Sąd oddalił skargę wnioskodawcy na marszałka o nagranie z egzaminu na prawo jazdy

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. G. (dalej jako: "wnioskodawca", "strona", "skarżący") jest bezczynność Marszałka Województwa Opolskiego (dalej jako: "Marszałek" lub "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, polegająca na niezałatwieniu wniosku skarżącego z 16 maja 2026 r.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskodawca w dniu 16 maja 2026 r., za pomocą usługi e-Doręczeń, skierował do organu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.), dalej: ustawa lub u.d.i.p., wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii zarejestrowanego obrazu i dźwięku z przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B, przeprowadzonego w dniu [...] r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w O., dotyczącego osoby egzaminowanej J. H., egzaminowanej przez egzaminatora K. S., do którego odnosi się pismo Marszałka Województwa Opolskiego z dnia 4 maja 2026 r., znak [...]. Zaznaczył przy tym, aby udostępnienie żądanej informacji nastąpiło w formie kopii pliku audiowizualnego poprzez zabezpieczony link do pobrania pliku albo na powszechnie używanym nośniku elektronicznym.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ, w piśmie z 27 maja 2026 r., nr [...], doręczonym za pomocą systemu e-Doręczeń, wskazał, że nagranie z przebiegu egzaminu na prawo jazdy przeprowadzone dla osoby fizycznej J. H. nie stanowi informacji publicznej, gdyż dotyczy sprawy prywatnej – danych osobowych i dóbr osobistych (wizerunek, głos, prywatność zdającego), a zatem nie może podlegać udostępnieniu.

Pismem z 16 czerwca 2026 r., złożonym drogą elektroniczną, za pośrednictwem systemu e-Doręczeń, skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu opisaną na wstępie skargę na bezczynność organu. Skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w jednej z form przewidzianych ustawą o dostępie do informacji publicznej, to jest przez: udostępnienie żądanej informacji publicznej, ewentualnie po dokonaniu anonimizacji danych chronionych, albo wydanie decyzji administracyjnej o odmowie informacji publicznej, jeżeli organ uzna, że zachodzi ustawowa przesłanka odmowy; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych; przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.

Argumentując wniosek o odrzucenie skargi organ, powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2025 r. poz. 1703, ze zm.), podniósł, iż skarżący winien złożyć skargę w formie elektronicznej poprzez ePUAP, czego nie uczynił. W ocenie organu skarga powinna zatem podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalna.

W dalszych rozważaniach zawartych w odpowiedzi na skargę organ podkreślił, iż podtrzymuje stanowisko zajęte w piśmie z 27 maja 2026 r., nr [...]. Organ podniósł, iż odmawiając udostępnienia żądanego materiału uznał, że jego przekazanie prowadziłoby do naruszenia prawa do prywatności osoby fizycznej, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Marszałek podniósł również, że nagranie z egzaminu praktycznego nie jest dokumentem urzędowym ani informacją o sposobie wykonywania zadań publicznych w znaczeniu abstrakcyjnym, lecz zapisem przebiegu indywidualnego egzaminu konkretnej osoby. Zostało ono bowiem sporządzone dla potrzeb kontroli prawidłowości przeprowadzenia egzaminu oraz postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Z kolei wnioskodawca nie jest osobą, której dotyczy nagranie, nie jest stroną postępowania dotyczącego przebiegu egzaminu oraz nie wykazał umocowania do działania w imieniu osoby egzaminowanej. W ocenie organu nie posiadało on szczególnego tytułu prawnego uzasadniającego dostęp do danych osobowych utrwalonych na nagraniu.

W końcowych motywach odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, iż ewentualna anonimizacja żądanego materiału doprowadziłaby do wytworzenia nowego materiału, który nie stanowi już oryginalnego dokumentu znajdującego się w zasobach WORD, a przepisy ustawy nie nakładają na organ obowiązku tworzenia nowych informacji ani przetwarzania materiałów audiowizualnych w celu ich udostępniania. Z kolei samo nagranie stanowi materiał dokumentujący przebieg egzaminu i podlega przechowywaniu w postaci w jakiej został utworzony. Jakakolwiek ingerencja w zapis prowadzi do zmiany materiału dokumentującego przebieg egzaminu na prawo jazdy.

Podsumowując organ zaakcentował, iż zasadne było stanowisko, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej wynikająca z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 54 ustawy o kierujących pojazdami przebieg praktycznej części egzaminu państwowego w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B jest rejestrowany za pomocą urządzenia technicznego służącego do zapisu obrazu i dźwięku. Zapis z praktycznej części egzaminu przechowuje się przez okres 21 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu. W przypadku gdy osoba składająca egzamin złożyła skargę na jego przebieg lub warunki, w jakich był przeprowadzany, zapis jest przechowywany do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Według obowiązującego stanu prawnego obowiązującym jest także przepis art. 54a. Ten reguluje zasady postępowania z nagraniami w przypadku użycia na egzaminie państwowym samochodu podstawionego przez ośrodek szkolenia kierowców. Zgodnie z tym przepisem urządzenie rejestrujące przebieg egzaminu, w przypadku pojazdu ośrodka szkolenia kierowców, zapewnia ośrodek szkolenia kierowców udostępniający pojazd. Oznacza to, że kopia nagrania może pozostać na urządzeniu ośrodka szkolenia, a samo nagranie może być odtworzone wielokrotnie osobie egzaminowanej bez składania skargi. Warto także zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 54b ww. ustawy ośrodek szkolenia kierowców będący w posiadaniu zapisu z przebiegu praktycznej części egzaminu państwowego przeprowadzonego pojazdem tego ośrodka nie może rozpowszechniać tego zapisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Rozważania natury prawnej należy poprzedzić wskazaniem, że na podstawie art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosownego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, iż Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., sąd może rozpoznać sprawę ze skargi na bezczynność w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. W takim właśnie trybie została rozpoznana skarga złożona w niniejszej sprawie.

Ponadto zaznaczenia wymaga, że w postępowaniu toczącym się na podstawie u.d.i.p. co do zasady nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), wobec czego przed wniesieniem skargi na bezczynność nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a. W sprawie nie zachodziła zatem konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a.

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się z kolei, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.

Przechodząc do zasadniczej kwestii wyjaśnienia wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 tej ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 u.d.i.p. obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5).

Przedmiotem informacji publicznej jest więc nie każde działanie władzy publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej".

Sprawą publiczną, w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jednocześnie pamiętać należy, że prawo, o którym mowa nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy wskazać także należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadnienia.

Oceniając zasadność skargi stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania sądowego, w ocenie składu orzekającego nie zasługiwała ona na uwzględnienie, jak wskazano wyżej.

Zdaniem Sądu rację ma organ twierdząc, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, gdyż celem skarżącego jest uzyskanie kopii zarejestrowanego obrazu i dźwięku z przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B, przeprowadzonego w dniu [...] w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w O., dotyczącego osoby egzaminowanej J. H., egzaminowanej przez egzaminatora K. S., zatem informacji, która nie podlega rozpoznaniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Stanowisko organu jest w pełni zasadne.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że prawo do informacji publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 ust.1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Sposób realizacji prawa do informacji publicznej – o czym także powyżej – określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwana nadal: u.d.i.p. Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.

Jeśli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu ww. ustawy, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 807/07). Również kiedy adresat wniosku odmawia udostępnienia informacji publicznej z powodu nieposiadania żądanej informacji, to nie wydaje decyzji, lecz informuje o tym wnioskodawcę pismem. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie.

Wskazać również należy, że skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p., przy czym żądaniem uczynił udostępnienie mu kopii zarejestrowanego obrazu i dźwięku z przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B, przeprowadzonego w dniu [...]. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w O., dotyczącego konkretnych osób. Tymczasem ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Ustawa ta przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przy czym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15).

Zatem w sprawach ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Poza tym zobowiązany jest ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku i czy zostały one dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą.

Jednocześnie uwzględniając zakres żądanej informacji podkreślenia wymaga, co pomija skarżący, że zasady dostępu do danych, materiałów z postępowania z przedmiotu uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami, regulowane są ustawą o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1268, ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz.U. z 2019 r. poz. 1206, ze zm.). Aktualnie regulowane jest to rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz.U. z 2023 r. poz. 2659, ze zm.), dalej: rozporządzenie lub rozporządzenie w sprawie egzaminowania, reguluje tryb dostępu do dokumentów z uregulowanego w nich procedowania.

Zatem też prawo wglądu w nagranie z przebiegu egzaminu praktycznego przysługuje osobie egzaminowanej (lub jej pełnomocnikowi), która złożyła skargę na przebieg lub warunki tego egzaminu. Skarżący nie jest żadnym z tych podmiotów.

Istotne w sprawie jest to, że o udostępnienia nagranie wniosła osoba trzecia, nieegzaminowany. Nagranie znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego np. dotyczącego unieważnienia egzaminu, egzaminowany jako strona tego postępowania może uzyskać korzystając z uprawnień do akt wynikających z art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), zwanej dalej K.p.a. — prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Stanowisko to jest zbieżne z wyrażonym w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 24 października 2023 r., sygn. II SA/Bd 415/23. Sąd uchylił postanowienie odmawiające wydania kopii płyty DVD z nagraniem egzaminu kat. B, o którą kandydat wnioskował w toku odwołania do SKO, między innymi w celu zlecenia własnej ekspertyzy.

Prawodawca ustanowił zamknięty katalog uprawnionych do przeglądania nagrania przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego w § 7 ust. 3 rozporządzenia sprawie egzaminowania. I tak zarejestrowany przebieg części praktycznej egzaminu państwowego mogą przeglądać: 1) dyrektor lub osoba przez niego upoważniona; 2) egzaminator nadzorujący; 3) osoba, o której mowa w art. 69 ust. 4 ustawy; 4) osoba egzaminowana lub jej pełnomocnik oraz egzaminator, który przeprowadził ten egzamin - w przypadku złożenia skargi dotyczącej egzaminu; 5) egzaminator, który przeprowadził ten egzamin - w przypadku wszczęcia postępowania wyjaśniającego dotyczącego oceny przeprowadzonej części praktycznej egzaminu lub sposobu jego przeprowadzenia. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca – co jest bezsporne – nie jest żadną z tych osób.

W świetle powyższego uznać należy, iż objęte wnioskiem skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Udostępnienie informacji może nastąpić jednak tylko wówczas, gdy podmiot do którego został skierowany wniosek należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej oraz gdy jest on w posiadaniu informacji mającej charakter publiczny. Na podstawie bowiem art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji.

Nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie istnieje (nawet jako suma informacji prostych - w przypadku informacji przetworzonej), czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnienia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. W przedmiotowej sprawie powinnościom tym sprostał organ. Poinformował stronę, że żądane przez nią materiały, określone przez nią jako "informacja publiczna", nie stanowią w okolicznościach przedmiotowej sprawy informacji publicznej.

Zatem, jak wskazano wyżej, w sytuacji braku informacji oraz w wypadku, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności, co w sprawie uczynił.

Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, z którym utożsamia się skład orzekający w tej sprawie, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 807/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 355/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 29 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 45/13).

Tym samym skoro w przedmiotowej sprawie wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej to zasadnie zareagowały organy zawiadamiając o tym wnioskodawcę w prawem określony sposób.

Mają na uwadze powołane wyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Końcowo Sąd wskazuje, że wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA.