Odpowiedzi na wezwanie w sprawie działek za 5,5 mln zł. Sąd oddalił skargę

Przedmiotem skargi R. J. (dalej jako: Wnioskodawca, Skarżący) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: DKIS, Organ interpretujący) z 19 grudnia 2025 r. nr 0115-KDIT1.4011.553.2025.3.JG utrzymujące w mocy, wydane w pierwszej instancji przez DKIS postanowienie z 10 października 2025 r. nr 0115-KD/IT1.4011.553.2025.2.JG w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji. Z akt administracyjnych i treści zaskarżonego postanowienia wynika, że Skarżący we wniosku podał, iż rozpoczął działalność gospodarzą 22 grudnia 2005 r. w zakresie: wznoszenia domów (budynki mieszkalne i niemieszkalne), usług najmu, sprzedaży mieszkań deweloperskich i usługi budowlane. Wszystkie nieruchomości, które były wynajmowane przez Wnioskodawcę, stanowiły jego środki trwałe, a wynajem prowadzony był stricte w ramach działalności gospodarczej i tak też był opodatkowany. Podobnie sytuacja miała się ze sprzedażą jakichkolwiek nieruchomości – jeżeli działalność ta następowała w ramach działalności gospodarczej, to tak też była "księgowana" i opodatkowywana. W ramach prowadzenia wspomnianej działalności gospodarczej Wnioskodawca nabywał nieruchomości, które wchodziły w skład majątkowy prowadzonego przez Niego przedsiębiorstwa. Zyski, które Wnioskodawca uzyskiwał w związku z powyższą działalnością inwestował, jako majątek prywatny, głównie w nieruchomości, w tym również grunty. Następnie 16 grudnia 2021 r. Wnioskodawca został komplementariuszem spółki komandytowo-akcyjnej (dalej jako Spółka), do której wniósł wkład z przeznaczeniem na kapitał zapasowy.

W dniu [...].03.2022 r. Spółka (Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie) podjęła (aktem notarialnym) uchwałę nr [...], w ramach której wyrażono zgodę na podwyższenie przez Wnioskodawcę jako komplementariusza dotychczasowego wkładu w Spółce poprzez wniesienie do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci całego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksy cywilnego prowadzonego dotychczas przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną (dalej jako: Przedsiębiorstwo), stanowiącego zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych, przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, w skład którego, w szczególności, wchodziły: m.in. liczne nieruchomości oraz udziały w nieruchomościach.

Kolejno 22 marca 2022 r. zawarta została, w formie aktu notarialnego umowa przeniesienia własności Przedsiębiorstwa, tytułem wkładu niepieniężnego (aportu) na rzecz Spółki. W ramach tejże umowy Wnioskodawca oświadczył, że w ramach wykonania ww. uchwały z [...] marca 2022 r. przenosi tytułem wkładu niepieniężnego (aportu) całe Przedsiębiorstwo (wraz ze wszystkimi składnikami majątku tego przedsiębiorstwa) na rzecz Spółki. Zaznaczono, że po dniu 22.03.2022 r. Wnioskodawca nie prowadzi już żadnej działalności gospodarczej. Działalność gospodarczą na Przedsiębiorstwie prowadzi teraz Spółka, której Wnioskodawca jest komplementariuszem. Wnioskodawca nadal jednak zyski trafiające do jego majątku prywatnego inwestuje w nieruchomości. Wspomniano, że Wnioskodawca prowadził również gospodarstwo rolne od dnia 04.09.1998 r., z tytułu którego prowadzenia działalności rolniczej nie był podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca podniósł, że 30 kwietnia 2004 r. nabył, działając w imieniu własnym i na rzecz M. S. (aktem notarialnym) od E. sp. z o.o. nieruchomość na którą składało się kilkadziesiąt działek (rola, łąki, grunty zakrzewione) we wsi C. w gminie K. w powiecie [...] w województwie [...], w udziałach po ½ części każdemu z nich oraz udziały wynoszące 108/1102 części każdemu z nich w działce numer [...]. Wymieniono grunty (dalej jako Działki) oraz udziały dla każdego z dwóch kupujących, w działce [...] o powierzchni (dalej jako Droga). Ww. nieruchomości (Działki i Droga) nigdy nie wchodziły w skład majątkowy Przedsiębiorstwa, na którym Wnioskodawca do 22 marca 2022 r. prowadził działalność gospodarczą. Nieruchomości te stanowiły wyłącznie jego majątek prywatny - Wnioskodawca i M. S. nabyli ww. działki za środki majątku własnego do majątku własnego. Nabywana nieruchomość z wyjątkiem działek sklasyfikowanych jako rowy oraz grunty zadrzewione i zakrzewione o łącznej powierzchni [...] m2, stanowi gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy o podatku rolnym.

