Wpłaty na podatek od nieruchomości zaliczone na starsze zaległości. WSA oddalił skargę

Przedmiotem skargi K. A. (strona, skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 25 marca 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Lublin z 7 listopada 2025 r., znak: PE-SW-I.3162.1.37.2025 o oddaleniu zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 23 lipca 2025 r.

Jak wynika z akt sprawy tytułem tym objęto zadłużenie z tytułu podatku od nieruchomości za 2025 rok (I-II rata) za nieruchomość położoną w L. przy ulicy S. .

Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była skierowana do skarżącej decyzja Prezydenta Miasta Lublin z 23 stycznia 2025 r. nr PE-OF.I.3120.44965.2025 określająca wysokość podatku od nieruchomości za ww. nieruchomość w kwocie 783 zł.

Strona, w odpowiedzi na otrzymany 14 października 2025 r. wskazany tytuł wykonawczy zgłosiła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wymienione w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i pkt 3, tj. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 oraz błąd co do zobowiązanego.

Argumentowała, że w tytule wykonawczym nie został wskazany dokładny rodzaj należności pieniężnej oraz okres którego dotyczy a także, że tytuł wykonawczy został podpisany przez osoby, które nie miały do tego odpowiednich upoważnień. Nadto wskazała, że w tytule wykonawczym koniecznym jest powołanie decyzji administracyjnej, z której wynikałby egzekwowany obowiązek oraz, że data wystawienia jak i data skierowania tytułu wykonawczego do egzekucji jest taka sama, co oznacza, że nikt nie badał prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego. W konsekwencji egzekwowany obowiązek został określony w tytule wykonawczym niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W szczególności jej zdaniem egzekucja została skierowana do osoby, która nie jest dłużnikiem.

Prezydent Miasta Lublin, postanowieniem z 7 listopada 2025 r. oddalił te zarzuty jako nieuzasadnione.

Na postanowienie to strona wniosła zażalenie wnoszą o jego uchylenie i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Podniosła, że w uzasadnieniu postanowienia na stronie drugiej organ podał, że dokonał weryfikacji podpisów osób upoważnionych przez Prezydenta Miasta Lublin lecz nie wskazał konkretnego zarządzenia odsyłając do strony internetowej. Nadto zwróciła uwagę, iż organ nie może egzekwować nieistniejącego obowiązku ponieważ zaksięgował wpłaty według własnego uznania, a nie według wskazań płatnika, a decyzja która została wydana z naruszeniem prawa nie może być w obrocie prawnym i organ winien ją uchylić z urzędu oraz naprawić wyrządzone krzywdy z tego powodu.

Zaskarżonym postanowieniem z 25 marca 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji uznając, że wierzyciel prawidłowo uznał zarzuty określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 oraz błędu co do zobowiązanego za bezzasadne.

Kolegium wskazało, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały wyliczone enumeratywnie w art. 33 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 dalej jako u.p.e.a.). W ramach tego unormowania ustawodawca nie umieścił rozwiązania odnoszącego się do niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Dlatego też nie można w stanie prawnym obowiązującym od 30 lipca 2020 r., opierać zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na sytuacji niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Podnoszone przez stronę zarzuty dotyczące nieprawidłowości poszczególnych elementów tytułu wykonawczego nie mieszczą się w katalogu zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutu skierowana egzekucji, do osoby która nie jest dłużnikiem Kolegium wyjaśniło, że nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku. W niniejszej sprawie z materiału dowodowego sprawy wynika, że decyzja określająca wysokość podatku od nieruchomości została wydana na K. A.. Również upomnienie wzywające do zapłaty podatku za I i II ratę 2025 r. w kwocie 392 zł zostało skierowane do skarżącej. Dlatego również w tytule wykonawczym obejmującym przedmiotowe zaległości jako zobowiązaną wskazano stronę. Wobec powyższego nie zachodzi błąd co do tożsamości osoby zobowiązanej w stosunku do której prowadzona jest egzekucja.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego egzekwowania obowiązków określonych w tytule wykonawczym niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a.) Kolegium argumentowało, że w sprawie egzekwowany obowiązek wynika z decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną w L. przy ulicy S. w kwocie 783 zł skierowanej do strony. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków dla miasta Lublina strona, do chwili wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji, była właścicielką tej nieruchomości a tym samym podatnikiem podatku od nieruchomości. Podstawą prawną obowiązku ujętego w tytule wykonawczym są zatem przepisy prawa materialnego, z których wprost wynikają określone obowiązki. Wobec powyższego nie istnieje żadna rozbieżność pomiędzy egzekwowanym obowiązkiem, a dokumentem stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego.

