Kierowca kwestionował opłatę dodatkową za postój w mieście Z. Sąd oddalił skargę

1. T. S.(dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej: Kolegium) z 12 stycznia 2026 r. nr SKO.VIII/411/394/2025 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

2. Stan sprawy.

2.1. Pismem z dnia 21 lipca 2025 r. skarżący na podstawie art. 33 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 268 z późn. zm. - u.p.e.a.) wniósł zarzuty w sprawie postępowania oraz wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w całości.

W uzasadnieniu strona wskazała, że dochodzenie należności zostało ustalone w sposób naruszający prawo. Aktem prawa miejscowego w przedmiotowej sprawie jest uchwała Nr XXXVI1/282/2021 Rad Miejskiej w Żywcu z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania niestrzeżonego na terenie Z., wysokości stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie oraz określenia sposobu pobierania. W załączniku nr 1 i nr 2 do ww. uchwały wskazano, że strefą płatnego parkowania objęta jest ul. (...). W załączniku nr 1 do ww. uchwały plac, na którym strona zaparkowała samochód nie jest wykazany (zaznaczony), jako teren na którym za parkowanie pobiera się opłatę.

2.2. W dniu 16 października 2025r. Burmistrz Miasta Z. (dalej: organ pierwszej instancji) wydał postanowienie, w którym oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.

Wskazał, że dnia 10 lipca 2024 r. w miejscu, na którym strona zaparkowała samochód o nr rejestracyjnym (...), o godzinie, w której pojazd został kontrolowany istniał obowiązek opłaty za postój w SPP zgodnie z uchwałą nr XXXVll/282/2021 Rady Miejskiej w Żywcu z dnia 25 lutego 2021 r. Zgodnie z przywołaną uchwałą, obowiązani do wykupienia biletu parkingowego są wszyscy korzystający z miejsc postojowych w SPP (z wyłączeniem pojazdów zwolnionych ustawowo oraz objętych stawką zerową za postój - zgodnie z zapisem niniejszej uchwały) od poniedziałku do piątku w godzinach od 8:00 do 17:00. Wyżej wymieniony samochód, został zaparkowany na parkingu zlokalizowanym przy ul. (...) znajdującym się w pasie drogi publicznej i podlegającej pod Strefę Płatnego Parkowania (SPP). Sam fakt umieszczenia ulicy (...) w wykazie ulic strefy płatnego parkowania w uchwale, stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że obowiązuje na niej reżim opłat za postój. Po przeprowadzonej kontroli, pracownicy SPP działając w oparciu o dane z systemu ewidencji opłat parkingowych stwierdzili brak wykupionego biletu parkingowego, po czym wystawili zawiadomienie o opłacie dodatkowej nr (...) dla nr rejestracyjnego (...). Po upływie terminu płatności, w wyniku nieopłacenia zaległości, z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców pobrane zostały dane dotyczące właściciela pojazdu, na który nałożona została opłata dodatkowa w dniu 10 lipca 2024 r. oraz wystawione upomnienie na skarżącego, jako posiadacza ww. pojazdu.

Oznakowanie miejsca postojowego samochodu o nr rejestracyjnym (...) tj. KIA Carens, w dniu wykroczenia, było czytelne i prawidłowe - wyznaczone za pomocą znaku pionowego D-18 z dopiskiem "płatny", którego tarcza skierowana jest w stronę miejsc postojowych, oraz za pomocą linii poziomych P - 18 (załącznik nr 1 i 2). Znak D-18 umieszczono, po prawej stronie wjazdu na parking, w miejscu zapewniającym jego pełną widoczność, dla kierujących pojazdami. Pojazd którego dotyczy niniejsze postępowanie, został zaparkowany w niewielkiej odległości, naprzeciwko wspomnianego znaku, co oznacza, że informacja o płatnym charakterze postoju była jasna i dostępna dla kierującego. Dodatkowo w celu zwiększenia czytelności oznakowania i ułatwienia orientacji kierującym, taki sam znak z dopiskiem "płatny" oraz dodatkową strzałką kierunkową skierowaną w stronę kwestionowanych miejsc postojowych został umieszczony w niedalekiej odległości, po prawej stronie drogi jednokierunkowej (ul. (...)) prowadzącej do parkingu, (załącznik nr 3).

