Brak dowodu doręczenia numeru abonenta nie zwalnia z opłat. Sąd oddalił skargę

Postanowieniem z 27 stycznia 2026 r. znak BCOF.WAR.635.4658.2025 ŁD.PM.ZZ 10709287 Poczta Polska S.A. Biuro Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: wierzyciel lub organ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) dalej: K.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132) dalej: u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1585) dalej: ustawa abonamentowa, u.a., po rozpatrzeniu zażalenia H. Z. (dalej jako: Zobowiązana, Skarżąca) utrzymała w mocy własne postanowienie z 14 listopada 2025 r. znak BCOF.WAR.635.4658.2025 WR.TB.P 10709287, mocą którego oddalano zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

W prowadzonym przez Pocztę Polską S.A. elektronicznym rejestrze użytkowników odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych odnotowano dokonaną

2 stycznia 1996 r. rejestrację odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego pod adresem: ul. [...], [...] L., na dane osobowe H. Z.. Jednocześnie wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...], która stanowiła dowód zarejestrowania odbiorników, a nadto służyła do dokonywania opłat abonamentowych.

Zobowiązana wnosiła opłaty abonamentowe, co potwierdzało dokonaną rejestrację. Ostatnia wpłata została wniesiona 21 stycznia 2008 r. (za okres od stycznia do grudnia). Po grudniu 2008 r. Zobowiązana zaprzestała dalszego regulowania należności.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342) Zobowiązanej, jako użytkownikowi odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, nadany został indywidualny numer identyfikacyjny, który zastąpił dotychczasową książeczkę abonamentową. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat zostało wysłane do zobowiązanej w dacie wystawienia, tj. 31 lipca 2008 r.

Wierzyciel odnotowywał brak uiszczania opłat abonamentowych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym Zobowiązanej. Po ustaleniu aktualnego adresu zamieszkania, skierował do niej upomnienie doręczone w trybie art. 44 § 1 K.p.a. Nie uiszczono objętych nim należności.

27 sierpnia 2025 r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy o numerze 68740E1-57/LU/2025 obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2020 r. do września 2024 r. w kwocie należności głównej 1.433,70 zł, odsetek za zwłokę ustalonych na dzień sporządzenia tytułu w wysokości 530,91 zł oraz kosztów upomnienia w wysokości 16,00 zł.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. przekazał wierzycielowi pismo Zobowiązanej z 15 września 2025 r., stanowiące zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny poinformował, że 27 sierpnia 2025 r. doszło do wyegzekwowania całości zobowiązania, w związku z czym postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Wskazał ponadto, że odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz odpis tytułu wykonawczego z 27 sierpnia 2025 r. doręczono Zobowiązanej 8 września 2025 r. 15 września 2025 r. Zobowiązana złożyła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej w biurze podawczym Pierwszego Urzędu Skarbowego w L..

Skarżąca wniosła zarzut nieistnienia obowiązku, wskazując na nieotrzymanie "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z 31 lipca 2008 r. oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części, argumentując, iż doszło do przedawnienia zobowiązania.

Postanowieniem z 14 listopada 2025 r. wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części. Uznał, że w sprawie istnieją dowody na istnienie obowiązku zapłaty opłat abonamentowych oraz, że zobowiązania objęte tytułem wykonawczym nie uległy przedawnieniu.

Zobowiązana wniosła zażalenie.

Postanowieniem z 27 stycznia 2026 r. wierzyciel utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wierzyciel przedstawił w pierwszej kolejności obowiązujący stan prawny. Wyjaśnił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy abonamentowej.

Następnie wskazał, że w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych, odnotowano rejestrację odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego używanych pod adresem zobowiązanej przy ul. [...] w L.. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna numer [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Zgłoszonej rejestracji po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych został nadany indywidualny numer identyfikacyjny. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało przesłane do Zobowiązanej pismem z 31 lipca 2008 r. na adres przy ul. [...] w L. - wskazany przy rejestracji, którym Poczta Polska dysponowała. Zobowiązana adresu tego bowiem nie aktualizowała.

