Spółka skorygowała deklaracje VAT po kontroli, sąd oddalił skargę na zobowiązania

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, decyzją z 2 kwietnia 2026 r., nr 1801-IOV-2.4103.2.2025, po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Wdrożeniowego M. sp. z o.o. (dalej zwanego skarżącą lub spółką), od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P. z 9 grudnia 2025 r., nr 408000-CKK1.1.5001.58.2024, w przedmiocie ustalenia spółce dodatkowych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, za poszczególne miesiące: od stycznia do marca 2020 r. i od maja 2020 r. do lipca 2021 r., a także umorzenia postępowania w odniesieniu do podatku od towarów i usług za lipiec 2020 r., a także ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za kwiecień 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W stanie faktycznym sprawy, w miesiącach objętych zaskarżoną do Sądu decyzją, spółka prowadziła działalność w zakresie świadczenia usług dotyczących projektowania, ekspertyz, kosztorysów, opracowań badawczo-rozwojowych, wykonywania robót budowlano-montażowych oraz sprawowania nadzoru inwestycyjnego i budowlanego. W deklaracjach dla podatku od towarów i usług za kolejne miesiące, od stycznia 2020 r. do lipca 2021 r., spółka dokonała obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony, wynikający z faktur wystawionych przez Z. sp. z o.o. w W. (dalej Z.) oraz K. sp. z o.o. w K.(dalej K.). Oprócz tego w odniesieniu do lipca 2021 r. spółka zastosowała dla sprzedaży nieruchomości gruntowej, z rozpoczętą budową osiedla domków jednorodzinnych stawkę 8 %.

W odniesieniu do wyżej opisanych transakcji spółki, na zlecenie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P., przeprowadzono wobec niej kontrolę celno-skarbową, w ramach której stwierdzono, że faktury wystawione dla niej przez Z. i K. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, natomiast w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości, mającej miejsce w lipcu 2020 r., zastosowanie winna znaleźć stawka 23 %.

Korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 82 ust. 3 ustawy o KAS (ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1131 z późn. zm.) spółka skorygowała swoje deklaracje za poszczególne okresy rozliczeniowe, od stycznia 2020 r. do lipca 2021 r. a Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w P. uznał te korekty za zgodne z poczynionymi w ramach kontroli celno-skarbowej ustaleniami. Stwierdził jednak, że korekta za lipiec 2020 r. nie obejmowała całości stwierdzonych nieprawidłowości, gdyż nie uwzględniono w niej ustaleń w zakresie prawidłowej wysokości podatku należnego.

Postanowieniem z 28 lipca 2023 r. Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w P. zawiadomił spółkę o uwzględnieniu jej korekt, za miesiące od stycznia do czerwca 2020 r. i od sierpnia do 2020 r. do lipca 2021 r. oraz o przekształceniu prowadzonej wobec spółki kontrolę celno-skarbowej w postępowanie podatkowe, w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2020 r., oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, za okresy od stycznia 2020 r. do lipca 2021 r.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P., po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z 6 marca 2024 r., ustalił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2020 r. w wysokości [...] zł, a na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT (ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.), ustalił spółce dodatkowe zobowiązania podatkowe, za kolejne miesiące od stycznia 2020 r. do lipca 2021 r., za wyjątkiem kwietnia 2020 r. Na podstawie zaś art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o VAT ustalił spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe za lipiec 2020 r., w wysokości 10 % zaniżenia kwoty zobowiązania podatkowego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania spółki od tej decyzji, uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. W ocenie organu odwoławczego materiał zgromadzony w sprawie nie przesądzał jednoznacznie o świadomym i celowym udziale spółki w kwestionowanych transakcjach z Z. i K., co jest niezbędnym warunkiem do zastosowania sankcji z art. 112c ustawy o VAT. Organ odwoławczy zaznaczył również potrzebę dokonania ponownej analizy kwestii prawidłowości opodatkowania sprzedaży nieruchomości.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P., po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z 9 grudnia 2025 r., na podstawie art. 112b ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, ustalił spółce dodatkowe zobowiązania podatkowe za kolejne miesiące, od stycznia 2020 r. do lipca 2021 r., pomijając kwiecień 2020 r. Jednocześnie umorzył postępowania w odniesieniu do prawidłowości rozliczenia podatku za lipiec 2020 r. i ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za kwiecień 2020 r.

