Geodeta ustalił granicę działek według spokojnego posiadania, NSA oddalił skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 53/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę I. K. (dalej: "Skarżąca", "Skarżąca kasacyjnie") na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "MWINGiK") z dnia

8 listopada 2021 r., znak:IG-ll.7221.69.2020.KB w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. w oparciu o art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

a) naruszenie art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990, dalej: "Prawo geodezyjne

i kartograficzne") w zw. z § 45 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów

i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393, dalej: "r.e.g.b.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie aktualizacji danych polegającej na zmianie przebiegu granic działek [...], pomimo że w ramach aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków mieszczą się zmiany, które w istocie prowadzą do ukształtowania nowego stanu prawnego nieruchomości, gdyż tworzą nową linię graniczną w miejscu, w której jej dotychczas nie było;

b) naruszenie art. 39 ust. 2 r.e.g.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, pomimo że nie można stwierdzić ostatniego spokojnego stanu posiadania, a tym samym jego zgodności z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek, gdyż Skarżąca nie potwierdziła stanu spokojnego posiadania przyjętego przez organy, a ponadto pominięto dokumenty stojące w sprzeczności z tym stanem m.in. mapą katastralną w skali 1:2880 wraz

z materiałami archiwalnymi;

II. w oparciu o art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7- 9 oraz art. 77-80 i art. 107 k.p.a. z tego względu, iż:

a) obowiązkiem organu i Sądu jest rzeczowo i profesjonalnie ustosunkować się do wszystkich zarzutów strony, podczas gdy ani organ pierwszej i drugiej instancji, ani Sąd nie podjęły rozważań nad wszystkimi zarzutami i wnioskami Skarżącej, w tym

o zbadanie całości dokumentacji znajdującej się w aktach organu, a dotyczącej przedmiotowej sprawy, a w uzasadnieniu wyroku pominięto argumentację Skarżącej opierającą się na nielegalności dokumentów stanowiących podstawę wpisu do operatu ewidencyjnego, które następnie zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, i przyjęto, że argumentacja Skarżącej jest ogólnikowa i niezasadna z uwagi na charakter postępowania z zakresu aktualizacji danych ewidencyjnych, podczas gdy Sąd miał obowiązek odnieść się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącą i w sposób zrozumiały wyjaśnić, dlaczego jej stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie;

b) obowiązkiem organu jest zgromadzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a następnie jego rozpatrzenie, podczas gdy Sąd rozpoznał sprawę na podstawie niepełnego materiału dowodowego i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu bez dokumentów mających istotny wpływ na wynik sprawy, które potwierdzają to, że organy administracji państwowej prowadzą ewidencję gruntów w sposób niezgodny z przepisami prawa;

c) nieuchyleniu decyzji organu I i II instancji, pomimo wydania tej decyzji bez rozważenia całego i zebranego materiału dowodowego skutkującego dokonaniem aktualizacji operatu ewidencji gruntów w postaci zmiany przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...] w sytuacji zaistnienia sporu co do tego przebiegu

i mimo braku zgody skarżącej na taki przebieg, poprzez:

1) uznanie, że istniejący w sprawie materiał uznano za niewiarygodny

i w konsekwencji ustalenie protokolarnie przebiegu granicy działki ewidencyjnej nr [...] z dz. nr: [...], [...] i [...],

2) nieuprawnione przyjęcie, że archiwalna mapa katastralna obarczona jest znacznymi błędami i zniekształceniami i na podstawie archiwalnych dokumentów nie można skutecznie kwestionować prawidłowości wykonanych czynności geodezyjnych,

3) przyjęcie, że granice działki nr [...] z działkami nr [...] i [...] zostały ustalone na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania, podczas gdy Skarżąca nie potwierdziła tego stanu, a przebieg granicy powinien być ustalony w sposób nie budzący wątpliwości.

Wobec powyższego Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania oraz o przeprowadzenie rozprawy.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przepis art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4

w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych

i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone

w art. 183 § p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej (środka odwoławczego, środka zaskarżania). Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi mogą być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie powołano się na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogących mieć w ocenie skargi kasacyjnej (środka odwoławczego) istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga łącznego odniesienia się do zarzutów ulokowanych w środku odwoławczym.

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie jest ona zasadna.

W ramach realizowanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej podkreślić należy, że przytaczane w skardze kasacyjnej (środku zaskarżania) przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu

i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176

§ 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi,

a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16, 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 466/22, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, źródło CBOSA).

Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2187/21, źródło CBOSA, por. także J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862).

Należy ponadto wskazać, iż pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2014r., sygn. akt II GSK 1211/13, źródło CBOSA), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zawarta została druga podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2652/20, źródło CBOSA).

Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, źródło CBOSA; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2024, s. 650–669).

Poczynienie powyższych uwag – odnośnie wymogów skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego – było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji nie odpowiada w pełni omówionym wyżej wymogom p.p.s.a.

Podnoszony w skardze kasacyjnej, w obrębie naruszenia przepisów postępowania mający mieć wpływ na wynik sprawy, zarzut naruszenia art. 7 k.p.a.

w związku z innymi przepisami (normami) prawa, nie jest precyzyjny, bowiem art. 7 k.p.a. określa kilka zasad postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2021 r. sygn. akt.

I OSK 414/21, źródło CBOSA).

Ponadto, jak już wyżej podkreślano, w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie uzasadniając przy tym konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych poszczególnych norm (przepisów), jest nieprawidłowe.

W realiach niniejszej sprawy część zarzutów ulokowanych w środku zaskarżania ewidentnie narusza ten wymóg właściwy dla skargi kasacyjnej na gruncie p.p.s.a.

