Zmiana nazwy ulicy Ozimskiej na Lędzińską. Sąd oddalił skargę spółki

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Opolu przez A S.A. w C. (dalej jako: "skarżąca" lub "Spółka") jest uchwała Rady Gminy Chrząstowice (dalej także jako: Rada) z dnia 26 listopada 2025 r., Nr XVIII.157.2025, w przedmiocie zmiany nazwy części ulicy Ozimska w miejscowości Chrząstowice (Dz. Urzędowy Woj. Opolskiego z dnia 1 grudnia 2025 r., poz. 2858) – dalej jako: "uchwała".

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Rada Gminy działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1153, ze zm.) – dalej jako: u.s.g., na sesji w dniu 26 listopada 2025 r. podjęła uchwałę Nr XVIII.157.2025, w której postanowiła zmienić nazwę części ulicy przy drodze powiatowej w miejscowości Chrząstowice, stanowiącej działkę 317/10 k.m.7 oraz część działki Nr 65 k.m.1 (na odcinku od skrzyżowania z ulicą Opolską do rzeki Jemielnica) obręb Chrząstowice, gmina Chrząstowice, z "Ozimska" na "Lędzińska" (§1).

Uchwała, będąca aktem prawa miejscowego, została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 1 grudnia 2025 r. pod poz. 2858 i weszła w życie 16 grudnia 2026 r.

Pismem z 14 kwietnia 2026 r. skarżąca, działając na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 3 § 2 pkt 5, art. 50, art. 52 i art. 53 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", złożyła skargę na opisaną we wstępie uchwałę Rady Gminy Chrząstowice, zarzucając jej:

po pierwsze - naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g., poprzez podjęcie uchwały bez wykazania istnienia uzasadnionych przesłanek materialnoprawnych do zmiany nazwy ulicy oraz bez wykazania potrzeby wynikającej z interesu wspólnoty lokalnej, co skutkowało przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego do nadawania nazw ulic oraz wydaniem aktu poza zakresem zadań własnych gminy;

2) art. 7 Konstytucji RP, poprzez podjęcie uchwały w warunkach braku kompletnego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności bez rzetelnej analizy potrzeb społecznych i skutków gospodarczych zmiany nazwy ulicy, co skutkowało działaniem organu bez dostatecznej podstawy prawnej i faktycznej, sprzecznym z wymogiem działania organów władzy na podstawie i w granicach prawa;

3) art. 5a ust. 1 u.s.g., poprzez nieprzeprowadzenie konsultacji społecznych w sposób rzetelny, pomimo że zmiana nazwy ulicy dotyczy istotnych spraw dla mieszkańców, co skutkowało podjęciem uchwały z pominięciem udziału społeczności lokalnej w procesie stanowienia aktu prawa miejscowego;

4) art. 4 ust. 6 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, poprzez podjęcie uchwały bez uwzględnienia głosu mieszkańców, w sytuacji gdy konsultacje wykazały rozbieżność stanowisk oraz brak zgody części podmiotów objętych zmianą, co skutkowało podjęciem aktu niedostosowanego do lokalnych realiów i ignorującego sprzeciw społeczny;

5) art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez ingerencję w sferę praw skarżącej poprzez zmianę adresu prowadzenia działalności gospodarczej, rodzącą obowiązek aktualizacji danych w rejestrach publicznych, dokumentach i umowach, co skutkowało naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącej;

po drugie – naruszenie przepisów prawa stanowionego przez gminę, a to:

1) § 38 Statutu Gminy Chrząstowice przyjętego uchwałą Nr XII.97.2016 Rady Gminy Chrząstowice z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie Statutu Gminy Chrząstowice (dalej jako: Statut Gminy, Statut lub Statut Gminy Chrząstowice), poprzez niewykazanie, kto faktycznie wystąpił z inicjatywą uchwałodawczą w sprawie zmiany nazwy ulicy, w szczególności brak jednoznacznego określenia projektodawcy w dokumentach przedłożonych radnym, co skutkowało naruszeniem zasad inicjatywy uchwałodawczej, a w konsekwencji brakiem pewności co do tego, czy projekt został wniesiony przez podmiot uprawniony zgodnie ze Statutem;

2) § 39 ust. 2 pkt 1 Statutu Gminy Chrząstowice, poprzez przedstawienie projektu uchwały, którego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych przez Statut, gdyż nie przedstawia skutków uchwały dla mieszkańców i przedsiębiorców, nie zawiera powiązania konsultacji z podjętym rozstrzygnięciem, nie przedstawia żadnych danych lub dowodów potwierdzających twierdzenia projektodawcy, co skutkowało przedstawieniem radnym projektu niepozwalającego na świadome i merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy oraz naruszeniem zasad przygotowywania projektów uchwał wynikających z prawa miejscowego;

3) § 39 ust. 2 pkt 2 Statutu Gminy Chrząstowice, poprzez nieuzyskanie opinii Skarbnika Gminy, mimo że zmiana nazwy ulicy wywołuje skutki finansowe dla gminy (konieczność aktualizacji rejestrów geodezyjnych, systemów informatycznych, oznakowania), jak również generuje koszty po stronie mieszkańców i przedsiębiorców, co skutkowało naruszeniem wymogów dotyczących obowiązkowej opinii do projektu uchwały w sytuacji, w której uchwała rodzi skutki finansowe;

4) § 39 ust. 3 Statutu Gminy Chrząstowice, poprzez skierowanie do procedowania projektu uchwały bez opinii radcy prawnego co do zgodności projektu z prawem, lub przy braku potwierdzenia, że opinia została sporządzona przed wniesieniem projektu, co skutkowało naruszeniem obowiązku kontroli legalności projektu przed jego przedstawieniem Radzie;

5) § 46 ust. 1 pkt 2 w związku z § 46 ust. 5 pkt 14 Statutu Gminy Chrząstowice, poprzez skierowanie pod obrady Rady Gminy projektu uchwały w sprawie zmiany nazwy ulicy bez uzyskania wymaganej prawem opinii Komisji Rolnictwa, Zagospodarowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska, która - zgodnie z zakresem określonym w Statucie - jest komisją właściwą do spraw nazewnictwa ulic oraz ma ustawowy obowiązek opiniowania projektów uchwał Rady, co skutkowało pominięciem obligatoryjnego etapu procedury uchwałodawczej, pozbawieniem Rady Gminy merytorycznej oceny właściwej komisji oraz podjęciem uchwały z istotnym naruszeniem trybu stanowienia prawa miejscowego;

po trzecie – naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:

1) art. 20 ust. 1 u.s.g., poprzez przystąpienie przez Radę Gminy do głosowania nad projektem uchwały pomimo niespełnienia ustawowych i statutowych wymogów formalnych dotyczących przygotowania projektu uchwały, w szczególności braku wymaganych opinii komisji oraz nieprzedłożenia kompletnych materiałów radnym, co skutkowało podjęciem uchwały w warunkach istotnego naruszenia procedury uchwałodawczej, a w konsekwencji - wydaniem aktu obarczonego wadą nieważności;

2) art. 7 k.p.a. poprzez podjęcie uchwały bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia miarodajnych konsultacji społecznych, brak analizy potrzeb mieszkańców, brak oceny skutków gospodarczych zmiany nazwy ulicy dla przedsiębiorców i właścicieli nieruchomości, ograniczenie się do niepełnych, niereprezentatywnych ankiet oraz protokołu komisji nieuwzględniającego wyników konsultacji, co skutkowało podjęciem uchwały w warunkach braku ustaleń faktycznych niezbędnych do oceny zasadności zmiany nazwy, a tym samym - wydaniem aktu obarczonego istotnym naruszeniem prawa;

3) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez podjęcie uchwały nakładającej na mieszkańców i przedsiębiorców obowiązki i koszty (konieczność zmiany dokumentów, rejestrów, danych w umowach, oznaczeń adresowych) bez wykazania konieczności i proporcjonalności takiej ingerencji, co skutkowało przyjęciem aktu prawnego, który w sposób nadmierny i nieuzasadniony obciąża skarżącą, naruszając standard prowadzenia działań administracji publicznej określony w art. 8 § 1 k.p.a

W świetle tak sformułowanych zarzutów, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości uchwały Rady Gminy Chrząstowice z dnia 26 listopada 2025 r., Nr XVIII. 157.2025, w sprawie zmiany nazwy części ulicy Ozimskiej w miejscowości Chrząstowice bądź, jeżeli Sąd uzna, że nie zachodzą przesłanki nieważności, stwierdzenie, że uchwała ta została wydana z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od Rady Gminy na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W treści skargi Spółka zawarła również wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały do czasu prawomocnego zakończenia postepowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na to, że jej wykonanie powoduje trudne do odwrócenia skutki, w szczególności obowiązek zmiany adresów, dokumentów rejestrowych, umów, danych płatniczych oraz systemów informatycznych, a powstałe koszty i skutki organizacyjne nie będą mogły zostać odwrócone w przypadku uchylenia uchwały przez Sąd.

W obszernym uzasadnieniu skargi, powołując się na poglądy prawne wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, skarżąca uszczegółowiła zarzuty sformułowane w jej petitum. Przede wszystkim zaakcentowane zostało, że zaskarżona uchwała ingeruje bezpośrednio w sytuację prawną Spółki jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą o charakterze transgranicznym. Skarżąca podniosła, że uczestniczy w wymianie handlowej z podmiotami zagranicznymi, w tym w ramach stałych relacji kontraktowych, dostaw, dystrybucji oraz logistyki międzynarodowej, a z kolei zmiana adresu siedziby wymuszona uchwałą powoduje konieczność przeprowadzenia szeroko zakrojonych działań organizacyjnych, obejmujących m.in. aktualizację danych w rejestrach publicznych (KRS, REGON, CEIDG, ePUAP oraz systemach podatkowych), zmianę dokumentów księgowych, certyfikatów jakości, zezwoleń i licencji, modyfikację umów handlowych (w tym międzynarodowych oraz klauzul typu incoterms), aktualizację danych w systemach logistycznych, kurierskich, celnych i giełdach transportowych, a także wymianę dokumentacji firmowej, materiałów marketingowych, oznaczeń oraz baz klientów, jak również zawiadomienie partnerów handlowych i właściwych instytucji.

W ocenie skarżącej ryzyka te mają szczególne znaczenie w przypadku działalności o charakterze międzynarodowym, gdzie stabilność identyfikacji adresowej stanowi element kluczowy dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Nadto – w ocenie autora skargi – zmiana nazwy ulicy na nową, lokalną nazwę "Lędzińska", nieczytelną dla partnerów zagranicznych, dodatkowo zwiększa ryzyko dezorientacji kontrahentów, dezorganizacji działalności operacyjnej oraz utraty identyfikowalności lokalizacyjnej przedsiębiorstwa w systemach zagranicznych operatorów logistycznych, co bezpośrednio wpływa na koszty operacyjne, terminowość dostaw oraz wiarygodność przedsiębiorcy na rynkach międzynarodowych.

Konkludując skarżąca wskazała, że skala tych obciążeń wykracza poza zwykłe niedogodności administracyjne i prowadzi do realnego, wymiernego obciążenia Spółki, zarówno finansowego, jak i organizacyjnego. W ocenie skarżącej zaskarżona uchwała została podjęta bez zachowania ustawowych i statutowych wymogów proceduralnych, z naruszeniem zasad legalizmu proporcjonalności i rzetelności działania organów publicznych, a ponadto bez wykazania przesłanek materialnych uzasadniających zmianę nazwy ulicy.

W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o oddalenie skargi lub o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.

Konfrontując się z zarzutami skargi organ podniósł, iż zmiana nazwy ulicy była podyktowana przede wszystkim potrzebą uporządkowania numeracji adresowej na tym obszarze i zostało to zaznaczone w uzasadnieniu do uchwały w sprawie zmiany nazwy części ulicy, działanie to miało na celu poprawę przejrzystości systemu adresowego oraz rozwiązanie problemów, które były sygnalizowane zarówno przez mieszkańców, jak i inne podmioty korzystające z infrastruktury adresowej.

Nadto organ zaakcentował, iż inicjatywa zmiany wynikała z wniosku lokalnej społeczności, niemniej przed podjęciem uchwał, potrzeba zmiany została przeanalizowana przez tut. urząd, a dalsze utrzymywanie dotychczasowego sposobu numeracji prowadziłoby do konieczności stosowania rozbudowanych oznaczeń alfanumerycznych (np. poprzez dodawanie kolejnych liter alfabetu do numerów porządkowych), co w praktyce obniża czytelność i jednoznaczność adresów. Zmiana nazwy części ulicy pozwoliła uniknąć takiego rozwiązania oraz wprowadzić bardziej przejrzysty i funkcjonalny system oznaczeń. Zaznaczono również, iż Wójt Gminy zwrócił się do wszystkich właścicieli nieruchomości posiadających punkty adresowe na odcinku objętym zmianą o wyrażenie opinii, a sama propozycja była również przedmiotem konsultacji z przedstawicielami właściwego sołectwa.

Kończąc argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę organ wskazał również, iż w przypadku zmiany nazwy ulicy opinia skarbnika gminy nie jest wymagana, ponieważ uchwała taka nie stanowi aktu budżetowego powodującego powstanie po stronie gminy bezpośredniego zobowiązania finansowego, jak i nadmieniono, że zaskarżona uchwała była przedmiotem opiniowania przez radcę pranego urzędu gminy oraz na Komisji Rolnictwa, Zagospodarowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska.

Postanowieniem z 28 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Op 352/26, tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Rozważania natury prawnej należy poprzedzić wskazaniem, że na podstawie art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) – dalej: p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z kolei z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) – zwanej nadal: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądowa kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego.

Kontrola ta, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio

w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała Rady Gminy Chrząstowice z dnia 26 listopada 2025 r., Nr XVIII.157.2025, w sprawie zmiany nazwy części ulicy Ozimska w miejscowości Chrząstowice jest aktem prawa miejscowego. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z 1 grudnia 2025 r. pod pozycją 2858.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uchwały o nadaniu bądź zmianie nazw ulic należy uznać za akty prawa miejscowego, ponieważ tworzą nowe normy i choć dotyczą indywidualnie oznaczonej ulicy, jednak krąg ich adresatów jest nieograniczony (por. wyrok WSA w Łodzi z 16 października 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 503/19; wyrok WSA w Białymstoku z 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 90/23). Nadawanie nazwy (zmiany nazwy) ulicom powszechnie dostępnym z uwagi na nieograniczony krąg jej adresatów, jest zatem uchwałą o charakterze generalnym. Adresatami tymi są wszyscy, którzy muszą posługiwać się tą nazwą i zmieniać adres zamieszkania, miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, czy miejsce położenia nieruchomości w dokumentach, rejestrach i ewidencjach urzędowych. Wymóg aktualizowania adresu jest niekiedy zabezpieczony także systemem sankcji administracyjnych. Nazwa ulicy jest tym samym także elementem realizacji praw i obowiązków publicznych, a takie prawa i obowiązki muszą mieć podstawę normatywną powszechnie obowiązującą.

W dalszej kolejności, przy uwzględnieniu powyżej opisanych kryteriów Sąd orzekający ocenił legitymację Spółki do skutecznego wniesienia przedmiotowej skargi.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie

z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącej. Także potencjalne naruszenia procedury podejmowania uchwały mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącej (por. wyrok WSA w Krakowie z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17).

Skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje wtedy, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Jak wskazuje się

w orzecznictwie skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Interes prawny skarżącej, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę.

Interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych (wyrok NSA z 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91). Można zatem wstępnie przyjąć, że interes prawny powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącej (wyrok WSA w Szczecinie z 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 973/14). Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu przysługiwało konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą (wyrok WSA w Warszawie z 19 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2202/06). Inaczej rzecz ujmując, mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie skarżąca uzasadniając swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały zmieniającej nazwę części ulicy wykazała, że poddana sądowej kontroli uchwała dotyczy bezpośrednio uprawnień i obowiązków Spółki wynikających

z przepisów prawa, w szczególności nakładając na nią obowiązki aktualizacji danych adresowych w rejestrach publicznych oraz dokumentach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżąca w treści skargi podniosła również, że zmiana adresu siedziby wymuszona uchwałą powoduje konieczność przeprowadzenia szeroko zakrojonych działań organizacyjnych, obejmujących m.in. aktualizację danych

w rejestrach publicznych (KRS, REGON, CEIDG, ePUAP oraz systemach podatkowych), zmianę dokumentów księgowych, certyfikatów jakości, zezwoleń

i licencji, modyfikację umów handlowych (w tym międzynarodowych oraz klauzul typu incoterms), aktualizację danych w systemach logistycznych, kurierskich, celnych

i giełdach transportowych, a także wymianę dokumentacji firmowej, materiałów marketingowych, oznaczeń oraz baz klientów, jak również zawiadomienie partnerów handlowych i właściwych instytucji. Na podkreślenie zasługuje również fakt, iż

z przedłożonego wraz ze skargą wydruku aktualnej informacji o podmiocie z KRS wynika, że adresem skarżącej jest ul. [...], [...] C. (k. 26 akt sądowych).

W ocenie Sądu, uwzględniając powyższą argumentację, należy podzielić stanowisko skarżącej, że podjęcie zaskarżonej uchwały wymusza niejako na niej podjęcie działań tak prawnych jak i faktycznych z przypisanymi im skutkami gospodarczymi i finansowymi, przez co wpłynęło na jej sytuację prawną, a tym samym legitymowało ją do wniesienia skargi. W przypadku zmiany nazwy ulicy przepisy prawa nakładają bowiem na stronę obowiązek podjęcia szeregu czynności zmierzających do aktualizacji danych w dokumentach, rejestrach i ewidencjach urzędowych, a także wymiany tablic z numerami porządkowymi na budynkach. Taki obowiązek wynika m.in. z art. 47b ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151, ze zm.), który nakłada na właścicieli nieruchomości zabudowanych lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które takimi nieruchomościami władają, obowiązek umieszczania w widocznym miejscu na ścianie frontowej budynku tabliczki z numerem porządkowym, na której zamieszcza się również nazwę ulicy. Z kolei z art. 9 ust. 1 i 1d ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2026 r. poz. 151, ze zm.) wynika obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego nie później niż w terminie 7 dni od dnia w którym nastąpiła zmiana danych. Również zmiana adresu siedziby skarżącej działającej w formie Spółki Akcyjnej wiąże się z koniecznością zmianą statutu spółki, która wymaga uchwały walnego zgromadzenia i wpisu do rejestru. Na marginesie wskazać także należy na informowanie o tym kontrahentów.

W ocenie Sądu kwestionowana uchwała wpłynęła na skonkretyzowanie się po stronie skarżącej określonych i indywidualnych obowiązków, co świadczy o ingerencji tej uchwały w sferę jej interesu prawnego. Tym bardziej, że konieczność aktualizowania adresu jest niekiedy objęta także systemem sankcji administracyjnych. W przypadku zmiany nazwy ulicy przepisy prawa obligują podmioty posiadające miejsce zamieszkania bądź siedzibę pod określonym adresem do podjęcia czynności zmierzających do aktualizacji danych ewidencyjnych, wymiany lub aktualizacji dokumentów. Z tego powodu uzasadnione jest przyjęcie, że uchwała w przedmiocie zmiany nazwy ulicy legitymuje takie podmioty do wystąpienia ze skargą na uchwałę, której skutki (zmiany nazwy ulicy) wpływają na skonkretyzowanie się po ich stronie określonych i indywidualnych obowiązków, co świadczy o ingerencji uchwały w sferę ich interesu prawnego. Bez wątpienia zmiana nazwy ulicy dotyczy części mieszkańców gminy, a sposób rozstrzygnięcia tej sprawy ma istotny wpływ na funkcjonowanie gminy i warunki życia jej mieszkańców i zaspokajanie ich potrzeb, bowiem wywiera poważny bezpośredni wpływ zarówno na prywatną sferę ich życia, jak i sferę związaną z funkcjonowaniem w społeczeństwie, wiąże się z konkretnymi uciążliwościami mającymi postać obowiązków prawnych, łączących się także z wydatkami.

Ponadto – na co zwrócono uwagę powyżej – osoby będące przedsiębiorcami oprócz dokonania zmian w rejestrach ewidencjonujących prowadzenie działalności gospodarczej, zmuszone są ponieść koszty wymiany szyldów, przedruku ulotek reklamowych, aktualizacji stron internetowych, zgłoszenia zmian w bazach przedsiębiorców (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 633/11 i wyrok WSA w Lublinie z 6 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 321/11).

Posiadanie opisanej powyżej legitymacji do wniesienia skargi samo w sobie nie przesądza jeszcze o tym, że władcza ingerencja organu w tak rozumiany interes prawny nastąpiła z naruszeniem prawa. Innymi słowy ustalenie, iż doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego przez uchwałę organu gminy, choć stanowi warunek konieczny rozpoznania skargi, to jednak nie jest wystarczające do uwzględnienia skargi na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., tj. do stwierdzenia nieważności uchwały bądź stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem prawa. Ustalenie to pozwala sądowi dokonać oceny zasadności skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa przez kwestionowany akt, zaś uwzględnienie skargi nastąpi wówczas, gdy sąd stwierdzi, że wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Natomiast w przypadku, gdy naruszony został interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach obowiązujących przepisów prawa, sąd skargę oddala (por. wyrok NSA z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11).

Dokonując merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały w pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Regulacja ta nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Z tych względów art. 147 § 1 p.p.s.a. należy stosować wraz z art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1); w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Oznacza to, że stwierdzenie nieważności (w całości bądź w części) zaskarżonej uchwały, w tym stanowiącej akt prawa miejscowego, następuje w wyniku stwierdzenia istotnego naruszenia prawa przy jej podejmowaniu.

Opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można podać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. przykładowo wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 281/21 i przywołane tam orzecznictwo oraz stanowisko wyrażone w doktrynie).

Dalej należy także wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 889, ze zm.), a także wznoszenia pomników. Art. 6 ust. 1 u.s.g. ustanawia generalną klauzulę właściwości gminy w zakresie wszystkich spraw o znaczeniu lokalnym, w sprawach niezastrzeżonych ustawami na rzecz innych podmiotów, a zgodnie z art. 6 ust. 2 u.s.g. rozstrzyganie w sprawach, o których mowa w ust. 1, należy do właściwości rady gminy, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wśród przykładów spraw zadań własnych gminy, służących zaspokajaniu potrzeb wspólnoty, wymienione zostały sprawy gminnych dróg, ulic, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g.). Niezależnie więc od art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g., brzmienie art. 6 u.s.g. i art. 7 ust. 1 u.s.g. potwierdza, że nadawanie i zmiana nazw ulic ogólnie dostępnych, jako sprawa publiczna o znaczeniu lokalnym, stanowi wyłączną kompetencję gminy. Realizując swe uprawnienia w tym zakresie gmina korzysta z przysługującego jej przymiotu samodzielności.

Nadawanie nazw ulicom w gminach nie jest przywilejem, lecz obowiązkiem gmin. Dysponują one przy tym znaczną dowolnością w kwestii nazewnictwa. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że podjęcie inicjatywy zmiany nazwy ulicy części drogi powiatowej w miejscowości Chrząstowice, stanowiącej działkę 317/10 k.m.7 oraz część działki nr 65 k.m.1 (na odcinku od skrzyżowania z ulicą Opolską do rzeki Jemielnica) obręb Chrząstowice, gmina Chrząstowice, z "Ozimska" na "Lędzińska" podyktowana była potrzebą uporządkowania numeracji adresowej na wskazanym obszarze, co było związane zarówno z kwestiami organizacyjnymi, jak i sygnałami zgłaszanymi przez mieszkańców. Samo uporządkowanie systemu numeracji miało na celu usprawnienie funkcjonowania służb ratowniczych, doręczycieli, a także ułatwienie prowadzenia działalności gospodarczej i obsługi administracyjnej. Tym samym w treści uzasadnienia uchwały wyraźnie zaakcentowano i podkreślono, iż zmiana nazwy pozwoli na jednoznaczną identyfikację nieruchomości w rejestrach publicznych, poprawi czytelność układu komunikacyjnego oraz usprawni procesy administracyjne związane z ewidencją gruntów i budynków.

Odnosząc się natomiast do wywodów dotyczących kwestii wadliwie – zdaniem skarżącej – przeprowadzonego postępowania uchwałodawczego wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie ma znaczenia, jaki podmiot wystąpił z inicjatywą podjęcia zaskarżonej uchwały, ani czy legitymował się on zgodą mieszkańców Gminy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.s.g. mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową. Podejmują oni rozstrzygnięcia w głosowaniu powszechnym (poprzez wybory i referendum) lub za pośrednictwem organów gminy (art. 11 ust. 1 u.s.g.). Organami gminy są natomiast rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta), co wynika z art. 11a ust. 1 u.s.g. Tak więc, bez względu na to, w jaki sposób zostało zainicjowane podjęcie zaskarżonej uchwały, to nie narusza ona prawa. Rada gminy mogłaby bowiem podjąć ją nawet z własnej inicjatywy.

Zdaniem Sądu zasadne jest wskazanie, czego nie dostrzega strona skarżąca, że z przedłożonego przez Gminę protokołu Nr 8.2025 z posiedzenia Komisji Rolnictwa, Zagospodarowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska z 20 listopada 2025 r. (k. 44-46 akt sądowych) ustalić można, że członkowie Komisji zapoznali się z projektem uchwały w sprawie zmiany nazwy części ulicy Ozimskiej w miejscowości Chrząstowice, a objaśnień w zakresie przedmiotowej zmiany oraz odpowiedzi na wszelkie pytania udzielił Wójt Gminy Chrząstowice. Z kolei projekt uchwały został również pozytywnie, a przy tym jednogłośnie zaopiniowany w głosowaniu jawnym. Nadto, z dołączonego do skargi protokołu Nr 7.2025 z posiedzenia Komisji Rolnictwa, Zagospodarowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska z 25 września 2025 r. (k. 23-24 akt sądowych) ustalić można, iż przedmiotem dyskusji członków Komisji i przedstawicieli urzędu gminy była planowana zmiana nazwy ulicy Ozimskiej w Chrząstowicach w obrębie numeracji od 1 do 2e. Podkreślone zostało również, iż przeanalizowanie wniosku [...] Stowarzyszenia E. dotyczącego zmiany nazwy ulicy oraz zapoznanie się z wynikami ankiety przeprowadzonej wśród właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w przedziale numeracyjnym 1-2e pozwoliło członkom Komisji uznać zasadność proponowanej zmiany.

Ponadto wskazać przychodzi, iż w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały zawarto, iż w wyniku przeprowadzonych konsultacji wśród właścicieli nieruchomości podmiotów gospodarczych, których adresy znajdują się w obrębie numeracji od 1 do 2e. Konsultacje dotyczyły propozycji zmiany nazwy ulicy. Za zmianą nazwy opowiedziało się dwóch respondentów, natomiast dwóch kolejnych respondentów wyraziło sprzeciw wobec zmiany.

Wobec powyższego nie sposób uznać – w ocenie Sądu – ażeby podjęcie zaskarżonej uchwały stanowiło o przekroczeniu zakresu upoważnienia ustawowego do nadawania nazw ulic oraz wydaniem aktu poza zakresem zadań własnych gminy czy też było obarczone wadą nieważności na skutek podjęcia jej przy braku wymaganych opinii komisji, jak i nieprzedłożeniu w toku postępowania uchwałodawczego stosownych materiałów radnym, co zarzucane było przez Spółkę w skardze. W ocenie Sądu czynności zmierzające do uchwalenia przedmiotowej uchwały nie znamionują o naruszeniu prawa przez organy.

Z kolei odnosząc się do zarzutu pominięcia konsultacji społecznych zauważyć należy, że w obowiązującym porządku prawnym wyróżnia się dwie zasadnicze podstawy prawne przeprowadzenia konsultacji w gminach: Europejska Karta Samorządu Lokalnego sporządzona w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 124 poz. 607), dalej jako: EKSL oraz ustawa o samorządzie gminnym.

W przypadku EKSL do zagadnienia konsultacji ze społecznościami lokalnymi nawiązuje art. 3 ust. 1 wyrażający istotę samorządu lokalnego. Przepis ten wprowadza zasadę, że prawo do regulowania i zarządzania sprawami lokalnymi jest realizowane przede wszystkim przez organy przedstawicielskie, co nie wyklucza możliwości odwołania się do zgromadzeń obywateli, referendum lub każdej innej formy bezpośredniego uczestnictwa obywateli, jeśli ustawa dopuszcza takie rozwiązanie (art. 3 ust. 2 zd. 2). Dalej należy wskazać na art. 4 ust. 6 EKSL, w świetle którego społeczności lokalne powinny być konsultowane o tyle, o ile jest to możliwe, we właściwym czasie i w odpowiednim trybie, w trakcie opracowywania planów oraz podejmowania decyzji we wszystkich sprawach bezpośrednio ich dotyczących.

Z kolei w ustawie o samorządzie gminnym podstawowe znaczenie w kwestii problematyki konsultacji ma art. 5a. Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach przewidzianych ustawą oraz w innych sprawach ważnych dla gminy mogą być przeprowadzane na jej terytorium konsultacje z mieszkańcami gminy. Ustawodawca w art. 5a ust. 1 u.s.g. przewiduje dwa rodzaje konsultacji: obligatoryjne oraz fakultatywne, przy czym konsultacje obligatoryjne przeprowadzane są na podstawie przepisu szczególnego. Stosownie do art. 5a ust. 2 u.s.g. ustalenie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji następuje w drodze uchwały rady gminy.

Na gruncie kontrolowanej sprawy wiadomo, że pozytywną opinię w przedmiocie postulowanej zmiany nazwy części ulicy wyraziła Rada Sołecka wsi Chrząstowice, która większością głosów zaproponowała nazwę - ul. Lędzińska.

Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami w przedmiocie zmiany nazwy ulicy zauważyć trzeba, że ustawodawca nie zobligował organu gminy do zasięgania opinii mieszkańców w tym przedmiocie. Wynik ewentualnych konsultacji społecznych nie wiązałby więc Rady Gminy. Zatem, także kwestia przeprowadzenia (zaniechania przeprowadzenia) takich konsultacji z mieszkańcami nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonego aktu. Nawet podjęcie uchwały w sprawie zmiany nazw drogom publicznym bez konsultacji jej treści z mieszkańcami, nie stanowiłoby naruszenia prawa, skoro żaden przepis prawa nie zobowiązuje do ich przeprowadzenia. Zaakcentować bowiem należy, że nie ma regulacji prawnej, która by wprost nakładała na władze samorządowe obowiązek przeprowadzania konsultacji społecznych w sprawie nadania nazwy ulicy, jednak organ decydujący się na ich przeprowadzenie powinien uczynić to w sposób zgodny z prawem, z poszanowaniem praw wszystkich mieszkańców i podmiotów, których uchwała będzie dotyczyć. Formami konsultacji społecznych mogą być więc zbieranie uwag, spotkania z mieszkańcami danej ulicy, przesyłanie ankiet lub inne odpowiednie formy. Dlatego też, zdaniem Sądu, nie sposób przyznać zasadności zarzutowi skarżącej, jakoby podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło z nieuwzględnieniem partycypacji lokalnej społeczności w procesie uchwałodawczym, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności przedmiotowego aktu.

Przy czym powtórzyć należy, że w zaskarżonej uchwale zawarto, przeprowadzono konsultacje wśród właścicieli nieruchomości podmiotów gospodarczych, których adresy znajdują się w obrębie numeracji od 1 do 2e. Zatem konsultacje były, wszak dotyczyły propozycji zmiany nazwy ulicy. W ich wyniku za zmianą nazwy opowiedziało się dwóch respondentów, natomiast dwóch kolejnych respondentów wyraziło sprzeciw wobec zmiany.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia § 39 ust. 2 pkt 2 Statutu Gminy Chrząstowice, jakoby nieuzyskanie opinii Skarbnika Gminy przy podjęciu zaskarżonej uchwały stanowiłoby o nieważności aktu, sąd wyjaśnia, że statut gminy jest aktem prawnym o charakterze normatywnym (por. wyrok NSA z 9 marca 1999 r., sygn. akt II SA 6/99). Postanowienia statutu są więc prawem, którego naruszenie przez uchwałę organu gminy uzasadnia stwierdzenie jej nieważności (art. 91 ust. 1 u.s.g.). Jeżeli zatem w Statucie zapisano wymagania, których nie przewidziano wprost na przykład w u.s.g., ale które nie są też z ustawą sprzeczne, to organy Gminy, dopóki Statut obowiązuje, są zobligowane do stosowania jego przepisów. Statut Gminy jednoznacznie stwierdza w § 39 ust. 2, że projekt uchwały wymaga: 1) uzasadnienia pochodzącego od projektodawcy, 2) opinii Skarbnika – w przypadkach, gdy podjęcie uchwały wywołuje skutki finansowe. W opinii składu orzekającego uchwała w sprawie zmiany nazwy części ulicy Ozimska w miejscowości Chrząstowice nie jest aktem, który wywołuje skutki finansowe w zakresie budżetu Gminy. O ile, zgodnie z art. 47a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne do zadań gminy należy umieszczanie i utrzymywanie w należytym stanie tabliczek z nazwami ulic i placów w miastach oraz innych miejscowościach na obszarze gminy, to – w ocenie Sądu – ewentualne działania Gminy w tym zakresie nie będą kreowały zobowiązania finansowego, uzasadniającego konieczność sporządzenia opinii skarbnika. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano nadto, że poza koniecznością dokonania zmian w dokumentacji geodezyjnej i systemach informatycznych podjęcie uchwały nie pociąga za sobą skutków finansowych dla budżetu gminy.

Jednocześnie wskazania wymaga, że na projekcie uchwały znajduje się podpis radcy prawnego i jego ocena przedłożonego mu a zaskarżonego aktu.

Następnie, odpowiadając na zarzut dotyczący kosztów dokonania zmiany czy aktualizacji dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i potencjalnego wpływu dokonanej zmiany na sposób funkcjonowania prowadzonej przez Spółkę działalności, m.in. kosztów wynikających z konieczności zmiany umów zawartych z kontrahentami, opłatami czy też niedogodnościami związanymi

z identyfikacją skarżącej przez zagranicznych partnerów handlowych, wskazać przychodzi, że konsekwencje zmiany nazwy ulicy mają zróżnicowany charakter, mogą się z nimi wiązać koszty, które mogą być wysokie, ponadto niekiedy przepisy ustaw (m.in. podatkowych) ustalają termin wykonania, z reguły dość krótki, obowiązku zmiany dokumentów. Działający racjonalnie prawodawca miejscowy powinien dokonać wyważenia, czy potrzeba zmiany nazwy ulicy w perspektywie interesu publicznego jest działaniem na tyle istotnym, że uzasadnia konieczność poniesienia tych kosztów społecznych (por. wyrok WSA w Białymstoku z 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 90/23). Innymi słowy należy dokonać bilansu korzyści i kosztów, wykazując, że korzyści dla interesu społecznego przeważają nad kosztami społecznymi. Podkreślić należy, że Rada ma prawo do zmiany nazwy ulicy, jednakże zmiana ta powinna być w sposób przejrzysty umotywowana. W przedmiotowej sprawie powinności tej w pełni sprostała.

Sąd zaznacza przy tym, że brak jest podstaw do oceny motywów działania Rady ponieważ sąd kontroluje działanie administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przepisach ustawy o samorządzie gminnym ustawodawca powierzając radzie gminy wyłączną kompetencję do podejmowania uchwał w sprawach nazw ulic będących drogami publicznymi nie wyraził żadnych dyrektyw wskazujących na sposób korzystania z tej kompetencji. Zakres władztwa normatywnego rady gminy w tym zakresie, z woli samego ustawodawcy jest zatem szeroki i nie istnieją prawnie określone kryteria merytorycznej oceny zasadności nadania (zmiany) nazwy ulicy. Choć nie ma przepisów, które wyznaczałyby gminom kryteria ustalania nazw ulic, to do obowiązków rady gminy należy ochrona tych wartości, na których opiera się system prawny (por. wyrok NSA z 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1915/20).

Rekapitulując, Sąd uznał, że w granicach przysługującego Gminie władztwa normatywnego było podjęcie zakwestionowanej przez skarżącą uchwały w sprawie zmiany nazwy części ulicy w miejscowości Chrząstowice. Jakkolwiek oczywiście naruszają one interes prawny skarżącej, to jednakże zdaniem Sądu, nie naruszają one zasady proporcjonalności, a stanowią swego rodzaju wyraz właściwego wyważenia kolidujących dóbr i wartości jakim z jednej strony jest prawo do korzystania z nieruchomości przez jej właściciela/użytkownika wieczystego/posiadacza a z drugiej potrzeba ochrony interesu publicznego, co zostało wykazane w sposób należyty przez organ Gminy. Przyjęte w tym zakresie rozwiązania motywowane były przede wszystkim, co wyjaśnione zostało w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, poprawą czytelności układu komunikacyjnego oraz usprawnieniem procesów administracyjnych związanych z ewidencją gruntów.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym nie można nie dostrzec, że przy podjęciu zaskarżonej uchwały zachowano zasadę proporcjonalności. Dokonanie zmiany nazwy części ulicy nastąpiło bowiem z zachowaniem proporcji między zakresem ingerencji organu Gminy a znaczeniem i zasięgiem interesów Spółki i interesem społecznym. Dokonana przez Gminę zmiana nazwy ulicy umotywowana była zwiększeniem przejrzystości układu komunikacyjnego, aby, jak podkreślone to zostało w odpowiedzi na skargę, uniknąć stosowania rozbudowanych oznaczeń alfanumerycznych (poprzez dodawanie kolejnych liter alfabetu do numerów porządkowych). Nie doszło zatem do naruszenia zasady proporcjonalności przy zignorowaniu interesu Spółki. Skarżąca w bardzo rozwiniętej argumentacji wskazywała na występujące - jej zdaniem - podstawy oraz przyczyny, skutkujące przekroczeniem granic sugerowanego władztwa przez gminę, podnosząc, iż podjęta uchwała nakładała na mieszkańców i przedsiębiorców obowiązki i koszty bez wykazania konieczności i proporcjonalności takiej ingerencji. Negacji ze strony Sądu nie podlega oczywiście fakt, iż argumenty, dotyczące finansowych konsekwencji podjętej uchwały, związanych z prowadzoną przez skarżącą działalnością znajdują swoje uzasadnienie w rzeczywistości, lecz nie mogą one stanowić przeciwskazań dla jakiejkolwiek aktywności uchwałodawczej Gminy. Zważyć należy, że skarżąca, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą winna być świadoma majątkowych czy organizacyjnych obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Podsumowując powtórzenia wymaga, że zaskarżona uchwała, jak większość z tego przedmiotu, o ile nie nakłada wprost na jej adresatów określonych ciężarów finansowych, ze swej istoty stanowi źródło, podstawę wynikających z nich określonych powinności, tu: ewidencyjno – rejestracyjnych i organizacyjnych, które spoczywać będą na Spółce. Jednakże fakt ten nie może aktualizować po stronie Gminy konieczności zaniechania dokonywania jakichkolwiek zmian zakresie zmiany nazewnictwa ulic.

Zdaniem Sądu, o czym szerzej powyżej, Rada podejmując kwestionowaną uchwałę należycie rozważyła kwestię kolizji interesu lokalnej społeczności z interesem skarżącej, w szczególności wniosek taki można wywieść z uzasadnienia podjętej uchwały, jak i treści protokołów posiedzeń Komisji Rolnictwa, Zagospodarowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska, gdzie wskazano, że procedura uchwałodawcza podjęta została niejako wskutek apelu faktycznej i bezpośredniej potrzeby dokonania zmian w zakresie nazwy ulicy Ozimskiej. Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały zawarto zarówno powody, dla których dotychczasowa nazwa uległa zmianie, jak i przedstawienie przebiegu postępowania uchwałodawczego oraz, co istotne, wskazanie na ewentualne skutki finansowe dla budżetu Gminy. Dlatego też nie można uznać, aby Gmina swoim działaniem naruszyła przepisy prawa przy podejmowaniu kontrolowanej uchwały.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Końcowo Sąd wskazuje, że wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA.