Gmina odprowadzała wody opadowe ponad rok bez pozwolenia, sąd oddalił jej skargę na karę

Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. (dalej: "organ I instancji"), decyzją z dnia 17 grudnia 2025 r., nr [...], działając na podstawie m.in. art. 472aa ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 960 z późn. zm., w skrócie: "Pw") oraz art. 104, art. 189a i art. 189b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), wymierzył Gminie Miasta T.(dalej: "Skarżąca"), administracyjną karę pieniężną za okres III kwartału 2024 roku w wysokości 12 185,- zł., za usługę wodną polegającą na odprowadzeniu za pośrednictwem trzech istniejących wylotów PW11, PW13 i PW16 do wód powierzchniowych potoku [...], wód opadowych pochodzących z terenów dzielnicy [...] oraz terenów przemysłowych [...] w T., ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast bez odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego.

W dniu 4 listopada 2024 r. do organu I instancji wpłynęło oświadczenie Skarżącej z dnia 29 października 2024 r. w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za okres III kwartału 2024 r., w którym podała ilość odprowadzanych z terenów uszczelnionych do wód - za pośrednictwem wylotów PW13 i PW16 bez urządzeń retencjonowania wody oraz wylotu PW11 za pomocą urządzeń retencjonowanych - wód opadowych lub roztopowych w granicach administracyjnych miast bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

Informacją z dnia 21 listopada 2024 r. organ I instancji ustalił opłatę zmienną w wysokości 2 437,- zł. za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, która została uiszczona w całości.

Organ I instancji w dniu 23 września 2025 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego oraz wezwał do złożenia wyjaśnień.

W toku postępowania ustalił, że do dnia 4 grudnia 2023 r. Skarżąca legitymowała się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym i przed upływem ważności tego pozwolenia była zobligowana wystąpić z wnioskiem o jego przedłużenie lub o wydanie nowego pozwolenia bądź zaprzestać korzystania z przedmiotowej usługi wodnej.

W dniu 27 sierpnia 2024 r. (data wpływu do organu I instancji) Skarżąca pismem z dnia 1 lipca 2023 r. złożyła wniosek o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, a wobec jego braków formalnych, pismem z dnia 17 października 2024 r. została wezwana do jego uzupełnienia, co uczyniła pismem z dnia 28 października 2024 r. (data wpływu do organu I instancji 5 listopada 2024 r.).

Organ I instancji pismem z dnia 13 listopada 2024 r. poinformował o wszczęciu postępowania w tej sprawie i nowe pozwolenie wodnoprawne w zakresie wylotów PW13 i PW16, podlegających właściwości organu I instancji, zostało udzielone Skarżącej decyzją z dnia 16 grudnia 2024 r., która stała się ostateczna w dniu 11 stycznia 2025 r.

Wniosek Skarżącej w zakresie wylotu PW11 stał się przedmiotem odrębnego postępowania, bowiem jest on położony na terenie zamkniętym, w rozumieniu Decyzji nr 14 Ministra Infrastruktury, co zgodnie z art. 397 ust. 3 pkt 1 lit. a) Pw, skutkuje właściwością Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. (dalej: "Dyrektor RZGW").

Skarżąca w sprawie wymierzenia kary pieniężnej nie skorzystała z prawa zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Organ I instancji uznał, że zaistniały przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej zgodnie z art. 472aa ust. 1 pkt 2 Pw, bowiem administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 Pw korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. Do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu dochodzi, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (art. 189f §1 pkt 1 k.p.a.). Oba elementy tego przepisu, to jest znikoma waga naruszenia i zaprzestanie naruszania prawa, powinny wystąpić łącznie. Hierarchia wagi naruszeń prawa powinna być rozważana w zakresie: 1) naruszenie prawa nieistotne (które dla wartości podlegających ochronie nie wywołało negatywnych następstw rozumiane jako naruszenie o znikomej wadze); 2) naruszenie, które nie ma aż ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowania porządku prawnego jest istotne; 3) naruszenie kwalifikowane jako naruszenie o znaczącej wadze. Zarówno w sytuacji znikomej wagi naruszenia, ale bez zaprzestania dalszego naruszania prawa przez podmiot, jak i w sytuacji zaprzestania naruszeń, których waga jest wyższa niż znikoma, nie jest możliwe odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Zdaniem organu I instancji, dokonując oceny przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w postaci znikomej wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (takich jak: skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (w szczególności - czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), a decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez Pw. Mając na względzie rodzaje naruszenia prawa, o których mowa w art. 472aa ust. 1 pkt 2 Pw, zasadnym stało się przyjęcie, że ciężar gatunkowy naruszenia prawa polegający na korzystaniu z wód bez wymaganej zgody wodnoprawnej (pozwolenia wodnoprawnego, zgłoszenia wodnoprawnego, oceny wodnoprawnej) jest znaczący. Pozwolenie wodnoprawne oraz zgłoszenie wodnoprawne stanowią instrumenty zarządzania zasobami wodnymi, w których ustala się warunki korzystania z wód albo warunki wykonania czynności, robót lub urządzeń wodnych w celu ochrony zasobów wodnych, natomiast ocena wodnoprawna stanowi instrument zapewniający analizę i ocenę wpływu planowanej inwestycji lub działania na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, bez której istnieje ryzyko nieosiągnięcia tych celów. Celem obowiązujących przepisów, zastosowanych w niniejszej sprawie, jest ochrona interesu środowiska poprzez realizację zasady "zanieczyszczający płaci", która wynika z art. 9 Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22 grudnia 2000, s. 1 - 73 ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, s. 275 - 346). Natomiast Skarżąca kontynuowała korzystanie z wód bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego przez kilka miesięcy, a z wnioskiem o nowe wystąpiła dopiero po utracie mocy dotychczasowego. Tym samym nie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzania administracyjnej kary pieniężnej.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez brak jego zastosowania, a w konsekwencji nieuzasadniony brak odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy w przedmiotowej sprawie waga naruszenia prawa była znikoma, oraz art. 189e k.p.a., poprzez brak jego zastosowania, a w konsekwencji nieuzasadniony brak przyjęcia, że nie podlega ukaraniu, podczas gdy wykazała, że do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, bowiem przed upływem ważności dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego podjęła działania mające na celu uzyskanie nowego pozwolenia. Zgodnie z procedurą zamówień publicznych wszczęte zostało postępowanie przetargowe, które unieważniono z przyczyn niezależnych od zamawiającego, po czym natychmiast przystąpiono do ponownej procedury i wyłoniono wykonawcę dokumentacji jeszcze przed wygaśnięciem pozwolenia wodnoprawnego w dniu 4 grudnia 2023 r. Zaznaczyła, że jej pierwotny wniosek został rozdzielony na dwa różne postępowania prowadzone przez różne organy a nie przekazany w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Domagała się uchylenia decyzji organu I instancji i poprzestania na pouczeniu bez nałożenia administracyjnej kary pieniężnej ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor RZGW decyzją z dnia 12 lutego 2025 r., nr C.RUT.477.109.2025.ES, na podstawie art. 14 ust. 4 Pw i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 472aa ust. 1 pkt 2 i art. 472c ust. 3 Pw, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 17 grudnia 2025 r. Po przywołaniu stanu faktycznego sprawy oraz przepisów znajdujących w niej zastosowanie, zauważył, że celem omawianych regulacji jest zapewnienie skutecznej ochrony środowiska wodnego oraz kontrola nad procesami, które mogą wpływać na jakość wód powierzchniowych. Tymczasem Skarżąca ponad 12 miesięcy (od 5 grudnia 2023 r. do 10 stycznia 2025 r.) korzystała z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Skala czasowa i rodzaj naruszenia wykluczają uznanie go za "znikome". Brak pozwolenia nie może być usprawiedliwiony. Podjęte przez Skarżącą działania naprawcze były dokonane zbyt późno. Nawet przy zachowaniu należytej staranności w zakresie ochrony środowiska, brak formalnego pozwolenia oznacza naruszenie obowiązków prawnych. W odniesieniu do zarzutów odwołania wyjaśnił, że opłata zmienna jest należnością za faktyczne korzystanie z usługi wodnej, niezależnie od posiadania pozwolenia, natomiast kara administracyjna jest sankcją za naruszenie obowiązku prawnego - brak wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, zatem są to dwa odrębne instrumenty prawne. Ponadto, wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 472aa Pw ma charakter obligatoryjny, a przyjmowanie oświadczeń o wysokości opłaty zmiennej nie stanowi potwierdzenia legalności korzystania z usług wodnych bez pozwolenia, obowiązek ten wynika wprost z Pw i jest znany profesjonalnym uczestnikom obrotu. Wyjaśnił też, że przepisy przewidują możliwość nałożenia kary w okresie pięciu lat od naruszenia prawa, a nałożenie kary nie jest uzależnione od wcześniejszego upomnienia. Odpowiedzialność administracyjna - w szczególności w zakresie Pw - ma charakter obiektywny, a przesłanki odpowiedzialności zostały określone w sposób zamknięty. Przypomniał też, że brak negatywnego wpływu na środowisko nie wyklucza odpowiedzialności. Zaznaczył, że w toku postępowania administracyjnego oraz w uzasadnieniu odwołania Skarżąca nie powołała się na jakiekolwiek konkretne okoliczności przemawiające za znikomym charakterem naruszenia prawa.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła skargę, w której zarzuciła naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące uznaniem, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, podczas gdy wykazała, że zaprzestała naruszania prawa i wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej oraz waga naruszenia jest znikoma. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że faktyczny zakres korzystania z usługi wodnej od dnia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego nie uległ zmianie i posiada nowe pozwolenie wodnoprawne udzielone przed wszczęciem postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Z tego powodu, w chwili wydania przez organ I instancji decyzji ustał stan naruszenia prawa, poprzez uzyskanie nowego pozwolenia. W jej ocenie istnieją podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, a niedopełnienie przez nią obowiązku nie skutkowało zagrożeniem dla środowiska. Złożyła pierwszy wniosek o wydanie pozwolenia, który nie został przekazany do organu właściwego, dlatego ponownie tego dokonała. Zatem naruszenie miało charakter incydentalny i nieistotny z punktu widzenia dóbr chronionych przez przepisy Pw. Podkreśliła, że jest podmiotem, który zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zobowiązany do realizacji zadań własnych m.in. w zakresie ochrony środowiska oraz gospodarki wodnej. Tym samym, realizuje zadania w zakresie kategorii usług użyteczności publicznej, które są wykonywane dla dobra i bezpieczeństwa mieszkańców miasta. W kwestii braku zastosowania art. 189f k.p.a. Skarżąca podniosła, iż ocena wagi naruszenia powinna być dokonana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, a także tego, że udzielone jej pozwolenie wodnoprawne nie nakłada żadnych nowych obowiązków. W istocie więc korzystała i nadal korzysta z usługi wodnej na takich samych zasadach. Uchybienie ma zatem charakter stricte formalny i związane było wyłącznie z terminem uzyskania nowego pozwolenia. Dodała również, że nie prowadziła nowych działań, nie zwiększyła intensywności oddziaływania na wody co oznacza, że rzeczywisty stan korzystania z wód nie uległ zmianie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.

W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora RZGW z dnia 12 lutego 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 17 grudnia 2025 r.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji są przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960, dalej w skrócie, jak dotychczas: "Pw").

Tymczasem, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 389 pkt 1 Pw, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne. Jednym z rodzajów usług wodnych jest, stosownie do art. 35 ust. 3 pkt 7 Pw, odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, za które uiszcza się opłaty (por. art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) Pw).

Zgodnie z art. 270 ust. 1 Pw, opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej, zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych.

Stosownie do art. 472aa ust. 1 pkt 2 Pw administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 Pw, korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej.

W myśl art. 472aa ust. 2 Pw administracyjną karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy organ Wód Polskich, a w odniesieniu do Wód Polskich - minister właściwy do spraw gospodarki wodnej. W przypadku odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód - podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód (por. art. 472aa ust. 3 pkt 3 Pw).

Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast stanowi usługę wodną, z którą wiąże się obowiązek uiszczania opłaty stałej i opłaty zmiennej oraz obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Korzystanie z usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego sankcjonowane jest administracyjną karą pieniężną w wysokości pięciokrotności opłaty zmiennej, wyliczaną w oparciu o zasady wynikające z art. 472aa ust. 3 pkt 3 Pw.

W tym miejscu przypomnieć należy, że Sąd rozpoznawał już podobne sprawy z udziałem tych samych stron postępowania i dotyczące tego samego rodzaju usługi wodnej (por. wyroki z dnia 13 lutego 2026 r. w sprawach o sygn. akt II SA/Gl 1337/25, 1338/25 i 1339/25 oraz wyrok z dnia 23 lipca 2026 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 571/26). Została w nich wyrażona ocena prawna, którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własną.

Ustawodawca wprowadził zagrożenie karą wobec podmiotów, które wbrew obowiązkowi wprowadzają wody opadowe i roztopowe do określonych urządzeń wodnych bez pozwolenia wodnoprawnego. Przesłanka wymierzenia tej odpowiedzialności jest jedna, obiektywna bezprawność administracyjna. Nie ma tu znaczenia, kto takiego czynu się dopuścił oraz z jakich nastąpiło to przyczyn.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w pełni zaistniały w niej przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej.

Skarżąca wprowadzała do wód wody i roztopowe, ujęte w systemy kanalizacyjne. Okoliczność ta nie jest sporna. Nie jest sporna również wysokość wymierzonej kary, bowiem Skarżącej została przedstawiona informacja, od której nie złożyła reklamacji.

Jedyną sporną kwestią jest niewłaściwe, zdaniem Skarżącej, zastosowanie rozwiązania przewidzianego w art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. skutkujące uznaniem, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, podczas gdy wykazała, że waga naruszenia prawa jest znikoma i już zaprzestała naruszania prawa.

Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli (...) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Aby zastosować to rozwiązanie konieczne jest zaistnienie dwóch powyższych przesłanek, czyli waga naruszenia musi być znikoma i musi nastąpić skutek w postaci zaprzestania działalności nielegalnej.

W ocenie Sądu nie można w niniejszej sprawie mówić o znikomości naruszenia prawa. Wynika to przede wszystkim z konstrukcji przesłanki wymierzenia kary. Jest nią brak wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

Celem kary przewidzianej w art. 472aa Pw jest zapobieganie sytuacjom, gdy podmiot korzystający z wód czyni to bez wymaganego zezwolenia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Kolejnym argumentem uzasadniającym brak możliwości zastosowania w sprawie rozwiązania przewidzianego w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest stosunek Skarżącej do obowiązków wynikających z przepisów Pw.

Prawodawca wprowadził specjalne rozwiązanie dla podmiotów posiadających pozwolenia wodnoprawne, w celu ułatwienia im uniknięcia kary. Otóż zgodnie z art. 414 ust. 2 Pw, pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Skarżąca mogła zatem złożyć wniosek o "przedłużenie" pozwolenia wodnoprawnego, jednakże w wymaganym prawem terminie.

Konkludując przyjąć należy, że skoro Skarżąca odprowadzała wody opadowe do wód bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, to naruszyła art. 389 pkt 1 Pw, a to uzasadniało nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 472aa ust. 1 pkt 2 Pw.

Podkreślić przy tym należy, że nie wystąpiły okoliczności, które uwolniłyby Skarżącą od wspomnianej odpowiedzialności. Jednocześnie przyjąć należy, że organy orzekające w sprawie dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń, co do stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, respektując przy tym zasady wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.

Powołane w wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.