Organ I instancji stwierdził, że wobec poczynionych ustaleń odnośnie faktur wystawionych dla spółki przez Z. i K., niedokumentujących rzeczywistych transakcji, miał on obowiązek ustalenia jej dodatkowych zobowiązań podatkowych za wszystkie miesiące, za wyjątkiem kwietnia 2020 r., stosując w zakresie tych zobowiązań stawkę 15 %. Łączna kwota wszystkich tych dodatkowych zobowiązań wyniosła [...] zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z 2 kwietnia 2026 r., utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Organ odwoławczy uznając zasadność decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. podkreślił, że spółka złożyła korekty deklaracji podatkowych za wszystkie miesiące, odnośnie których ustalono jej dodatkowe zobowiązania podatkowe, odpowiadające ustaleniom kontroli celno-skarbowej, które ten organ uwzględnił. Jedyne w przypadku lipca 2020 r. korekty nie zostały uwzględnione, gdyż spółka nie uwzględniła w nich ustaleń dotyczących podatku należnego, w zakresie zastosowanej stawki podatku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie stanął na stanowisku, że złożone przez spółkę korekty zamknęły drogę do dalszego prowadzenia ustaleń w zakresie, w jakim zostały złożone. Zgodnie bowiem z treścią art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o KAS w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, zakończona kontrola celno-skarbowa przekształca się w postępowanie podatkowe, jeżeli organ uwzględnił złożoną deklarację lub korektę deklaracji, o których mowa w art. 82 ust. 3, i istnieją przesłanki do ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług lub do określenia kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W takiej sytuacji, z mocy art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości. Nie ma w tym wypadku znaczenia to czy podatnik zgadzał się z ustaleniami kontroli, a same korekty miały charakter nieodwracalny.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie podkreślił również, że wszystkie korekty zostały złożone dobrowolnie, a wszystkie ustalenia dotyczące podatku naliczonego zostały uwzględnione przez organ I instancji. W tym aspekcie organ zauważył nieuwzględnienie korekty za lipiec 2020 r., odnośnie którego to miesiąca spółka nie uwzględniła ustaleń dotyczących podatku należnego. W konsekwencji więc odnośnie tego miesiąca doszło do przekształcenia kontroli celno- skarbowej w postępowanie podatkowe. Po uchyleniu pierwotnej decyzji organu I instancji organ jednak umorzył postepowanie dotyczącego tego właśnie miesiąca uznając zasadność zastosowania stawki 8 % do sprzedaży przez spółkę nieruchomości.

W zakresie podatku naliczonego organ stwierdził, że spółka prowadziła działalność z podmiotami powiązanymi podmiotowo, poprzez osobę K.N., a także adresowo. Chodzi tu nie tylko o Z. i K., ale także F. sp. z o.o. (dalej F). Podmioty te miały zobowiązać się do wykonania na rzecz spółki badań marketingowych, ofert, robót budowlanych i remontów, prac badawczych, opracowań i ekspertyz, oraz innych czynności marketingowych. W toku kontroli zakwestionowano nabycie m. in. opracowania koreferatu, ekspertyz budowlanych, odkrywek wodociągu, weryfikacji oceny odporności obiektów kubaturowych i budynków przemysłowych, o nietypowej konstrukcji, weryfikacji budynków oraz odcinków drogowych, przygotowania terenu itd.

W sprawie ustalono, na podstawie zeznań prezes zarządu spółki, że przed zawarciem umów z Z., K. i F., jak również w trakcie jej trwania, nikt nie sprawdzał pozycji rynkowej, ani kondycji tychże podmiotów. Nie znała osób zarządzających tymi podmiotami.