Odnosząc się do stanowiska strony, iż prowadzona egzekucja naraża ją na dodatkowe koszty oraz, że dotyczy ona egzekwowania nieistniejącego obowiązku z uwagi na zaksięgowanie dokonanych przez stronę wpłat według własnego uznania, a nie według wskazań płatnika Kolegium wyjaśniło, że wpłata strony dokonana 12 marca 2025 roku w kwocie 196 zł tytułem "podatek od nieruchomości 2025 I rata" z uwagi na figurujące na koncie podatkowym zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2020 (III, IV rata) - 2024 została zaliczona przez organ podatkowy zgodnie z art. 62 § 1 i 1a Ordynacji podatkowej na III ratę 2020 w kwocie 18,17 zł, na odsetki za zwłokę w kwocie 10 zł, na IV ratę 2020 roku w kwocie 97,44, na odsetki za zwłokę w kwocie 54,39 zł oraz koszty upomnienia w kwocie 16 zł.

Dokonana natomiast 15 maja 2025 r. kolejna wpłata w kwocie 196 zł tytułem "podatek od nieruchomości 2025 II rata" została zaliczona zgodnie z tym przepisem na zaległość za IV ratę 2020 r. w kwocie 31,56 zł oraz na odsetki za zwłokę w kwocie 18 zł. Pozostała kwota wynosząca 146,44 zł została przekazana do rozliczenia przez organ egzekucyjny, gdyż kolejne zaległości figurujące na koncie podatkowym (za lata 2021-2024) objęte były tytułami wykonawczymi wystawionymi po dniu 20 lutego 2021 r.

Na postanowienie to skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu wnosząc w niej o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Prezydenta Miasta Lublin z 7 listopada 2025 r. i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ponadto wniosła o stwierdzenie, że rozstrzygnięcia te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

W jej uzasadnieniu skarżąca przywołując m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 210/24 wskazywała, że egzekucja która naraża na dodatkowe koszty jest sprzeczna z logiką i zasadą proporcjonalności. Zarzuciła, że Prezydent Miasta Lublin mimo wskazania, że dokonał weryfikacji podpisów osób upoważnionych, to nie wskazał konkretnego zarządzenia odsyłając do strony internetowej, aby ta poszukiwała takiego zarządzenia. Wskazała, iż pojęcie interesu społecznego nie może być wprost identyfikowane z interesem ekonomicznym lub fiskalnym. W razie wątpliwości co do rozumienia konkretnego przepisu prawa należy stosować taką jego wykładnię (zwłaszcza gdy istnieje kilka jego interpretacji), która jak najbardziej odpowiada zasadom wyrażonym w Konstytucji RP. Na poparcie tego stanowiska przywołała wyrok SN z 24 czerwca 1993 r. sygn.. akt III ARN 33/93.

Jej zdaniem oczywistym jest, że organ nie może egzekwować nieistniejącego obowiązku, ponieważ zaksięgował dokonane wpłaty według własnego uznania, a nie według wskazań płatnika, a decyzja, która została wydana z naruszeniem prawa nie może być w obrocie prawnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.".

Zgodnie z jego treścią, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi natomiast wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W dalszej kolejności wskazać należy, że podstawowym celem sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień) a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności.

Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu postanowienia w pierwszej jak i w drugiej instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa.

