Wyjazd dzień po rejestracji, przed decyzją o statusie. Sąd oddalił skargę bezrobotnego

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 lutego 2026 r. znak: WP-VII.8640.559.2025 Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), art. 65 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 229 ustawy z dnia 20 marca 2025 roku o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620 z późn. zm. – dalej także u.r.p.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 grudnia 2025 r. znak: OE.710.110725/00014.2025 o utracie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 27 czerwca 2025 roku na okres 90 dni.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu 26 czerwca 2025 r. W. T. (dalej: skarżący) złożył do Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie wniosek o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna. Na podstawie złożonych oświadczeń i dokumentów organ I instancji przyznał skarżącemu od 26 czerwca 2025 r. status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni w wysokości 100% kwoty zasiłku (decyzja z 11 lipca 2025 r. znak: OE.710.110725/00014.2025).

W dniu 16 grudnia 2025 r. Skarżący złożył oświadczenie dotyczące pobytu na terenie Polski w dniu rejestracji, tj. 26 czerwca 2025 roku oraz opuszczenia terytorium Polski 27 czerwca 2025 roku. Do oświadczenia dołączył kopie biletów lotniczych i paszportu.

W związku z tymi ustaleniami organ I instancji wskazując jako podstawę przepis art. 65 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia - wydał decyzję o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 27 czerwca 2025 r. na okres 90 dni (decyzja z 16 grudnia 2025 r. znak: OE.710.110725/00014.2025).

W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżący podniósł, że uzasadnienie decyzji opiera się na fakcie pobytu za granicą bez uprzedniego zawiadomienia Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie. Skarżący wyjaśnił, że po złożeniu wniosku o rejestrację jako bezrobotny w dniu 26 czerwca 2025 r. opuścił teren Polski drogą powietrzną w dniu 27 czerwca 2025 r. Organ pominął jednak fakt, że decyzję o nadaniu statusu bezrobotnego skarżący otrzymał dopiero w dniu 11 lipca 2025 r., a więc w chwili wyjazdu za granicę nie miał podstawy prawnej do zgłoszenia tej okoliczności. Nadanie statusu z mocą wsteczną, w tej sytuacji spowodowało nałożenia na skarżącego obowiązku sprzecznie z zasadą lex retro non agit. Skarżący wskazał, że po powrocie do Polski, w dniu 18 lipca 2025 r. skontaktował się z Grodzkim Urzędem Pracy w Krakowie i został poinstruowany, że powinien zgłosić zamiar wyjazdu przy ponownym wyjeździe, co też uczynił 16 grudnia 2025 r. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przywrócenie statusu bezrobotnego.

Wojewoda Małopolski nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i opisaną na wstępie decyzją z dnia 25 lutego 2026 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ wskazał, że w odwołaniu skarżący potwierdził, że wyjechał z Polski po dokonaniu rejestracji jako osoba bezrobotna, bez uprzedniego zawiadomienia Urzędu Pracy o wyjeździe. Ponadto Kolegium pismem z 29 stycznia 2026 r. zwrócił się do organu I instancji o potwierdzenie, czy skarżący kontaktował się z Urzędem telefonicznie w sprawie wyjazdu za granicę. W odpowiedzi Urząd Pracy wyjaśnił, że z posiadanej dokumentacji nie wynika, aby w okresie od 1 lipca 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. skarżący kontaktował się telefonicznie z Urzędem. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 229 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025r. poz. 620, ze zm.) bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 30 dni przebywa za granicą, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą zawiadomił PUP. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą nie może przekroczyć łącznie 30 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

Skarżący przebywał za granicą w okresie 26 czerwca 2025 r. - 13 lipca 2025 r., lecz o zamierzonym pobycie nie powiadomił Urzędu Pracy, czego nie kwestionuje. Dlatego organ I instancji jako podstawę pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego zasiłku przyjął art. 65 ust. 4 pkt 10 ustawy w brzmieniu: "Starosta, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który: (...) nie zawiadomił PUP o zamierzonym pobycie za granicą, o którym mowa w art. 229, lub pobyt ten przekroczył okres 30 dni; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje odpowiednio z dniem pierwszego dnia pobytu za granicą lub z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 30-dniowego na okres 90 dni".

Zdaniem Kolegium rejestracja osoby bezrobotnej jest czynnością dobrowolną, jednak z chwilą przyznania statusu bezrobotnego, osoba taka jest zobowiązana do wypełniania ustawowych obowiązków, których nieprzestrzeganie wywołuje określone prawem skutki.