Sąd Rejonowy w Ś., Wydział I Cywilny wydał postanowienie o sygn. [...], w sprawie zniesienia współwłasności między innymi działki oznaczonej geodezyjnej numerem [...] ([...] ha), [...] ([...] ha) i [...] ([...] ha). Od tego momentu jedynym właścicielem Działek jest Wnioskodawca. Od 20 czerwca 2024 r. Wnioskodawca zarejestrowany jest jako podatnik VAT czynny. Następnie 12 listopada 2024 r. Wnioskodawca wniósł o wydanie pozwoleń na budowę na ww. działkach, odpowiednio 17 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych i 21 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. Decyzjami z 3 lutego 2025 r. (decyzja nr 62 , nr 63, nr 64), z 3 lutego 2025 r., Starosta Ś.(1) pozytywnie rozpoznał ww. wnioski. Następnie 20 marca 2025 r. Wnioskodawca zawarł z inną osobą fizyczną umowę przedwstępną umowę sprzedaży, w ramach której Wnioskodawca zobowiązał się sprzedać Działki oraz Drogę w terminie do 22 sierpnia 2025 r., oświadczając przy tym, że Działki zgodnie z danymi zawartymi w rejestrze gruntów są niezabudowane, a ponadto posiadają oznaczenie użytków i klas: (RIIIa, RIIIb, RIVa), natomiast Droga zgodnie z danymi zawartymi w rejestrze gruntów jest również niezabudowana, a ponadto posiadają oznaczenie użytków i klas: grunty orne (RIIIa, RIIIb, RIVa, RIVa, RV), grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz), łąki trwałe (ŁIV). Wnioskodawca jako sprzedający oświadczył również, że Działki oraz Droga położone są na obszarze objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonego Rady Gminy w K. z [...] września 1990 roku (Dziennik Urzędowy Województwa W. Nr 1, poz. [...], z dnia 12 stycznia 1991 r.), w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w L., obręb C., w granicach oznaczonych na rysunku planu stanowiącym załącznik graficzny do uchwały, zmieniona następnie Uchwałą nr z [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] lutego 2002 roku (Dziennik Urzędowy Województwa W. Nr 41, poz. [...], z dnia 17 kwietnia 2002 r.) w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., dla terenu położonego w L., obręb C., w granicach oznaczonych na rysunku planu stanowiącym załącznik graficzny do uchwały, zgodnie z którymi Działki i Droga mają następujące przeznaczenie: Działki – MJw (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), Droga – KD1/2 (droga wewnętrzna dojazdowa jednojezdniowa dwupasmowa). Cena ww. transakcji ustalona została na 4 472 480 zł netto plus podatek od towarów i usług w stawce 23%, łącznie (brutto) 5 501 150,40 zł. Mając powyższe na uwadze we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zadano pytania:

1. Czy, w opisanym stanie faktycznym, w przyszłości, w związku ze sprzedażą swoich udziałów w Działkach (100%) i Drodze ([...] 9,8%) – także w związku z wykonaniem opisanej w stanie faktycznym umowy przedwstępnej z 20 marca 2025 r. – u Wnioskodawcy powstanie przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f.

1a. Jeżeli odpowiedź na pytanie "1" będzie negatywna, to czy w takim razie Wnioskodawcy powstanie przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.?;

1ab. Jeżeli odpowiedź na pytanie "1a" będzie twierdząca, to czy kosztem, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w takim wypadku będzie koszt poniesiony w związku z nabyciem udziału w Działkach i Drodze przez Wnioskodawcę?

Wezwaniem z 8 września 2025 r. DKIS zwrócił się do Strony o uzupełnienie wniosku – udzielenie odpowiedzi na nw. pytania, do których Strona odniosła się w nw. sposób:

1) W jakim celu w 2004 r. Wnioskodawca kupił udziały w Działkach i Drodze?

Odp.: Nabycie w 2004 r. udziałów w Działkach i Drodze zostało dokonane w ramach zarządu majątkiem prywatnym, jako zabezpieczenie posiadanych środków, w celu ulokowania kapitału.

2) Z jakich względów nabył Wnioskodawca Działki i Drogę wspólnie z M. S.? Czy nabycie działek wiązało się ze wspólnymi dla Panów celami ich nabycia?

Odp.: Działki zostały nabyte razem z L. S. ze względu na znajomość z Wnioskodawcą.

3) Czy, sądowe zniesienie współwłasności Działek i Drogi miało charakter odpłatny? Czy w związku ze zniesieniem współwłasności, przekazał Pan spłaty na rzecz drugiego współwłaściciela M. S. albo inną formę wynagrodzenia za nabycie przez Pana wyłącznej własności Działek i Drogi (jaką?)?

Odp.: Sądowe zniesienie współwłasności odbyło się poprzez postanowienie Sądu Rejonowego w Ś. Wydział I Cywilny z 20 listopada 2013 r., w sprawie o sygn. akt [...]. Na mocy ww. orzeczenia Sąd postanowił dokonać zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w C., gmina K., składającej się z poszczególnych działek gruntu o powierzchni [...] ha, w taki sposób, że część nieruchomości obejmującej poszczególne działki (w tym działki [...], [...] i [...], których dotyczy wniosek) przyznać na wyłączoną własność Wnioskodawcy. Zaś pozostałą część nieruchomości na wyłączną własność przyznać M. S. oraz zasądzić od M. S. na rzecz Wnioskodawcy kwotę 25 549 zł tytułem dopłaty wyrównującej wartość udziału we własności nieruchomości.

4) Co działo się z Działkami i Drogą w okresie kiedy Wnioskodawca był ich współwłaścicielem, a następnie wyłącznym właścicielem? Jak były wykorzystywane działki? W szczególności, czy służyły działalności rolniczej Wnioskodawcy (w jakim okresie)? Czy były oddawane w najem lub dzierżawę (w jakim okresie/okresach)?

Odp.: Działki i Droga były wykorzystywane rolniczo. Zgodnie ze stanem wiedzy (pamięci Wnioskodawcy) nie były najmowane ani dzierżawione.

5) Czy, Skarżący wnioskował o objęcie Działek miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo o zmianę ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego?

Wnioskodawca osobiście nie występował z tego typu wnioskiem.

6) Czy Wnioskodawca prowadził – samodzielnie lub poprzez upoważnione podmioty – jakiekolwiek inne działania niż opisane we wniosku, których celem było zwiększenia wartości nieruchomości bądź jej uatrakcyjnienie dla potrzeb planowanej sprzedaży? Jeśli tak – jakie działania i kiedy?

Odp.: Wnioskodawca w tym zakresie nie prowadził innych niż wskazanych w stanie faktycznym działań.

7) Z jakich względów Wnioskodawca wniósł o wydanie pozwoleń na budowę na Działkach, odpowiednio: 17 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych i 21 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych?

Odp.: Wniosek został złożony w celu sprawienia by na działkach w przyszłości możliwe było wybudowanie nieruchomości.

8) W jaki sposób Wnioskodawca pozyskał nabywcę dla sprzedawanych działek?

Odp.: Nabywca działek zgłosił się do kontrahenta z wolą ich nabycia.

9) Czy, nabywca działek jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą lub ze Spółką, w której jest wspólnikiem? Jeśli tak, w jaki sposób?

Odp.: Nabywca działek nie jest w żaden sposób związany z Wnioskodawcą ani Spółką.

10) Czy, ma Pan inne nieruchomości przeznaczone do sprzedaży? Jeśli tak, ile i jakie?

Odp.: Wnioskodawca posiada inne nieruchomości, dla których nie poszukuje nabywców.

11) Czy – poza działalnością gospodarczą, którą prowadził Wnioskodawca do momentu wniesienia Przedsiębiorstwa do Spółki Wnioskodawca sprzedawał wcześniej inne nieruchomości? Jeśli tak, proszę podać ile nieruchomości Wnioskodawca sprzedał i wskazać dla każdej z nich:

a) jakim rodzaju nieruchomości mowa?

b) kiedy i w jaki sposób nabył Wnioskodawca tę nieruchomość?

c) W jakim celu nabył Pan tę nieruchomość?

d) W jaki sposób wykorzystywał Pan tę nieruchomość w cały okresie bycia jej właścicielem?

e) Kiedy sprzedał Pan nieruchomość? Dlaczego ją Pan sprzedał?

Odp.: Wnioskodawca wszystkie nabyte wcześniej nieruchomości nabywał w celu zabezpieczenia kapitału. Wnioskodawca każdorazowo nie podejmował żadnych świadomych działań w celu ich sprzedaży. Część nieruchomości Wnioskodawca przekazał w formie darowizny żonie i dzieciom. Poprzez lokowanie wolnych środków w nieruchomości na rynku Wnioskodawca buduje swój stan posiadania.

DKIS wydanym w pierwszej instancji postanowieniu z 10 października 2025 r. wskazał, że dla potrzeb oceny zagadnienia z wniosku niezbędne było udzielenie informacji m.in. o celu nabycia udziałów w działkach i drodze, celu dokonanego zniesienia współwłasności oraz sposobie ich wykorzystywania w czasie posiadania i okolicznościach przyszłej sprzedaży. Istotne dla celów oceny było również wskazanie ewentualnego posiadania i sprzedawania nieruchomości. Podstawą wydania postanowienia stanowiły wprost odpowiedzi Wnioskodawcy na pytania:

– nr 2 - gdzie udzielona odpowiedź nie jest odpowiedzią na zadane pytanie. Cel nabycia działek został pominięty;

– nr 4 - gdzie w odpowiedzi nie wskazano przez kogo i w jakim okresie działki i droga były wykorzystywane;

– nr 5 - gdzie uznano udzieloną odpowiedź za wymijającą, nie stanowiącej odpowiedzi na zadane pytanie;

– nr 8 - gdzie uznano udzieloną odpowiedź za wymijającą, nie stanowiącą odpowiedzi na zadane pytanie, nie wskazano do czyjego kontrahenta zgłosił się nabywca, nie wskazano jakichkolwiek okoliczności tego zdarzenia;

– nr 11 – gdzie uznano, że udzielona odpowiedź nie zawiera wszystkich wskazanych w treści pytania informacji.

We wniesionym zażaleniu wskazano, że w opinii Strony wniosek zawierał wszelkie informacje niezbędne do oceny przedstawionego w nim stanowiska wnioskodawcy. Organ formułując pytania zawarte w wezwaniu miał wyjść poza zakres pytań niezbędnych do rozpatrzenia wniosku. Dążył w ten sposób do uzyskania informacji, które są całkowicie irrelewantne z punktu widzenia oceny stanowiska Wnioskodawcy lub takich, które już we wniosku się znajdowały.

Po rozpatrzeniu zażalenia Organ interpretujący uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Zdaniem DKIS na wskazane w postanowieniu pierwszoinstancyjnym pytania nie udzielono pełnych odpowiedzi, a zatem brak jest niezbędnych informacji dla rozstrzygnięcia w formie interpretacji indywidualnej. W uzupełnieniu wniosku nadal nie wyjaśniono kwestii, które na gruncie pierwotnego opisu okoliczności faktycznych wymagały uzupełnienia. Odpowiedzi na zadane pytania nie udzielono lub odpowiedzi zostały sformułowane w sposób wymijający.

Wnioskodawca nie godząc się z postanowieniem wydanym w drugiej instancji przez DKIS złożył na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wskazując na naruszenia:

– art. 169 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) – w skrócie jako o.p., w związku z art. 14b § 1 o.p., w związku z art. 14b § 2 i § 3 o.p., w związku z art. 14c § 1 o.p., w związku z art. 14g § 1 o.p., w związku z art. 169 § 4 o.p., w związku z art. 14h o.p., poprzez aprobatę dla pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, z uwagi na nieuzupełnienie braków wniosku, w sytuacji, w której to przedmiotowy wniosek nie zawierał wskazanych przez organ braków - mianowicie był, z punktu widzenia Podatnika, kompletny, zaś informacje w nim zawarte stanowiły wystarczającą treść do wydania interpretacji indywidualnej, ponadto odpowiedź Wnioskodawcy również była kompletna i precyzyjna; w efekcie doprowadza to do ograniczenia prawa Wnioskodawcy do sądu w celu dokonania kontroli legalności działalności administracji publicznej jak i uniemożliwia skorzystanie przez Podatnika z ochrony, jaka wynika z możliwości zastosowania się przez niego do wydanej interpretacji indywidualnej,

a w konsekwencji

– art. 233 § 1 pkt 2 o.p., w związku z art. 239 o.p., w związku z art. 14h o.p. poprzez brak uchylenia zaskarżonego postanowienia pomimo jego ewidentnych uchybień związanych z naruszeniem art. 169 § 1 o.p., poprzez wezwanie do uzupełnienia wniosku o interpretację, który nie zawierał nieusuwalnych braków określonych przepisami prawa.

W oparciu o postawione zarzuty wniesiono o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach w całości, zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego, wraz z kosztami zastępstwa, świadczonego przez doradcę podatkowego, stosownie do norm przepisanych. W opinii Strony wniosek zawierał wszelkie informacje niezbędne do oceny przedstawionego w nim stanowiska Wnioskodawcy.

W odpowiedzi na skargę DKIS argumentował, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest efektem braku pełnej odpowiedzi na wezwanie Organu interpretującego, z powodu błędnego przekonania Skarżącego, że złożony przez Niego wniosek jest kompletny. Tymczasem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej miał braki dotyczące m.in. opisu okoliczności sprawy. Okolicznościami tymi było ustalenie celu wspólnego nabycia działek i drogi z drugim współwłaścicielem, dokonanego zniesienia współwłasności, sposobu wykorzystywania tej nieruchomości w czasie jej posiadania, celu i wskazania osoby, która dokonała zmiany ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub objęciem działek miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również wskazanie okoliczności sprzedaży. Istotne z punktu widzenia przyszłego rozstrzygnięcia w formie interpretacji indywidualnej, czyli przyporządkowanie planowanej sprzedaży do właściwego źródła przychodu, było również ustalenie nabywania i zbywania przez Skarżącego innych nieruchomości, czyli wskazanie rozmiaru przedsięwziąć w celu wyeliminowania przesłanek dla uznania wykonywanych przez Skarżącego czynności za pozarolniczą działalność gospodarczą. DKIS wskazał przy tym, że dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą, konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków:

– dana działalność musi by działalnością zarobkową,

– działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz

– w sposób ciągły.

Z perspektywy DKIS celem dokonania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie istotne było uzupełnienie wniosku o ww. informacje. Bez informacji ze strony Skarżącego o charakterze opisanych we wniosku działań, ich liczby i częstotliwości trudno przesądzić o jaki rodzaj przychodu chodzi(sprzedaż majątku prywatnego czy sprzedaż w ramach działalności gospodarczej). Wobec powyższego w wezwaniu skierowanym do Skarżącego zawarto szereg pytań dotyczących m.in. rozmiaru posiadanych wcześniej i sprzedawanych poza działalnością gospodarczą nieruchomości. Nie sposób ocenić sytuacji, w której Skarżący wskazuje, nie wszystkie nabyte wcześniej nieruchomości nabywał w celu zabezpieczenia kapitału, czyniąc to zarówno samodzielnie jak i razem ze wspólnikiem, bez wskazania roli wspólnika i zamiaru nabycia nieruchomości, jak również brakiem wiedzy na temat wykorzystywania działek w trakcie posiadania oraz liczby przeprowadzanych transakcji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024, poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanym przypadku (odnosi bowiem się do skarg dotyczących wydanych interpretacji indywidualnych). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, stosownie do treści przepisu art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy na istotę postępowania interpretacyjnego, tak jak tut. Sąd ją rozumie i przedstawił m.in. we własnym prawomocnym wyroku z 23 marca 2023 r. o sygn. akt I SA/Wr 583/22 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie CBOSA). Postępowanie inicjowane wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej jest więc postępowaniem autonomicznym, w ramach regulacji przepisów o.p. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego przez zainteresowanego rozstrzygnięcia. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 o.p. DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na mocy art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Rolą Organu interpretującego jest dokonanie wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienie wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Powyższe znajduje również potwierdzenie w postanowieniach art. 14h o.p., zgodnie z którym to przepisem w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i § 4, art. 170 i art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Rekapitulując istotą procesu wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym, poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. Organ odpowiedzialny za interpretację indywidualną ma obowiązek ustawowy dokonania ocen stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego z wniosku pod kątem przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że z autonomii postępowania w zakresie wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa, względem postępowania wymiarowego wynika, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną interpretacją DKIS nie docieka stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wnioskodawcy w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), nie prowadzi postępowania dowodowego (art. 180 o.p.), a pominięcie niektórych elementów zdarzenia przyszłego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej obciąża wyłącznie składającego taki wniosek (art. 14b § 3 o.p.), a nie DKIS. Organ interpretujący jest związany opisanym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym i nie może go zmieniać ani uzupełniać samodzielnie. Jednakże DKIS może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego, zgodnie z art. 169 § 1, w zw. z art.14h o.p., a w razie nieuzupełnienia braków w stanie faktycznym - pozostawić wniosek bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 o.p.). W trybie żądania uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, DKIS może żądać uzupełnienia wniosku o takie elementy stanu faktycznego, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Nadto Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2023 r. o sygn. akt I FSK 400/20 zgodnie z którym:

"Opis stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego powinien zawierać wszelkie elementy istotne dla jego oceny prawnej w kontekście postawionego pytania i przepisu wskazanego jako przedmiot interpretacji i jednocześnie być przedstawiony w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Ta cecha opisu stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego jest związana z merytoryką wniosku. Jest bowiem pochodną zakresu żądania wnioskodawcy i treści interpretowanych przepisów. Sposób przedstawienia stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego ma zasadnicze znaczenie dla możliwości dokonania oceny jego skutków podatkowych i właściwego skonstruowania uzasadnienia prawnego tej oceny. Aby móc prawidłowo wypowiedzieć się o skutkach podatkowych zaistnienia stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, organ musi wiedzieć, co jest jego treścią.

Stan faktyczny to zindywidualizowane, konkretne, precyzyjne, zaistniałe już zdarzenie, wywierające określone skutki w zakresie zobowiązania podatkowego podmiotu wnioskującego o wszczęcie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej. Zdarzenie przyszłe jest odpowiednikiem stanu faktycznego, który ma wystąpić w przyszłości. Prawidłowe opisanie stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego warunkuje możliwość pełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji, tj. funkcji gwarancyjnej (ochronnej) i wyznacza zakres ochrony prawnej związanej z tym rozstrzygnięciem. Ochrona prawna, o której mowa w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej realizuje się bowiem w przypadku, gdy wnioskodawca zastosował się do uzyskanej interpretacji indywidualnej, a rzeczywiście zaistniała po jego stronie sytuacja faktyczna jest tożsama ze stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji. Ocena tej tożsamości jest możliwa, gdy stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe zostały opisane w sposób niepozostawiający wątpliwości, jakie konkretnie okoliczności tworzą ten stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Znaczenie sposobu przedstawienia stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdza m.in. treść art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl, którego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia." (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie jako CBOSA)

Na kanwie rozpatrywanej sprawy Strona w złożonym wniosku zadała przytoczone wyżej pytania, na które udzielenie odpowiedzi, wymagało oceny/stanowiska Organu interpretującego, czy sprzedaż opisanych nieruchomości nosi znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6, w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., czy też należy ją zakwalifikować do źródła przychodów z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 5a pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f., ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. W orzecznictwie wskazuje się, że o tym, czy podatnik prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o..f., nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, a obiektywnie stwierdzone cechy jego działania. Tylko dokładne ustalenie stanu faktycznego pozwala zatem na stwierdzenie, czy aktywność podatnika miała cechy odpowiadające pozarolniczej działalności gospodarczej, czy też stanowiła zarząd majątkiem prywatnym. Nie decyduje o tym natomiast dopełnienie/brak formalności w postaci zgłoszenia prowadzenia działalności do odpowiedniej ewidencji (wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., II FSK 1975/18 – CBOSA). Prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, jako podejmowanie uporządkowanego ciąg czynności i zdarzeń faktycznych, ma charakter obiektywny (wyroki NSA: z 18 kwietnia 2014 r., II FSK 1501/12; z 30 stycznia 2014 r., II FSK 1512/12; z 4 marca 2015 r., II FSK 855/12; z 1 kwietnia 2015 r., II FSK 563/13; z 4 września 2015 r., II FSK 1557/13, z 14 stycznia 2020 r., II FSK 1979/18; z 8 grudnia 2020 r., II FSK 1543/20 - CBOSA). Działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych, wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania (wyrok NSA z 9 kwietnia 2015 r., II FSK 773/13 - CBOSA). Nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanym na tle przepisów art. 5a pkt 6 oraz art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 lit. a-c) u.p.d.o.f. odnośnie zasad towarzyszących opodatkowaniu czynności odpłatnego zbywania nieruchomości i innych praw majątkowych, przyjmuje się, że dla ustalenia, czy odpłatne zbycie nieruchomości dokonywane jest w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, czy też w ramach zarządu tzw. "majątkiem prywatnym", konieczne jest dokonywanie przez organy podatkowe ustaleń faktycznych w tym zakresie, z uwzględnieniem tych czynności i towarzyszących im okoliczności na przestrzeni kilku lat. Tylko w ten sposób można ustalić w sposób obiektywny, czy odpłatne zbycie nieruchomości dokonywane było w okolicznościach przewidzianych w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 4 kwietnia 2019 r., II FSK 1100/17; 28 marca 2023 r., II FSK 2302/20; 13 lipca 2023 r. II FSK 177/21 - CBOSA). Nawiązując po raz kolejny do orzecznictwa Sąd wskazuje, że kwestie zbywania nieruchomości w ramach/poza działalnością gospodarczą oraz z majątku prywatnego/ przedsiębiorcy były i są przedmiotem licznych sporów miedzy podatnikami i organami podatkowymi/DKIS, a szczegółowa analiza przez DKIS okoliczności związanych z obrotem nieruchomościami jest akceptowana w procesie wydawania interpretacji indywidualnych:

"Niewątpliwie nie będzie w ocenie sądu I instancji wystarczające poprzestanie na samym tylko zadeklarowaniu przez podatnika rodzaju powadzonej działalności. Nie będzie mogło stanowić jedynej i wystarczającej podstawy oświadczenie podatnika, że daną działalność prowadzi w ramach zarządu majątkiem wspólnym, jeżeli okoliczności prowadzonej działalności będą w istocie wyczerpywać, tak ujęte, jak powyżej przedstawiono znamiona działalności gospodarczej. Organ zatem jest uprawniony każdorazowo, także w ramach postępowania w przedmiocie wniosku o udzielenie interpretacji prawa podatkowego do oceny znamion działania podatnika, w szczególności celem rozważenia czy jest to tylko zarząd majątkiem wspólnym, czy też nabiera to cech prowadzenia działalności gospodarczej.

W tym celu organ powinien ocenić każdy element przeprowadzonych ( lub mającymi być przeprowadzonymi) działań podatnika, ze szczególnym uwzględnieniem prowadzenia działalności w sposób zorganizowany i ciągły.

W tym celu musi wziąć pod uwagę w jaki sposób podatnik wszedł w posiadanie nieruchomości, czy było to nabycie z zamiarem późniejszego wykorzystania w działalności gospodarczej, czy też nabycie okazyjne ( np.: w formie darowizny lub dziedziczenia ). Czy włączył składniki mienia do majątku swojego przedsiębiorstwa, czy dokonywał ich amortyzacji. Trzeba też zważyć jak długo podatnik był w posiadaniu tych nieruchomości. W zakresie tego elementu dłuższy okres posiadania może świadczyć o braku zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej co do tego mienia. Kolejnym elementem będzie ocena, jak podatnik korzystał z tej nieruchomości, jakie czynności podjął w odniesieniu do działki. Czy przeprowadził czynności administracyjne pozwalające na zabudowę działki, czy w końcu takiej zabudowy dokonał. W tym zakresie także należy ocenić czy działał jak podmiot profesjonalny, czy też nie. Jakich metod użył do zabudowy działki. W jaki sposób poszukiwał nabywców nieruchomości. W końcu istotnym także będzie sposób finansowania zabudowy działki. Czy czynił on to ze swoich prywatnych pieniędzy, czy też korzystał przy wznoszeniu kolejnych domów z pieniędzy wcześniej zarobionych. W końcu istotne będzie ile tego typu transakcji przeprowadził ( kryterium ciągłości ) i czy zamieszkiwał w wybudowanych domach. Kryteria te musza być oceniane łącznie, przy czym w zależności od realiów sprawy mogą one nabierać rożnego znaczenia przy ocenie poszczególnych stanów faktycznych."

(wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 7 maja 2026 r. o sygn. akt I SA/Rz 122/26 – CBOSA)

Podzielając zacytowany wywód Sąd stwierdza, że ocena ta (DKIS) musi odnosić się do elementów kształtujących podany we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, a w przypadku ich braku – uzupełnionych na wezwanie DKIS.

Biorąc zaś powyższe pod uwagę i gwarancyjną funkcję - dla wnioskodawcy interpretacji indywidualnej, nie dziwi Sądu ilość i zakres postawionych w niniejszej sprawie przez DKIS w wezwaniu pytań. Tym bardziej, że objęte wnioskiem Działki i Droga zostały nabyte jeszcze przed formalnym rozpoczęciem przez Wnioskodawcę opisanej we Wniosku działalności gospodarczej, wspólnie z Panem S., a działalność gospodarcza ma charakter obiektywny – niezależny od wypełnienia formalnych wymogów, czy to w zakresie zgłoszenia/deklarowania jej odpowiednim organom, jej rejestracji, czy też przekonań (odczuć) podatnika że ją wykonuje, lub też nie. Zestawiając zaś treść pytań DKIS, skierowanych do Wnioskodawcy z udzielonymi do nich odpowiedziami, skład orzekający podziela ocenę tychże odpowiedzi przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu odnośnie pytań nr: 2, 5, 4, 8 i 11. I tak odnośnie odpowiedzi na pytanie nr 2 Wnioskodawca nie ujawnił w jakim celu Wnioskodawca wspólnie z L. S. kupili Działki i Drogę. Odpowiedź na pytanie o nr 5 ma charakter wymijający – jeśli osobiście Wnioskodawca nie wnioskował o objęcie Działek miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albo o zmianę ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to nie wyklucza to, by działania w tym zakresie innych osób nie były wykonywane w imieniu Wnioskodawcy/w porozumieniu z Wnioskodawcą. W odpowiedzi na pytanie nr 4 istotnie Wnioskodawca nie podał kto wykorzystywał Działki i Drogę. Kolejno (pyt. nr 8) DKIS zapytał się Wnioskodawcy jak pozyskał nabywcę do sprzedawanych działek, na co nie uzyskał odpowiedzi lecz enigmatyczną informację o tym, że nabywca zgłosił się do kontrahenta – tylko nie wiadomo co to za kontrahent, kogo i czy ten podmiot jest objęty stanem faktycznym wniosku. W odpowiedzi na pytanie 11 DKIS nie uzyskał żądanych, precyzyjnie wskazanych, danych o innych nieruchomościach Wnioskodawcy, który udzielając odpowiedzi, iż część z posiadanych nieruchomości przekazał w darowiźnie, równocześnie nie podał, co z pozostałą częścią – nie zaprzeczył/nie potwierdził, że nie były one przedmiotem obrotu. Tym samym w ocenie Sądu zasadnym było wydanie na etapie pierwszej i drugiej instancji postanowień o pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wydanie interpretacji. Skoro interpretacja ma stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy to DKIS obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy stan faktyczny we wniosku jest wyczerpujący (zamknięty) – w rozpatrywanej sprawie nie był, a Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Organu interpretującego, mającemu na celu uzupełnienie wniosku o okoliczności niezbędne do wydania wnioskowanej interpretacji – weryfikacji istnienia znamion działalności. W oparciu o to co zostało dotąd przedstawione Sąd nie podzielił postawionych w skardze zarzutów oraz innych naruszeń prawa, które zobowiązywałyby do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. W szczególności postawione przez Organ interpretujący pytania nie zmierzały do wymuszenia na Skarżącym, aby sam sobie odpowiedział na zdane we wniosku pytania, a wręcz przeciwnie mając na uwadze skomplikowany charakter zagadnienia kwalifikacji do opodatkowanej działalności gospodarczej obrotu: gruntami, nieruchomościami, działkami DKIS dążył by przedstawiony we wniosku stan faktyczny odpowiadał wymogom art. 14b § 3 o.p. Nie stwierdzając naruszenia przepisów wskazanych w skardze oraz innych, których to naruszenie zobowiązywałoby Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia skargę należało i oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.