Zwrócono dalej uwagę na fakt, że ww. rozporządzenie nie anulowało wcześniej zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych poprzedzających ustawę abonamentową pozostali zobowiązanymi do uiszczania opłat. Podkreślono, że przesłanie zawiadomienia miało wyłącznie charakter informacyjny, a prawodawca nie wprowadził obowiązku doręczenia takiego zawiadomienia za dowodem doręczenia. W konsekwencji jego brak lub niedoręczenie w ogóle indywidulanego numeru identyfikacyjnego nie znosi obowiązku uiszczania opłat. Po zarejestrowaniu odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego uiszczanie opłaty abonamentowej jest bowiem obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Zarejestrowanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych bez późniejszego ich wyrejestrowania lub dopełnienia formalności dotyczących zwolnienia od opłat abonamentowych stanowi w konsekwencji wystarczającą przesłankę do istnienia obowiązku dokonywania opłat abonamentowych. Zarzut nieistnienia obowiązku był zatem niezasadny.

W dalszej kolejności wyjaśniono, że opłata abonamentowa ma charakter opłaty, o której stanowi przepis art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, a zatem znajduje do nie zastosowanie ogólna zasada dotycząca przedawnienia zobowiązań podatkowych, uregulowana w art. 70 § 1 ww. ustawy. W konsekwencji do opłaty tej nie znajdują zastosowania ogólne zasady dotyczące przedawnienia zobowiązań uregulowane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, na które powoływała się Zobowiązana. Wierzyciel wyjaśnił, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w 2025 r. (zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone 8 września 2025 r.) zatem nie doszło do przedawnienia należności za okres od stycznia 2020 r. do września 2024 r. wskazanych w tytule wykonawczym. Tym samym w ocenie wierzyciela niezasadny okazał się zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości lub w części.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów złożonych w toku egzekucji prowadzonej w sprawach objętych 57 tytułami wykonawczymi z 27 sierpnia 2025 roku nr 68740E1- 57/LU/2025, doręczonymi 8 września 2025 r., w sytuacji, gdy nie istnieje obowiązek objęty tymi tytułami na skutek niedoręczenia indywidualnego numeru indentyfikacyjnego oraz nastąpiło przedawnienie części zobowiązań nimi objętymi.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżąca wskazała, że wierzyciel w ogóle nie wykonał obowiązku polegającego na zawiadomieniu jej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Do chwili wniesienia skargi żadnego takiego zawiadomienia nie otrzymała. Podniosła w tym kontekście, że wierzyciel nie dysponuje żadnym dowodem wskazującym na fakt, że wysłał zawiadomienie o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Nie kwestionowała równocześnie, że zawiadomienie mogło zostać wysłane na adres przy ul. [...] w L.. Powyższe okoliczności w ocenie Skarżącej powodują nieistnienie obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, w konsekwencji czego postępowanie egzekucyjne powinno było zostać umorzone. Ponadto Skarżąca podkreśliła, że zdecydowana większość należności objętych tytułami wykonawczymi jest już przedawniona. Z tytułów tych wynika, że egzekwowane należności obejmują lata 2020–2024, zaś dochodzone roszczenie jest roszczeniem okresowym, które przedawania się po 3 latach.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna – w oparciu o przepis art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143) dalej: p.p.s.a. – nie dała podstaw do uznania, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa skutkującym jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Istota sporu w sprawie – w ramach zgłoszonych zarzutów z art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. – sprowadzała się do ustalenia czy wierzyciel był uprawniony do obciążenia skarżącej opłatami abonamentowymi za używanie odbiorników za okres od stycznia 2020 r. do września 2024 r.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a., b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Z kolei w myśl art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Zgodnie natomiast z art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż: 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.

Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu (art. 35 § 1 u.p.e.a.).

Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Wierzyciel natomiast rozpoznając zarzut wydaje postanowienie, w którym (art. 34 § 2 u.p.e.a.): 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W zależności od wskazanych podstaw, wyliczonych w sposób wyczerpujący w art. 33 § 2 u.p.e.a., zobowiązany wnosząc zarzut: 1) zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji (art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a.) lub o wymagalność obowiązku (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) – z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzuty na tych podstawach, zamierza wykazać, że obowiązek już nie istnieje albo uległ wygaśnięciu lub, że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku) albo, że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny; 2) zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 2 pkt 2-4 u.p.e.a.).

Skarżąca sformułowała zarzut nieistnienia obowiązku, wskazując na nieotrzymanie "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z 31 lipca 2008 r. oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części, argumentując, iż doszło do przedawnienia zobowiązania.

Wskazać należało, że opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r. poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41 poz. 264 ze zm.). 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2004 r. poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 70 poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie jednak z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

Z powyższego wynikało, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowiło wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5276/16; wyrok NSA z 5 września 2018 r. sygn. akt I GSK 2271/18). Utrwalone w orzecznictwie jest stanowisko, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 3012/17).

Z akt sprawy wynikało, że w prowadzonym przez Pocztę Polską S.A. elektronicznym rejestrze zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych odnotowano dokonaną 2 stycznia 1996 r. rejestrację odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego zgłoszoną pod adresem przy ul. [...] w L., na dane osobowe skarżącej. Dla dokonanej rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...], która stanowiła dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. Opłaty abonamentowe były regulowane do 2008 r. W okolicznościach sprawy nie budziło zatem wątpliwości, że odbiorniki zostały zarejestrowane na imię i nazwisko skarżącej i nie zostały wyrejestrowane.

Brak podstaw do podważenia skuteczności rejestracji odbiorników lub ich skutecznego wyrejestrowania spowodował, że nie mógł odnieść skutku zarzut dotyczący braku doręczenia skarżącej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Wskazać należy, że jeśli organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika telewizyjnego, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. m.in. wyroki WSA w Gliwicach: z 8 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 650/14, z 14 października 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 518/14; z 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 376/13 oraz WSA w Poznaniu z 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 57/14).

Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika zawarte w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70 poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarówno § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jak i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, obowiązującego do 31 grudnia 2013 r., a także § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nakładały na abonenta obowiązek powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o zmianie m.in. nazwiska, miejsca zamieszkania, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy zaprzestania używania odbiorników w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Skarżąca nie dopełniła tych obowiązków. Zasady postępowania w tym zakresie były zawarte w imiennej książeczce opłaty abonamentowej.

Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników, jak stanowił o tym § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników, nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Z kolei na podstawie ust. 2 tego przepisu, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wobec tego osoby, które przed dniem wejścia w życie cytowanego rozporządzenia z 25 września 2007 r. zarejestrowały odbiornik, winny kontynuować wnoszenie opłat abonamentowych, bez konieczności dokonywania ponownej rejestracji odbiorników RTV. Natomiast, obowiązkiem operatora publicznego było nadanie posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego w zakreślonym, dwunastomiesięcznym terminie, od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia oraz powiadomienie o tym użytkownika. Obowiązek powiadomienia nie był przy tym równoznaczny z koniecznością posiadania dowodu doręczenia pisma stronie. Prawodawca nie wprowadził obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Przesłanie zawiadomienia miało wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana była z urzędu, a organ nie był zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, wbrew zarzutom skargi, nie było konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 913/15). W aktach administracyjnych znajduje się dokument z 31 lipca 2008 r. potwierdzający nadanie indywidualnego numeru abonenta w miejsce książeczki abonamentowej [...] wydanej na dane rejestrowe Skarżącej, co jednoznacznie przesądza o fakcie wypełnienia obowiązku wynikającego z cytowanego rozporządzenia.

Niezasadny zatem okazał się zgłoszony przez skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego wygaśnięcia obowiązku z uwagi upływ terminu przedawnienia zwrócić należało uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że opłata abonamentowa stanowi daninę publiczną, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) dalej: O.p. wyróżniającą się poprzez swoją celowość – por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 92/12; z 3 marca 2022 r. sygn. akt III FSK 365/21; z 30 lipca 2026 r. sygn. akt II GSK 1040/26). Słusznie zatem przyjął wierzyciel, że dochodzony obowiązek jest obowiązkiem publicznoprawnym, a jego podstaw prawnych nie sposób doszukiwać się w normach prawa cywilnego. Zatem sporne należności podlegają egzekucji administracyjnej, przewidzianej dla należności pieniężnych. Z kolei, na podstawie art. 2 § 2 O.p. do przedawnienia opłat abonamentowych stosować należało art. 70 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2025 r. sygn. akt I GSK 1765/21). Nietrafnie zatem Skarżąca argumentowała, że w sprawie zastosowanie powinien znaleźć trzyletni termin przedawnienia zobowiązań, uregulowany w art. 118 Kodeksu cywilnego.

W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy obejmuje należności za okres od stycznia 2020 r. do września 2024 r. Termin przedawnienia najstarszej egzekwowanej należności upływał więc 31 grudnia 2025 r. Poza tym, w 2025 r. doszło do zastosowania środka egzekucyjnego, co w myśl art. 70 § 4 O.p. skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia i rozpoczęciem jego biegu na nowo. Dlatego, zaskarżone postanowienie także i z tego powodu nie narusza prawa.

Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mogących wpłynąć na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.