Spółka odebrała odpady z jednorazowej akcji społecznej. Sąd uchylił karę 34 zł

K. Spółka z o.o. (dalej też: spółka, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 20 lutego 2026 r. w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezydent Miasta Gdańska decyzją z 18 lipca 2025 r. nałożył na K. Spółkę z o.o. administracyjną karę pieniężną w wysokości 34 zł za niewykonanie w 2022 roku obowiązku osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżąca w sprawozdaniu przedłożonym organowi oświadczyła, że nie osiągnęła poziomu, o którym mowa w art. 3b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2025 r., poz. 733), dalej jako "ucpg", tj. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych ustalonego dla 2022 r. w wysokości 25%. W oparciu o wykazane w sprawozdaniu ilości i rodzaje odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości, spółka prawidłowo obliczyła osiągnięcie poziomu w wysokości 0,0%.

Prezydent wskazał, że zgodnie z art. 9x ust. 2 ucpg przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g ucpg, podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu. Skarżąca nie wykazała, że do naruszenia prawa doszło wskutek siły wyższej, nie ma więc podstawy do nieukarania zgodnie z art. 189e ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.). Prezydent nie uznał ponadto za zasadne odstąpienia od nałożenia na kary pieniężnej na podstawie art. 189f kpa, ponieważ w przypadku nieosiągnięcia przez przedsiębiorcę wymaganego poziomu nie można mówić o zaprzestaniu naruszania prawa, a to jest jedną z przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z danych zawartych w sprawozdaniu stanowiącym podsumowanie całorocznej działalności przedsiębiorcy polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych na terenie Gminy Miasta G. i jest czynnością jednorazową, a nie trwającą w czasie. Kara pieniężna jest ponadto następstwem naruszenia prawa, jej nałożenie nie jest uzależnione od tego, czy naruszenie jest zawinione, czy nie. Oznacza to, że ustawodawca w tym względzie nie pozostawił organowi swobody oceny, a decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany. Choć bowiem w art. 9zc ust. 1 ucpg przewidziana została możliwość miarkowania kar pieniężnych w określonych w ustawie przypadkach, to nie znajduje on zastosowania do kary na podstawie art. 9x ust. 2 i 3. Prezydent uznał też, że nie wystąpiła także druga z przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej, tj. uprzednie ukaranie za to samo zachowanie.

Organ wyjaśnił, że wysokość kary obliczył zgodnie z art. 9x ust. 3 ucpg, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych odpadów komunalnych na składowisku i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu. Przy obliczaniu kary organ uwzględnił wynikającą z Załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska, zmienioną obwieszczeniem z dnia 11 października 2021 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2022 (M. P. 960) – jednostkową stawkę opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku (Dz. U. z 2017 r. poz. 2490), wynoszącą 285,60 zł. Brakującą masę odpadów komunalnych wymaganą do osiągnięcia poziomu recyklingu obliczono poprzez przekształcenie wzoru wynikającego z Rozporządzenia i wyniosła ona 0,1200 Mg ((25 x 0,4800/100) - 0,0000). Na tej podstawie obliczono wysokość kary pieniężnej, która wyniosła 34,27 zł (0,1200 x 285,60 zł).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku rozpoznając odwołanie skarżącej, decyzją z 20 lutego 2026 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium podkreśliło, że ze sprawozdania rocznego przekazanego Prezydentowi Miasta Gdańska wynikało, że Spółka w roku 2022 odebrała łącznie 0,4800 Mg odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i osiągnęła 0% poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. To oznacza, że spółka w roku 2022 nie osiągnęła wymaganego poziomu wynoszącego 25%. Liczba punków procentowych, których zabrakło do osiągnięcia wymaganego poziomu wyniosła 25%. Brakująca masa odpadów potrzebna do osiągnięcia przez stronę w 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniosła 0,1200 Mg (0,4800 x 25%). Wysokość kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 9x ust. 3 ustawy wynosi zatem 34 zł (0,1200 Mg x 285,60 zł/Mg).

Zdaniem Kolegium wskazane przez spółkę w odwołaniu okoliczności, tj. jednorazowy odbiór non profit odpadów od stowarzyszenia prowadzącego akcję społeczną sprzątania "C" nie mają znaczenia, ponieważ przy ustalaniu kary nie uwzględnia się indywidualnych okoliczności związanych z naruszeniem obowiązku, a jej wysokość wprost wynika z przepisów prawa. Oznacza to, że ustawodawca w tym względzie nie pozostawił organowi swobody oceny, a decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany.

Kolegium uznało też, że waga naruszania prawa nie jest znikoma, skoro ustawodawca określił, że podmiot jest zobowiązany do osiągnięcia określonego poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyclingu, a stan faktyczny w całości wypełnia znamiona naruszenia tej normy. Organ stwierdził też, że nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 189f § 2 i 3 k.p.a. Co więcej, w celu odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 2 i 3 k.p.a. niezbędne jest ustalenie przez organ nakładający karę, że odstąpienie od jej nałożenia pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona. Zdaniem Kolegium wysoce wątpliwe byłoby uznanie w okolicznościach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę charakter kary i dobro chronione (środowisko), że odstąpienie od jej nałożenia pozwoliłoby na spełnienie jej celów. W przedmiotowej sprawie kwestia negatywnego wpływu na środowisko odpadów nie budzi większej wątpliwości i jest oczywista. Nieosiągnięcie zatem przez spółkę poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w relacji do wymaganego, bez względu na to, z jakiego źródła odpady te pochodzą, ma istotne znaczenie w kontekście oceny znikomości naruszenia. Skoro nie można mówić o znikomości naruszenia prawa to – w kontekście brzmienia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. - niecelowe też byłyby rozważania dotyczące przesłanki zaprzestania naruszenia prawa.

K. Spółka z o.o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 20 lutego 2026 r. zarzuciła:

1/ naruszenie art. 6 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez wydanie decyzji w oparciu o podstawę prawną, której adresatem jest przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości w sytuacji, gdy K. Sp. z o.o. nie miała - w czasie, za jaki nakładana jest kara - podpisanej umowy z właścicielami nieruchomości na odbiór odpadów, a dodatkowo odbiór, którego dotyczy kara - odpady o kodzie 20-03-99 w ilości 0,48Mg (niecałe pół tony) - nie pochodził od właścicieli nieruchomości, ale z publicznej zbiórki odpadów, którą organizowało Stowarzyszenie C., co stanowi wadę stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności decyzji organu I i II instancji określoną w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a,

Na wypadek uznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego, zarzucono:

2/ naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie istoty sprawy oraz brak dokonania analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego, w szczególności zignorowanie wyjaśnień strony zawartych w odwołaniu z dnia 28 lipca 2025 r. oraz załączonej do odwołania korespondencji e-mail, a w efekcie dokonanie dowolnej oceny, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i ustalenia, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada zawartemu w hipotezie normy prawnej, tj. że Spółka dopuściła się naruszenia art. 9g pkt 1 w związku z art. 9x ust. 2 u.c.p.g., podczas gdy nie jest ona adresatem obowiązku wynikającego z tych norm prawnych;

3/ art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 i art. 140 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie istoty sprawy przejawiające się w:

- braku przeprowadzenia przez organ analizy, w jaki sposób skarżąca weszła w posiadanie odpadów wskazanych w sprawozdaniu za 2022 r. a tym samym braku uwzględnienia, że odpady te nie pochodziły od właścicieli nieruchomości, a jedynie z akcji społecznej pn. "C" realizowanej przez Stowarzyszenie C. w dniu 27 sierpnia 2022 r.,