W odwołaniu skarżący podniósł, że w dacie wyjazdu z Polski nie wiedział, czy posiada status osoby bezrobotnej, ponieważ decyzja taka nie została jeszcze wydana, zatem jego zdaniem obowiązek zawiadomienia PUP powstały od daty otrzymania decyzji. Organ odwoławczy nie podzielił tego stanowiska. Z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 lipca 2025 r. jasno wynika, że status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku przyznano skarżącemu z dniem 26 czerwca 2025 r. Od tego więc dnia skarżący nabył wynikające ze statusu bezrobotnego prawa (np. prawo do zasiłku, ubezpieczenie zdrowotne), jak i przyjął z tym dniem obowiązki (informowanie o zamiarze wyjazdu, obowiązek utrzymania kontaktu z Urzędem, czy też obowiązek dokumentowania niezdolności do pracy z powodu choroby zwolnieniem lekarskim wystawionym na druku ZUS ZLA). Dodatkowo dokonując rejestracji jako osoba bezrobotna, skarżący wypełnił i podpisał wniosek o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna, którego integralną cześć stanowią:

- "prawa i obowiązki" gdzie wyraźnie wskazano, że: "do obowiązków osoby bezrobotnej należy (...) zawiadomienie urzędu o pobycie zagranicą";

- "warunki zachowania statusu", gdzie skarżący potwierdził zapoznanie się z informacjami o sytuacjach powodujących utratę statusu bezrobotnego;

- "oświadczenie bezrobotnego" w którym skarżący potwierdził, że został pouczony o obowiązku zawiadomienia powiatowego urzędu pracy o fakcie wyjazdu za granicę.

Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że zaszły przesłanki do pozbawiania skarżącego statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku od 27 sierpnia 2025 roku na okres 90 dni.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:

I. Naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 65 ust. 1 pkt 10 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia poprzez błędne przyjęcie, że skarżący był zobowiązany poinformować organ o zamierzonym krótkotrwałym wyjeździe za granicę w okresie między złożeniem wniosku o rejestrację jako osoba bezrobotna, a doręczeniem decyzji, w sytuacji, gdy art. 65 ust. 1 pkt 10 u.r.p. dotyczy wyłącznie osób, które zostały uznane za osoby bezrobotne w drodze formalnej decyzji po jej doręczeniu - co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 65 ust. 1 pkt 10 u.r.p.;

2) art. 55 u.r.p. poprzez błędne przyjęcie, że integralną częścią wniosku o rejestrację jako bezrobotny są informacje, pouczenia oraz oświadczenia w zakresie konieczności informowania o zamierzonym wyjeździe za granicę w sytuacji, gdy:

- przepisy regulujące treść wniosku (tj. elementy stanowiącego integralną część) nie zawierają informacji o stosownych pouczeniach/oświadczeniach,

- podczas składania wniosku aplikujący jest informowany wyłącznie o obowiązkach osoby poszukującej pracy, o których mowa w art. 62 oraz art. 68 u.r.p. co doprowadziło do naruszenia zasady informowania i zaufania strony do organów publicznych w związku z przyjęciem przez organ błędnej treści pouczenia i wyciągnięcie wobec strony na tej podstawie niekorzystnych konsekwencji;

3) art. 62 oraz art. 68 u.r.p. poprzez ich pominięcie i niezastosowanie w okolicznościach danych sprawy w związku z brakiem uznania, że wnioskodawcom aplikującym o rejestrację w charakterze bezrobotnego są przekazywane informacje stanowiące pouczenia o obowiązkach określonych w art. 62 oraz art. 68 u.r.p.;

4) art. 60 u.r.p. poprzez błędne przyjęcie, że informacje o warunkach zachowania statusu bezrobotnego etc. są przekazywane w momencie złożenia wniosku o rejestrację jako bezrobotny, w sytuacji, gdy z art. 60 u.r.p. wynika, że stosowne informacje/pouczenia są przesyłane wraz z rejestracją wnioskodawcy w charakterze bezrobotnego, tj. dopiero w momencie doręczenia decyzji o rejestracji poprzez niewłaściwą interpretację, skutkujące nieprawidłowym zastosowaniem w związku z pomieszaniem przez organ pojęć bezrobotnego i poszukującego pracy, o których mowa w art. 60, w sytuacji, gdy ustawodawca wyraźnie odróżnia osoby które poszukują pracę od osób, którym doręczono decyzję o rejestracji w charakterze bezrobotnego.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 10 u.r.p. w zw. z art. 8, 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji opartej na niepełnym materiale dowodowym co oznacza, iż doszło do naruszenia art. 7, art. 77, art. 81 k.p.a. normujących zasady realizacji prawdy obiektywnej, wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji swobodnej oceny dowodów, w sytuacji gdy organ był zobowiązany przesłuchać skarżącego oraz przeprowadzić dowód z telefonu komórkowego, w którym został odnotowany fakt przeprowadzenia rozmowy z urzędnikiem Urzędu Pracy, co doprowadziło do naruszenia zasady informowania i zaufania strony do organów publicznych w związku z przyjęciem przez organ błędnej treści pouczenia i wyciągnięcie wobec strony na tej podstawie niekorzystnych konsekwencji;