Z kolei w ramach zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, skarga kasacyjna, pomimo że kwestionuje w całości orzeczenie sądowe nie zarzuca w tym zakresie Sądowi wojewódzkiemu naruszenia przepisów p.p.s.a.,

w oparciu o które Sąd I instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji.

Ponadto należy wskazać, że podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego zawarty w petitum skargi kasacyjnej został wadliwie skonstruowany. Przepis ten dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała konkretnego przepisu,

z podaniem numeru właściwej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, który, w ich ocenie, naruszył Sąd I instancji. Zatem nie sprecyzowała zarzutu, nie przytoczyła właściwie podstaw kasacyjnych, a tym samym uniemożliwiła ustalenie granic zaskarżenia. Skoro zatem art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to Skarżąca kasacyjnie musi wskazać chociażby konkretny paragraf, który - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - został naruszony przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19, źródło CBOSA). Powyższe uwagi należy odnieść do art. 107 k.p.a.

Ponadto w petitum skargi kasacyjnej zarzuty sformułowane w sposób - art. 7- 9 oraz art. 77-80 k.p.a. (pkt II) - zostały wadliwie przytoczone. Taka konstrukcja zarzutów kasacyjnych musi rzutować w sposób bezpośredni na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.

Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej – co wskazywano wyżej – nie jest m. in. uprawniony do formułowania czy doprecyzowywania (konkretyzowania) zarzutów kasacyjnych.

W realiach rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy należy wskazać, że środek zaskarżenia jest przede wszystkim polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia.

Nie doszło do naruszenia § 39 ust. 2 r.e.g.b. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Powołany § 39 stanowi w ust. 2, iż w przypadku gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przebieg granic działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek.

Zgodnie z przytoczonym § 39 ust. 2 r.e.g.b. ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych według zasad określonych w tym przepisie może mieć miejsce wówczas gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu przebiegu granic zgodnych oświadczeń, możliwe jest ustalenie ostatniego spokojnego stanu posiadania, a nadto ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami określającymi stan prawny.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo Sąd I instancji skontrolował ustalenia organów, że co do przebiegu granic działek [...].

Należy wskazać, iż istniejące w sprawie materiały uprawniony geodeta uznał za niewiarygodne i ustalił protokolarnie 17 sierpnia 2017 r. na gruncie, w obecności zainteresowanych stron, przebieg granicy działki ewidencyjnej nr [...] z działkami ewidencyjnymi nr: [...]. O czynnościach na gruncie zainteresowani

(w tym Skarżąca) i zostali prawidłowo zawiadomieni, tj. przynajmniej 7 dni przed wyznaczonym terminem, listownie - za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (karty 38-54 operatu) oraz poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej.

W ustaleniach uczestniczyli: P. K. (współwłaściciel działki ewid. nr [...]), M. M. (współwładająca działką nr [...]), B. J. (właścicielka działki nr [...]), przedstawiciel Gminy K. (właściciela działki nr [...]) oraz B. O. (użytkownik działki nr [...]). Skarżąca - (współwładająca działką nr [...])

w czynnościach na gruncie nie uczestniczyła. Z ww. protokołu wynika, że granice działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] zostały ustalone przez geodetę uprawnionego na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania, o którym mowa w § 39 ust. 2 r.e.g.b. w sposób przedstawiony na szkicu granicznym nr 1 (karta 64 operatu), stanowiącym integralną część protokołu. Sąd I instancji zasadnie zaakceptował prawidłową ocenę organów, iż podjęte przez uprawnionego geodetę czynności ustalenia przebiegu granic działki nr [...] z działkami sąsiednimi były

w pełni uzasadnione. Także dokumentacja, sporządzona przez uprawnionego geodetę L. D., przyjęta do powiatowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego 14 maja 2018 r., może stanowić podstawę do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie wyznaczonym tym postępowaniem.

Wobec braku zasadności, wskazanych w skardze kasacyjnej, zarzutów błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, skutku nie mogły odnieść sformułowane we wniesionym środku zaskarżenia zarzuty naruszenia przepisów postępowania, skoro autor kasacji, naruszenia przepisów postępowania upatrywał w głównej mierze w niewłaściwej ocenie przez Sąd I instancji materiału dowodowego i błędnej jego interpretacji.

Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2687/21, źródło CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09, źródło CBOSA). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych

w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, Lex 173345). Art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak powołania lub zajęcia stanowiska przez Sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, ale niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku Skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione

w omawianym przepisie i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Sąd I instancji prawidłowo zbadał legalność decyzji, mając na uwadze wszystkie przepisy mające zastosowanie w sprawie. Powyższe czyni chybionym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Ponadto należy podnieść, że przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. ma tylko charakter ustrojowy i wskazuje na decyzje administracyjne jako akty podlegające kontroli sądowoadministracyjnej. Z kolei zaś wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 2255/23, źródło CBOSA).

W odniesieniu do zarzutu równoczesnego naruszenia art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (zawierających odmienne podstawy do wydawania orzeczeń) w związku z wskazanymi w skardze kasacyjnej normami (przepisami) k.p.a., normami Konstytucji RP i pozostałymi - należy stwierdzić, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Reasumując, trafnie Sąd I instancji uznał, ze zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego ani istotnego uchybienia przepisom procedury administracyjnej. Przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi zatem do wniosku, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione, a tym samym Sąd I instancji zasadnie zastosował art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego

z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 254 § 1 p.p.s.a. i art. 258-261 p.p.s.a.