Sąd oddalił skargę przedsiębiorcy na zabezpieczenie zobowiązań VAT za 2020 r.

Zaskarżoną decyzją z 6 marca 2026 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania S. M., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w P.

z 20 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych.

Naczelnik postanowieniem z 4 września 2025 r., nr [...] wszczął wobec skarżącego postępowanie w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1.01.2020 r. do 31.12.2020 r. Stwierdzono, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą E.-M., która obejmuje usługi asenizacyjne opodatkowane stawką VAT 8%.

Organ ustalił, że skarżący nie wykazał wszystkich przychodów osiągniętych

z działalności gospodarczej, co znajduje potwierdzenie w obrotach na rachunkach bankowych skarżącego prowadzonych przez [...] S.A.

Na jednym z rachunków bankowych, który nie był zgłoszony jako rachunek firmy E.- M. S. M., zanotowano w 2020 r. kilka tysięcy wpłat na różne kwoty, od kilkunastu do kilku tysięcy złotych, gdzie w tytułach przelewów często pojawiały się wyrażenia, takie jak: opłata za wywóz szamba, wywóz nieczystości, usługa asenizacyjna, opłata asenizacyjna, wywóz szamba. W niektórych tytułach przelewów podawany był również adres, gdzie dana usługa została wykonana.

Organ wezwał skarżącego do przedłożenia rejestrów zakupów i sprzedaży VAT za 2020 r., na wezwanie skarżący nie odpowiedział.

Naczelnik wystosował także wezwanie do B. R., która prowadziła w 2020 r. księgowość firmy E.-M.. B. R. w piśmie z 19 września 2025 r., poinformowała, że od 23.05.2022 r. nie współpracuje już z firmą E.-M..

Organ wskazał, że w deklaracji PIT-36 za 2020 r. skarżący wykazał przychód

z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 780.242,19 zł oraz stratę

w kwocie 274.712,75 zł. Dane takie zostały wykazane przez skarżącego zarówno

w pierwszej wersji zeznania, złożonej 24 marca 2021 r., jak również w korekcie złożonej 22 czerwca 2021 r.

W deklaracjach VAT za 2020 r. skarżący wykazał łączny przychód ze sprzedaży w wysokości 733.133,40 zł netto, 61.120,48 zł podatek VAT.

Na podstawie rachunków bankowych organ obliczył, że w 2020 r. wpływy

z działalności gospodarczej wyniosły 1.559.658,00 zł. Organ uznał, że skarżący zaniżył przychód o 765.404,12 zł oraz podatek VAT należny o 58.196,00 zł.

Organ I instancji ustalił sytuację finansową i majątkową skarżącego i jego małżonki - M. K.-M.. Wskazano, że zarówno skarżący jak

i jego małżonka nie posiadają zaległości podatkowych.

Rejestrze Zastawów Skarbowych 16 maja 2024 r., na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w P., ustanowione zostały zastawy skarbowe na siedmiu pojazdach należących do skarżącego. Największa ujawniona kwota zaległości to 33.315,22 zł. Na dzień 6 listopada 2025 r. wpisy nie były wykreślone, co wskazuje, że mogą być aktualne, a tym samym, że skarżący może posiadać zaległości wobec ZUS.

Skarżący został wezwany do złożenia oświadczenia o posiadanych nieruchomościach i przysługujących prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej oraz o rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (druk ORD-HZ). Skarżący jednak nie odpowiedział na wezwanie.

Organ I instancji ustalił, że skarżący nie figuruje jako właściciel lub współwłaściciel nieruchomości. W Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych zidentyfikowano wpisy dotyczące M. K.-M., zgodnie z którymi w jej posiadaniu pozostają nieruchomości położone w S. W.:

- o pow. 0,1208 ha, w skład której wchodzą działki nr [...] i [...], co do których jako sposób korzystania w księdze wieczystej istnieje wpis - rola, grunty orne. Według danych zamieszczonych w G. , na działce oznaczonej [...] posadowiony jest budynek, prawdopodobnie mieszkalny. W księdze wieczystej ujawniony został również wpis hipoteki umownej kaucyjnej na rzecz [...] S.A.,

w kwocie 121.726,80 zł z tytułu kredytu (nr KW [...]),

- o pow. 0,0665 ha, nr działki [...], co do których jako sposób korzystania istnieje wpis - grunty orne. Brak jest wpisu o ustanowieniu hipoteki (nr KW [...]).