Z. miała siedzibę w wirtualnym biurze, którego pracownica nie miała żadnej informacji o skarżącej. Poza tym prezes Z., w miesiącach objętych decyzjami, nie przebywał na terytorium Polski. W deklaracjach VAT za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2020 r. Z. nie wykazywała podatku do zapłaty.

Z. choć zatrudniała od 5 do 7 pracowników, nie dysponowała żadnymi środkami transportu. Te wynajmowała od skarżącej.

F., która w okresie od stycznia 2020 r. do lipca 2021 r. wystawiła dla Z.[...]faktur, w tym czasie nie zatrudniała pracowników, nie posiadała własnych środków transportu, ani majątku. Do jej rachunków bankowych dostęp miał wyłącznie K.N., z pominięciem jej prezesa.

Organy ustaliły, że aktywność F. w omawianym okresie ograniczała się jedynie do przyjmowania faktur.

Co do K. to w omawianym okresie spółka ta nie zatrudniała pracowników, a jedyny posiadany samochód wynajmowała Z. Prezes zarządu tej spółki nie dysponowała wiedzą odnośnie jej działalności, wskazując, że wszystkie te funkcje realizuje K.N., jej syn.

Organy stanęły na stanowisku, że wszystkie te trzy podmioty, tj.: Z., K. i F. były uczestnikami oszustwa podatkowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono też łączący te podmioty łańcuch transakcji.

Konkludując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie stwierdził, że nie kwestionuje faktycznego wykonania usług na rzecz skarżącej spółki, które to zostały ujęte w wystawionych na jej rzecz fakturach, jednakże usługi te nie zostały zrealizowane przez Z., K. i F., których rola polegała wyłącznie na wydłużaniu łańcucha dostaw. Wszystkimi tymi podmiotami zarządzał K. N. i koordynował ich działania. Towary pochodzące z tego obrotu były fakturowane na skarżącą w celu upozorowania faktycznych transakcji.

W sprawie doszło jedynie do obrotu fakturowego. Skarżąca była jednym z beneficjentów fakturowego łańcucha dostaw, jego ogniwem, w którym kumulował się podatek od towarów i usług.

W zakresie ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych organ odwoławczy zaznaczył, że przepisy ustawy o KAS, w sytuacji istnienia przesłanek do ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych, przewidują przekształcenie kontroli celno-skarbowej w postępowanie dotyczące ustalenia tychże zobowiązań. Takie zobowiązania zostały więc ustalone, albowiem nie wystąpiły żadne okoliczności pozwalające na wyłączające konieczność ich wymierzenia. W wyniku posługiwania się nierzetelnymi fakturami skarżąca zaniżyła kwoty swoich zobowiązań podatkowych, zawyżyła różnicę podatku do zwrotu i do przeniesienia na następny miesiąc.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że zastosowana przez niego 15 % sankcja znajdowała pełne uzasadnienie w kontekście okoliczności powstania nieprawidłowości, rodzaju i stopnia ciążących na podatniku obowiązków. Nie dopełniła ona bowiem obowiązku prawidłowego ewidencjonowania zakupów, a charakter jej działań w tym zakresie nie był incydentalny. Działania te były rozciągnięte na kilkanaście okresów rozliczeniowych i spowodowane były niedochowaniem należytej staranności przy zawieraniu zakwestionowanych transakcji.

Tak samo kwota zaniżeń zobowiązań podatkowych jest wysoka, w odniesieniu do kwot podatku podlegających wpłacie.

Jednocześnie organ zauważył, że spółka po ujawnieniu nieprawidłowości złożyła stosowne korekty i przedstawiła żądane od niej dokumenty, a przy tym w jej rozliczeniach nie stwierdzono innych nieprawidłowości. W tym względzie odstąpiono od zastosowania maksymalnej stawki podatku, która w tym wypadku wynosiłaby 20 %.

W zakresie zarzutów odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie stwierdził, że te koncentrują się wokół kontroli celno-skarbowej. Jednakże złożenie korekt deklaracji zamyka drogę do weryfikowana wszystkich tych aspektów sprawy.

Organ II instancji dodał także, że w ramach ponownie przeprowadzonego postępowania nie pozyskano nowych dowodów, wobec tego ustalono wysokość dodatkowych zobowiązań na podstawie art. 112b ustawy o VAT.

Co do zarzutów naruszenia art. 88 i art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT organ odwoławczy stwierdził, że nie stanowiły one podstawy wydania decyzji.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie złożyła spółka, zaskarżając ja w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (-tekst jednolity z 2021 Dz. U. poz. 1540 ze zm. - dalej OrdU) poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

- art. 122 oraz 187 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie kompletnego materiału dowodowego, jak również ustalenie przebiegu transakcji w oparci wybrane dowody a nie cały materiał zgromadzony w sprawie, nieprzeprowadzenie przesłuchań świadków oraz naruszenie zasady bezpośredniości postępowania dowodowego;

- art. 123 OrdU w zw z art. 193 § 1, 6 i 8 oraz art. 188 OrdU poprzez odebranie stronie prawa do zajęcia stanowiska w kwestii rzetelności i prawidłowości prowadzonych ksiąg podatkowych, a także nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, mimo że przeprowadzenie tych dowodów miałoby zasadnicze znaczenie dla oceny wiarygodności innych istotnych dowodów, którym organ dał wiarę, a także dla ustalenia przebiegu transakcji dokonywanych przez stronę;

- art. 187 § 1 oraz 191 OrdU poprzez sprzeczną z zasadą prawdy obiektywnej ocenę zebranego materiału dowodowego, selektywnie oceniającą materiał dowodowy, która przerodziła się w ocenę dowolną oraz poprzez brak wnikliwej oceny materiału dowodowego;

- art. 2a OrdU nieuwzględnienie w postępowaniu zasad opisanych w przepisach prawa, w szczególności zasady in dubio pro tributario, która nakazuje organom podatkowym zebranie pełnego materiału dowodowego, którego braki nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika, a także zakazuje oceny dowodów na niekorzyść podatnika, jeżeli nie istnieją ku temu podstawy wynikające z innych dowodów,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 193 OrdU poprzez naruszenie domniemania rzetelności ksiąg podatkowych w [pic]rezultacie uznania, że to na stronie postępowania podatkowego spoczywa obowiązek udowodnienia rzetelności ksiąg, a zatem również dowodów źródłowych, na podstawie, których je sporządzono;

2. art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 roku (-tekst jednolity z 2016 roku Dz. U. poz. 710 ze zm.; dalej u.p.t.u.) przez błędną [pic] jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla odmowy prawa do odliczenia podatku z faktur dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane przez ich wystawcę, konieczne jest dowiedzenie, że nabywca miał świadomość uczestniczenia w transakcji służącej nadużyciu. Oparcie decyzji na wadliwej ocenie stanu faktycznego, a także nieuwzględnienia w ocenie stanu faktycznego norm dla sprawy właściwych - organ podatkowy ani nie zgromadził dowodów wykazujących brak realizacji spornych usług, ani też dowodów na wiedzę strony o możliwym naruszaniu przez jego dostawców przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie w tym zakresie postępowania w sprawie. Ponadto wystąpiła do Sądu o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi w sposób szczególny zaakcentowano wady postepowania dowodowego, w zakresie ustaleń dotyczących zakwestionowanych transakcji spółki. Oprócz tego zwrócono uwagę na działania, które zdaniem skarżącej, godzą w zasadę neutralności podatkowej i równości podmiotów podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem oceny Sądu, realizowanej pod kątem zgodności z prawem, była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 2 kwietnia 2026 r., którą to decyzją organ odwoławczy, kierując się między innymi art. 112b ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, ustalił spółce wysokość dodatkowych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, za poszczególne miesiące, poczynając od stycznia 2020 r. do lipca 2021 r., wyjąwszy kwiecień 2020 r., a także umorzył postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec 2020 r. oraz postępowanie dotyczące dodatkowego zobowiązania podatkowego za kwiecień 2020 r.

Opisana wyżej ostateczna w administracyjnym toku instancji decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w P., w tożsamym przedmiocie. Istotne w tym wypadku jest jednak to, że organ I instancji rozstrzygając w niniejszej sprawie, właśnie w zakresie dodatkowych zobowiązań podatkowych, kierował się przede wszystkim ustaleniami przeprowadzonej przez siebie wobec spółki kontroli celno-skarbowej. To właśnie w następstwie jej czynności stwierdzono, co znalazło odzwierciedlenie w protokole, iż kontrolowana w ramach swoich rozliczeń podatku od towarów i usług, w złożonych na poczet tego podatku deklaracjach, dokonała obniżenia własnego podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur wystawionych przez Z. i K., dokumentujących czynności, które w rzeczywistości nie zostały zrealizowane. Były one bowiem elementem oszustwa podatkowego.

Ustalenia kontroli, o których wyżej mowa, spółka zaakceptowała, składając korekty swoich deklaracji podatkowych, w których to uwzględniła wskazaną w protokole kontroli nierzetelność faktur pochodzących od Z. i K., eliminując je tym samym ze swoich rozliczeń podatkowych. W tym to właśnie zakresie Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. uwzględnił złożone korekty deklaracji podatkowych, co dało mu asumpt do zainicjowania, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o KAS, postępowania w przedmiocie ustalenia spółce dodatkowych zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące, począwszy od stycznia 2020 r. a kończąc na lipcu 2021 r., z wyłączeniem kwietnia 2020 r.

Reasumując więc w sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której poprzez złożenie korekt spółka, w znaczeniu prawnym, wynikającym z regulacji ustawy o KAS, w szczególności jej art. 82 ust. 3 i art. 83 ust. 1 pkt 3, zgodziła się ze stanowiskiem organu, co do nieprawidłowości będących jej udziałem w zakresie zawyżenia przez siebie podatku naliczonego. Taki jest bowiem skutek skorygowania pierwotnych deklaracji, w następstwie poczynionych w ramach kontroli celno-skarbowej ustaleń, który ma niezwykle istotne znaczenie, z punktu widzenia możliwości kwestionowania następnie, w ramach postepowania dotyczącego dodatkowych zobowiązań podatkowych, ustaleń samej kontroli celno-skarbowej.

W omawianym wyżej względzie zgodzić się więc należy z Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie co do tego, że złożenie korekty, w opisanym wyżej trybie i zakresie, zamyka stronie postępowania dotyczącego ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych możliwość kwestionowania ustaleń tejże kontroli. W tym sensie korekty, zaakceptowane przez Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego, miały charakter nieodwracalny, a na ich skutek nie ma wpływu następcze kwestionowanie jej rezultatu, motywowane subiektywnym odczuciem podatnika odnośnie ich nieadekwatności do okoliczności czy też rzeczywistego przebiegu zdarzeń.

W związku z tym w ramach postępowania w sprawie ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych nie było prawnej możliwości weryfikowania ustaleń w zakresie przebiegu oraz cech transakcji skarżącej spółki z Z. i K.. Do tego zaś głównie ona zmierzała, czego wyrazem jest postać zarzutów, jakie sformułowała w swojej skardze. W zasadzie wszystkie z nich odnoszą się do kwestii prawidłowości ustaleń faktycznych, przyjętych przez organ za podstawę jego rozstrzygnięcia.

Tak więc wszystkie odnoszące się do tego rodzaju zagadnień zarzuty, jak również argumenty przytoczone na ich potwierdzenie, uznać należało za niezasługujące na uwzględnienie.

Pomimo przedstawionych wyżej konsekwencji złożenia przez spółkę korekt jej deklaracji podatkowych, uwzględnionych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego, w zaskarżonej do Sądu decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie szeroko przedstawił przebieg relacji spółki ze swoimi kontrahentami, sposób funkcjonowania w obrocie gospodarczym Z. i K., ich powiązania osobowe, jak również cechy charakteryzujące ich współpracę ze skarżącą i stan świadomości jej przedstawicieli, co do obu tych podmiotów. Potwierdzają one jedynie zasadność zaistnienia podstaw do ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych, choć wobec złożenia przez spółkę korekty nie miały w tym wypadku decydującego znaczenia.

Skorygowanie deklaracji przez spółkę, uznane przez organ, sprawiło również, że dla oceny legalności poddanej sądowej kontroli decyzji z 2 kwietnia 2026 r. nie miały znaczenia argumenty podniesione w jedynym w istocie materialnoprawnym zarzucie skargi, dotyczącym uchybienia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie art. 88 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię. W tym względzie również złożenie korekt, zamknęło drogę do weryfikowania tego rodzaju okoliczności, niezwiązanych wprost z ustaleniem dodatkowych zobowiązań podatkowych.

Mając na uwadze powyższe zauważyć także należy, że żaden w istocie zarzut skargi spółki nie odnosi się do istoty zaskarżonej nią decyzji, wydanej w przedmiocie ustalenia skarżącej dodatkowych zobowiązań podatkowych, na podstawie art. 112b ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Niemniej jednak, nie będąc z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) zwianym zarzutami skargi, ale orzekając w granicach sprawy, Sąd dokonał całościowej oceny legalności zaskarżonej decyzji, wykraczającej poza podniesione w skardze aspekty. W tym zakresie nie stwierdził jednak aby podane jego kontroli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mającym wpływ na jej wynik, czy też prawa materialnego, o tożsamym skutku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie dokonał właściwej wykładni art. 112b ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT i w sposób prawidłowy zastosował go na gruncie okoliczności niniejszej sprawy.

Zgodzić się należy z jego stanowiskiem, że wobec stwierdzonych w ramach kontroli okoliczności, związanych z transakcjami z Z. i K., uwzględnionych w złożonych przez skarżącą korektach deklaracji, zaakceptowanych przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P., rozstrzygające sprawę organy nie miały prawnej możliwości odstąpienia od ustalenia spółce dodatkowych zobowiązań podatkowych. Brzmienie art. 112b ust. 2 ustawy o VAT nie pozostawia w tym względzie jakichkolwiek wątpliwości. Ustawodawca w tym wypadku, jakkolwiek pozostawia organowi pewien zakres swobody, co do przyjętej wysokości stawki tego dodatkowego zobowiązania (do 20 %), posługuje się jednoznacznym stwierdzeniem, zgodnie z którym "naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe", co nie pozostawia wątpliwości, co do związania organu w tym właśnie względzie, jeżeli chodzi o samo rozstrzygnięcie w przedmiocie sankcyjnego zobowiązania.

Również jeżeli chodzi o wysokość stawki tychże dodatkowych zobowiązań nie sposób jest wytknąć Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie naruszenia prawa. W sposób właściwy i znajdujący odzwierciedlenie w okolicznościach sprawy, a także dyrektywach wymiaru dodatkowego zobowiązania, o których mowa w art. 112b ust. 2b ustawy o VAT, ze szczególnym uwzględnieniem wagi i charakteru naruszeń prawa podatkowego (jedynie fakturowego obrotu towarami, braku należytego ewidencjonowania zakupów, posługiwania się przez skarżącą nierzetelnymi fakturami, prowadzącego do zaniżenia zobowiązań podatkowych o znaczące kwoty) przyjęto wysokość stawki dodatkowych zobowiązań, wynoszącą 15 %. W tym zakresie, odstępując od możliwości zastosowania maksymalnej, dopuszczonej przez art. 112b ustawy o VAT stawki 20 %, organ wziął pod uwagę również okoliczności przemawiające na korzyść spółki, tj. złożenie korekt po ustaleniu nieprawidłowości, ograniczających się jedynie do tych wskazanych w protokole kontroli celno-skarbowej. Nie sposób jest więc w tym względzie stwierdzić jakiejkolwiek dowolności po stronie organu, pomijającej istotne okoliczności sprawy, a także wskazania wynikające z art. 112b ust. 2b ustawy o VAT.

Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.