2. art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 10 u.r.p. w zw. z art. 8, 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zawierającej błędne ustalenia stanu faktycznego, co do następujących okoliczności:

- błędne ustalenie, że skarżący nie odbył telefonicznej rozmowy z pracownikiem Urzędu Pracy w dniu 18 lipca 2025 r.,

- błędne ustalenie, że integralną częścią wniosku o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna są "prawa i obowiązki", "warunki zachowania statusu", "oświadczenie bezrobotnego" - w sytuacji gdy:

a) wnioskodawcom aplikującym o rejestrację w charakterze bezrobotnego nie są przekazywane informacje (uniemożliwia to sama funkcjonalność portalu urzędów pracy),

b) wnioskodawcy otrzymują inne informacje/pouczenia, w zakresie obowiązków osoby poszukującej pracę, które nie zawierają pouczenia o obowiązku informowania organu o zamierzonym wyjeździe za granicę - co doprowadziło do naruszenia zasady informowania i zaufania strony do organów publicznych w związku z przyjęciem przez organ błędnej treści pouczenia i wyciągnięcie wobec strony na tej podstawie niekorzystnych konsekwencji,

- błędne przyjęcie, że skarżący otrzymał stosowne pouczenia i Informacje "prawa i obowiązki’, "warunki zachowania statusu", "oświadczenie bezrobotnego" w chwili złożenia wniosku o rejestrację w charakterze bezrobotnego, w sytuacji, gdy otrzymał on powyższe dokumenty dopiero wraz z decyzją o rejestracji w charakterze bezrobotnego (tj. w dniu 15 lipca 2025 r. - po jego powrocie do Polski),

3. art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81a k.p.a. § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy ze względu na istniejące wątpliwości, co do okoliczności, czy wnioskodawca otrzymał stosowne pouczenia w chwili złożenia wniosku o rejestrację w charakterze bezrobotnego oraz czy odbył stosowną rozmowę z pracownikiem, Urzędu Pracy Organ powinien był rozstrzygnąć te okoliczności na korzyść strony, a działając zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. odstąpić od wydania niekorzystnej decyzji ze względu na brak uprzedniego pouczenia strony o obowiązku informowania o wyjeździe za granicę;

4. art. 7a k.p.a. poprzez jego pominięcie oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie prawne zawarte w decyzji, w sytuacji, gdy organ powinien był przyjąć, że do osób poszukujących pracy w okresie między złożeniem wniosku, a doręczeniem decyzji nie stosuje się obowiązku, o którym mowa w art. 65 ust. 1 pkt 10 u.r.p.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów:

a) zrzut ekranu telefonu należącego do Skarżącego zawierający informację o wykonaniu połączenia w dniu 18 lipca 2025 r. pod numerem telefonu ([...]) należącym do Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie i przeprowadzenie ponad 13 minutowej rozmowy telefonicznej;

b) rachunek szczegółowy (billing) zawierający informację o wykonaniu połączenia w dniu 18 lipca 2025 r. pod numerem telefonu ([...]) należącym do Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie i przeprowadzenie ponad 13 minutowej rozmowy telefonicznej - na okoliczność potwierdzenia faktu rozmowy z pracownikiem organu,

c) informacje znajdujące się na stronie http5://aupkrakow.praca.Qov.Dl/urzad/ dane-kontaktowe. zawierającej książkę telefoniczną Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie (w formie wydruku informacji znajdujących się na stronie internetowej), w tym numer [...] - na okoliczność potwierdzenia należenia numeru telefonu [...] do pracownika Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie.

d) informacje (pouczeń) dostępne do pobrania (obowiązkowo przekazywanych wnioskodawcom) przy składaniu wniosku o dokonanie rejestracji jako bezrobotny składanego za pośrednictwem portalu https://www.praca.gov.pl/eurzad/uslugi-elektroniczne, które są przekazywane wnioskodawcy przed wysyłką danego wniosku do urzędu

- na okoliczność wykazania, że wnioskodawcy nie są zawiadamiani (pouczani) o obowiązku informowania o zamierzonym pobycie za granicą podczas (na etapie) składania wniosku, a zakres przekazywanych informacji jest odmienny od określonego w art. 60 ust. 1 u.r.p.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że literalna wykładnia art. 65 ust. 1 pkt 10 u.r.p. prowadzi do wniosku, że danym obowiązkiem sankcjonowanym w tym przepisie jest objęta wyłącznie osoba posiadająca status bezrobotnego. Powyższa teza nie jest sprzeczna z charakterem decyzji o uznaniu za bezrobotnego, która jest deklaratoryjna, stwierdzająca określony stan rzeczy. Ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo afirmowało, że w przypadku spełnienia wymogów ustawowych każdy ma prawo uznania za bezrobotnego, a sama decyzja jest pozbawiona uznaniowości. Z powyższego poglądu nie wynika jednak, że wnioskodawca aplikujący o uznanie za bezrobotnego ma wszystkie prawa i również obowiązki właściwe dla bezrobotnego. Po pierwsze, złożenie danego wniosku nie oznacza automatycznego uznania za bezrobotnego w każdym przypadku, zatem część aplikujących nie zostanie ostatecznie uznana za bezrobotnych. Po drugie, w okresie przed otrzymaniem pozytywnej decyzji wnioskodawca nie może korzystać z praw przysługujących wyłącznie bezrobotnym, a zatem nie mogą tych osób dotyczyć obowiązki nakładane na bezrobotnych. Jest bowiem oczywiste, że bezrobotny, który spełnia definicję określoną w art. 2 pkt 1 u.r.p., który nie zawnioskował o zarejestrowanie go w charakterze bezrobotnego oraz nie otrzymał stosownej decyzji, nie może żądać od organów państwowych świadczeń i uwzględnienia jego prawa jako bezrobotnego. Zatem formalne określenie w drodze decyzji administracyjnej statusu bezrobotnego jest niezbędne dla traktowania danej osoby jako bezrobotnej w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.r.p.

Kolejnym argumentem za uznaniem stanowiska Skarżącego jest fakt, że decyzja administracyjna wchodzi do obrotu dopiero w chwili jej doręczenia adresatowi (zgodnie z art. 110 k.p.a.). Zatem brak doręczenia decyzji uniemożliwia określenie danej osoby jako bezrobotnego, nawet jeśli decyzja ma skutek ex tunc, tj. od momentu złożenia wniosku. Organ zupełnie bezpodstawnie zrównał Skarżącego na etapie po złożeniu wniosku o rejestrację w charakterze bezrobotnego aż do momentu otrzymania przez niego decyzji, z osobą bezrobotną. Skarżący podkreślił, że w art. 55 u.r.p. nie zostały zawarte żadne informacje/pouczenia, które zobowiązałyby wnioskodawców do informowania o zamiarze wyjazdu za granicę. Zatem organ nieprawidłowo zinterpretował i zastosował te przepisy wprowadzając do nich wymóg, który nie został tam zawarty. Stanowi to działanie rażąco sprzeczne z prawem, ponieważ w ten sposób organ nie działa w granicach prawa, a skutkiem jego postępowania jest nieuprawnione pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 25 lutego 2026 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 grudnia 2025 r. o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 27 czerwca 2025 roku na okres 90 dni.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620 ze zm.). W myśl art. 65 ust. 1 pkt 10 u.r.p Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie zawiadomił PUP o zamierzonym pobycie za granicą, o którym mowa w art. 229, lub pobyt ten przekroczył okres 30 dni; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje odpowiednio z dniem pierwszego dnia pobytu za granicą lub z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 30-dniowego na okres 90 dni. Zgodnie z art. 229 u.p.r. bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 30 dni przebywa za granicą, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą zawiadomił PUP. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą nie może przekroczyć łącznie 30 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy organ prawidłowo orzekł o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 czerwca 2026 r. na okres 90 dni, po tym jak skarżący, po złożeniu w dniu 26 czerwca 2026 r. wniosku o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna, a jeszcze przed wydaniem przez organ decyzji o przyznaniu mu statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku na okres 180 dni - wyjechał za granicę w dniu 27 czerwca 2026 r. (do dnia 13 lipca 2026 r.), nie informując o tym organu.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni przepisów regulujących prawa i obowiązki bezrobotnego.

Organ przyznał skarżącemu status bezrobotnego i prawo do zasiłku decyzją z dnia 11 lipca 2026 r., od dnia złożenia wniosku, tj. od dnia 26 czerwca 2026 r. Zatem status bezrobotnego przysługiwał skarżącemu od dnia rejestracji, a nie od dnia wydania (doręczenia) decyzji. Przemawia za tym fakt, że rejestracja następuje w dniu złożenia kompletnego wniosku albo osobistego zgłoszenia się i podpisanie wymaganych dokumentów. Skoro więc skarżący korzysta z uprawnień od dnia 26 czerwca, to jednocześnie nie może twierdzić, że nie ciążą na nim obowiązki, które na niego nakłada ustawa o rynku pracy i służbach zatrudnienia od 27 czerwca 2026 r. W konsekwencji skarżący nie może skutecznie twierdzić, że obowiązki związane ze statusem bezrobotnego powstały dopiero po wydaniu (doręczenia) decyzji z 11 lipca 2026 r. Status bezrobotnego jest jednolitą sytuacja prawną obejmującą zarówno prawa, jak i obowiązki. Nie można zatem uznać, że w okresie oczekiwania na decyzję skarżący miał już uprawienia (za ten okres wypłacono mu zasiłek) ale nie podlegał jeszcze obowiązkom, w szczególności obowiązkowi informowania organu o pobycie za granicą. Ustawa jednoznacznie wiąże początek statusu z dniem rejestracji.

Art. 229 u.r.p. przewiduje, że pobyt za granicą nieprzekraczający 30 dni nie powoduje utraty statusu, ale pod warunkiem zawiadomienia PUP o zamierzonym pobycie za granicą. Skarżący przebywał za granicą krócej niż 30 dni, jednak nie powiadomił PUP o planowanym wyjeździe. Nie można zatem zastosować wyjątku z art. 229 u.p.r.

Podkreślić również należy, że art. 65 u.pr. posługuje się sformułowaniem "starosta pozbawia", a więc przewiduje decyzję związaną. Przepis ten nie uzależnia zatem skutku od winy bezrobotnego, celowego zatajenia wyjazdu, rzeczywistego utrudnienia kontaktu z urzędem lub też znajomości wszystkich szczegółowych przepisów.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w szczególności, że skarżący nie miał obowiązku informowania PUP o wyjeździe za granicę między złożeniem wniosku, a odebraniem decyzji – wskazać należy, że z art. 61 u.r.p. wynika, że rejestracji dokonuje się z dniem wniesienia kompletnego wniosku albo osobistego zgłoszenia w PUP, po podpisaniu danych i wymaganych oświadczeń. Z kolei art. 63 ust. 1 stanowi wprost, że status bezrobotnego przysługuje od dnia rejestracji, a nie od dnia wydania czy doręczenia decyzji.

Niesłuszny jest również zrzut skarżącego, że właściwe pouczenia są przekazywane dopiero wraz z doręczeniem decyzji. Art. 60 i art. 61 u.r.p. stanowią, że bezrobotny jest informowany o warunkach zachowania statusu, prawach i obowiązkach, jak również składa oświadczenie o tym, że zapoznał się z tymi informacjami. Natomiast art. 61 stanowi, że przy rejestracji osobistej skarżący składa to oświadczenie w obecności pracownika PUP, a rejestracji nie dokonuje się, jeśli osoba odmawia podpisania oświadczenia o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu. Przypadku rejestracji elektronicznej, bezrobotny podpisuje zarówno wniosek jak i oświadczenie o zapoznaniu się z tymi warunkami. To z kolei oznacza, że pouczenia są przekazywane w toku rejestracji, a nie dopiero wraz z doręczeniem decyzją kończącą postępowanie.

W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek drogą elektroniczną i tą samą drogą złożył oświadczenie, że zapoznał się ze wszystkimi pouczeniami zawartymi w formularzu. W tym formularzu wymieniono również obowiązek zawiadomienia PUP o pobycie za granicą, jak również skutek braku takiego zawiadomienia, w postaci pozbawienia statusu bezrobotnego od pierwszego dnia pobytu za granicą na okres 90 dni.

Art. 65 ust. 2 u.r.p. wyraźnie przewiduje, że pozbawienie statusu bezrobotnego oznacza również pozbawienia prawa do zasiłku. Organ nie ma zatem obowiązku wykazania odrębnej przesłanki utraty zasiłku

Reasumując zdaniem Sądu, zarówno zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, jak również prawidłowej ich oceny. Organy nie pozostawiły poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżącego, nie pominęły istotnego dla rozstrzygnięcia materiału dowodowego oraz dokonały jego oceny zgodnie z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego. Dlatego pomimo odmiennych odczuć skarżącego należy uznać, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.