Te same odbiorniki RTV rejestrowane co roku. Sąd uchylił postanowienie wierzyciela

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lutego 2026r. nr BCOF.WAR.635.4543.2025 ŁD.JJ.ZZ 13449746 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: wierzyciel, organ) po rozpatrzeniu zażalenia R. W. (dalej: skarżący, zobowiązany) utrzymała w mocy postanowienie wierzyciela z dnia 12 stycznia 2026r. nr BCOF.WAR.635.4543.2025 KR.JK1.P 13449746, którym postanowiono:

- oddalić w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycjach E1-6 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącego zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2020 r. do czerwca 2020 r.,

- uznać w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycji E7-8 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącego zaległej opłaty abonamentowej za okres od lipca 2020 r. do sierpnia 2020r.,

- oddalić w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycjach E9-18 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącego zaległych opłat abonamentowych za okres od września 2020 r. do czerwca 2021 r.,

- uznać w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycji E19-20 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącego zaległej opłaty abonamentowej za okres od lipca 2021r. do sierpnia 2021r.,

- oddalić w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycjach E21-30 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącego zaległych opłat abonamentowych za okres od września 2021 r. do czerwca 2022 r.,

- uznać w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycji E31-32 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącego zaległej opłaty abonamentowej za okres od lipca 2022r. do sierpnia 2022r.,

- oddalić w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycjach E33-42 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącego zaległych opłat abonamentowych za okres od września 2022 r. do czerwca 2023 r.,

- uznać w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycji E43-44 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1T65/KR/2025 Z dnia 12 września 2025 r, dotyczącego zaległej opłaty abonamentowej za okres od lipca 2023r. do sierpnia 2023r.,

- oddalić w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycjach E45-54 tytułu wykonawczego o numerze 59600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącego zaległych opłat abonamentowych za okres od września 2023, r. do czerwca 2023 r.,

- uznać w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycji E55-56 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września. 2025 r, dotyczącego zaległej opłaty abonamentowej za okres od lipca 2024r. do sierpnia 2024r.,

- oddalić w części zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w pozycjach E57-65 tytułu wykonawczego o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r, dotyczącego zaległych opłat abonamentowych za okres od września 2024 r. do maja 2025 r.,

- oddalić zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane,

- oddalić zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części.

Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 1691, dalej: k.p.a.) i art. 144 k.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 268 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 1585, dalej: u.o.a.).

Stan sprawy.

Pismem z dnia 19 września 2025 r. złożonym osobiście przez skarżącego oraz pismem z dnia 22 września 2025 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego - 24 września 2025 r.) wniesiono zarzuty do wszczętego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 69600E1- 65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 roku. Zarzuty wniesiono na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, 4 i 5 u.p.e.a., ze wskazaniem nieistnienia obowiązku z uwagi na sezonowe prowadzenie działalności gospodarczej, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane oraz wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części.

Rozpatrując zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., dotyczącego nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. wierzyciel zauważył, iż w dniu 18 czerwca 2014 r. dokonano rejestracji 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na dane: H., ul. (...), (...) Z., NIP (...), ze wskazaniem miejsca używania odbiorników: ul. (...), (...) K.. Jak zauważono, na indywidualnym numerze Identyfikacyjnym (...) w dniu 28 lipca 2014 r. została dokonana wpłata w kwocie 289,50 zł za miesiąc lipiec, a w dniu 21 sierpnia 2014 r. została dokonana wpłata w kwocie289,50 zł za miesiąc sierpień.

Zdaniem wierzyciela nie zostały dopełnione formalności dotyczące wyrejestrowania odbiorników na indywidualnym numerze identyfikacyjnym (...). Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdzono jednoznacznie, iż Poczta Poiska S.A. nie posiada dokumentu stanowiącego o dopełnieniu formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników. W konsekwencji na indywidualnym numerze identyfikacyjnym (...) powstały zaległości w opłatach abonamentowych z uwagi na brak regulowania opłat abonamentowych. W dniu 25 czerwca 2025 r., zostało skierowane na dane: H., ul. (...), (...) Z., upomnienie Nr (...), wzywające do wykonania obowiązku zapłaty zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2020 r. do maja 2025 r. (po uwzględnieniu okresu przedawnienia należności).

Brak realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych objętych upomnieniem z dnia 25 czerwca 2025 r. spowodował, że w dniu 12 września 2025 r. wierzyciel przekazał do Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w G., tytuł wykonawczy o numerze 69600E1-65/KR/2025 obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2020 r. do maja 2025 roku.