W oparciu o dane zamieszczone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że skarżący figuruje jako właściciel kilku pojazdów:

1) [...] samochód ciężarowy, rok produkcji 2007, szacunkowa wartość 204.180,00 zł,

2) [...] samochód ciężarowy, rok produkcji 2006, szacunkowa wartość 85.000,00 zł,

3) [...] samochód ciężarowy, rok produkcji 2005, szacunkowa wartość 184.469,00 zł,

4) [...] samochód ciężarowy, rok produkcji 2007, szacunkowa wartość 144.000,00 zł,

5) [...] samochód ciężarowy, rok produkcji 2008, szacunkowa wartość 144.000,00 zł,

6) [...] samochód ciężarowy, rok produkcji 2009, szacunkowa wartość 144.000,00 zł,

7) [...] samochód ciężarowy, rok produkcji 2007, szacunkowa wartość 144.000,00 zł,

8) [...], rok produkcji 2015, szacunkowa wartość 59.499,00 zł.

W oparciu o dane zamieszczone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono również, że M. K.-M. figuruje jako właścicielka pojazdu marki [...] samochód specjalny (K. ), rok produkcji 2010 r., szacunkowa wartość 110.000,00 zł.

Szacunkowe wartości samochodów wyliczono w oparciu o oferty sprzedaży zamieszczone na portalu internetowym otomoto.pl.

W oparciu o składane przez skarżącego deklaracje dla potrzeb podatku od towarów i usług organ ustalił, że łączna sprzedaż w 2024 r. wyniosła 3.024.482,00 zł.

W okresie od stycznia do października 2025 r. łączna wartość sprzedaży to 2.269.430,00 zł.

Zadeklarowane przez skarżącego w latach 2019-2024 dochody nie były wysokie, w porównaniu z wygenerowanym przychodem, a dochód osiągnięty w 2023 r. dawał średni miesięczny dochód w kwocie około 7 704,31 zł.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w P. uznał, że zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, które zostaną określone w przyszłości stosowną decyzją nie zostaną wykonane i dlatego decyzją z 20 listopada 2025 r. określił skarżącemu w podatku od towarów i usług:

- przybliżoną kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2020 r.,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2020 r.

- przybliżony nienależny zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji, w kwotach wskazanych w osnowie decyzji

- przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego za kwiecień, lipiec, październik

i grudzień 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji, w kwotach wskazanych w osnowie decyzji

oraz zabezpieczył na majątku skarżącego oraz majątku wspólnym skarżącego i jego małżonki:

- przybliżoną kwotę nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2020 r. wraz

z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji, w kwotach wskazanych w osnowie decyzji

- przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego za kwiecień, lipiec, październik

i grudzień 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji, w kwotach wskazanych w osnowie decyzji.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucił naruszenie:

1) art. 121 § 1, art. 122 , art. 124 i art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4

w zw. z art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") poprzez błędne ustalenie, iż

w przedmiotowym stanie faktycznym istnieje uzasadniona obawa, że nie zostanie wykonane zobowiązanie podatkowe, w sytuacji gdy organ ustalił, że strona posiada majątek znacznie przewyższający znaczenie określone zobowiązania podatkowe,

2) art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 oraz art. 121 § 1, art. 122 , art. 124 i art. 187

§ 1 oraz art. 191 o.p. poprzez brak w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego wysokości przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz ustalenie stanu faktycznego na podstawie kilku zdań, które stanowią domysły, w szczególności ustalenie kwoty przybliżonego zobowiązania w oparciu o zdublowane kwoty dotyczące wewnętrznych przelewów pomiędzy rachunkami bankowymi strony, wpływów z tytułu świadczenia 500+, alimentów, zasiłku rodzinnego, wpływy

z pożyczek czy nawet zwrotu VAT, podczas gdy z przepisu art. 33 § 4 pkt 2 o.p. wynika, że organ określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego "na podstawie posiadanych danych", zaś uzasadnienie decyzji winno zawierać w tym zakresie ustalenie stanu faktycznego i podsunięcie pod niego odpowiednich przepisów, a ponadto organ winien był określić dowody na podstawie których ustalił stan faktyczny.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I Instancji

i umorzenie postępowania ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z 20 listopada 2025 r.

– przywołaną na wstępie decyzją z 6 marca 2026 r. - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazując, że co do zasady zobowiązanie w podatku VAT za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2020 r. przedawnia się z upływem 31 grudnia 2025 r., natomiast za grudzień 2020 r. z upływem 31 grudnia 2026 r. Jednakże w niniejszej sprawie wystąpiły czynności powodujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

W związku z wydaniem decyzji zabezpieczającej Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w P., działając jako wierzyciel, wystawił zarządzenia zabezpieczenia, które jako podstawę prawną obowiązku wskazywały decyzję

z 20 listopada 2025 r. Przedmiotowe zarządzenia zabezpieczenia doręczono pełnomocnikowi ogólnemu skarżącego 9 grudnia 2025 r. Zatem w realiach sprawy bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2025 r. uległ zawieszeniu 9 grudnia 2025 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 o.p.

Podstawą wyliczenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych

w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2020 r. była analiza rachunku bankowego skarżącego.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej , organ I instancji uprawdopodobnił powstanie zobowiązań

w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2020 r. i określił ich przybliżoną wysokość. Wymiar podatku dokonywany na tym etapie ma charakter prowizoryczny. Wystarczające są zatem takie dane, które pozwalają wskazać przybliżoną kwotę zobowiązania. Wskazanie przybliżonej kwoty zobowiązania nie ma charakteru definitywnego stanowiska organu podatkowego, zaś skarżący zachowuje prawo do czynnego udziału we właściwym postępowaniu podatkowym.

Zdaniem organu II instancji, w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do przyjęcia, że skarżący nie wykazał w rozliczeniu dla podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe styczeń-grudzień 2020 r. sprzedaży i podatku należnego

w prawidłowej wysokości, co świadczy o unikaniu opodatkowania i stanowi uzasadnioną obawę nie wykonania zobowiązania podatkowego określonego przyszłą decyzją wymiarową, co oznacza, że zachodzą przesłanki do dokonania zabezpieczenia przyszłego zobowiązania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ustalił, że 2 lutego 2026 r. skarżący złożył

w organie I instancji deklarację roczną o zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-4R).

W rozliczeniu tym skarżący zadeklarował kwoty podatku do wpłaty za miesiące od stycznia do grudnia 2025 r. Z danych uwidocznionych w systemach informatycznych organu podatkowego wynika, że skarżący uiścił jedynie zaliczkę z styczeń 2025 r. oraz w części zaliczkę za luty 2025 r.

Według stanu na 6 marca 2026 r. skarżący posiada względem organu podatkowego zaległości z tytułu pobranych i niewpłaconych zaliczek z tytułu wypłaconych wynagrodzeń w łącznej kwocie należności głównej 19.349,00 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ustalił, że łączna kwota należności zabezpieczonych zastawami skarbowymi wynosi 106.917,11 zł.

Zdaniem organu II instancji, wszystkie te okoliczności brane pod wzgląd we wzajemnej korespondencji prowadzą do wniosku, że skarżący nie reguluje dobrowolnie i w ustawowych terminach wymagalnych należności, a to oznacza, że w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane z przyczyn leżących po stronie skarżącego, a nadto że w sprawie wystąpiła przesłanka trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 121 § 1, art. 122 , art. 124 i art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4

w zw. z art. 33 § 1 o.p. poprzez błędne ustalenie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym istnieje uzasadniona obawa, że nie zostanie wykonane zobowiązanie podatkowe, w sytuacji gdy organ ustalił, że strona posiada majątek znacznie przewyższający znaczenie określone zobowiązania podatkowe,

2) art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 oraz art. 121 § 1, art. 122 , art. 124 i art. 187

§ 1 oraz art. 191 o.p. poprzez brak w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego wysokości przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz ustalenie stanu faktycznego na podstawie kilku zdań, które stanowią domysły, w szczególności zdublowanie kwoty na rachunkach bankowych, które wynikają z przelewów pomiędzy rachunkami bankowymi,

3) podczas gdy z przepisu art. 33 § 4 pkt 2 o.p. wynika, że organ określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego "na podstawie posiadanych danych", zaś z uzasadnienia decyzji nie wynika, na jakiej podstawie ustalono stan faktyczny.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I Instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1

§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143

z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności Sąd zbadał, czy zgodnie z prawem organ odwoławczy

w zaskarżonej decyzji uznał, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem

5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do postanowień art. 70c o.p., organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Uprawnienie organów podatkowych do orzekania w ww. przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku VAT za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2020 r. przedawnia się co do zasady z upływem 31 grudnia 2025 r., natomiast za grudzień 2020 r. z upływem 31 grudnia 2026 r. Jednak w niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe określone decyzją nie uległo przedawnieniu, ponieważ doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskutek wystawienia przez Naczelnika, działającego jako wierzyciel, zarządzenia zabezpieczenia, które jako podstawę prawną obowiązku wskazywały decyzję Naczelnika z 20 listopada 2025 r. Przedmiotowe zarządzenia zabezpieczenia doręczono pełnomocnikowi ogólnemu skarżącego 9 grudnia 2025 r.

Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

W ocenie Sądu, 9 grudnia 2025 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2025 r.

Zgodnie z art. 33 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających

w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis

art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.

Zwrot legislacyjny "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie ewentualnego zaspokojenia w wyniku egzekucji (por. wyrok NSA z 30 lipca 2026 r., III FSK 1308/25; wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne

w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. baza; w skrócie "CBOSA"). Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika (por. wyroki NSA z: 17 lipca 2026 r., III FSK 1081/25; 15 lipca 2026 r., III FSK 353/26, CBOSA).

Zabezpieczenie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 o.p. może nastąpić, jeżeli w świetle zebranych w postępowaniu podatkowym dowodów prawdopodobnym jest określenie tego zobowiązania w innej wysokości niż zadeklarowana przez podatnika. Ponadto organ podatkowy ma również obowiązek przedstawienia przyczyn, z powodu których ustanawia zabezpieczenie, ze wskazaniem dowodów uprawdopodabniających istnienie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem

art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 o.p.).

W realiach niniejszej sprawy prawidłowo określono przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych, w wysokości wyższej niż wykazane w deklaracjach.

Naczelnik wykazał, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skarżący nie wykazał wszystkich przychodów osiągniętych z działalności gospodarczej, co znajduje potwierdzenie w obrotach na rachunkach bankowych skarżącego prowadzonych przez [...] S.A.

Na jednym z rachunków bankowych, który nie był zgłoszony jako rachunek firmy

E.- M. S. M., zanotowano w 2020 r. kilka tysięcy wpłat na różne kwoty, od kilkunastu do kilku tysięcy złotych, gdzie w tytułach przelewów często pojawiały się wyrażenia wskazujące, że są to należności za wykonane usługi.

Organy obu instancji prawidłowo ustaliły także sytuację finansową i majątkową skarżącego i jego małżonki - M. K.-M., wskazując m.in, że na dzień 16 maja 2024 r. w Rejestrze Zastawów Skarbowych, na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w P., ustanowione zostały zastawy skarbowe na siedmiu pojazdach należących do skarżącego. Łączna kwota należności zabezpieczonych zastawami skarbowymi wynosiła 106.917,11 zł.

Dodatkowo z ustaleń organu wynika, że M. K.-M. jest właścicielką nieruchomość o pow. 0,1208 ha, w skład której wchodzą działki nr [...]

i [...], przy czym jako sposób korzystania w księdze wieczystej istnieje wpis - rola, grunty orne. W księdze wieczystej ujawniony został również wpis hipoteki umownej kaucyjnej na rzecz [...] S.A., w kwocie 121.726,80 zł z tytułu kredytu. M. K.-M. jest również właścicielką nieruchomość o pow. 0,0665 ha, nr działki [...], przy czym jako sposób korzystania istnieje wpis - grunty orne. Na ww. nieruchomości ustanowione zostało ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności przesyłu na rzecz E. O. Sp. z o.o.

Zdaniem Sądu, organ trafnie uznał, że wskazanie sposobu korzystania

z ww. nieruchomości (rola, grunty orne), obciążenia hipoteczne oraz ustanowione ograniczone prawo rzeczowe na rzecz E. O. Sp. z o.o. sprawiają, że ww. zasoby nie przedstawiają znaczącej ekonomicznej wartości.

Natomiast w oparciu o dane zamieszczone w Centralnej Ewidencji Pojazdów

i Kierowców ustalono, że skarżący figuruje jako właściciel kilku pojazdów o łącznej szacunkowej wartości 1.109.148,00 zł. Ustanowienie jednak na nich zastawów skarbowych na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych negatywnie wpływa na ich wartość. Skarżący posiadał na dzień 6 marca 2026 r. zaległości z tytułu pobranych i niewpłaconych zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń w łącznej kwocie 19.349 zł.

Trafnie także organ stwierdził, że zadeklarowane przez skarżącego w latach 2019-2024 dochody nie były wysokie, w porównaniu z wygenerowanym przychodem,

a dochód osiągnięty w 2023 r. dawał średni miesięczny dochód w kwocie około 7.704,31 zł. Zaś dochód osiągnięty w 2024 r., przy założeniu, że przychody z najmu uzna się za dochód, dawał średni miesięczny dochód w kwocie około 8.687,40 zł.

Zestawienie powyższych okoliczności świadczy o tym, że istnieje obawa, że skarżący nie posiada majątku wystarczającego za zapłatę przewidywanych kwot zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę.

Nadto istotną okolicznością jest postawa skarżącego w toku postępowania, na wezwania organu skarżący nie odpowiadał i nie brał czynnego udziału w postępowaniu.

Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji czynią również zadość wymaganiom art. 210 § 4 o.p. Decyzje te zawierają obszerne uzasadnienia, w których przedstawiono poczynione dotychczas ustalenia, w których organy trafnie upatrują niebezpieczeństwa niewykonania zobowiązań podatkowych w przewidywanych kwotach.

Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury podatkowej są bezpodstawne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.