Odbiorniki wyrejestrowano dopiero w 2025 r. Sąd oddalił skargę przedsiębiorcy

Postanowieniem z 27 stycznia 2026 r. znak BCOF.WAR.635.5042.2025 ŁD.MP.ZZ 07254207 Poczta Polska S.A. Biuro Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: wierzyciel lub organ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) dalej jako: K.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132) dalej: u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1585) dalej: ustawa abonamentowa, u.a., po rozpatrzeniu zażalenia Z. B. (dalej jako: Zobowiązany, Skarżący) utrzymała w mocy własne postanowienie z 24 listopada 2025 r. znak BCOF.WAR.635.5042.2025 WR.TB.P 07254207, mocą którego oddalano zarzut nieistnienia obowiązku, zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części oraz uznano zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

W prowadzonym przez Pocztę Polską S.A. elektronicznym rejestrze użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych odnotowano, że Zobowiązany prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą PHU M dokonał 12 lipca 2016 r. zgłoszenia rejestracji 11 odbiorników telewizyjnych na dane: PHU M, ul. [...], [...] G., NIP [...]. Rejestracja nastąpiła w Urzędzie Pocztowym G. [...], na podstawie formularza: "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych". Dla dokonanej rejestracji, na mocy przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676), został nadany indywidualny numer identyfikacyjny 07254207.

Zobowiązany wnosił opłaty abonamentowe, co potwierdzało dokonaną rejestrację. Wierzyciel zaczął odnotowywać jednak brak uiszczania opłat abonamentowych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym Zobowiązanego.

1 sierpnia 2024 r. wierzyciel przesłał Zobowiązanemu na adres podany w zgłoszeniu upomnienie obejmujące nieprzedawnione zaległości w opłatach abonamentowych za okres od stycznia 2019 r. do lipca 2024 r. Przedmiotowe upomnienie, po dwukrotnej awizacji zostało zwrócone do nadawcy, jako nieodebrane. Z uwagi na odnotowane dalsze zaległości w płatności opłat abonamentowych 9 lipca 2025 r. na adres: ul. [...], [...] G. wierzyciel skierował kolejne upomnienie obejmujące zobowiązanie za okres od stycznia 2020 r. do czerwca 2025 r., w kwocie należności głównej 18.473,40 zł, odsetki naliczone na dzień wystawienia upomnienia w wysokości 6.752,36 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 16,00 zł. Upomnienie zostało uznane za doręczone w trybie art. 44 § 4 K.p.a.

3 października 2025 r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy o numerze 73510E1-66/GD/2025 obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2020 r. do czerwca 2025 r., w kwocie należności głównej 18.473,40 zł, odsetek za zwłokę ustalonych na dzień sporządzenia tytułu w wysokości 7.325,37 zł oraz kosztów upomnienia w wysokości 16,00 zł.

Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. przekazał wierzycielowi pismo Zobowiązanego z 4 października 2025 r., stanowiące zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wskazał, że odpis tytułu wykonawczego z 3 października 2025 r. doręczono Zobowiązanemu tego samego dnia.

4 października 2025 r. Zobowiązany złożył za pośrednictwem ePUAP zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Podniósł, że z początkiem 2022 r., w związku z zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej, dokonał wyrejestrowania odbiorników telewizyjnych. Ponadto prowadzona była wobec niego egzekucja z tytułu zaległych opłat abonamentowych, w wyniku której organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi środki obejmujące częściowe uregulowanie należności wskazanych w tytule wykonawczym z 3 października 2025 r. Zarzucił ponadto przedawnienie zobowiązania za okres od stycznia 2020 r. do września 2020 r., a także brak doręczenia stosownego upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

3 listopada 2025 r. Zobowiązany dokonał zgłoszenia zaprzestania używania 11 odbiorników telewizyjnych, zarejestrowanych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...]. W piśmie z 4 listopada 2025 r. poinformował, że brak dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania odbiorników nie może stanowić podstawy do naliczania opłat abonamentowych. Wskazał również, że po zawieszeniu działalności gospodarczej pod firmą PHU M., tj. po 18 października 2021 r., odbiorniki zostały zwrócone właścicielowi lokalu, zatem ustały przesłanki do uiszczania tychże opłat.

Postanowieniem z 24 listopada 2025 r. wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części, a uznał zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Organ przyjął, że w sprawie istniały dowody świadczące na okoliczność obowiązku zapłaty opłat abonamentowych oraz że zobowiązania objęte tytułem wykonawczym nie uległy przedawnieniu. Przyznał równocześnie, że upomnienie adresowane do Zobowiązanego przesłane zostało na błędne dane adresowe.

Zobowiązany wniósł zażalenie. Podkreślił, że po 30 września 2021 r. nie był w posiadaniu odbiorników, a co za tym idzie samego wpisu w rejestrze nie można utożsamiać z faktycznym posiadaniem odbiorników.

Postanowieniem z 27 stycznia 2026 r. wierzyciel utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W pierwszej kolejności przedstawił obowiązujący stan prawny. Wyjaśnił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy abonamentowej. Podkreślił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej, opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych, przy domniemaniu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Następnie organ wskazał, że w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych odnotowano rejestrację 11 odbiorników telewizyjnych na dane: PHU M, NIP [...], ul. [...], [...] G. Zgłoszonej rejestracji nadano indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Zwrócił również uwagę, że Zobowiązany nie kwestionował faktu rejestracji odbiorników. Podnosił natomiast, że dokonał formalności wyrejestrowania odbiorników oraz wskazywał na zdanie lokalu, w którym znajdowały się odbiorniki właścicielom 30 września 2021 r. Zaznaczył przy tym, że od 1 października 2021 r. nie posiadał dostępu do lokalu i nie mógł korzystać z odbiorników. Niemniej jednak wierzyciel stwierdził, że nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Jeżeli użytkownik odbiorników nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Organ nie stwierdził przy tym, aby dysponował dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez Zobowiązanego formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników wcześniej niż 3 listopada 2025 r., a On sam takiego dokumentu w ramach prowadzonego postępowania nie przedstawił. Z tych też przyczyn zarzut nieistnienia obowiązku był w ocenie wierzyciela niezasadny.

W kwestii zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości albo części organ zwróci uwagę, że w stosunku do zaległości w opłatach abonamentowych zastosowanie mają przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Wobec tego w sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, gdyż organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w 2025 r. (3 października 2025 r. nastąpiło zajęcie rachunków bankowych oraz doręczenie Zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego). Zarzut wygaśnięcia obowiązku okazał się zatem niezasadny.

Za zasadny organ uznał z kolei zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Wyjaśnił, że upomnienie z 9 lipca 2025 r. zostało uznane za doręczone w trybie tzw. fikcji doręczenia (art. 44 K.p.a.) w sytuacji, gdy w stanie faktycznym sprawy nie było do tego podstaw. Upomnienie zostało bowiem skierowane na niewłaściwy adres Zobowiązanego.

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie rozstrzygnięcia mimo stwierdzonego braku skutecznego doręczenia upomnienia,

2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy,

3. błędne przyjęcie istnienia obowiązku abonamentowego bez wykazania faktycznego posiadania i używania odbiorników w spornym okresie,

4. niewłaściwe zastosowanie przepisów o przedawnieniu poprzez przyjęcie przerwania biegu przedawnienia bez wykazania skutecznego zawiadomienia strony o czynnościach egzekucyjnych,

5. naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela do organów państwa.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżący wskazał, że organ utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji pomimo, iż uznał zarzut braku skutecznego doręczenia upomnienia za zasadny. Nie przeprowadził również w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w zakresie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej oraz faktycznego użytkowania odbiorników. Zwrócił uwagę, że organ oparł się wyłącznie na danych historycznych rejestru abonentów, nie wykazując, że w okresie objętym tytułem wykonawczym Skarżący faktycznie posiadał i używał odbiorniki. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się, że obowiązek abonamentowy jest związany z faktycznym posiadaniem odbiornika. Końcowo Skarżący podkreślił, że lokal, w którym prowadził działalność gospodarczą został ponownie wynajęty, a nowy najemca uiszcza opłaty abonamentowe oraz że organ nie wykazał, aby został skutecznie zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna – w oparciu o przepis art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143) dalej: p.p.s.a. – nie dała podstaw do uznania, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa skutkującym jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Istota sporu – w ramach zgłoszonych zarzutów z art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. – sprowadza się do ustalenia czy wierzyciel był uprawniony do obciążenia skarżącego opłatami abonamentowymi za używanie odbiorników za okres od stycznia 2020 r. do czerwca 2025 r.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a., b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Z kolei w myśl art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Zgodnie natomiast z art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż: 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.

Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu (art. 35 § 1 u.p.e.a.).

Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Wierzyciel natomiast rozpoznając zarzut wydaje postanowienie, w którym (art. 34 § 2 u.p.e.a.): 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W zależności od wskazanych podstaw, wyliczonych w sposób wyczerpujący w art. 33 § 2 u.p.e.a., zobowiązany wnosząc zarzut: 1) zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji (art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a.) lub o wymagalność obowiązku (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) – z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzuty na tych podstawach, zamierza wykazać, że obowiązek już nie istnieje albo uległ wygaśnięciu lub, że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku) albo, że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny; 2) zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 2 pkt 2-4 u.p.e.a.).

Wyjaśnić należy, że o charakterze opłaty abonamentowej jednoznacznie przesądził Trybunał Konstytucyjnego w swoich wyrokach, w szczególności w wyroku wydanym 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. akt K 2/03 i z 16 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt K 24/08, stwierdzając że abonament to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zdań państwa. Jest to danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji, przez swój celowy charakter, nie stanowiący dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym". Skutkiem traktowania abonamentu jako daniny publicznej, jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, są rygory w zakresie jego wprowadzenia (wyłącznie ustawą), a także obowiązek jawnego i kontrolowanego publicznie wykorzystywania płynących z niego dochodów. Ustawą regulującą w sposób kompleksowy zasady pobierania opłat abonamentowych jest ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Cechą charakterystyczną dla opłaty abonamentowej jest również to, że obowiązek jej zapłaty wynika z mocy prawa, ex lege, bowiem art. 2 ustawy abonamentowej nakłada obowiązek uiszczania abonamentu, który powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika a jej wysokość również jest ustalona w ustawie abonamentowej i w rozporządzeniach Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydawanych corocznie, które aktualizują jej wysokości na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 3 ustawy abonamentowej i tym samym wynika wprost z przepisów prawa. Zarejestrowany abonent ma więc obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej w drodze samoobliczenia.

Odnosząc powyższe do zarzutu nieistnienia obowiązku Sąd zważył, że skarżący nie kwestionował w toku postępowania, iż 12 lipca 2016 r. dokonał zgłoszenia rejestracji 11 odbiorników telewizyjnych na dane: PHU M, ul. [...], [...] G., NIP [...] i nadania mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego – [...]. Bezsporne było również, że skarżący pokrył opłaty abonamentowe do grudnia 2016 r. Do formalnego wyrejestrowania odbiorników doszło dopiero 3 listopada 2025 r. Przedmiot sporu sprowadzał się zatem w tym zakresie do ustalenia powinności skarżącego w zakresie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych z tytułu zarejestrowania odbiorników telewizyjnych. Skarżący uważał, że obowiązek taki nie istnieje co najmniej od 18 października 2021 r., tj. od dnia zawieszenia wykonywania przez niego działalności gospodarczej i fizycznego zwrotu odbiorników właścicielowi najmowanego lokalu. Wyjaśnić w tym kontekście należało, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłat abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. powinien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa bowiem do czasu wyrejestrowania odbiorników, choćby użytkownik odbiornika faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał. Z akt sprawy i przebiegu postępowania wynikało – co wyżej wskazano – że skarżący dokonał wyrejestrowania odbiorników dopiero 3 listopada 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 kwietnia 2026 r., sygn. I GSK 135/25 podkreślił, że ustawa abonamentowa nie precyzuje wprost momentu wygaśnięcia obowiązku uiszczania abonamentu. Jednakże w świetle art. 5 ust. 1 i ust. 5-7 ustawy abonamentowej, w przypadku dokonania rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej immanentnie związany jest z faktem zarejestrowania danego odbiornika lub odbiorników. Stąd też przyjmuje się, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do czasu wyrejestrowania, choćby użytkownik odbiornika faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części z uwagi na przedawnienie zobowiązania Sąd stwierdził, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że opłata abonamentowa stanowi daninę publiczną, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej: O.p. wyróżniającą się poprzez swoją celowość – por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2013r. sygn. akt II GSK 92/12; z 3 marca 2022 r. sygn. akt III FSK 365/21; z 30 lipca 2026 r. sygn. akt II GSK 1040/26). Słusznie zatem przyjął wierzyciel, że dochodzony obowiązek jest obowiązkiem publicznoprawnym, a jego podstaw prawnych nie sposób doszukiwać się w normach prawa cywilnego. Zatem sporne należności podlegają egzekucji administracyjnej, przewidzianej dla należności pieniężnych. W efekcie na podstawie art. 2 § 2 O.p. do przedawnienia opłat abonamentowych stosować należy art. 70 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2025 r. sygn. akt I GSK 1765/21). Słusznie również wierzyciel wskazał, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w 2025 r., co doprowadziło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia. Z akt sprawy wynikało bowiem, że organ egzekucyjny 3 października 2025 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, o czym Skarżący został zawiadomiony tego samego dnia (data obioru) za pośrednictwem e-Urzędu Skarbowego. Skarżący nie przedstawił ponadto żadnych okoliczności, które zaprzeczałyby przerwaniu biegu terminu przedawnienia. Podsumowując zetem powyższe Sąd stwierdził, że brak było podstaw do twierdzenia, że sporne należności uległy przedawnieniu, w konsekwencji czego wierzyciel prawidłowo oddalił zarzut wygaśnięcia obowiązku.

Wierzyciel korzystając z posiadanych zasobów wyjaśnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. Nie można było zatem organowi skutecznie zarzucić naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zamieszczono obszerne i wyczerpujące wyjaśnienia odnośnie okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie dla sprawy. Organ zgromadził przy tym wszelkie dowody potrzebne do rozpatrzenia sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia pomimo braku skutecznego doręczenia upomnienia Sąd wskazuje, że postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) oznacza, że organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw uzasadniających wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego lub kasacyjnego. Innymi słowy, rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu pierwszej instancji odpowiada temu, co orzekłby organ odwoławczy. Utrzymanie w mocy postanowienia, w którym orzeczono o uznaniu za zasadny zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane powoduje li tylko tyle, że orzeczenie to utrwalone zostaje w obrocie prawnym i zyskuje walor ostateczności (organ odwoławczy uważa (potwierdza) tak samo jak organ pierwszej instancji). W konsekwencji tego uznanie opisanego zarzutu za zasadny ma bezpośredni wpływ na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zgodnie bowiem z art. 34 § 4 pkt 3 lit. a u.p.e.a. organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1-5 umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części.

Z punktu widzenia dokonywanej kontroli legalności zaskarżonego aktu nie można więc było wierzycielowi skutecznie zarzucić, że nieprawidłowo utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w pierwszej instancji, w którym przesądził o uznaniu zgłoszonego zarzutu za zasadny.

Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mogących wpłynąć na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.