wyrazów jako takich, bez żadnych elementów stylizacji graficznej. Obowiązana używa w obrocie znaku słownego i znaków słowno-graficznych, w których występuje element słowny (...) i „(...)”. Obowiązana używała tych znaków w dniu 8 lutego 2021 r., a zatem po uzyskaniu przez wnioskodawczynię prawa ochronnego na znak towarowy, w celu identyfikacji rowerów, w odniesieniu do których oferty umieściła na portalu internetowym „(...)” oraz na oferowanych tam rowerach (k. 39-40).

Znaki (...) i znaki obowiązanej są do siebie podobne w warstwie wizualnej. W każdym ze znaków występują identyczne słowa „(...)”. W znakach obowiązanej występuje dodatkowo słowo „(...)), które jednakże jest określeniem rodzajowym i nie ma zdolności odróżniającej, dlatego też nie podlega ocenie w zakresie podobieństwa znaków.

Odnosząc się do warstwy fonetycznej porównywanych oznaczeń, wskazać należy, że w każdym ze znaków znajduje się element o zdolności odróżniającej, który w języku angielskim odczytać na leży jako(...).

W kwestii warstwy znaczeniowej zauważyć trzeba, że dwa oznaczenia są identyczne lub podobne koncepcyjnie, jeżeli są odbierane, jako posiadające tę samą lub analogiczną treść semantyczną (por. wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie w sprawie C‐251/95

P.). Treść semantyczna jest tym, co znak ten oznacza, jakie skojarzenia budzi. Oznaczenia uprawnionej i obowiązanej zawierają angielskie słowo „(...)”, co w języku polskim oznacza „(...)”, wobec czego przyjąć należy, że sporne znaki mają tożsamą treść semantyczną.

Z powyższego porównania kolizyjnych znaków wynika, iż ze względu na inkorporowanie do oznaczeń obowiązanej istotnego elementu znaku wcześniejszego, jakim jest słowo „(...)” oraz ze względu, iż znaki te przeznaczone są do oznaczania takich samych towarów, istnieje realna możliwość skojarzenia przedmiotowych oznaczenia ze znakiem towarowym obowiązanej oraz ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem towarowym uprawnionego. Określenie to jest w każdym z nich zapisane w identyczny sposób i taka sama jest jego wymowa, co powoduje, iż nabywca tych towarów może uznać znaki obowiązanego za odmianę czy też za kolejny z serii znaków już chronionych. Wskazać także należy, że przeciętnym konsumentem towarów obowiązanej i uprawnionego będą osoby fizyczne (rodzice dzieci) planujące zakup rowerów dziecięcych, które należą do towarów ogólnie dostępnych i są przeznaczone dla dzieci, co oznacza, że znajdzie się wśród nich grupa mniej uważna, podchodząca do zakupów z obniżonym poziomem uwagi, która kupuje je szybko, nie analizując szczegółowo i dogłębnie oznaczeń znajdujących się na towarach i ich opakowaniach, stąd też przy dużym podobieństwie oznaczeń przeciętny odbiorca może przez pomyłkę nabyć towar oznaczony oznaczeniem obowiązanej, sądząc, że dokonuje zakupu towaru uprawnionej.

Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że uprawniona zdołała udowodnić okoliczności wskazujące na naruszenie przysługujących jej praw własności intelektualnej.

Uprawniona określiła także informacje, które mają być przedmiotem wezwania (art. 479

116 pkt 2 k.p.c.), a zakres ten mieści się w katalogu informacji sformułowanym w art. 479

115 § 1 k.p.c.

Nadto, uprawniona zgodnie z art. 479

116 pkt 3 k.p.c. określiła obowiązaną oraz wskazała okoliczności, z których może wynikać, że dysponuje ona informacjami objętymi wnioskiem. Do okoliczności tych zaliczyć należy fakt, iż na stronie internetowej „(...)” w stopce adresowej wskazano m.in.: „(...) Sp. z o.o. Sp. k.” oraz umieszczono na niej sporne słowno-graficzne znaki towarowe w celu reklamy rowerów dziecięcych, na które nałożono wskazane powyżej znaki towarowe.

Uprawniona wykazała również, iż żądane informacje są konieczne do określenia zakresu naruszenia prawa, gdyż żądanie uprawnionej wiąże się z dochodzeniem roszczeń wynikających z art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i służy m.in. ustaleniu pełnego zakresu naruszenia i precyzyjnemu wskazaniu wysokości roszczeń, której ustalenie bez informacji objętych wnioskiem nie będzie możliwe. Jednocześnie to właśnie żądane informacje pozwolą ustalić kiedy tj. przed czy po uzyskaniu przez uprawnioną prawa ochronnego na znak towarowy doszło do jego użycia przez obowiązaną, a która to okoliczność rzutować będzie na zakres odpowiedzialności obowiązanej.

Sąd określił termin udzielenia informacji na podstawie art. 479

118 § 1 k.p.c., przyjmując termin miesięczny ze względu na szeroki zakres udzielanych informacji.

Wniosek został uwzględniony z zachowaniem zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 479

95 k.p.c. Informacje, których udzieli obowiązana zapewnią należytą ochronę praw wnioskodawczyni, a obowiązaną nie obciążą w sposób nieuzasadniony i nie naruszą tajemnicy jej przedsiębiorstwa ponad potrzebę wynikającą z wyważenia interesów uprawnionej i obowiązanej, wskazać bowiem należy, że informacje te dotyczą wyłącznie naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy przysługującego uprawnionej.

Z tych też powodów Sąd orzekł jak w pkt. 1 postanowienia.

W pkt. 2 postanowienia Sąd na podstawie art. 479

118 § 1 k.p.c. określił zasady zapoznania się z udzielonymi informacjami i wydanymi dowodami przez obowiązaną.

W pkt. 3 Sąd oddalił wniosek w zakresie dotyczącym innych rowerów i rowerów dziecięcych, na których znajduje się oznaczenie „(...)”, które to oznaczanie naruszać miało prawa do słownego znaku towarowego (...), albowiem tak sformułowane zobowiązanie przenosiłoby na obowiązaną ocenę, czy w danym przypadku doszło do naruszenia praw bezwzględnych uprawnionej, a nadto uprawniona nie wykazała, aby obowiązana naruszała prawa ochronne na znak towarowy w inny sposób, niż ten, który wynikał z przedstawionego materiału dowodowego, a zatem uprawniona nie wykazała, aby informacje takie były niezbędne dla dochodzenia jej przyszłych roszczeń.

Nadmienić przy tym należy, że wniosek o wezwanie do udzielenia informacji Sąd rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, podzielając wyrażony w doktrynie pogląd, zgodnie z którym z uwagi na treść art. 148 § 3 k.p.c. – stanowiącego, iż sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym – możliwe jest rozpoznanie wskazanego wniosku także na posiedzeniu niejawnym. Decydując w przedmiocie ewentualnego wyznaczenia posiedzenia jawnego w celu rozpoznania wniosku, sąd powinien mieć na uwadze zakres i rodzaj okoliczności, które wymagają wyjaśnienia przez strony, ale także uwzględnić potrzebę ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa obowiązanego (tak A. Jakubecki,

Wezwanie do udzielenia informacji w postępowaniu odrębnym w sprawach własności intelektualnej, PPC 2020, nr 3, teza 12, Legalis; T. Targosz [w:]

Komentarz do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych [w:]

Ustawy autorskie. Komentarze. Tom II, red. R. Markiewicz, Warszawa 2021, art. 80, uwaga 257, LEX; E. Stefańska [w:]

Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Art. 478-1217, wyd. IV, red. M. Manowska, Warszawa 2021, art. 479

117, uwaga 8, LEX; A. Gołaszewska [w:]

Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, red. K. Osajda, Ł. Żelechowski, Warszawa 2021, art. 479

118, uwaga 2, Legalis). W niniejszej sprawie zakres informacji, do których udzielenia Sąd zobowiązał pozwanego, jest niewielki, dotyczy bowiem wyłącznie informacji związanych rowerami dziecięcymi, na które nałożono sporne znaki towarowe i z tego też względu udzielenie informacji nie pociągnie za sobą naruszenia tajemnicy obowiązanej, wobec czego nie było powodu, by wniosek powoda rozpoznać na posiedzeniu jawnym.

Tym samym wskazać należy, że Sąd nie podziela poglądu Sądu Apelacyjnego w Poznaniu wyrażonego w postanowieniu z dnia 9 lipca 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I AGz 63/21 (niepubl.), w którym Sąd ten stwierdził, że wniosek o wezwanie do udzielenia informacji winien być rozpoznawany tylko na posiedzeniu jawnym. Zwrócić należy przy tym uwagę, że przepisy art. 479

119 § 2 k.p.c. oraz art. 479

120 k.p.c., wbrew poglądowi Sądu Apelacyjnego, nie stanowią w sytuacji rozpoznawania wniosku na posiedzeniu niejawnym

superfluum ustawowego wobec treści art. 148 § 3 k.p.c., skoro przepisy te rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym uzależniają wyłącznie od inicjatywy obowiązanego (powołanie się na prawo odmowy udzielenia informacji lub ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa) czy też uprawnionego (wniosek o wyjaśnienie udzielonych informacji), podczas gdy art. 148 § 3 k.p.c. oparty jest na swobodnym uznaniu Sądu. Ponadto przepisy art. 479

119 § 2 k.p.c. oraz art. 479

120 k.p.c. nakładają na sąd orzekający, w przypadku zaistnienia wskazanych w nich okoliczności (powołanie się przez obowiązanego na prawo odmowy udzielenia informacji lub ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa lub wniosek uprawnionego o wyjaśnienie udzielonych informacji), obowiązek skierowania sprawy na posiedzenie niejawne, co stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 148 § 3 k.p.c. zasady, że decyzja o wydaniu postanowienia na posiedzeniu niejawnym lub po przeprowadzeniu posiedzenia jawnego pozostaje w gestii sądu orzekającego. O ile zatem rozpoznanie wniosku o wezwanie do udzielenia informacji – w świetle art. 148 § 3 k.p.c. – następuje na posiedzeniu niejawnym lub jawnym w zależności od uznania sądu, o tyle w przypadkach określonych w art. 479

119 § 2 k.p.c. oraz art. 479

120 k.p.c. wyznaczenie posiedzenia niejawnego jest obligatoryjne. Wyrazem tego jest treść art. 479

117 § 1

in principio k.p.c., w którym ustawodawca – odmiennie aniżeli czyni to w art. 479

120 k.p.c. – nie określił jakie – jawne czy też niejawne – posiedzenie wyznacza przewodniczący, pozostawiając tą kwestię w gestii sądu.

W pkt. 4 postanowienia Sąd na podstawie art. 98 k.p.c. zasądził od obowiązanej na rzecz uprawnionej kwotę 1.897,00 zł tytułem kosztów postępowania o udzielenie informacji, na którą złożyła się kwota 1680,00 zł ustalona na podstawie § 20 w zw. z § 8 pkt 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265), kwota 200,00 zł ustalona na podstawie art. 26a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 755 z późn. zm.) oraz kwota 17,00 zł ustalona na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r. Nr 225, poz. 1154 z późn. zm.).

Sędzia Jarosław Antoniuk