Odpowiedź wójta wysłana na zły adres e-mail dotarła po terminie. Sąd stwierdził bezczynność

Wnioskiem z 1 kwietnia 2026 r. J. Z. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") wniósł drogą e-mailową do Wójta Gminy (dalej: "Wójt", "Organ") ponowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, z uwagi na udzielenie wcześniej niepełnej odpowiedzi, w zakresie:

1. kopii lub skanu projektu stałej albo czasowej organizacji ruchu obejmującego wskazane miejsce,

daty zatwierdzenia organizacji ruchu oraz organu, który jej dokonał,

3. podstawy prawnej ustawienia przedmiotowego oznakowania, w tym wskazanie dokumentu stanowiącego podstawę jego wprowadzenia oraz wskazanie aktu, decyzji lub procedury, na podstawie której zarządca drogi umieścił tabliczkę informacyjną poza zatwierdzoną organizacją ruchu,

4. jednoznacznego wskazania, czy na wskazanym odcinku droga, którą poruszają się kierujący, jest formalnie oznaczona jako droga podporządkowana albo droga z pierwszeństwem,

5. kopii fragmentu planu organizacji ruchu albo schematu skrzyżowania obejmującego to miejsce.

Wnioskodawca wskazał, że nie wskazano również wprost, czy dokumentacja organizacji ruchu dla tego miejsca w ogóle istnieje, czy znajduje się w posiadaniu Organu, a jeżeli nie - kto nią dysponuje.

W ocenie wnioskodawcy dotychczas udzielona informacja w powyższym zakresie uniemożliwia ustalenie m.in:

- kto ma pierwszeństwo przejazdu na podanym skrzyżowaniu,

- czy postawiona przez zarządcę drogi, Gminę D. , tabliczka, nie wprowadza uczestników ruchu w błąd, co do pierwszeństwa,

- czy tabliczka, o której mowa w wniosku, ma jakiekolwiek oparcie w zatwierdzonej organizacji ruchu,

- czy istnieje dokument, na który można się w tej sprawie powołać.

Zdaniem wnioskodawcy wyjaśnienie nt. "braku skrajni’' i wadliwości technicznej skrzyżowana w żaden sposób nie zastępuje odpowiedzi na powyższe pytania. Informacje opisowe dotyczące warunków technicznych skrzyżowania (np. brak skrajni) nie zastępują udostępnienia formalnej podstawy prawnej oraz dokumentów potwierdzających zatwierdzenie organizacji ruchu. Jeżeli celem było faktyczne uregulowanie pierwszeństwa, należy wskazać formalną i legalną podstawę takiego działania, a nie poprzestawać na opisowym uzasadnieniu.

Wnioskodawca wskazał, że oczekuje uzupełnienia odpowiedzi w ustawowym terminie, poprzez odniesienie się do wszystkich punktów wniosku z dnia 20 marca 2026 r., które pozostały bez odpowiedzi - a zostały wskazane powyżej. Jeżeli dokumentacja nie istnieje lub nie znajduje się w posiadaniu urzędu, poprosił o jednoznaczne stwierdzenie tego faktu. Pismem z 10 kwietnia 2026 r, organ zawiadomił wnioskodawcę, że informacja publiczna objęta wnioskiem z 1 kwietnia 2026 r. nie może zostać udostępniona w ustawowym terminie 14 dni i zostanie udostępniona dnia 1 czerwca 2026 r.

Pismem z 25 maja 2026 r. znak: [...] Wójt udzielił odpowiedzi na wniosek z 1 kwietnia 2026 r. w sprawie oznakowania drogi w rejonie ul. [...]/[...] m. B. .

W ww. piśmie poinformował, że po konsultacji z zarządzającym ruchem Starostą [...] i poddaniu analizie zasadności umieszczonej tabliczki przed krzyżówką ul. [...] i ul. [...] o treści "Zachowaj ostrożność! Jedziesz drogą podporządkowaną" została podjęta jednoznaczna decyzja o usunięciu tabliczki. Umieszczona tabliczka miała za zadania poprawę bezpieczeństwa, jednak jej zastosowanie nie było zgodne z obowiązującymi przepisami i stąd nakaz o usunięciu. Demontaż tabliczki zostanie wykonany do końca miesiąca maja 2026 roku.