2.3. Po rozpoznaniu zażalenia na ww. postanowienie, organ drugiej instancji, mocą zaskarżonego w nn. sprawie postanowienia, utrzymał je w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, że strona zgłosiła zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., podnosząc nieistnienie obowiązku.

Natomiast problematyka opłat związanych z pozostawieniem pojazdów w strefie płatnego parkowania regulowana jest ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889 z późn. zm. – u.d.p.).

W art. 13 ust. 1 u.d.p. zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.

Strefę taką ustała rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p.). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.d.p.), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 u.d.p.).

Za ugruntowany w orzecznictwie należy uznać pogląd, że obowiązek uiszczenia opłaty - zarówno za postój w strefie płatnego parkowania, jak i opłaty dodatkowej - jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa, co powoduje, że dla powstania tego obowiązku nie jest wymagane rozstrzygnięcie w drodze indywidualnego aktu administracyjnego.

Organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu 10 lipca 2024 r. strona korzystała ze strefy płatnego parkowania w Z. pozostawiając pojazd marki KIA Carens o nr rejestracyjnym (...), jako jego użytkownik na parkingu przy ulicy (...) w Z., znajdującym się w pasie drogi publicznej i podlegającej pod Strefę Płatnego Parkowania (dalej: SPP).

W wyniku przeprowadzonej kontroli, pracownicy SPP działając w oparciu o dane z systemu ewidencji opłat parkingowych stwierdzili brak wykupionego biletu parkingowego dla ww. pojazdu, w skutek czego zostało wystawione zawiadomienie o opłacie dodatkowej nr (...) (załącznik nr 6 i 7). Sam fakt umieszczenia ulicy (...) w wykazie ulic strefy płatnego parkowania w uchwale, stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że obowiązuje na niej reżim opłat za postój. Oznakowanie miejsca postojowego ww. samochodu w dniu wykroczenia, było czytelne i prawidłowe.

Ze zdjęć wykonanych w dniu 10 lipca 2024 r., wynika że na parkingu zostały wydzielone stanowiska postojowe za pomocą linii wyznaczającej pas postojowy (znak P-19) - załącznik nr 5. W realiach niniejszej sprawy należy przyjąć, że w dniu 10 lipca 2024 r. ustawione znaki pionowe, jednoznacznie informowały uczestników ruchu drogowego o wyznaczonych miejscach postojowych. W ustalonym stanie faktycznym, wystąpiła sytuacja, w której poza wyznaczeniem granic strefy płatnego parkowania, wewnątrz tej strefy, określenie miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, nastąpiło poprzez zamontowanie znaku D-18 "parking", o którym mowa w § 52 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.

Strona nie wykazała w tej sprawie, aby dokumentacja sporządzona przez kontrolerów została sporządzona w sposób wadliwy, nierzetelny. Brak jest zatem podstaw aby negować rzetelność kontrolerów czy też ich dobrą wolę. Dokumentacja ta, w tym fotograficzna stanowiła dowód w sprawie podlegający swobodnej ocenie, której granic organ nie przekroczył.

Zatem w świetle powyższego odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku z powodu braku należytego oznakowania miejsca postojowego, Kolegium uznało go za niezasadny.

Odnosząc się natomiast do zarzutu strony dotyczący "prawdopodobnego zakupu bilety parkingowego - zdjęcie nr 4, 5 i 7 przez pasażera pojazdu", Kolegium wyjaśniło, iż w postępowaniu egzekucyjnym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Zatem zgodnie z tymi regułami jeżeli strona uważa, że opłata za postój pojazdu w SPP została najprawdopodobniej uiszczona i nie przedstawia żadnego dowodu na tą okoliczność np. przedłożenie biletu to nie można uznać iż okoliczność ta została udowodniona.

3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zarzucono mu: naruszenie:

- art. 7, art. 8, art. 11, art. 35 § 3, art. 36 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 - k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a.,

- art. 6 § 1, art. 34 § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a.

- art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP,

Wniesiono o uchylenie postanowienia Kolegium oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji jako naruszających prawo, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w załączniku nr 1 do w/w uchwały, plac na którym zaparkował samochód nie jest wykazany (zaznaczony), jako teren na którym za parkowanie pobiera się opłatę. Załącznik nr 1 do uchwały przedstawiający mapę z ulicami objętymi strefą płatnego parkowania odbiega o treści załącznika nr 2 uchwały obejmującego wykaz ulic objętych strefą. Nie ulega wątpliwości, że załącznik stanowi integralną część uchwały.

