Mieszkaniec chciał płacić za odpady 7,20 zł zamiast 35 zł. Sąd oddalił skargę

W toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego egzekucji należności z tytułu wykonawczego [...] z dnia 12 grudnia 2025 r. zobowiązany M. W. w dniu 22 grudnia 2025r. wniósł zarzut do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu poprzez Naczelnika Urzędu Skarbowego na zawiadomienie o zajęciu wierzytelności – w przedmiocie opłaty za wywóz nieczystości oraz naliczenia opłaty za odpady BIO. Pismem z dnia 21 stycznia 2026 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieluniu przekazał Wójtowi Gminy Skomlin zarzut wniesiony przez zobowiązanego M. W..

W piśmie z dnia 22 grudnia 2025 r. zawierającym zarzut, zobowiązany stwierdził, że od 2017 r. powinien płacić kwotę 7,20 zł a nie 35 zł i taką kwotę jest w stanie zapłacić bez egzekucji i wnosi o zwrot całej kwoty nadpłaconej do tej pory wraz z ustawowymi odsetkami, kosztami upomnień i pobranymi przez komornika wszelkimi opłatami egzekucji. Ponadto wskazał, że zgodnie z postanowieniem SKO w Sieradzu z dnia 31 marca 2022 r,. nie płaci za pojemnik tzw. BIO czyli kompostownik, co nie jest prawdą, gdyż Urząd Gminy Skomlin cały czas dolicza 15% do podstawowej opłaty za pojemnik BIO.

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2026 r., Wójt Gminy Skomlin oddalił zarzuty wniesione przez M. W., wyjaśniając, że stosownie do przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciele nieruchomości są zobowiązani do wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za każdy miesiąc, w którym dana posesja jest zamieszkana. W przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty właściciel nieruchomości jest zawiadamiany przez organ gminy o nowej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. Zawiadomienie o zmianie miesięcznej stawki opłaty na 35 zł za osobę zostało wysłane do zobowiązanego i uznane za doręczone na podstawie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej wobec jego niepodjęcia mimo dwukrotnego awizowania. Ponadto organ wskazał, że obniżka opłaty za odpady komunalne w wysokości 15% dotyczy mieszkańców posiadających przydomowy kompostownik.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. W. zarzucając, że stanowisko przestawione przez Wójta Gminy Skomlin, w myśl którego nalicza stawki opłat za odbiór śmieci jakie on uważa za odpowiednie a nie takie jakie są w złożonej deklaracji, jest niezgodne z przepisami prawa. Odnosząc się do dwukrotnego awizowania skarżący wskazał, że organ może mieć dwa awiza, gdyż pracuje i nie wszystkie upomnienia udało mu się odebrać, co skutkowało dwoma awizo.

Po rozpatrzeniu zażalenia na to postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu postanowieniem z dnia 16 marca 2026 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium wyjaśniło, że z treści argumentów przedstawionych dla uzasadnienia zgłoszonego zarzutu wynika, że zobowiązany kwestionuje istnienie części egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), przy czym zarzut ten, ze względu na charakter i sposób powstania egzekwowanego obowiązku, nie jest i nie był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. Możliwym było zatem jego merytoryczne rozpatrzenie.

Następnie SKO wskazało, iż zgodnie z art. 6q ust. 1 ustawy, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Konsekwencją przyjętej przez ustawodawcę zasady, w myśl której w przypadku opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma miejsce tzw. samoobliczenie opłaty w składanej przez właściciela nieruchomości deklaracji, jest brak obowiązku wydawania przez organ gminy decyzji w przedmiocie opłaty. Wyjątkiem jest niezłożenie przez właściciela nieruchomości deklaracji albo złożenie deklaracji zawierającej dane, co do których zachodzą uzasadnione wątpliwości. Wówczas wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody.