Tytułem wprowadzenia przypomnieć należy, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Stosowanie egzekucji administracyjnej ma miejsce wówczas, gdy nałożono na zobowiązanego określone obowiązki a zobowiązany tych obowiązków nie wykonuje dobrowolnie. Organ egzekucyjny obciąża obowiązek doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Niniejsza sprawa dotyczy zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w prowadzonym wobec niej postępowaniu egzekucyjnym. Zarzut w obecnym stanie prawnym (od 30 lipca 2020 r.) jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego.

Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierza wykazać, że:

a) nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że obowiązek istnieje (art. 33 § 2 pkt 1) albo

b) wprawdzie obowiązek został nałożony na zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, ale określenie obowiązku w tytule wykonawczym odbiega od treści nałożonego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 2), albo

c) obowiązek został nałożony na inną osobę niż wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany (art. 33 § 2 pkt 3), albo

d) tytuł wykonawczy został wystawiony przedwcześnie, bo przed doręczeniem zobowiązanemu upomnienia, które było wymagane (art. 33 § 2 pkt 4), albo

e) obowiązek wygasł w całości lub w części, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 5), albo

f) obowiązek nie jest wymagalny, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 6)

W przedmiotowej sprawie strona podniosła zarzut określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 oraz zarzut błędu co do zobowiązanego. Oba podniesione zarzuty mieszczą się w katalogu zarzutów, wymienionych w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i pkt 3 u.p.e.a.

W związku z tym Sąd wyjaśnia, że zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. może być wniesiony wyłącznie w sytuacji, gdy obowiązek wynikający z tytułu egzekucyjnego nie jest adekwatny do obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a. W przypadku zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia bada się jedynie, czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia. W rozumieniu przywołanego przepisu, orzeczeniem tym jest decyzja ustalająca wymiar podatku.

W niniejszej sprawie w decyzji z 23 stycznia 2025 r. nr PE-OF.I.3120.44965.2025 Prezydent Miasta Lublin ustalił skarżącej podatek od nieruchomości na rok 2025 za nieruchomość położoną w L. pry ulicy S. w kwocie 783 zł płatny w czterech ratach (I rata - 196 zł płatne do 15.03.2025 r., II rata - 196 zł płatne do 15.06.2025 r., III rata - 196 zł płatne do 15.09.25 r. i IV rata - 195 zł płatne do 15.11.2025 r.). Decyzja ta została doręczona skarżącej 17 lutego 2025 r. Od decyzji tej skarżąca nie złożyła odwołania, zatem stała się ona ostateczna i podlega wykonaniu.

Z powodu nieuiszczenia I i II raty ww. podatku organ podatkowy skierował upomnienie do strony wzywając ją do zapłaty kwoty 408 zł jako sumy kwoty 196 zł (I rata), 196 zł (II rata) oraz 16 zł tytułem upomnienia. Działanie to nie przyniosło jednak żadnego skutku.

W związku z tym organ wystawił przedmiotowy tytuł wykonawczy wskazując w nim ww. raty podatku od nieruchomości oraz wysokość kosztów upomnienia. Przedmiotowy tytuł wykonawczy zawierał także wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, tj. numer i datę decyzji podatkowej.

Natomiast zupełnie inną kwestią jest to, że sporny tytuł wykonawczy dotyczy innej kwoty niż kwota wynikająca z decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości na 2025 r. Decyzją ustalono podatek za cały rok w wysokości 783 zł, natomiast tytułem objęto jedynie I i II ratę w kwotach po 196 zł, które stanowiły zaległość podatkową. W dacie wystawienia tytułu wykonawczego nie upłynął bowiem termin płatności III i IV raty podatku, a tym samym nie były one wymagalne i jako takie nie mogły być objęte tytułem wykonawczym.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził jakichkolwiek wadliwości wydanego tytułu wykonawczego. Tytuł ten został sporządzony zgodnie z objaśnieniami dotyczącymi sporządzania tytułu wykonawczego zawartymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. (Dz. U z 2024 r. poz. 431).

Mając powyższe na uwadze nie sposób uznać, że przedmiotowy tytuł wykonawczy obarczony jest wadą wynikającą z art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. skutkującą koniecznością uwzględnienia zarzutu. W żaden sposób nie można przyjąć, że doszło do zniekształcenia obowiązku podatkowego. W szczególności nie doszło do jakiegokolwiek zniekształcenia kwoty dochodzonej zaległości podatkowej.

Zdaniem Sądu trafnie również został oddalony zarzut skarżącej polegający na błędnym wskazaniu zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.).

Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego należy rozumieć w taki sposób, że jeżeli w tytule wykonawczym jest wskazany zobowiązany i podjęto czynności egzekucyjne do tego zobowiązanego, to nie występuje błąd co do osoby. Natomiast jeśli w tytule wykonawczym byłby wskazany zobowiązany, a zostałyby podjęte czynności do innej osoby to wystąpiłby błąd co do osoby. Podstawa, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a polega bowiem na podjęciu przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych względem podmiotu błędnie uznanego za zobowiązanego. Ma to miejsce wówczas, gdy obiektywnie osoba, oznaczona jako zobowiązany w tytule wykonawczym, pozostaje w rzeczywistości innym podmiotem niż adresat egzekwowanego obowiązku.

Omawiany zarzut dotyczy jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Do prowadzenia szerszych ustaleń, czy weryfikacji osoby zobowiązanego w kierunku ustalenia zasadności obciążenia jego egzekwowanym obowiązkiem organ egzekucyjny nie ma prawa (por. np. wyrok NSA z 3 marca 2023 r., sygn. akt I GSK 844/22). Wniesienie takiego zarzutu nie może zmierzać do ustalania osoby zobowiązanego, a sprowadzać powinno się do formalnej kontroli tożsamości osoby, wobec której prowadzi się egzekucję w celu stwierdzenia, czy w orzeczeniu nakładającym obowiązek wskazano tą samą osobę.

Nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku (wyrok WSA w Gdańsku z 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 1184/24; wyrok NSA z 22 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2225/24). Postępowanie egzekucyjne, a w szczególności jego część poświęcona badaniu zarzutów, nie może bowiem zmierzać do ustalania osoby zobowiązanego; ustalenie to winno wynikać z akt sprawy, a zwłaszcza z dokumentów, na których opiera się tytuł wykonawczy.

W tych okolicznościach zgodzić należy się z organami, że nie zachodzi błąd co do zobowiązanego, bowiem tytuł wykonawczy został wystawiony zgodnie z treścią ostatecznej decyzji w sprawie, w której określono zobowiązanego.

W sprawie bezspornym jest, że decyzja określająca wysokość podatku od nieruchomości z 23 stycznia 2025 r. nr PE-OF-I.3120.44965.2025 została wydana na skarżącą. Podobnie upomnienia nr [...] z 3 czerwca 2025 r. wzywające do zapłaty podatku za I i II ratę 2025 roku w kwocie 392 zł. Również w tytule wykonawczym [...] obejmującym zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2025 roku (I i II rata) jako zobowiązaną wskazano skarżącą.

Wobec powyższego nie zachodzi błąd co do tożsamości osoby zobowiązanej w stosunku do której prowadzona jest egzekucja.

Jednocześnie całkowicie bezpodstawne są (wyrażone dopiero w zażaleniu) twierdzenia strony wskazujące na nieistnienie obowiązku z uwagi na zaksięgowanie dokonanych przez skarżącą wpłat według własnego uznania, a nie według wskazań strony.

Wskazać należy, że powyższą kwestę reguluje art. 62 § 1 O.p. Zgodnie z jego treścią jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.