- braku analizy, czy Spółka miała możliwość odebrania odpadów gromadzonych w sposób selektywny i przekazywania ich do recyklingu, podczas gdy z załączonej do odwołania korespondencji e-mail wynika, że spółka zwracała uwagę posiadaczowi odpadów, iż "odpady nie były posortowane" i w odpowiedzi otrzymała informację, iż "w czasie rozmów z Obszarem Metropolitalnym nie pozwolono nam na segregację śmieci (...)",

założeniu, że spółka jest adresatem normy wskazanej w art. 9x ust. 2 u.c.p.g. i ponosi wyłączną odpowiedzialność za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia, wyłącznie na podstawie rocznego sprawozdania za 2022 r. przekazanego organowi I instancji w dniu 20 marca 2023 r. i pominięciu wszelkich innych dowodów i okoliczności,

niedostrzeżeniu, że zebrane odpady pochodziły z jednorazowej akcji społecznej, zostały nieodpłatnie odebrane przez skarżącą od posiadacza odpadów (Stowarzyszenia C.), pochodziły z obszaru plaż na terenie miasta G., podczas gdy ich likwidacja stanowi zadanie własne samorządu Miasta G., które realizuje miejska spółka G.,

4/ art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że nie ma w niniejszej sprawie możliwości odstąpienia od wymierzenia kary przez organ oraz nieuwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy, czyli jednorazowym bezpłatnym odebraniu odpadów od stowarzyszenia prowadzącego akcję społeczną sprzątania "C" w sytuacji, gdy z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika możliwość odstąpienia od wymierzenia kary, gdy nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia i odzysku wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od spółki, zaś odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego, a podmiot naruszający przepisy prawa może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić.

5/ art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji przez niewskazanie, na jakiej podstawie organ przyjął, że zastosowanie przepisów art. 9x u.c.p.g ma zastosowanie w tym konkretnym stanie faktycznym oraz niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

6/ art. 138 k.p.a. § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ II instancji powinien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję uchylić w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości.

7/ art. 9x ust. 2 w zw. z art. 9g u.c.p.g. poprzez nałożenie na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomów recyklingu w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów za 2022 rok w sytuacji, gdy przywołane wyżej przepisy odnoszą się do przedsiębiorców odbierających odpady od właścicieli nieruchomości na podstawie zawartej umowy, a jak wynika ze zgromadzonego materiału w sprawie, organy obu instancji nie poczyniły ustaleń, czy skarżąca jest podmiotem, o którym mowa w art. 9x ust. 2 u.c.p.g. oraz czy odpady wykazane w sprawozdaniu były przekazane w wyniku umowy zawartej z właścicielem nieruchomości, a zatem nie było podstaw do zastosowania tego przepisu prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy,

8/ art. 9x ust. 2 w zw. z art. 9n ust. 4 u.c.p.g. w zw. z art. 189f § 1 k.p.a. poprzez nałożenie kary pieniężnej na spółkę wyłącznie na podstawie danych wynikających z przekazanego sprawozdania za 2022 rok w sytuacji, gdy do sporządzania rocznych sprawozdań jest zobowiązany podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, a administracyjnej karze pieniężnej podlega przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9 g u.c.p.g., podczas gdy organ powinien był uwzględnić szczególne okoliczności sprawy, tj. jednorazowe odebranie odpadów od stowarzyszenia prowadzącego akcję społeczną sprzątania "C", które nie jest właścicielem nieruchomości, a między stronami nie była podpisana umowa na odbiór odpadów, skutkujące podstawą do odstąpienia od wymierzenia kary.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o:

1/ stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie na wypadek nieuznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa miało charakter rażący, o:

2/ uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

3/ przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wydruku artykułu prasowego ze strony internetowej Stowarzyszenia oraz wydruku artykułu ze strony internetowej R. na potwierdzenie, że jednorazowy odbiór odpadów, którego dotyczy nałożona kara, odbył się w ramach akcji społecznej, bez wynagrodzenia, a odpady nie pochodziły od właścicieli nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu z normami prawnymi - proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu i na podstawie ustalonego przez organy stanu faktycznego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd - jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Kolegium wydana w przedmiocie nałożenia na spółkę pieniężnej kary administracyjnej określonej w art. 9x ust. 2 i ust. 3 u.c.p.g. w związku z nieosiągnięciem w 2022 r. - w odniesieniu do masy odebranych przez nią odpadów komunalnych - poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.

W sprawie niniejszej nie zostało podważone ustalenie, że nie osiągnęła ona wymaganego ustawą poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022, zostało ono bowiem poczynione na podstawie sprawozdania złożonego przez skarżącą, w którym to sprawozdaniu zgodnie z art. 9n ust. 4 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne informuje o poziomie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Wobec braku skorygowania przez skarżącą złożonego sprawozdania, ustalenie organu jest prawidłowe.

Kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g ustawy polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu przewidziana w art. 9x ust. 3 tej ustawy należy do kategorii bezwzględnie określanych. Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy. Potwierdza to treść art. 9zc ust. 1 ustawy, który przy nakładaniu kar pieniężnych nakazuje uwzględniać stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu – z tym jednak, że nie ma on zastosowania do kar wymierzanych na podstawie art. 9x ust. 3 ustawy. Zakładając racjonalność ustawodawcy pominięcie w tym artykule kary wymierzanej na podstawie art. 9x ust. 3 ustawy uznać należy za celowe działanie, potwierdzające, że nieosiągnięcie przez przedsiębiorcę poziomu recyklingu w danym roku kalendarzowym prowadzi do konsekwencji w postaci nałożenia na ten podmiot kary pieniężnej bez możliwości jej miarkowania ze względu na takie okoliczności, jak stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasowa działalność podmiotu.

Powodem uchylenia decyzji był natomiast brak rozpatrzenia przez orzekające w sprawie organy okoliczności faktycznych sprawy skutkujący nierozważeniem w sposób wszechstronny możliwości zastosowania w tej sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten, w odróżnieniu do art. 189d k.p.a., ma zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawa ta bowiem nie zawiera regulacji dotyczących możliwości odstąpienia od wymierzenia kary. Stanowisko takie zawarte zostało w uchwale NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III OPS 1/21, w której wyrażono pogląd, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, stosuje się art. 189f k.p.a. W myśl przywołanego przepisu organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Analizując ten przepis podnieść należy, że przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. Mając to na uwadze przyjąć należy, że w niniejszym przypadku można stwierdzić, że naruszenie prawa było znikome. Chronionym dobrem jest dobro wspólne, jakim jest środowisko, a celem – ograniczenie negatywnego oddziaływania na jego elementy przyrodnicze, poprzez wprowadzenie obowiązku osiągnięcia określonych limitów recyklingu. Wprowadzone zatem ustawą poziomy recyklingu w ramach gospodarowania odpadami komunalnymi ukierunkowane są na ograniczenie negatywnego wpływu na środowisko zbędnych wytworów działalności ludzkiej. Kwestia negatywnego wpływu na środowisko odpadów nie budzi większej wątpliwości i jest oczywista.

W sprawie tej działanie spółki nie skutkowało negatywnym wpływem na środowisko. Odebrane przez nią odpady o kodzie 20-03-99 w ilości 0,48Mg (niecałe pół tony) pochodziły z publicznej zbiórki odpadów zebranych w ramach akcji społecznej pn. "C" realizowanej przez Stowarzyszenie C. w dniu 27 sierpnia 2022 r. Odpady pochodzące z jednorazowej akcji społecznej nieodpłatnie odebrane przez skarżącą od posiadacza odpadów, Stowarzyszenia, pochodziły z obszaru plaż na terenie miasta G. Była to akcja społeczna, jednorazowa, spółka dokonała odbioru odpadów nieodpłatnie.

Biorąc po uwagę brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odstąpienie od wymierzenia kary może mieć miejsce, jeśli obie przesłanki wynikające z tego przepisu zachodzą, a więc zarówno waga naruszenia prawa jest znikoma, jak i zachodzi okoliczność, że strona zaprzestała naruszania prawa. W ocenie Sądu obie te przesłanki zachodzą w sprawie. O znikomej wadze naruszenia prawa świadczy też wysokość kary nałożonej na skarżącą, w wysokości 34 zł, jak i okoliczności towarzyszące zbiórce odpadów.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Uchylenie wyłącznie decyzji organu odwoławczego było wystarczające, jako że w sprawie zgromadzony został już kompletny materiał dowodowy, a Kolegium posiada kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą uiszczony przez nią wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłatę kancelaryjną od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026r., poz. 118).

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).