Wierzyciel potwierdził, iż:

- w dniu 13 maja 2019 r. została zgłoszona rejestracja 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych pod adresem: ul. (...), (...) K. na dane; H., ul. (...), (...) G., której został nadany indywidualny numer Identyfikacyjny (...). Następnie w dniu 30 sierpnia 2019 r. dokonano formalności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnych zarejestrowanych na ww. indywidualnym numerze identyfikacyjnym,

- w dniu 04 czerwca 2020 r. została zgłoszona rejestracja 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych pod adresem: ul. (...), (...) K. na dane: H., ul. (...), (...) G., której został nadany indywidualny numer identyfikacyjny (...). Następnie w dniu 31 sierpnia 2020 r. dokonano formalności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnych zarejestrowanych na ww. indywidualnym numerze identyfikacyjnym,

- w dniu 11 czerwca 2021 r. została zgłoszona rejestracja 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych pod w/w adresem, której został nadany Indywidualny numer identyfikacyjny (...). Następnie w dniu 31 sierpnia 2021 r. dokonano formalności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnych zarejestrowanych na ww. indywidualnym numerze identyfikacyjnym,

- w dniu 01 czerwca 2022 r. została zgłoszona rejestracja 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych pod w/w adresem, której został nadany indywidualny numer identyfikacyjny (...). Następnie w dniu 31 sierpnia 2022 r. dokonano formalności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnych zarejestrowanych na ww. indywidualnym numerze identyfikacyjnym,

- w dniu 09 czerwca 2023 r. została zgłoszona rejestracja 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych pod w/w adresem, której został nadany indywidualny numer identyfikacyjny (...). Następnie w dniu 30 sierpnia 2023 r. dokonano formalności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnych zarejestrowanych na ww. indywidualnym numerze identyfikacyjnym,

- w dniu 13 czerwca 2024 r. została zgłoszona rejestracja 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych pod w/w adresem, której został nadany indywidualny numer identyfikacyjny (...). Następnie w dniu 26 sierpnia 2024 r. dokonano formalności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnych zarejestrowanych na ww. indywidualnym numerze identyfikacyjnym,

- w dniu 12 czerwca 2025 r. została zgłoszona rejestracja 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych pod w/w adresem, której został nadany indywidualny numer identyfikacyjny (...). Następnie w dniu 28 sierpnia 2025 r. dokonano formalności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnych zarejestrowanych na ww. indywidualnym numerze identyfikacyjnym.

W przekonaniu wierzyciela, mając na uwadze fakt, iż pod adresem: ul. (...), (...) K. w latach 2020-2025 były dokonywane rejestracje 15 odbiorników telewizyjnych i 1 odbiornika radiofonicznego oraz w okresach: od lipca do sierpnia 2020 r., od lipca do sierpnia 2021 r., od lipca do sierpnia 2022 r., od lipca do sierpnia 2023 r., od lipca do sierpnia 2024 r. były wnoszone opłaty abonamentowe (odrębne rejestracje odbiorników), na indywidualnym numerze identyfikacyjnym (...) powstała zaległość za okres: od stycznia 2020 r. do czerwca 2020 r., września 2020 r. do czerwca 2021 r., września 2021 r. do czerwca 2022 r., września 2022 r. do czerwca 2023 r. oraz września 2024 r. do maja 2025 roku.

Przechodząc do rozpatrzenia wniesionego zarzutu na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. dotyczącego braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, wierzyciel wyjaśnił, że Poczta Poiska S.A. w dniu 25 czerwca 2025 r. skierowała do skarżącego listem poleconym R (...) (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie Nr (...) wystawione na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a.

Podniesiono, iż korespondencja zawierająca przedmiotowe upomnienie, została przesłana prawidłowo, na aktualny adres do doręczeń, a błędnie wskazana nazwa miejscowości "Z " zamiast "G " nie miała wpływu na doręczenie upomnienia.

Wyjaśniono, iż doręczenie upomnienia nastąpiło na zasadach określonych w art. 43 k.p.a. W niniejszej sprawie upomnienie zostało doręczone skutecznie w dniu 01 lipca 2025 r. i odebrane zastępczo przez osobę, która podjęła się oddania przesyłki adresatowi.

