Zasiłek po ponownej rejestracji wliczony w 365 dni. Sąd oddalił skargę bezrobotnej

Zaskarżoną decyzją z dnia 3 lutego 2026 r. nr PS-II.8641.1.2026.KW Wojewoda Podlaski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Starosty Sokólskiego z dnia 22 grudnia 2025 r. nr 353/12/25 orzekającej o utracie przez ww. prawa do zasiłku od dnia 21.12.2025 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Organ I instancji na podstawie art. 38 ust.1 pkt 14 lit. d, art. 433, art. 436 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, art. 73 ust. 1, 3, 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 214 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez J. B. prawa do zasiłku od dnia 21.12.2025 r. Swoje rozstrzygnięcie uzasadnił tym, że upłynął określony w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, maksymalny okres jego pobierania.

Od powyższej decyzji J. B. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie powyższej decyzji uzasadniając, iż od ostatniej rejestracji w dniu 07.01.2025 r. aktywnie poszukuje zatrudnienia.

Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 3 lutego 2026 r. nr PS-II.8641.1.2026.KW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając wszystkie ustalenia organu I instancji za prawidłowe.

W uzasadnieniu swego stanowiska podkreślił, że w opisanym stanie faktycznym, J. B. zarejestrowała się (po raz pierwszy) w Powiatowym Urzędzie Pracy w Sokółce w dniu 09.09.2024 r. i z tym dniem na mocy decyzji organu zatrudnienia z dnia 10.09.2024 r. Nr 197/09/24 (na podstawie art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 2 i art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) została uznana za osobę bezrobotną oraz przyznano jej prawo do zasiłku od ww. daty w wysokości: 1 329,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, a następnie w wysokości 1 044,20 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Zainteresowana nie składała odwołania od powyższej decyzji Starosty Sokólskiego, zatem stała się ona ostateczna wraz z upływem terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z załączoną do akt sprawy Indywidualną kartą wypłat zasiłku J. B. zasiłek dla bezrobotnych został wypłacony za okres od 09.09.2024 r. do 25.09.2024 r., tj. 17 dni. Z uwagi na podjęcie przez zainteresowaną w dniu 26.09.2024 r. zatrudnienia, Starosta Sokólski decyzją z dnia 07.10.2024 r. nr 79/10/24 orzekł o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26.09.2024 r. Zainteresowana nie składała odwołania od powyższej decyzji Starosty Sokólskiego, zatem stała się ona ostateczna wraz z upływem terminu do wniesienia odwołania.

W dniu 07.01.2025 r. zainteresowana ponownie zarejestrowała się jako bezrobotna. W związku z powyższym decyzją Starosty Sokólskiego z dnia 21.01.2025 r. znak: ZE.6120.265.2025.AK uznano stronę za osobę bezrobotną z dniem 07.01.2025 r. oraz przyznano jej prawo do zasiłku z dniem 07.01.2025 r. (tj. z dniem rejestracji w urzędzie pracy na okres uzupełniający z uwzględnieniem art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Zainteresowana również od tej decyzji nie składała odwołania.

Zgodnie z załączoną do akt sprawy Indywidualną Kartą Wypłat Zasiłku Pani J. B. potwierdzającą wypłaty świadczeń za 2025 r. - zasiłek dla bezrobotnych został wypłacony za okres od 07.01.2025 r. do 20.12.2025 r. (348 dni).

W dniu 22.12.2025r. decyzją Nr 354/12/25 organ zatrudnienia orzekł o utracie przez Panią J. B. prawa do zasiłku od dnia 21.12.2025 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W tym zakresie organ odwoławczy przytoczył w uzasadnieniu decyzji przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a oraz art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wskazał także, że zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 29 września 2023 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2023 r., poz. 1058), stopa bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w Sokółce (powiat sokólski) w dniu 30 czerwca 2023 r. czyli roku poprzedzającego dzień nabycia przez zainteresowaną prawa do zasiłku (pierwsza rejestracja – 09.09.2024 r.) wynosiła 11%, zaś przeciętna stopa bezrobocia w kraju wynosiła 5,1%, (a więc stopa bezrobocia na obszarze działania PUP w Sokółce - powiat sokólski) przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.

Jak wynikało z załączonych akt sprawy, J. B. w dniu rejestracji w PUP zamieszkiwała w Sokółce (powiat sokólski), zatem spełniała przesłanki z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. ustawy, do pobierania zasiłku przez okres 365 dni. W związku z powyższym organ I instancji przyznał stronie zasiłek dla bezrobotnych na okres 365 dni.

W myśl natomiast przepisu art. 73 ust. 5 ustawy bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w trakcie pierwszej rejestracji strony jako osoba bezrobotna (pod rządami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) słusznie przyznał stronie zasiłek dla bezrobotnych na okres 365 dni, wypłacił tenże zasiłek za okres 17 dni, a następnie po ponownej rejestracji zainteresowanej jako osoba bezrobotna w dniu 07.01.2025 r. – ponownie przyznał stronie status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku z dniem 07.01.2025 r. na okres uzupełniający (zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia). Okres ten (348 dni) upłynął w dniu 20.12.2025 r., bowiem stanowił uzupełnienie wcześniej pobranego świadczenia zasiłkowego w ilości 17 dni (17+348=365 dni) – zatem od dnia 21.12.2025 r. nastąpiła utrata prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody Podlaskiego wniosła J. B. wnosząc o uchylenie powyższej decyzji z dnia 03.02.2026 r. i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca zarzuca w skardze instytucjom stojącym na straży przepisów dotyczących rynku pracy niezaangażowanie, brak kompetencji, a także nieumiejętne korzystanie z przepisów prawa pracy. Podkreśla, że decyzja nie zawiera podpisu, ani pieczątki i potwierdzenia odbioru jej odwołania. Dodatkowo żąda rekompensaty niezależnej od zatrudnienia w wysokości 9 000 zł, w formie comiesięcznych wypłat nieokreślonych w czasie, z powodu poniesionej straty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podlaski wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Podlaskiego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty Sokólskiego z dnia 22 grudnia 2025 r. orzekającej o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku od dnia 21.12.2025 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku.

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r., poz. 214 ze zm.) – dalej: "u.p.z.i.r.p.". przy czym w tym zakresie należy wskazać, że stosowanie tych przepisów wynikało z treści art. 436 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. 2025 r., poz. 620 z późn. zm.), który wskazał, że zasiłki, stypendia i dodatki aktywizacyjne przyznane przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane w wysokości i przez okresy wynikające z dotychczasowych przepisów (tj. zapisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która utraciła moc z dniem 31.05.2025 r.). W sprawie zatem miały zastosowanie stare przepisy.

Przede wszystkim wskazać należy, że kwestie związane z przyznawaniem świadczeń dla osób bezrobotnych regulowane są w rozdziale 15 powołanej wyżej u.p.z.r.p. pt. "Świadczenia dla bezrobotnych". Decydujące znaczenie dla określenia prawa do zasiłku ma art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a) u.p.z.i.r.p., zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

W świetle powyższego nie może być wątpliwości co do tego, że zasadą jest, iż bezrobotny powinien udokumentować wymagany przez przepisy okres uprawniający go do zasiłku (o którym mowa w art. 71 u.p.z.i.r.p.), w dniu dokonania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy.

Ustawodawca szczegółowo unormował również okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, które zostały określone w art. 73 ust. 1 u.p.z.i.r.p. Zgodnie z tym przepisem okres pobierania zasiłku wynosi

1) 180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju;

2) 365 dni - dla bezrobotnych:

a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub

c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub

d) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.

Nie może przy tym ujść uwadze i to, że stosownie do treści Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 29 września 2023 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2023 r., poz. 1058), stopa bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w Sokółce (powiat sokólski) w dniu 30 czerwca 2023 r. czyli roku poprzedzającego dzień nabycia przez zainteresowaną prawa do zasiłku (pierwsza rejestracja – 09.09.2024 r.) wynosiła 11%, zaś przeciętna stopa bezrobocia w kraju wynosiła 5,1%, (a więc stopa bezrobocia na obszarze działania PUP w Sokółce - powiat sokólski) przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. A to z kolei oznacza, że bezrobotni rejestrujący się na obszarze powiatu sokólskiego – a więc również strona skarżąca - mogli uzyskać zasiłek na okres 365 dni, co też miało miejsce w sprawie.

Natomiast istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny, czy zasadnie organ I instancji orzekł o utracie przez stronę skarżącą prawa do zasiłku od dnia 21 grudnia 2025 r., z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, a organ odwoławczy zaskarżoną decyzją w pełni to zaaprobował.

Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 5 u.p.z.i.r.p. bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.

Podsumowując, podzielić należy stanowisko organu II instancji (co opisano wyżej), że w trakcie pierwszej rejestracji strony jako osoba bezrobotna (pod rządami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) słusznie organ I instancji przyznał stronie zasiłek dla bezrobotnych na okres 365 dni, wypłacił tenże zasiłek za okres 17 dni (od 9.09.2024 r. do 25.09.2024 r.) z uwagi na podjęcie zatrudnienia w dniu 26.09.2024 r. W związku z powyższym Starosta Sokólski decyzją z dnia 07.10.2024 r. nr 79/10/24 orzekł o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26.09.2024 r. Następnie po ponownej rejestracji zainteresowanej jako osoba bezrobotna w dniu 07.01.2025 r. – ponownie decyzją z dnia 21.01.2025 r. przyznał stronie status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku z dniem 07.01.2025 r. na okres uzupełniający (zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy). Okres ten (348 dni) upłynął w dniu 20.12.2025 r., bowiem stanowił uzupełnienie wcześniej pobranego świadczenia zasiłkowego w ilości 17 dni (17+348=365 dni) - zatem od dnia 21.12.2025 r. nastąpiła utrata prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

Podkreślić przy tym należy, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 73 ust. 1 i 5 u.p.z.i.r.p. jest tzw. decyzją związaną. Oznacza to, iż po stwierdzeniu określonego stanu faktycznego, jak w niniejszej sprawie upływu maksymalnego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych – organ administracji publicznej nie ma możliwości swobodnego wyboru rodzaju rozstrzygnięcia, tylko jest zobowiązany zachować się tak jak nakazują mu przepisy prawa, tj. orzec o utracie prawa do zasiłku. Ponadto, co jest ważne, nie ma również możliwości wydłużania okresu uprawniającego do pobierania zasiłku w zależności od indywidualnej sytuacji.

W ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowej interpretacji przywołanego powyżej przepisu uznając, że skarżąca utraciła prawo do zasiłku po upływie maksymalnego ustawowego okresu jego pobierania. Jednocześnie wskazać należy, że ustanowienie przez ustawodawcę określonego terminu jako materialnoprawnego ma na celu ukształtowanie konkretnej sytuacji prawnej w określonym czasie, czego po jego upływie nie będzie można osiągnąć. Terminy materialnoprawne ustanawiane są dla zapewnienia stabilności stosunków prawnych. Pewności prawa i równości wobec niego. W przedmiotowej sprawie jest to termin 365 dni uprawniający do pobierania zasiłku. Po tym czasie prawo do zasiłku niejako wygasa, zostaje ono utracone z mocy prawa (ex lege).

W piśmiennictwie prawniczym podkreśla się równocześnie, że w odniesieniu do prawa administracyjnego stanowisko to należy uzupełnić stwierdzeniem, że w prawie administracyjnym chodzi nie tylko o wygaśnięcie prawa podmiotowego lub niemożność jego realizacji przez jednostkę na skutek upływu terminu, lecz również – w związku z tym, że normy prawa administracyjnego nadają organom administracji publicznej prawo dokonywania czynności prawnych w ramach przyznanych kompetencji – o niemożność realizacji kompetencji przez organ w przypadku, gdy upłynie termin materialnoprawny. Innymi słowy, konkretyzacja normy prawa administracyjnego przestaje być dopuszczalna, gdy upłynie ustanowiony dla niej materialny termin zamieszczony w przepisie dotyczącym organu administracji publicznej. Uchybienie terminu materialnego powoduje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 26 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 930/92, Radca Prawny 1994, Nr 3, s. 80).

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji nie uchybiły obowiązującym przepisom prawa i działając w zakresie związania administracyjnego miały podstawy do podjęcia decyzji o utracie prawa do zasiłku od dnia 21.12.2025 r. Co niezwykle istotne, organy orzekające w sprawie nie tylko przedstawiły zebrany w sprawie materiał dowody, udokumentowały okres pobierania zasiłku przez skarżącą, którego skarżąca de facto nie zakwestionowała, ale również rozważyły jego moc dowodową, a w jego wyniku doszły do przekonania, że spełnione zostały przesłanki zastosowania danej normy w sprawie. Stan faktyczny sprawy nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Kwestia ustaleń faktycznych bezspornie wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia i nie pozostaje w sferze domniemań. Bezspornym jest, że strona skarżącą nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych na 365 dni. Prawo to nie jest jednak prawem nieskończonym w czasie, nieokreślonym. Ustawodawca zakreślił bowiem czas jego trwania w przytoczonym powyżej już art. 73 ust. 1 ustawy. Nie pozostawiając jego adresatom, tak stronie jak i organowi żadnego luzu decyzyjnego co do jego określenia, a tym samym trwania, expressis verbis stanowiąc kiedy przysługuje 180 dni zasiłku, a kiedy 365 dni, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym brak było podstaw do stwierdzenia, że organy administracji publicznej przekroczyły granice uznania. Jednocześnie Sąd z urzędu nie dopatrzył się w przeprowadzonym postępowaniu i jego wyniku uchybień mogących prowadzić do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia.

Jakkolwiek rozumiejąc trudną sytuację strony skarżącej, która podnosi że aktywnie poszukuje pracy przypomnieć należy, że sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji, gdyż podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Toteż, jak wskazano powyżej, sąd ten nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa, to nie sposób przy tym w konsekwencji następujących po sobie zdarzeń nie zgodzić się z powyższej wyrażoną oceną organów zatrudnienia. Sąd przy tym nie dopatrzył się aby organom można było zarzucić niezaangażowanie, brak kompetencji czy też nieumiejętne korzystanie z przepisów prawa.

Na zakończenie powtórzenia i podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu objętej skargą decyzji, w sposób wyczerpujący przedstawiono ustalenia stanu faktycznego, których – co do meritum – strona nie zanegowała, wskazano okoliczności, które stały się podstawą rozstrzygnięcia, oraz dokonano prawidłowej interpretacji ich treści. Organ drugoinstancyjny odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Ponadto dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 i 108 Kpa przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Weryfikując postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Sąd nie stwierdził nadto naruszenia innych niewymienionych przepisów prawa materialnego i procesowego, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie podkreślenia wymaga także, że środki finansowe będące przedmiotem sporu pochodzą ze środków publicznych a zatem nie może budzić wątpliwości, że sposób ich wykorzystania musi być pod szczególną kontrolą, a wydatkowanie ich podlega rygorom wydatkowania środków budżetowych. W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przekazane środki nie tracą swego publicznoprawnego charakteru (np. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt FPS 6/02, publ. ONSA 2003/1, poz. 8). Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca zarówno w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1483 ze zm.), jak i w ustawie z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (tekst. jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1484 ze zm.), w sposób jednoznaczny, unormował zasady gospodarowania środkami publicznymi. Wskazując przy tym, że prawidłowość gospodarowania nimi podlega ochronie określonej m.in. regulacjami normującymi odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, których notabene strona nie tylko nie zanegowała ale też skutecznie nie podważyła. Równocześnie zaznaczenia wymaga, iż sam fakt niezadowolenia, czy to z treści decyzji organu, czy sposobu załatwienia przez ten organ sprawy nie daje w przedmiotowej sprawie podstaw do uznania, że organ nie wykonał czegoś do czego był zobowiązany, albo wykonał to wadliwie. Tym samym brak jest podstaw do przyznania rekompensaty w kwocie 9.000 zł, która nie ma swojego umocowania w przepisach prawa.

Dodatkowo odnosząc się do zarzutu braku podpisu na otrzymanej przez skarżącą decyzji Wojewody, podkreślić należy, iż zgodnie z art. 4 ust 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2320 z późn. zm.) podmiot publiczny doręcza korespondencję wymagającą uzyskania potwierdzenia jej nadania lub odbioru z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych. W tym zakresie organ w odpowiedzi na skargę przytoczył stosowne przepisy mające zastosowanie w sprawie. Zaskarżona decyzja Wojewody Podlaskiego z dnia 03.02.2026 r. znak: PS-II.8641.1.2026.KW została nadana za pomocą publicznej usługi hybrydowej (PUH). W powyższej usłudze, dokument elektroniczny zostaje wydrukowany i przesyłany listem do odbiorców, którzy nie mają skrzynki do e-Doręczeń. Odbywa się to w sposób zautomatyzowany, który zapewnia ochronę tajemnicy pocztowej na każdym etapie realizacji usługi. W związku z tym umożliwia wysyłkę pisma w formie elektronicznej, która jest drukowana i dostarczana fizycznie przez Pocztę Polską. W tym zakresie organ zatem działał na podstawie przepisów prawa i nie uchybił wskazanym tam procedurom.

Sąd uznał, że w toku postępowania administracyjnego zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, a nadto prawidłowo go oceniono, uzasadniając przy tym w sposób przekonywujący zajęte w sprawie stanowisko. Zatem zaskarżona decyzja nie zapadła z przekroczeniem ram uznania administracyjnego i odpowiada prawu.

W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.

Barbara Romanczuk Elżbieta Lemańska Marta Joanna Czubkowska