Jak wskazuje doktryna art. 62 O.p. zawiera reguły obowiązujące przy zaliczaniu wpłat dokonywanych przez podatnika na rachunek organu podatkowego w sytuacji, gdy wysokość wpłaty nie jest wystarczająca do pokrycia wszystkich zobowiązań podatnika. Zasadą jest, że o przeznaczeniu wpłaconej kwoty decyduje podatnik. W sytuacji gdy podatnik dokonuje wpłaty na rzecz organu podatkowego, ma on prawo do wiążącego wskazania, na poczet którego z podatków dokonywana jest wpłata, i to niezależnie od tego, czy ciążą na nim zobowiązania z tytułu kilku podatków, czy też w tym samym podatku. Dopiero brak wskazania podatnika powoduje, że organ podatkowy działa z urzędu, zgodnie z zasadami określonymi w art. 62 § 1 O.p.

Jednakże reguła wyrażona w zdaniu pierwszym art. 62 § 1 O.p umożliwia dysponowanie przez podatnika dokonaną przez niego wpłatą (tj. dokonanie wyboru, na poczet którego zobowiązania podatkowego spośród wielu ma być zarachowana wpłata), ale tylko wtedy, gdy podatnik ma bieżące zobowiązania podatkowe. Dyspozycja podatnika jest zatem wiążąca dla organu podatkowego tylko w sytuacji, gdy podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął. Jeżeli podatnik popadł w zaległości podatkowe, do dokonanej wpłaty stosuje się regułę ze zdania drugiego art. 62 § 1 O.p.

Zatem w przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.

Z tych względów organ w pełni prawidłowo zaliczył dokonaną 12 marca 2025 r. w kwocie 196 zł wpłatę na zaległości w podatku od nieruchomości - III ratę 2020 r. w kwocie 18,17 zł, na odsetki za zwłokę w kwocie 10 zł, na IV ratę 2020 r. w kwocie 97,44, na odsetki za zwłokę w kwocie 54,39 zł oraz koszty upomnienia w kwocie 16 zł.

Podobnie prawidłowo uczynił z dokonaną 15 maja 2025 r. wpłatą w kwocie 196 zł tytułem "podatek od nieruchomości 2025 II rata" w ten sposób, że część wpłaty, tj. kwota 49,56 zł została zaliczona na zaległość za IV ratę 2020 r. w kwocie 31,56 zł oraz na odsetki za zwłokę w kwocie 18 zł.

Pozostała kwota wynosząca 146,44 zł została przekazana do rozliczenia przez organ egzekucyjny, gdyż kolejne zaległości figurujące na koncie podatkowym (za lata 2021-2024) objęte były tytułami wykonawczymi wystawionymi po dniu 20 lutego 2021 r. Zapłatę zobowiązanego dokonaną do wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, po wszczęciu egzekucji na tytule wykonawczym wystawionym od dnia 20 lutego 2021 r. uznaje się za zapłatę do organu egzekucyjnego.

Dlatego zaległość podatkowa z tytułu podatku od nieruchomości za I i II ratę 2025 r. nie wygasła na skutego zapłaty, a dokonane przez skarżącą wpłaty zostały rozliczone prawidłowo. Tytuł wykonawczy obejmujący zaległość za I i II ratę 2025 r. został wystawiony w pełni zasadnie.

Jednocześnie wskazania wymaga, że powyższa kwestia została przedstawiona stronie jedynie informacyjnie, gdyż strona nie sformułowała tego zarzutu w piśmie z 21 października 2025 r., tj. piśmie zgłaszającym zarzuty. Zgodnie natomiast z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Tym samym skarżąca w piśmie wnoszącym zarzuty zakreśliła granice żądania, zaś organy nie były uprawnione ani zobowiązane do badania innych kwestii niż podniesione w zarzutach. Skoro w piśmie tym zostały wskazane jedynie zarzuty mające oparcie w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i pkt 3 pozostałe kwestie nie zostały tam podniesione, nie stanowi uchybienia niebadanie tej kwestii przez organy egzekucyjne. Organ odwoławczy, ani sąd administracyjny nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy (odpowiednio) w zażaleniu, skardze czy skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z 25 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2889/21; wyrok NSA z 25 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 124/21).

Mając powyższe na względzie, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.