Przystępując do rozpoznania zarzutu na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., dotyczącego wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części wierzyciel zauważył, iż zgodnie z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 622 ze zm., dalej: o.p.), bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Wierzyciel podniósł, iż skuteczny środek egzekucyjny zastosowano w dniu 15 września 2025 r. zatem roszczenie obejmujące zobowiązanie płatne za okres od stycznia 2020 r. do maja 2025r. objęte tytułem wykonawczym o numerze 69600E1-65/KR/2025 z dnia 12 września 2025 r. nie uległo przedawnieniu.

Wobec powyższych ustaleń oddalono zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części.

Skarżący złożył na powyższe postanowienie wierzyciela zażalenie zaskarżając je w części w której nie uznano zarzutów skarżącego za zasadne.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a skutkujące niewłaściwym przyjęciem, iż po stronie skarżącego powstał obowiązek uiszczenia abonamenty RTV za sporne okresy podczas, gdy skarżący dokonał wyrejestrowania odbiorników RTV za te okresy, a więc obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej nie powstał.

Zarzucono ponadto naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., a także naruszenie art. 34 § 2 pkt 2 lit. b u.p.e.a.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lutego 2025r. wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie z dnia 12 stycznia 2025r. w przedmiocie zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym.

W uzasadnieniu wierzyciel wyjaśnił, iż istota sporu w sprawie koncentruje się na braku skutecznego wyrejestrowania 15 odbiorników telewizyjnych i 1 odbiornika radiofonicznego zarejestrowanych w dniu 18 czerwca 2014 r. w Urzędzie Pocztowym K..

Wierzyciel podniósł, iż doszło do rejestracji 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych używanych przez H., ul. (...), (...) K.. Okazano na tę okoliczność wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 18 czerwca 2014 r. wraz z Zawiadomieniem o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika z dnia 18 czerwca 2014r. Jak podkreślił wierzyciel, skarżący nie udowodnił, iż w 2014 roku doszło do wyrejestrowania odbiorników na indywidualnym numerze identyfikacyjnym(...).

Organ egzekucyjny w dniu 15 września 2025 r. zajął rachunek bankowy zobowiązanego w P. Bank (...) SA (czynność nr (...)). Odpis tytułu wykonawczego za pośrednictwem platformy e-US w dniu 15 września 2025 r. Skarżący otrzymał w dniu 15 września 2025 r. Zatem, w ocenie wierzyciela, nie doszło do przedawnienia spornych należności. Nie doszło również do zapłaty w/w należności.

Odnosząc się końcowo do zarzutów naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77, 80,107 § 3 k.p.a. wierzyciel wyraził przekonanie, iż obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie może być absolutyzowany. Organ w toku postępowania podjął wszelkie niezbędne, działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy, dokonując jego oceny.

Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie wierzyciela z dnia 18 lutego 2026r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, zaskarżając je w całości.

Skarżący zarzucił organowi:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż po stronie skarżącego powstał obowiązek uiszczenia abonamentu RTV za okresy: od stycznia 2020 roku do czerwca 2020 roku, od września 2020 roku do czerwca 2021 roku, od września 2021 roku do czerwca 2022 roku, od września 2022 roku do czerwca 2023 roku, od września 2023 roku do czerwca 2024 roku, od września 2024 roku do maja 2025 roku, podczas gdy skarżący dokonał skutecznego wyrejestrowania odbiorników RTV za te okresy, a więc obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej nie powstał; nadto opłata abonamentowa należna jest za używanie odbiorników, podczas gdy we wskazanych wyżej okresach skarżący nie prowadził działalności pod adresem ich zarejestrowania, z uwagi na co brak było podstaw do ich naliczania,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 6 u.o.a. w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji w zw. z art. 2 Traktam o Unii Europejskiej, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu przez organu, iż po wyrejestrowaniu odbiorników RTV skarżący powinien przechowywać dowód dokonania tej czynności bezterminowo, podczas gdy z ww. przepisów u.o.a. jasno wynika, iż organ po upływie 5 lat od daty wyrejestrowania odbiorników powinien usunąć dane skarżącego z bazy danych, a więc po upływie 5 lat od wyrejestrowania odbiornika, czyli od 2019 roku, skarżący miał uzasadnione podstawy do uznania, iż dokumenty potwierdzające dokonanie tej czynności nie będą mu już potrzebne, a dalsze ich przechowywanie jest zbędne; z uwagi na powyższe oczekiwanie przez organ, iż skarżący obecnie będzie posiadał taki dokument stanowi niewątpliwie naruszenie konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego oraz praworządności,