W przedmiotowej sprawie doszło bowiem do sytuacji, gdy załącznik nr 1 (graficzny) jest rozbieżny (nie odpowiada w pełni) z załącznikiem nr 2 (wykaz ulic). Jako kierowca i obywatel, zastosował się do treści uchwały w jej brzmieniu podanym w urzędowym publikatorze, traktowanym jako źródło prawa obowiązującego w tej sprawie. Tym samym, nie może ponosić odpowiedzialności chociażby za błąd wynikający z rozbieżności pomiędzy wolą Rady Miejskiej w Z. istniejącą podczas podejmowania przedmiotowej uchwały a tym, co ostatecznie zostało uchwalone, jako akt prawa miejscowego lub za niechlujność uchwałodawczą.

Nadto skarżący wskazał, że na przedstawionych załącznikach nr 4, 5 i 7 ewidentnie widać, że na kokpicie za szybą, po stronie pasażera, widnieje prawdopodobnie bilet parkingowy. Potwierdza to kształt, kolor i wielkość widocznego przedmiotu. Równocześnie z przedstawionych zdjęć wynika, że na kokpicie znajduje się tylko jeden bilet. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można przyjąć, że bilet parkingowy został jednak zakupiony przez jednego z współpasażerów i umieszczony za szybą. Istotna wątpliwość jaka wynika z tego faktu nie została dogłębnie i w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśniona zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez Kolegium. Co więcej a priori przyjęto, że brak było biletu, a kontrolerzy wykonujący powierzone im czynności nie popełniają błędów. Przesądzające byłoby w tej sprawie zdjęcie biletu zamieszczone na desce rozdzielczej potwierdzające, że nie jest to bilet parkingowy, ewentualnie, że dotyczy on innej lokalizacji lub minął okres jego ważności.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4. Skarga nie jest zasadna.

Należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Zgodnie zaś z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zgodnie zaś z art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Stosownie do art. 34 § 3 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie.

Przypomnieć należy, że zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej, to jest obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej.

5. Sąd podziela ocenę, że dowody zebrane w sprawie jednoznacznie wskazują, że w dniu 10 lipca 2024 r. skarżący zaparkował pojazd (w miejscu wyznaczonym do parkowania w strefie płatnego parkowania) bez uiszczenia opłaty za cały okres postoju pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania. Oznacza to, że organy miały prawo domagać się uiszczenia opłaty dodatkowej, a w razie jej nieuiszczenia przystąpić do egzekucji administracyjnej.

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 889) w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.p. zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 punkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5).

Wskazać także należy, że w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa i opłata ta obciąża właściciela pojazdu.

Nie ulega wątpliwości, że samochód skarżącego, został zaparkowany na parkingu zlokalizowanym przy ul. (...) w Z. znajdującym się w pasie drogi publicznej i podlegającej pod Strefę Płatnego Parkowania (SPP). Sam fakt umieszczenia ulicy (...) w wykazie ulic strefy płatnego parkowania w załączniku nr 2 do uchwały nr XXXVll/282/2021 Rady Miejskiej w Żywcu z dnia 25 lutego 2021 r. stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że obowiązuje na niej reżim opłat za postój. Po przeprowadzonej kontroli, pracownicy SPP działając w oparciu o dane z systemu ewidencji opłat parkingowych stwierdzili brak wykupionego biletu parkingowego, po czym wystawili zawiadomienie o opłacie dodatkowej nr (...) dla nr rejestracyjnego (...).

Poza tym skarżący popada w sprzeczność, albowiem z jednej strony wywodzi, że plac, na którym zaparkował nie jest objęty strefą płatnego parkowania, zatem nie istniał w jego ocenie obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie, jednocześnie podnosząc, że opłata najprawdopodobniej została uiszczona, o czym ma świadczyć widoczny na zdjęciu bilet parkingowy umieszczony za szybą samochodu (na co wskazuje kolor, kształt i wielkość widocznego przedmiotu). Na tę z kolei okoliczność, skarżący nie przedstawia żadnego dowodu.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że prawidłowo organ uznał, że skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłaty parkingowej, a więc jego zarzut egzekucyjny dotyczący nieistnienia obowiązku jest niezasadny.

Oznacza to, że podniesione w skardze zarzuty oraz okoliczności nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

6. Z tego względu Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).