W odniesieniu do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należy zatem przyjąć, stosownie do regulacji zawartej w art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, że opłata wykazana w deklaracji składanej przez właściciela nieruchomości jest opłatą, którą właściciel winien zapłacić na rzecz gminy w wysokości wynikającej ze złożonej deklaracji (w terminach określonych stosownie do art. 61 u.c.p.g.), a ewentualnie zaktualizowanej zgodnie z art. 6m ust. 2a u.c.p.g., zgodnie z którym w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. Właściciel nieruchomości nie jest wówczas obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, które zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zadeklarowane a nieuiszczone w termiach opłaty podlegają egzekucji administracyjnej stosownie do art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Skoro w niniejszej sprawie zobowiązany złożył w dniu 5 września 2017 r. korektę deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z której wynika, że na nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. S., zamieszkują 3 osoby, to oznacza, że miał obowiązek uiszczenia opłaty zgodnie ze złożoną deklaracją i w obowiązującej aktualnie w gminie S. wysokości, zgodnie z art. 6m ust. 2a u.c.p.g. Brak stosownej wpłaty obligował organ gminy do podjęcia działań przewidzianych prawem do wyegzekwowania należności w zaktualizowanej wysokości, które zostały nieuiszczone mimo przesłanego do zobowiązanego upomnienia.

SKO zwróciło też uwagę, że zgodnie z art. 3a § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zakresie m.in. opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6h u.c.p.g. stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo z zawiadomienia właściciela nieruchomości przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 3a § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w przypadkach, o których mowa w § 1, stosuje się egzekucję administracyjną, jeżeli w deklaracji zostało zamieszczone pouczenie, że stanowią one podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1.

Ponieważ uchwałą z dnia 13 grudnia 2022 r. Nr XLIII//252/2022 zmieniającą uchwałę w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2022 r., poz. 7549) Rada Gminy Skomlin dokonała zmiany miesięcznej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalając ją w wysokości 35 zł od mieszkańca, gdy są one zbierane i odbierane w sposób selektywny oraz w wysokości 70 zł, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, a zawiadomienie z dnia 16 stycznia 2023 r. o wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wystosowane do skarżącego zostało przesłane listem poleconym w dniu 25 stycznia 2023 r. i wobec dwukrotnego niepodjęcia przez skarżącego awizowanej korespondencji (w dniu 26 stycznia 2023 r. i w dniu 3 lutego 2023 r.) zostało uznane za doręczone per awizo na podstawie art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm., to skarżący był obowiązany do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości ustalonej uchwałą Rady Gminy Skomlin z dnia 13 grudnia 2022 r. Nr XLIII/252/2022 zmieniającej uchwałę w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty, a nie w wysokości wynikającej ze złożonej w dniu 5 września 2017 r. korekty deklaracji. Wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalny należna od skarżącego wynosi 105 zł miesięcznie (stawka 35 zł X 3 osoby). Wbrew twierdzeniom skarżącego do opłaty tej nie była doliczana należność za kompostownik, gdyż taka opłata nie jest pobierana.

W skardze na to postanowienie skarżący nie wskazał konkretnych przepisów, które zostały jego zdaniem naruszone, natomiast podniósł, że uzasadnienie Wójta Gminy Skomlin, że podwójne awizo upoważnia go do nieprzestrzegania art. 33, to nawet jeśli by uznać awizo, to zostało ono wysłane w 2025 roku po raz pierwszy, a więc do tego czasu Wójt pobierał zawyżoną opłatę. W sprawie pojemnika BIO skarżący wskazał, że składał prośbę o zabranie go i zwolnienie mnie z opłat, co jest udokumentowane w aktach, ale zabrano tylko pojemnik, a opłaty pozostały.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddano postanowienie SKO z dnia 16 marca 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 12 grudnia 2025 r. wystawionego przez wierzyciela za okres lipiec, sierpień i wrzesień 2025 r. Egzekucja wobec skarżącego została wszczęta w dniu 15 grudnia 2025 r. z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego skarżącego dłużnikowi zajętej wierzytelności - Bankowi [...], jako że to nastąpiło przed doręczeniem skarżącemu (zobowiązanemu) odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu (co miało miejsce dnia 19 grudnia 2025 r.). Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427, dalej: u.p.e.a.), wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

W stanie prawnym od lipca 2020 r. zobowiązany ma prawo wnieść zarzuty w każdym czasie, nawet po wyegzekwowaniu zobowiązania, byle nie później niż w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych (art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a.), a w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego – w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części (art. 33 § 5 pkt 3 u.p.e.a.). W rozpoznanej sprawie skarżący zarzuty wniósł po doręczeniu mu tytułu wykonawczego, a mianowicie 22 grudnia 2025 r.

Zaznaczyć należy, że katalog zarzutów, które można w tym postępowaniu podnieść, zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. W myśl tego przepisu, podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Skarżący w swoich zarzutach podniósł, iż zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 367/22 z dnia 18.08.2022 na podstawie art. 33 § 2 pkt 26 u.p.e.a. i art. 3a § 1 pkt 6 u.p.e.a. od 2017 r. powinien płacić 7,20 zł a nie 35 zł jak w tej chwili. W piśmie z dnia 15 stycznia 2026 r., uzupełniającym zarzut z 22 grudnia 2025 r., skarżący wskazał, że zarzut dotyczy zaległości objętej tytułem wykonawczym numer [...].

Takie sformułowanie zarzutu przez skarżącego sprawiało, że wierzyciel zakwalifikował go jako zarzut "nieistnienia części obowiązku", o czym mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Organ stwierdził, że zarzut ten jest niezasadny, bo obowiązek uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego tj. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i aktu prawa miejscowego (Uchwała Rady Gminy Skomlin nr XXII/127/2020 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2024 r. poz. 1585), w której ustalono stawkę opłaty na 35,00 zł/m-c od mieszkańca, jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny. Ostatnia uchwała Rady Gminy Skomlin zmieniająca stawkę opłaty została podjęta w dniu 13 grudnia 2022 r.nr XLIII/252/2022.

Zdaniem Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach jest prawidłowe. Z art. art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r., poz. 733), gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Natomiast z art. 6h pkt 1 u.c.p.g. wynika, że właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wynika z art. 6m ust. 1 pkt 1 i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca. Zgodnie z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Konsekwencją przyjętej przez ustawodawcę zasady, w myśl której w przypadku opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma miejsce tzw. samoobliczenie opłaty w składanej przez właściciela nieruchomości deklaracji, jest brak obowiązku wydawania przez organ gminy decyzji w przedmiocie opłaty. Wyjątkiem jest niezłożenie przez właściciela nieruchomości deklaracji albo złożenie deklaracji zawierającej dane, co do których zachodzą uzasadnione wątpliwości. Wówczas wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody.

W odniesieniu do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należy zatem przyjąć, stosownie do regulacji zawartej w art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, że opłata wykazana w deklaracji składanej przez właściciela nieruchomości jest opłatą, którą właściciel winien zapłacić na rzecz gminy w wysokości wynikającej ze złożonej deklaracji, a ewentualnie zaktualizowanej zgodnie z art. 6m ust. 2a u.c.p.g., zgodnie z którym w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. Właściciel nieruchomości nie jest wówczas obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, które zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zadeklarowane a nieuiszczone w termiach opłaty podlegają egzekucji administracyjnej stosownie do art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., przy czym należy podkreślić, że w deklaracji złożonej przez zobowiązanego było zamieszczone pouczenie, zgodnie z dyspozycją art. 6n ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

Z akt sprawy wynika, że zobowiązany złożył w dniu 5 września 2017 r. korektę deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, według której na nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. S., zamieszkują 3 osoby, to oznacza, że miał obowiązek uiszczenia opłaty zgodnie ze złożoną deklaracją i w obowiązującej aktualnie w gminie S. wysokości, zgodnie z art. 6m ust. 2a u.c.p.g. Brak stosownej wpłaty obligował organ gminy do podjęcia działań przewidzianych prawem do wyegzekwowania należności w zaktualizowanej wysokości, które zostały nieuiszczone mimo przesłanego do zobowiązanego upomnienia.

Stosownie do art. 3a § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zakresie m.in. opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się egzekucję administracyjną, jeżeli te opłaty wynikają z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo z zawiadomienia właściciela nieruchomości przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 3a § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w przypadkach, o których mowa w § 1, stosuje się egzekucję administracyjną, jeżeli w deklaracji zostało zamieszczone pouczenie, że stanowią one podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1.

W przedmiotowej sprawie z akt sprawy wynika, że skarżący w 2013 r. złożył deklarację, w której wskazał, że nieruchomość położoną w miejscowości [...] gm. S. zamieszkują 4 osoby. W dniu 5 września 2017 r. skarżący złożył korektę deklaracji wskazując, że nieruchomość zamieszkują 3 osoby. Zatem od września 2017 r. opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest naliczana dla 3 osób według stawek ustalonych kolejnymi uchwałami Rady Gminy Skomlin. Od 1 stycznia 2023 r. na podstawie uchwały nr XXII/127/2020 Rady Gminy Skomlin z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2024 r., poz. 1585) wysokość tej opłaty wynosi 35 zł od mieszkańca. Ostatnia uchwała zmieniająca stawkę opłaty została podjęta 13 grudnia 2022 r. nr XLIII/252/2022. Zawiadomienie z dnia 16 stycznia 2023 r. o nowej stawce opłaty wystosowane do skarżącego zostało przesłane listem poleconym w dniu 25 stycznia 2023 r. i wobec dwukrotnego niepodjęcia przez skarżącego awizowanej korespondencji (w dniu 26 stycznia 2023 r. i w dniu 3 lutego 2023 r.) zostało uznane za doręczone przez awizo na podstawie art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm.). Skarżącemu doręczono w dniu 19.11.2025 r. upomnienie. Skarżący nie uiścił kwoty wskazanej w upomnieniu.

Zatem, obowiązek zapłaty opłaty za odbiór odpadów komunalnych istniał i wynika on z ustawy, uchwały Rady Gminy i korekty deklaracji złożonej przez skarżącego. Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie i dotyczy to również skarżącego. Dla skuteczności uznania doręczenia przez awizo, jak słusznie podniesiono w zaskarżonym postanowieniu, nie ma znaczenia przyczyna braku reakcji adresata na pozostawione przez operatora pocztowego awizo. Począwszy do miesiąca stycznia 2023 r. skarżący był zatem obowiązany do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości ustalonej uchwałą Rady Gminy Skomlin z dnia 13 grudnia 2022 r. Nr XLIII/252/2022 zmieniającej uchwałę w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty, a nie w wysokości wynikającej ze złożonej w dniu 5 września 2017 r. korekty deklaracji. Wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalny należna od skarżącego wynosi 105 zł miesięcznie (stawka 35 zł X 3 osoby).

Jak zasadnie wskazało SKO, wbrew twierdzeniom skarżącego, do opłaty tej nie była doliczana należność za kompostownik, gdyż taka opłata nie jest pobierana. Stosownie natomiast do przepisów uchwały Rady Gminy Skomlin z dnia 14 grudnia 2020 r. Nr XXII/128/2020 w sprawie zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym (Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2020 r., poz. 6994) zwalnia się w części stanowiącej 15% z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. Wobec braku zadeklarowania przez skarżącego korzystania z kompostownika wysokość opłaty należnej do skarżącego ustalona została przy zastosowaniu stawki 35 zł od osoby. Jedynie w przypadku zadeklarowania kompostowania bioodpadów w kompostowniku przydomowym właściciele nieruchomości mają ustalaną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi pomniejszoną o 15%. Do ustalonej opłaty nie jest zatem, jak twierdzi skarżący "doliczane 15%", tylko wobec niezadeklarowania kompostowania bioodpadów w przydomowym kompostowniku skarżący nie korzysta ze zwolnienia z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 15%. Ponadto pojemnik na frakcję BIO odpadów nie jest kompostownikiem.

Końcowo wskazać należy, że zarzut w niniejszej sprawie dotyczy tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 12 grudnia 2025 r. w zakresie należności za lipiec, sierpień i wrzesień 2025 r., a wskazywany przez skarżącego wyrok tutejszego Sądu w sprawie I SA/Łd 367/22 dotyczył innego tytułu wykonawczego i należności za inny okres rozliczeniowy, w związku z czym pozostaje on bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Reasumując, skarga na postanowienie o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku w części była niezasadna i podlegała oddaleniu przez Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a.

ds