3. naruszenie przepisów postępowania. tj. art. 8 k.p.a. poprzez podejmowanie przez organ działań sprzecznych z zasadą budowania zaufania do organów władzy publicznej polegających na skierowaniu do skarżącego upomnienia po 11 latach od dnia rzekomego zaprzestania uiszczania przez skarżącego należnych opłat,

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 33 § 2 pkt 1 i 5 w zw. z art. 34 § 2 pkt 2a u.p.e.a. polegające na bezzasadnym uznaniu, iż ww. przepisy nie mają w stosunku do skarżącego zastosowania, wskutek dokonania niewłaściwych i sprzecznych ze stanem faktycznym ustaleń,

5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7. 77 i 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie całości zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło organy do dokonania dowolnych, błędnych ustaleń, iż skarżący nie wyrejestrował odbiornika RTV, podczas gdy dokonał on tej czynności, a więc nie powstał w stosunku do niego obowiązek uiszczenia opłaty RTV za wskazane w treści zaskarżonego postanowienia okresy,

6. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu mimo braku podstaw do jego stosowania i utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu, podczas gdy z uwagi na naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania powinno zostać ono uchylone, a organ odwoławczy powinien uwzględnić zarzuty skarżącego i orzec o nieistnieniu obowiązku w całości.

Skarżący wniósł na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów wydruków z bazy przedsiębiorców Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, w celu wykazanie następujących faktów: braku możliwości używania odbiorników przez skarżącego poza okresem lipiec - sierpień każdego roku, dokonywania przez skarżącego dwa razy w roku zmiany danych adresowych prowadzonej działalności gospodarczej (dodanie i wykreślenie jako dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej adresu, w którym zlokalizowane są odbiorniki).

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia z dnia 12 stycznia 2026 roku.

Skarżący zwrócił uwagę, iż organ uznał za zasadne zarzuty nieistnienia obowiązku dotyczącego zaległych opłat abonamentowych za okresy od lipca do sierpnia w latach 2020-2025. W ocenie skarżącego świadczy to o potwierdzeniu przez organ, iż odbiorniki zarejestrowane w 2014 roku na indywidualnym numerze identyfikacyjnym (...) są takie same jak odbiorniki rejestrowane i wyrejestrowywane przez skarżącego w kolejnych latach, pod innymi indywidualnymi numerami identyfikacyjnymi.

Jak zauważono, zgodnie z treścią art. 2 ust. 112 u.o.a. opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych. Skarżący podniósł, iż co roku dokonuje rejestracji i wyrejestrowania tych samych odbiorników (co potwierdził wierzyciel w treści postanowienia z dnia 12 stycznia 2026 roku). Co więcej, skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w bazie przedsiębiorców Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, co roku dodaje na miesiące letnie jako dodatkowe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej adres, w którym zlokalizowane są odbiorniki (ul. (...), (...) K.), a następnie dokonuje jego wykreślenia, gdyż poza okresem lipiec — sierpień każdego roku nie prowadzi w tym miejscu działalności gospodarczej (stoi ono puste). Obala to określone w treści art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemanie używania przez skarżącego odbiorników poza miesiącami letnimi. Zdaniem skarżącego organ naruszył tym samym art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a., próbując powiązać obowiązek uiszczania opłat abonamentowych z nadawanym przez siebie indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Tymczasem, jak wprost wynika z treści u.o.a., obowiązek ten powiązany jest wyłącznie z posiadaniem odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych przez daną osobę.

Co więcej, skarżący od 2015 roku corocznie dokonywał rejestracji i wyrejestrowania odbiorników, a więc od tego czasu ponad 20 razy jego dane były weryfikowane przez różnych pracowników Poczty Polskiej. Skoro żaden z nich, weryfikując dane skarżącego w systemie informatycznym, nie poinformował go o rzekomo nadał zarejestrowanych odbiornikach od 2014 roku i rzekomych zaległych płatnościach to należy bez cienia wątpliwości uznać, iż skarżący skutecznie wyrejestrował odbiorniki w 2014 roku z końcem sierpnia.

W skardze zaznaczono, iż oczekiwanie posiadania dowodu czynności sprzed 12 lat stanowi naruszenie art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej wyrażającego m.in. zasadę państwa prawnego (por. wyrok TSUE w sprawie C-120/86).

Skoro skarżący od wielu lat korzysta z tych samych odbiorników i w tej samej liczbie, za co najmniej zaskakujące należy uznać stanowisko, iż skarżący zalega z opłatami abonamentowymi za sporne okresy. Tymczasem skarżący dokonywał wyrejestrowania odbiorników za wskazane wyżej okresy, co wprost potwierdził organ. Nieuwzględnienie tej okoliczności świadczy o niewyczerpującym rozpatrzeniu przez organy przedmiotowej sprawy i nieuwzględnieniu całości okoliczności faktycznych sprawy.

Z uwagi na brak od 12 lat reakcji wierzyciela za rzekome nieuiszczanie przez skarżącego opłat abonamentowych, mimo ponad 20 wizyt skarżącego w placówce pocztowej, podczas których weryfikowano i sprawdzano jego dane (dotyczące m.in. wpłat bądź ich braku), przyjąć należy, według skarżącego, iż w stosunku do skarżącego wystąpiło usprawiedliwione przeświadczenie o skutecznym wyrejestrowaniu odbiorników oraz braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Według art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w u.p.e.a. sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W myśl art. 33 § 4 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Natomiast stosownie do postanowień art. 34 § 2 u.p.e.a., wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Według art. 34 § 3 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie.

W realiach rozpoznanej sprawy strona skarżąca wniosła zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości lub w części (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.), zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.).

Skarga okazała się zasadna, gdyż organ przedwcześnie oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. Zdaniem Sądu wierzyciel wydając zaskarżone postanowienie zaniechał oceny i nie odniósł się do okoliczności mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaniechał także przeprowadzenia postępowanie wyjaśniającego w tym względzie.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Art. 2 ust. 3 w/w ustawi wskazuje, iż obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego.

Natomiast kluczowy w niniejszej sprawie art. 2 ust. 4 u.o.a., stanowi, iż opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5. Natomiast art. 2 ust. 5 u.o.a. wymienia szczególne przypadku, w których niezależnie od liczny odbiorników RTV uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową.

Wykładnia literalna w/w norm prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż za jeden odbiornik RTV pobiera się wyłącznie jedną opłatę abonamentową. Warto w tym miejscu zacytować wyrok NSA z dnia 26 października 2021r. sygn. akt II FSK 979/21, w którym stwierdzono, iż zgodnie z zasadą pierwszeństwa wykładni językowej w procesie wykładni prawa, należy w pierwszej kolejności zastosować dyrektywy wykładni językowej, a dopiero w przypadku dalszych wątpliwości lub w celu wzmocnienia wyniku wykładni językowej, sięgać kolejno po wykładnię systemową lub funkcjonalną. Ustawa jest tekstem zapisanym w języku polskim i każdy podatnik może poznać treść prawa podatkowego w oparciu o reguły językowe. W prawie podatkowym pogląd ten znajduje swoje oparcie w art. 217 Konstytucji RP, w myśl którego nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Ustawa jest tekstem zapisanym w języku polskim i każdy podatnik może poznać treść prawa podatkowego w oparciu o reguły językowe. Powyższa norma konstytucyjna nie oznacza tylko obowiązku uregulowania tych kwestii w ustawie. Zgodnie z zasadą określoności, powyższe elementy powinny być uregulowane w akcie rangi ustawowej w sposób precyzyjny, przejrzysty i jasny. Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika, że każda regulacja prawna ingerująca w prawa i wolności obywatelskie musi spełniać wymóg dostatecznej określoności. Należy przez to rozumieć precyzyjne wyznaczenie dopuszczalnego zakresu ingerencji (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 1992 r., sygn. akt U 6/92 - OTK 1992, nr 1, poz. 13). Adresat normy prawnej musi wiedzieć, w jaki sposób ma się zachować, a nakaz określoności jest szczególnie istotny w prawie daniowym (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 marca 1994 r., sygn. akt K 13/93 - OTK 1994, nr 1, poz. 6). W pierwszej kolejności w procesie wykładni należy zatem sięgać po te dyrektywy wykładni, które są wspólne dla adresatów norm prawa podatkowego i instytucji stosujących prawo. Dopiero, gdy nie można usunąć wątpliwości co do treści normy prawa podatkowego przy pomocy wykładni językowej, należy stosować dalsze dyrektywy wykładni, tak, aby było możliwe stosowanie prawa (por. np. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 2194/08; z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 35/10 - publ. CBOSA). Ponadto, wykładnia systemowa i funkcjonalna (celowościowa) służą wzmocnieniu i skontrolowaniu prawidłowości wyniku wykładni językowej. W judykaturze podkreśla się, że punktem wyjścia w procesie wykładni jest zawsze warstwa językowa interpretowanego przepisu prawa, ponieważ wykorzystanie reguł budowy zdań oraz znaczenie poszczególnych wyrazów czy zwrotów, a w konsekwencji zastosowanie reguł semantyki i syntaktyki, pozwala na ustalenie w pewnym stopniu znaczenia tekstu prawnego (por. np. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 699/11 - publ. CBOSA).

W realiach rozpoznanej sprawy w dniu 18 czerwca 2014 r. dokonano rejestracji 1 odbiornika radiofonicznego i 15 odbiorników telewizyjnych, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na dane: H., ul. (...), (...) Z., ze wskazaniem miejsca używania odbiorników: ul. (...), (...) K.. Jak ustalono, na indywidualnym numerze Identyfikacyjnym (...) w dniu 28 lipca 2014 r. została dokonana wpłata w kwocie 289,50 zł za miesiąc lipiec, a w dniu 21 sierpnia 2014 r. została dokonana wpłata w kwocie289,50 zł za miesiąc sierpień. Jednocześnie ustalono, iż nie zostały dopełnione formalności dotyczące wyrejestrowania odbiorników w odniesieniu do powyższego indywidualnego numeru identyfikacyjnego ((...)).

Ponadto skarżący od 2015r. pod powyższym adresem (H., ul. (...), (...) Z., ze wskazaniem miejsca używania odbiorników: ul. (...), (...) K.) corocznie od 2015r. dokonywał rejestracji 1 odbiornika radiofonicznego oraz 15 odbiorników telewizyjnych w miesiącach letnich (od lipca do sierpnia), otrzymując kolejne indywidualne numery identyfikacyjne.

Powyższe może prowadzić do wniosku, iż zarówno rejestracja pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym ((...)), jak i rejestracje dokonywane sezonowo od 2015 roku dotyczyło tych samych odbiorników RTV. Ponadto na powyższą okoliczność skarżący konsekwentnie zwracał uwagę wierzycielowi. Zdaniem Sądu istotne w niniejszej sprawie jest wyjaśnienie czy wobec niewyrejestrowania odbiorników RTV zarejestrowanych pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym ((...)) doszło do nieuprawnionego na gruncie u.o.a. poboru podwójnej opłaty abonamentowej od tych samych odbiorników RTV. Powyższa kwestia jest kluczowa. W przypadku odpowiedzi twierdzącej należałoby uznać, iż wobec nie wyrejestrowania odbiorników zarejestrowanych pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym (...), nie można był ich skutecznie zarejestrować ponownie w dniu 13 maja 2019r. Natomiast wyrejestrowanie odbiorników RTV w dniu 30 sierpnia 2019r. dotyczyło w istocie odbiorników RTV zarejestrowanych pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym (...). Potwierdzenie okoliczności wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem ich weryfikacji.

Jedynie na marginesie Sąd zwraca uwagę, iż fakt uznania przez wierzyciela za zasadne zarzuty nieistnienia obowiązku dotyczącego zaległych opłat abonamentowych za okresy od lipca do sierpnia w latach 2020-2025 może sugerować, iż organ w istocie uznał odbiorniki RTV zarejestrowane w 2014 roku na indywidualnym numerze identyfikacyjnym (...) za tożsame z odbiornikami rejestrowanymi i wyrejestrowywanymi przez skarżącego w kolejnych latach, pod innymi indywidualnymi numerami identyfikacyjnymi.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ zweryfikuje powyższe okoliczności i jednoznacznie ustali czy w niniejszej sprawie doszło do podwójnej, niezgodnej z ustawą podatkową, podwójnej rejestracji tych samych odbiorników RTV. Ponadto wierzyciel dokona oceny tak ustalonego stanu faktycznego z postanowieniami u.o.a., która nie uprawnia do podwójnego poboru opłaty abonamentowej od tych samych odbiorników RTV.

Sąd podkreśla, iż źródłem obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej nie może być sam fakt rejestracji. Co do zasady, rejestracja winna obejmować użytkowany (posiadany) przez dany podmiot odbiornik RTV, który nie jest aktualnie objęty inną rejestracją. Fakt zarejestrowania odbiorników RTV, objętych wcześniejszą rejestracją, nie może stanowić źródła obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej.

Sąd stwierdza, iż wierzyciel naruszył art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

Wierzyciel ponownie rozpoznając sprawę zastosuje się do wskazanych w wyroku wytycznych. W szczególności wierzyciel przeprowadzi postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy doszło do nieuprawnionego podwójnego zarejestrowania spornych odbiorników RTV.

W konsekwencji Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy (100 zł), kwotę 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 265) oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.