Następnie, odpowiadając na pytania zawarte we wniosku wskazał, że w związku, iż omawiane skrzyżowanie znajduje się w strefie zamieszkania oznakowanej znakiem D-40, zgodnie z obowiązującymi przepisami dla strefy oznakowanej jako "strefa zamieszkania" wszystkie skrzyżowania są bezwzględnie równorzędne, o ile znaki drogowe nie stanowią inaczej. Oznaczało, że pierwszeństwo ma zawsze pojazd nadjeżdżający z prawej strony (zasada prawej ręki). Ustępuje się wszystkim pojazdom (również rowerom} nadjeżdżającym z prawej strony. Na skrzyżowaniach wewnątrz strefy nie stosuje się znaku "droga z pierwszeństwem" ani "ustąp pierwszeństwa". Dlatego też brak jest znaków tego typu w obrębie skrzyżowania.

Powyższa odpowiedź Organu została skutecznie doręczona wnioskodawcy 1 lipca 2026 r.

Pismem z 9 czerwca 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność wójta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z 1 kwietnia 2026 r.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności wójta; 2) zobowiązanie wójta do załatwienia sprawy

i udostępnienia żądanej informacji publicznej; 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 1 kwietnia 2026 r. przesłał do Urzędu Gminy drogą elektroniczną pismo stanowiące odpowiedź na niepełną realizację wniosku o udostępnienie informacji publicznej, prowadzonego pod znakiem [...]

Organ potraktował pismo z 1 kwietnia 2026 r. jako odrębną sprawę z zakresu dostępu do informacji publicznej. Pismem z 14 kwietnia 2026 r. organ poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 1 czerwca 2026 r.

Pomimo upływu terminu wskazanego przez organ do dnia wniesienia niniejszej skargi skarżącemu nie udostępniono żądanych informacji publicznych ani nie wydano decyzji o odmowie ich udostępnienia. Przedmiotem wniosku były informacje dotyczące organizacji ruchu drogowego oraz dokumentacja stanowiąca podstawę wprowadzenia / zmiany oznakowania drogowego we wskazanej lokalizacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej oraz o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca, a ewentualne nieterminowe doręczenie odpowiedzi nastąpiło bez rażącego naruszenia prawa.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność zgromadzenia i przetworzenia obszernego materiału dowodowego, organ - działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - pismem z dnia 10 kwietnia 2026 r. (wysłanym w dniu 14 kwietnia 2026 r. godz. 15:06 korespondencją elektroniczną na adres e-mail) skutecznie przedłużył termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek z 1 kwietnia 2026 r. do dnia 1 czerwca 2026 r. Skarżący został o tym prawidłowo powiadomiony.

Organ wskazał, że podjął niezwłoczne działania w celu merytorycznego załatwienia wniosku. Odpowiedź została przygotowana, zaakceptowana i podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym w wyznaczonym terminie. W dniu 25 maja 2026 r. o godzinie 11:48 pracownik Urzędu podjął próbę wysyłki gotowej informacji publicznej na wskazany przez skarżącego adres e-mail.

Podczas wprowadzania danych teleadresowych doszło do niezamierzonej i niezawinionej omyłki pisarskiej w adresie e-mail odbiorcy (pominięcie cyfr "06"). Co kluczowe w niniejszej sprawie, system poczty elektronicznej Urzędu Gminy D. nie wygenerował żadnego automatycznego komunikatu o błędzie dostarczenia wiadomości (brak tzw. zwrotu Mailer-Daemon). W związku z tym, pracownik oraz organ działali

w pełnym, usprawiedliwionym okolicznościami przekonaniu, że informacja publiczna została skutecznie i terminowo doręczona adresatowi, a sprawa została zamknięta. Organ wskazał, że skarżący nie interweniował do Urzędu w okresie od 02 czerwca do 08 czerwca 2026 roku na brak odpowiedzi w sprawie wniosku o informację publiczną.

Po wpłynięciu pisemnej skargi w dniu 9 czerwca 2026 r. organ podjął niezwłoczne czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Niezwłocznie po powzięciu informacji, że skarżący nie otrzymał wiadomości, organ podjął natychmiastowe działania naprawcze:

W dniu 10 czerwca 2026 r., ponowiono wysyłkę wiadomości e-mail (z dnia

25 maja 2026 r.) z pominięciem systemu EZD na prawidłowy adres e-mail wraz z oficjalnym wyjaśnieniem sytuacji i kompletem załączników.

2. Z uwagi na brak potwierdzenia odbioru korespondencji elektronicznej z dnia 10 czerwca 2026 r., w celu uzyskania bezwzględnej pewności doręczenia, w dniu 29 czerwca 2026 r. organ nadal pełną dokumentację wraz z pismem przewodnim z dnia 24 czerwca 2026 r. (odpowiedź merytoryczną wraz z chronologicznymi wydrukami z systemu pocztowego) drogą tradycyjną - listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres zamieszkania Skarżącego wskazany w skardze.

W świetle powyższego – w ocenie Organu należy uznać, że wniosek skarżącego został w całości i bezwzględnie zrealizowany. Chwilowe opóźnienie w fizycznym doręczeniu odpowiedzi nie wynikało z opieszałości, bezczynności, złej woli czy lekceważenia obowiązków przez Wójta. Było ono wyłącznie następstwem błędu technicznego systemu teleinformatycznego, który nie zasygnalizował niedostarczenia wiadomości z dnia 25 maja 2026 r

W niniejszej sprawie Organ w swojej ocenie podjął realne czynności zmierzające do załatwienia sprawy w terminie, a po ujawnieniu błędu technicznego natychmiast go naprawił. Ponieważ informacja publiczna została skarżącemu ostatecznie doręczona przed rozpatrzeniem skargi przez Sąd, postępowanie w zakresie bezczynności stało się bezprzedmiotowe, a ewentualne uchybienie terminowi nie nosi cech rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność wójta.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź też uchyla się od wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym, na podmiocie zobowiązanym spoczywał obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy Wójt popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 1 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Ww. wniosek obejmował udostępnienie konkretnych dokumentów oraz udzielenie odpowiedzi na konkretnie zadane pytania, tj.: 1. kopii lub skanu projektu stałej albo czasowej organizacji ruchu obejmującego wskazane miejsce; 2. daty zatwierdzenia organizacji ruchu oraz organu, który jej dokonał; 3. podstawy prawnej ustawienia przedmiotowego oznakowania, w tym wskazanie dokumentu stanowiącego podstawę jego wprowadzenia oraz wskazanie aktu, decyzji lub procedury, na podstawie której zarządca drogi umieścił tabliczkę informacyjną poza zatwierdzoną organizacją ruchu; 4. jednoznacznego wskazania, czy na wskazanym odcinku droga, którą poruszają się kierujący, jest formalnie oznaczona jako droga podporządkowana albo droga z pierwszeństwem; 5. kopii fragmentu planu organizacji ruchu albo schematu skrzyżowania obejmującego to miejsce.

Wskazania zatem wymaga, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi.

Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Rozszerzenie tej definicji zawiera art. 6 u.d.i.p. zawierając katalog informacji, które należy kwalifikować jako informację publiczną, która co do zasady podlega udostępnieniu. Nie jest to katalog zamknięty, gdyż wszelkie informacje spełniające cechy wskazanej już definicji winny być traktowane jako informacja publiczna. Istotne jest także, że informacja publiczna odnosi się do określonych faktów, obiektywnie istniejącym stanie rzeczy. Nie mieszczą się w tym pojęciu opinie czy oceny, wniosek o udzielenie informacji nie może też zmierzać do inicjowania działań. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest też możliwe domaganie się od organu wytłumaczenia podjętych działań czy zaniechań, a tym bardziej wyjaśnienie motywów działania innych organów (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 37/24). W pojęciu informacji publicznej nie będą się mieściły o zamierzeniach, jeśli nie zostały one utrwalone w jakiejkolwiek formie. Zatem pytania dotyczące ewentualnych planów czy zamierzeń przybiorą cechy informacji, jeśli mają umocowanie w dokumentach lub innych utrwalonych nośnikach.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:

1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;

2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać:

1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej;

5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać w pierwszej kolejności należy, że zapytania skarżącego sformułowane we wniosku o udostepnienie informacji publicznej zasadniczo dotyczą realizacji polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego i związanych z tym zadań organów samorządu terytorialnego, a zatem działań, o których mowa art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 lit. c u.d.i.p., a więc co do zasady podlegają udostępnieniu. Mając zatem na uwadze, że przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie była informacja o sprawach publicznych (czego organ nie kwestionuje) uznać należy, że już na tej podstawie właściwy organ zobowiązany był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie i na zasadach określonych przepisami u.d.i.p.

Na podstawie akt sprawy Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego nie został rozpoznany w ustawowym terminie, a zatem organ dopuścił się bezczynności. Wniosek do organu wpłynął 1 kwietnia 2026 r., a skoro organ 10 kwietnia 2026 r. skutecznie powiadomił wnioskodawcę o przedłużeniu rozpoznania wniosku do 1 czerwca 2026 r., to organ winien załatwić wniosek w tym terminie, tj. do 1 czerwca 2026 r. Przy tym załatwienie w terminie oznacza otrzymanie odpowiedzi na wniosek przez wnioskodawcę, a nie zaś próba (nieskuteczna) wyekspediowania pisma.

Tymczasem odpowiedź na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej została udzielona skarżącemu i dotarła do niego 1 lipca 2026 r., a zatem z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu, o którym mowa art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz terminu 2 miesięcy, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Brak reakcji organu w ustawowym terminie skutkuje zatem stwierdzeniem bezczynności organu.

Po drugie w ocenie Sądu, organ udzielił odpowiedzi nieadekwatnej do wniosku skarżącego. Jak wyżej wskazano treść wniosku obejmowała 5 punktów dotyczących dokumentów jak i udzielenia konkretnych informacji na zadane pytania. Odpowiedź organu obejmuje ogólne twierdzenia związane z oznakowaniem miejsca wskazanego we wniosku, dotyczy ogólnych warunków technicznych skrzyżowania. Skarżącemu nie została zatem udzielona informacja publiczna w żądanej formie objętej pytaniami od 1 -5 we wniosku z 1 kwietnia 2026 r. Wnioskodawca wyraźnie wskazywał, że oczekuje uzupełnienia odpowiedzi, w ustawowym terminie, poprzez odniesienie się do wszystkich punktów wniosku.

W rezultacie stwierdzić należy, iż skarżącemu nie udostępniono w terminie wynikającym z u.d.i.p. (art. 13 ust. 1 i 2) wszystkich informacji publicznych wskazanych w powyższym piśmie z dnia 1 kwietnia 2026 r., jak również nie poinformowano zwykłym pismem o braku posiadania takich informacji. Organ pozostaje zatem w tym zakresie

w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku strony z dnia 1 kwietnia 2026 r.

Przedstawienie informacji publicznej innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, nieadekwatnej do treści wniosku, niepełnej (częściowej), co ma miejsce w realiach rozpatrywanej sprawy, czyni w pełni zasadnym zarzut bezczynności organu, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 161/12, LEX nr 1264582 oraz z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, LEX nr 1356989, a także wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 35/13, LEX nr 1352000).

W sprawie nie budzi zatem wątpliwości, że w dacie wniesienia skargi jak i w dacie orzekania przez tutejszy Sąd, organ pozostawał w bezczynności w zakresie wskazanym przez skarżącego. Wniosek skarżącego powinien zostać rozpoznany w pełnym zakresie i w żądanej formie poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno-technicznej, z dokonaniem znajdującej uzasadnienie w przepisach prawa ewentualnej anonimizacji kopii dokumentów.

Skoro więc wniosek skarżącego z 1 kwietnia 2026 r. nie został rozpatrzony prawidłowo Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Wójta do rozpatrzenia tego wniosku w pełnym zakresie i w oczekiwanej formie,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami,

o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku.

W konsekwencji wskazanych okoliczności organ dopuścił się bezczynności

w rozpoznaniu wniosku skarżącego o czym Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Działając zaś na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III wyroku). Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie przejawił złej woli ani lekceważenia strony. W rozpoznawanej sprawie załatwił ostatecznie wniosek, a opóźnienie w jego załatwieniu było znaczne (30 dni), jednakże nie można dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Zważyć tymczasem należy, że nieudostępnienia w terminie wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu, czy lekceważenia. Jednak błędne wpisanie adresu mailowego strony przez pracownika gminy czy też brak wygenerowania przez system poczty elektronicznej organu informacji o tym, że wystąpił błąd w dostarczeniu wiadomości obciąża organ, który jest za te okoliczności odpowiedzialny, co dotyczy zarówno prawidłowości działania swojego pracownika, jak i prawidłowości działania systemów używanych do wysyłania poczty elektronicznej. Nadto powyższe okoliczności nie zmieniają faktu, że strona nie uzyskała żądanej informacji w ustawowym terminie, a zatem organ pozostawał w bezczynności. Co prawda z akt sprawy wynika, że po wpłynięciu skargi organ próbował wyjaśnić zaistniałą sytuację, podjął czynności naprawcze i udzielił odpowiedzi, jednocześnie jednak bezczynność nadal pozostała w wyniku niepełnej odpowiedzi na wniosek. Zatem opóźnione przesłanie niepełnej informacji stronie nie zakończyło stanu bezczynności organu, jak również spowodowało iż sąd zobligowany był zarówno do jego stwierdzenia, jak i zobowiązania organu do załatwienia wniosku.

W przedmiocie kosztów postępowania sądowego należnych skarżącego od organu Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku, mając na względzie dyspozycję art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada równowartości uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi (100 zł).

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl.