Wpis o odmowie pracy w systemie był błędny, ale zasiłku nie zmienił. WSA oddalił skargę

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 11 maja 2026 r., znak: KO.440.31.2026, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej również jako: "Kolegium"), po wznowieniu postępowania na wniosek D. G. (dalej również jako: skarżący) na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 – dalej jako "k.p.a."), odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025, w przedmiocie zasiłku celowego.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy:

1. Decyzją znak: DSPS.5102.212.2025.KST z dnia 5 grudnia 2025 r., wydaną m.in. na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 639 z późn. zm. – dalej jako "u.p.s."), Burmistrz Opoczna przyznał D. G., na jego wniosek, zasiłek celowy w łącznej kwocie 211,00 zł na częściowe pokrycie kosztów: zakupu środków czystości w kwocie 30,00 zł, zaległych i bieżących rachunków za wodę i odprowadzanie ścieków w kwocie 100,00 zł, energii elektrycznej w kwocie 30,00 zł, opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 21,00 zł, związanych z podatkiem od gruntów w kwocie 30,00 zł oraz odmówił przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków.

2. W uzasadnieniu decyzji z dnia 5 grudnia 2025 r. Burmistrz Opoczna wskazał m.in., że z wydruku Samorządowej Platformy Informacyjnej SEPI wynika, że w dniu 29 października 2025 r. D. G. otrzymał propozycję pracy jako Operator Maszyn Produkcyjnych od firmy R. S.A. w T., jednak odmówił podjęcia pracy, informując, że jest zainteresowany pracą w charakterze informatyka.

3. Po rozpatrzeniu odwołania D. G. od ww. decyzji Burmistrza Opoczna z dnia 5 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

4. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało m.in., że:

1. Przyznanie skarżącemu świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na częściowe zaspokojenie zgłoszonych potrzeb w łącznej kwocie 211,00 zł nie pozostaje w sprzeczności z prawem i nie narusza granic uznania administracyjnego. Postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób dokładny i rzetelny z zachowaniem wymogów określonych w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

2. Skarżący domaga się przyznania na zgłoszone potrzeby pomocy w kwocie co najmniej 1.280,00 zł, tj. w kwocie, która niejednokrotnie przewyższa łączną wysokość świadczeń wypłaconych w formie zasiłku celowego wszystkim zgłaszającym się osobom potrzebującym na przestrzeni jednego miesiąca. Organ jest zobowiązany do racjonalnego udzielania świadczeń, tak aby zapewnić dostęp wszystkim uprawnionym mieszkańcom gminy, w tym osobom starszym, samotnym, z niepełnosprawnością, posiadającym o wiele mniejsze zasoby i uprawnienia własne, i możliwości podjęcia zatrudnienia.

3. Oceniając sprawę organ rozważa całokształt okoliczności z nią związanych. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej organ winien brać pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielania pomocy. Winien on uwzględniać sytuację osoby/rodziny ubiegającej się o przyznanie świadczenia, zaangażowanie wnioskodawcy w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej ww. ze środków publicznych pomocy. Stopień pokrycia potrzeb osób uprawnionych jest bowiem zależny od poziomu ogólnej zamożności społeczeństwa i od stanu finansów publicznych. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o taki zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia i w wysokości, którą sama określi.

4. Podejmując zaskarżoną decyzję organ wziął pod uwagę sytuację rodziny skarżącego oraz zgłoszone potrzeby, ale też własne możliwości finansowe oraz potrzeby innych osób i rodzin z terenu objętego jego działaniem. Przyznanie skarżącemu zasiłku celowego w podanej wysokości, nie pozostaje zatem w sprzeczności z prawem. Nie można zarzucić decyzji niezgodności z prawem, gdy organ pomocy społecznej, mając na uwadze z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby rodziny skarżącego, z drugiej zaś strony własne możliwości finansowe i cele jakie stawia ustawa o pomocy społecznej uznał, że nie istnieje możliwość przyznania pomocy finansowej na zgłoszone potrzeby w większej wysokości.

5. Należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji co do przyczyny odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków, tj. brak udokumentowania, iż zakupione suplementy i leki doraźne z punktu widzenia medycznego są niezbędne i konieczne w procesie leczenia świadczeniobiorcy. Załączona do wniosku faktura dokumentuje zakup preparatów dostępnych bez recepty, w tym suplementów diety, które nie zostały zlecone przez lekarza i nie mają charakteru niezbędnych. Skarżący leki wykupił w dniu wystąpienia z wnioskiem, a więc był w posiadaniu środków pieniężnych na ten cel. Skarżący nie oczekiwał zatem wsparcia w przezwyciężeniu swojej trudnej sytuacji życiowej, a świadczenia de facto ekwiwalentnego (stanowiącego rzeczywistą treść jego żądania) - wobec uprzedniego zaspokojenia potrzeby we własnym zakresie. Przyznanie zasiłku celowego na zakup leków nie może być równoznaczne z przyznaniem zasiłku celowego na zakup jakichkolwiek leków, lecz jedynie tych, które z punktu widzenia medycznego są niezbędne i konieczne w procesie leczenia świadczeniobiorcy. Zasiłek celowy przyznaje się na niezbędne potrzeby bytowe, a więc takie potrzeby, bez zaspokojenia których osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie. W tej sytuacji samo zgłoszenie potrzeby udzielenia pomocy na określony cel nie przesądza automatycznie o uwzględnieniu żądania. Cel, na jaki ma być przyznana pomoc winien być bowiem szczegółowo udokumentowany. W przypadku zgłoszenia potrzeby dofinansowania zakupu leków, samo złożenie wniosku nie jest wystarczające dla ustalenia zakresu i niezbędności tej potrzeby. Przyznanie świadczenia na ten cel jest bowiem uzasadnione, jeżeli wnioskodawca udokumentuje, że stosowanie leków jest konieczne i niezbędne z medycznego punktu widzenia. Wymóg stosowania określonych leków musi być zatem potwierdzony stosownym zaświadczeniem lekarskim, receptą bądź kartą informacyjną leczenia szpitalnego. Dopiero na podstawie takich dokumentów organ może ocenić potrzeby wnioskującego o pomoc w pokryciu kosztów leczenia.

5. Podaniem z dnia 9 marca 2026 r. D. G. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i pkt 5 k.p.a. Uzasadniając przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. skarżący wskazał, że decyzja została wydana i podpisana przez [...] - Kierownika Działu Świadczeń z Pomocy Społecznej MGOPS. Okolicznościami uprawdopodobniającymi brak bezstronności ww. są: 100% wskaźnik wadliwości decyzji (8 uchylonych / unieważnionych przez SKO), wielokrotne wnioski o wyłączenie, systemowe zaniżanie świadczeń (93% + decyzji poniżej standardów przez 34 miesiące) oraz oparcie kluczowego ustalenia na zdarzeniu, które nigdy nie miało miejsca. Uzasadniając przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skarżący wskazał, że okolicznością stanowiącą podstawę wznowienia jest pismo Powiatowego Urzędu Pracy w Opocznie z dnia 9 lutego 2026 r., z którego wynika, że rzekoma nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia w firmie R. S.A. nigdy nie miała miejsca i stanowiła wyłącznie omyłkę techniczną pracownika. W ocenie skarżącego, rzekoma odmowa podjęcia zatrudnienia stanowiła centralny argument decyzji obu instancji, a fałszywe ustalenie miało podwójny, szczególnie dotkliwy skutek – wpłynęło nie tylko na wysokość przyznanych świadczeń, ale również na całkowitą odmowę pokrycia udokumentowanych kosztów leczenia.

6. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2026 r., znak: KO.440.31.2026, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia 22 stycznia 2026 r. nr KO.440.122.2025, utrzymującą w mocy decyzję znak: DSPS.5102.212.2025.KST z dnia 5 grudnia 2025 r., wydaną przez Burmistrza Opoczna w sprawie przyznania D. G. zasiłku celowego z uwagi na wskazane we wniosku przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 3 i 5 k.p.a., tj. wydanie decyzji przez pracownika organu administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 24 k.p.a. oraz wyjście na jaw nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 11 maja 2026 r., znak: KO.440.31.2026, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025, utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Opoczna znak: DSPS.5102.212.2025.KST z dnia 5 grudnia 2025 r. przyznającą D. G. zasiłek celowy w łącznej kwocie 211,00 zł na częściowe pokrycie kosztów: zakupu środków czystości w kwocie 30,00 zł, zaległych i bieżących rachunków za wodę i odprowadzanie ścieków w kwocie 100,00 zł, energii elektrycznej w kwocie 30,00 zł, opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 21,00 zł, związanych z podatkiem od gruntów w kwocie 30,00 zł oraz odmawiającej przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium - po przedstawieniu i omówieniu przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz trybu procedowania w tym zakresie określonego w art. 146 – 151 k.p.a. - argumentowało, że:

1. D. G. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania z zachowaniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. (pismo Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 9 lutego 2026 r. skarżący otrzymał w tym samym dniu, zaś wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony drogą elektroniczną w dniu 9 marca 2026 r.).

2. Analiza akt sprawy i przepisów k.p.a. nie wskazuje na wystąpienie w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025, przesłanki wznowienia postępowania opisanej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Wśród przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika od jego udziału w postępowaniu (art. 24 § 1 k.p.a.) nie wymieniono wątpliwości strony co do bezstronności pracownika. W art. 24 § 3 k.p.a. ustawodawca wskazał zaś, iż bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Zarzut związany z bezstronnością Kierownika Działu Świadczeń z Pomocy Społecznej Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Opocznie, która wydawała z upoważnienia Burmistrza Opoczna decyzję pierwszoinstancyjną, nie był zgłaszany w trakcie postępowań zwykłych prowadzonych przez organy obu instancji, stąd też organy te nie miały możliwości odniesienia się do niego. Nie może on być jednak podstawą do wzruszenia decyzji załatwiającej sprawę przyznania stronie zasiłku celowego, z uwagi na niewystąpienie w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Skoro z akt sprawy nie wynika, że osoba wymieniona we wniosku o wznowienie postępowania została wyłączona od udziału w postępowaniu w danej sprawie (i np. pomimo tego faktu dalej brała udział w postępowaniu), to nie sposób skutecznie podważać jej bezstronności na etapie postępowania wznowieniowego, w oparciu jedynie o subiektywnie odczucie strony na temat braku obiektywizmu z uwagi na sposób procedowania spraw prowadzonych przez tę osobę, a dotyczących strony.

3. Zgodnie z art. 39 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W przypadku tego świadczenia organ pomocy społecznej działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że nawet spełnienie ustawowych kryteriów uzyskania pomocy, nie przesądza o tym, że pomoc taka zostanie przyznana, a także, że zostanie przyznana w formie i wysokości oczekiwanej przez wnioskodawcę.

4. W realiach wznowionego postępowania do rozważenia pozostaje kwestia, czy poruszona zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i w decyzji Kolegium, okoliczność odmowy podjęcia zatrudnienia przez D. G. w firmie R. S.A., która nigdy nie miała miejsca, mogła mieć istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie odnośnie przyznania zasiłku celowego, w tym przede wszystkim na wysokość tego świadczenia.

5. Zdaniem składu orzekającego Kolegium okoliczność ta nie miała istotnego wpływu na treść podjętej decyzji, bowiem za przyznaniem zasiłku w określonej decyzją wysokości przemawiały również, a może i przede wszystkim, także inne względy, szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji z dnia 22 stycznia 2026 r.

6. Decyzje organów obu instancji były pozytywne dla strony, poza odmową przyznania zasiłku z przeznaczeniem na zakup leków (fakt odmowy podjęcia zatrudnienia nie był powiązany w jakikolwiek sposób z odmową przyznania zasiłku na ten cel), a tylko wysokość tego świadczenia jest nieakceptowalna przez stronę (choć decyzja Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r. nie została zaskarżona przez stronę do WSA w Łodzi). Skład orzekający rozpoznający obecnie sprawę podziela stanowisko Kolegium zawarte w decyzji z dnia 22 stycznia 2026 r., z którego wynika, iż wysokość przyznanych zasiłków celowych na zaspokojenie poszczególnych potrzeb strony była w realiach sprawy taka, a nie inna, z uwagi na ograniczone możliwości finansowe.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 maja 2026 r., znak: KO.440.31.2026, wniósł D. G.. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. Art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (odmowa uchylenia decyzji) zamiast art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty), mimo że:

- organ sam - wydając postanowienie o wznowieniu z dnia 9 kwietnia 2026 r. znak: KO.440.31.2026 - uznał za wykazaną przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. ujawnienie istotnej nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi w dacie wydania decyzji, polegającej na tym, że przypisana skarżącemu "nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia" w R. S.A. nigdy nie zaistniała jako zdarzenie prawne i stanowiła wyłącznie omyłkę techniczną pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w Opocznie – okoliczność niekwestionowana przez Kolegium w zaskarżonej decyzji;

- stwierdzenie zaistnienia przesłanki wznowieniowej obliguje organ - stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. - do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy; żadna z negatywnych przesłanek z art. 146 k.p.a. wykluczających uchylenie decyzji nie zachodzi;

- zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy organ - po przeprowadzeniu pełnego postępowania wznowieniowego co do istoty - stwierdzi, że mimo zaistnienia przesłanki wznowieniowej w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.); sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodzi.

2. Art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie przez wewnętrznie sprzeczne przyjęcie, że ujawniona nowa okoliczność faktyczna nie miała istotnego wpływu na treść decyzji z dnia 22 stycznia 2026 r. i że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca dotychczasowej, podczas gdy:

- okoliczność rzekomej odmowy pracy oraz wyprowadzone z niej zarzuty braku współdziałania (art. 11 ust. 2 i art. 4 u.p.s.) i przerzucania ciężaru utrzymania rodziny na Państwo stanowiły - zgodnie z treścią uzasadnień obu decyzji instancyjnych - centralną oś argumentacyjną i bezpośrednią podstawę negatywnej oceny postawy skarżącego;

- organ nie może jednocześnie uznać danej okoliczności za -istotną nową okoliczność faktyczną na etapie postanowienia o wznowieniu, a następnie twierdzić bez popadania w sprzeczność, że ta sama okoliczność nie miała istotnego wpływu na rozstrzygnięcie;

- wpływ nowej okoliczności na rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 146 § 2 k.p.a. obejmuje nie tylko wpływ na sam fakt przyznania lub odmowy świadczenia, lecz również wpływ na wysokość przyznanego świadczenia, stanowiącą odrębny przedmiot uznaniowej oceny organu.

3. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. (sprzeczność ustalenia Kolegium z treścią uzasadnienia decyzji organu I instancji) przez przyjęcie, że okoliczność rzekomej odmowy pracy nie miała istotnego wpływu na wysokość przyznanego świadczenia, podczas gdy organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 5 grudnia 2025 r. wprost i jednoznacznie powiązał wysokość zasiłku (211,00 zł) z oceną postawy skarżącego, stwierdzając, że kwotę ustalono: "(...) uwzględniając zakres współdziałania Strony w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej oraz stopień wykorzystywania możliwości samodzielnej poprawy swojej sytuacji życiowej i dochodowej, co organ wskazuje w akapitach powyżej";

- przy czym owe "akapity powyżej" odwołują się wyłącznie do rzekomej odmowy przyjęcia oferty pracy w R. S.A. i oczekiwania podjęcia zatrudnienia na podstawie oferowanej propozycji pracy przez PUP.

4. Art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. (niedopuszczalna substytucja podstaw rozstrzygnięcia) przez podjęcie przez Kolegium próby utrzymania decyzji poprzez następcze podstawienie nowej, odmiennej podstawy jej wysokości – tezy o "ograniczonych możliwościach finansowych MGOPS" – w miejsce rzeczywistej podstawy przyjętej przez organ I instancji, który wyraźnie powiązał wysokość świadczenia z oceną "zakresu współdziałania" strony, opartą na nieistniejącej "odmowie pracy".

5. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. (orzekanie na podstawie nieaktualnego i nieistniejącego w dacie decyzji dowodu z systemu SEPI) przez zaakceptowanie ustaleń opartych na wydruku z systemu SEPI opisującym rzekomą odmowę pracy z dnia 29 października 2025 r., podczas gdy:

- z pisma PUP z dnia 24 lutego 2026 r. (znak: CAZ-1.716.63.2026) wynika jednoznacznie, że błędny wpis generujący tę informację został trwale usunięty z systemu Syriusz (stanowiącego źródło danych dla systemu SEPI) w dniu 20 listopada 2025 r. o godz. 11:17 - a zatem na piętnaście dni przed wydaniem decyzji organu I instancji (5 grudnia 2025 r.) i na blisko dwa miesiące przed wydaniem decyzji Kolegium (22 stycznia 2026 r.);

- w dacie wydania obu decyzji instancyjnych kwestionowany wpis nie istniał w żadnym systemie teleinformatycznym i nie odzwierciedlał żadnego rzeczywistego zdarzenia prawnego;

- organ odwoławczy, utrzymując decyzję w mocy i odmawiając jej uchylenia w trybie wznowienia, zaakceptował stan, w którym orzekano na podstawie dowodu, który w dacie obu decyzji był nieaktualny i nieodzwierciedlający rzeczywistości, naruszając zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz obowiązek wszechstronnego i rzetelnego zebrania i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).

6. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 3 ust. 4 i art. 39 u.p.s. (ograniczenie wysokości świadczenia na podstawie przesłanki budżetowej, która obiektywnie nie zachodzi – w sprzeczności z wiążącymi wytycznymi samego Kolegium) przez utrzymanie rozstrzygnięcia limitującego wysokość świadczenia z powołaniem na "ograniczone możliwości finansowe MGOPS", podczas gdy:

- sam organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 5 grudnia 2025 r. podał, że w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 30 listopada 2025 r. MGOPS wydatkował na zasiłki celowe z zadań własnych jedynie 11.113,00 zł (141 świadczeń, średnia: 78,82 zł na świadczenie) - co oznacza, że organ sam, w treści zaskarżonej decyzji, podważył własną tezę o ograniczonych możliwościach finansowych;

- z odpowiedzi MGOPS z dnia 24 marca 2026 r. (sygn. 0142.7.2026.KST) wynika, że na sam grudzień 2025 r. do dyspozycji pozostawało 89.986,60 zł;

- Kolegium samo, w decyzji znak: KO.440.87.2025, sformułowało wiążącą dyrektywę interpretacyjną, zgodnie z którą ograniczenie wysokości świadczenia z pomocy społecznej lub odmowa jego przyznania "może być podyktowana tylko i wyłącznie brakiem dostatecznych środków na ich pokrycie"; jedyna dopuszczalna przesłanka limitowania świadczeń - rzeczywisty brak dostatecznych środków - obiektywnie nie zachodzi;

- organy powołują się selektywnie na pierwszą część stanowiska Kolegium (upoważnienie do limitowania) z pominięciem zawartego w nim warunku koniecznego, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz wymogów uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), a w konsekwencji - przekroczenie granic uznania administracyjnego (art. 3 ust. 4 u.p.s.).

7. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (nierówne traktowanie beneficjentów – naruszenie zasady równości) przez zaakceptowanie przyznania skarżącemu świadczeń w kwotach 30,00 zł na poszczególne cele, w sytuacji gdy z pisma MGOPS z dnia 14 stycznia 2026 r. (znak: 0142.2.2026.KST) i 4 lutego 2026 r. (znak: 0142.3.2026.KST) wynika, że w latach 2024–2025 zasiłki celowe w kwocie 30,00 zł dla rodzin wieloosobowych przyznawano praktycznie wyłącznie skarżącemu, podczas gdy inni beneficjenci MGOPS (w tym rodziny wielodzietne) otrzymywali świadczenia istotnie wyższe - bez żadnego wyjaśnienia przyczyn tak systematycznego, konsekwentnego i mniej korzystnego potraktowania rodziny skarżącego, co narusza zasadę równości (art. 32 Konstytucji RP) i zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.).

8. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP (nierówne traktowanie): zaakceptowanie przyznania świadczenia na środki czystości w kwocie 30,00 zł, w sytuacji, gdy - jak wynika z odpowiedzi MGOPS z 24 marca 2026 r. - maksymalna kwota zasiłku celowego na środki czystości przyznawana innym beneficjentom (w tym rodzinom wielodzietnym) wynosiła 100,00 zł, bez wyjaśnienia przyczyn odmiennego, mniej korzystnego potraktowania rodziny skarżącego.

9. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. (bezpodstawna odmowa przyznania zasiłku celowego na zakup leków) przez zaakceptowanie odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup leków (faktura nr [...] na kwotę 109,72 zł) z uzasadnieniem, że nabyte leki były dostępne bez recepty i nieudokumentowane zaświadczeniem lekarskim, podczas gdy:

- art. 39 ust. 2 u.p.s. wprost wymienia "leki i leczenie" jako dopuszczalne cele zasiłku celowego, nie uzależniając ich przyznania od posiadania recepty lekarskiej, istnienia choroby przewlekłej ani przedłożenia zaświadczenia lekarskiego; organ zastosował warunki, których ustawa nie przewiduje;

- leki wydawane bez recepty (OTC – over the counter) z samej swojej definicji i natury prawno-farmaceutycznej nie mogą być udokumentowane receptą lekarską; organ uczynił zatem warunkiem przyznania świadczenia okoliczność obiektywnie niemożliwą do spełnienia, naruszając tym samym ogólną zasadę prawa zakazującą żądania świadczeń niemożliwych (impossibilium nulla obligatio est);

- organ pomocy społecznej nie dysponuje kompetencjami medycznymi uprawniającymi do orzekania o tym, że leczenie przebytego przez skarżącego przeziębienia było zbędne lub niekonieczne; ocena konieczności medycznej określonego leczenia należy do kompetencji lekarza, nie pracownika socjalnego ani organu administracji publicznej;

- wydatek na zakup leków został udokumentowany imienną fakturą (nr [...] na kwotę 109,72 zł), a jego poniesienie w okolicznościach choroby (potwierdzonej w toku rodzinnego wywiadu środowiskowego) mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby bytowej w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s.;

- odmowa przyznania zasiłku celowego na leki OTC przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek podstawy prawnej dla wprowadzonego przez organ kryterium recepty lub choroby przewlekłej narusza zasadę legalizmu (art. 6 k.p.a.) i zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.).

10. Art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 24 § 3 k.p.a. (zaniechanie oceny przesłanki wyłączenia pracownika) przez brak rzetelnego zbadania czy decyzje wydawane w sprawach skarżącego przez tego samego pracownika socjalnego nie zostały obarczone wadą z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., mimo że:

- we wniosku o wznowienie skarżący wskazał tę przesłankę wznowieniową obok przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.;

- skala i powtarzalność identycznych wadliwości w decyzjach wydawanych przez tego samego pracownika MGOPS - obejmujących systematyczne stosowanie tej samej nieistniejącej okoliczności obciążającej (rzekomej odmowy pracy), analogiczne kwoty symboliczne oraz powielanie sygnatur i danych z innych spraw skarżącego – uprawdopodabnia okoliczności, które mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności pracownika w rozumieniu art. 24 § 3 k.p.a.;

- organ zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie tej przesłanki, co narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.;

11. Art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 3 u.p.s. (oparcie oceny postawy strony na zdarzeniu pozostającym poza zakresem przedmiotowym i temporalnym sprawy) przez zaakceptowanie ustaleń, w których organy obu instancji - wydając decyzje w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 6 listopada 2025 r. - oparły negatywną ocenę postawy skarżącego na rzekomej odmowie pracy z dnia 29 października 2025 r., a zatem na zdarzeniu, które:

- nastąpiło przed złożeniem wniosku o zasiłek i nie może stanowić okoliczności uwzględnianej w ramach oceny bieżącej postawy wnioskodawcy w toku postępowania;

- co wykazano ponad wszelką wątpliwość - nigdy nie zaistniało jako fakt prawny (pisma PUP z dnia 9 lutego 2026 r., znak: CAZ-1.716.43.2026, i z dnia 24 lutego 2026 r., znak: CAZ-1.716.63.2026);

- w dacie wydania decyzji z dnia 5 grudnia 2025 r. od piętnastu dni nie istniało w systemie źródłowym Syriusz, co wyklucza oparcie na nim jakiegokolwiek ustalenia faktycznego.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:

1. Art. 11 ust. 2 u.p.s. przez jego błędne zastosowanie, przejawiające się w utrzymaniu oceny, jakoby skarżący dopuścił się nieuzasadnionej odmowy podjęcia zatrudnienia i braku współdziałania z organem pomocy społecznej stanowiącego przesłankę negatywną przyznania świadczenia, podczas gdy:

- odmowa ta nigdy nie zaistniała jako zdarzenie prawne; stanowiła wyłącznie omyłkę techniczną pracownika PUP, potwierdzoną urzędowo pismami PUP z dnia 9 lutego 2026 r. i 24 lutego 2026 r.;

- skarżący pozostaje osobą zarejestrowaną jako bezrobotna; wobec skarżącego nie wszczęto ani nie zakończono żadnego postępowania administracyjnego w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej; żadna decyzja w tym zakresie nie została wydana;

- zastosowanie przesłanki negatywnej z art. 11 ust. 2 u.p.s. wymaga precyzyjnego, opartego na wiarygodnych dowodach ustalenia rzeczywistego uchybienia obowiązkowi współdziałania; jedyny dowód powołany na tę okoliczność okazał się odzwierciedleniem błędu technicznego i nie opisuje żadnego rzeczywistego zdarzenia prawnego.

2. Art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. przez utrzymanie decyzji odmawiającej przyznania zasiłku celowego na zakup leków, w sytuacji, gdy:

- art. 39 ust. 2 u.p.s. nie uzależnia przyznania zasiłku na "leki i leczenie" od żadnych warunków w postaci recepty lekarskiej, istnienia choroby przewlekłej ani zaświadczenia lekarskiego;

- organy zastosowały kryteria nieznane ustawie, wprowadzając de facto ograniczenie materialnoprawne nieprzewidziane w przepisach u.p.s., co stanowi niedopuszczalne zawężenie zakresu stosowania art. 39 ust. 2 u.p.s. w drodze interpretacji contra legem;

- wymóg przedłożenia recepty w odniesieniu do leków OTC stanowi warunek niemożliwy do spełnienia z przyczyn obiektywnych i prawnych, co wyklucza jego legalność jako kryterium odmowy przyznania świadczenia.

3. Art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. przez zaakceptowanie przyznania świadczenia iluzorycznego (211,00 zł wobec wnioskowanej kwoty co najmniej 1.280,00 zł, przy udokumentowanym zagrożeniu odcięciem dostaw wody i energii elektrycznej) oraz odmowy zasiłku na leki, w oparciu o nieistniejącą okoliczność negatywną i pozorną przesłankę budżetową, co doprowadziło do przekroczenia granic uznania administracyjnego i nadania rozstrzygnięciu cech dowolności.

4. Art. 3 ust. 1 i 4 u.p.s. w zw. z art. 71 ust. 1 zdanie drugie i art. 72 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (stosowanych jako dyrektywy wykładni norm u.p.s.) oraz art. 8 § 1 k.p.a. przez utrzymanie rozstrzygnięcia, które:

- w odniesieniu do rodziny samotnego ojca wychowującego uczącą się córkę, osiągającej dochód w wysokości 520,25 zł na osobę (stanowiący niespełna 63% kryterium dochodowego wynoszącego 823,00 zł na osobę w rodzinie), nie spełnia konstytucyjnego standardu szczególnej ochrony rodzin w trudnej sytuacji materialnej i społecznej;

- posługuje się w uzasadnieniach decyzji pejoratywnymi charakterystykami skarżącego (zarzut "przerzucania ciężaru utrzymania rodziny na Państwo", "nastawienia na utrzymywanie się ze środków pomocy społecznej") – formułowanymi wobec osoby osiągającej dochód na poziomie 520,25 zł na osobę, samotnie wychowującej uczącą się córkę i podejmującej udokumentowane działania na rzecz znalezienia zatrudnienia - co narusza zasadę poszanowania godności osoby korzystającej z pomocy społecznej wyrażoną w art. 3 ust. 1 u.p.s. oraz zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.).

Na tej postawie skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 maja 2026 r. znak: KO.440.31.2026 w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.;

ewentualnie

2. uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r. znak: KO.440.118.2025 na podstawie art. 135 p.p.s.a;

3. zobowiązanie organu - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. - do uwzględnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy oceny prawnej i wskazań Sądu, w szczególności co do:

- prawidłowej kwalifikacji skutków prawnych stwierdzonej przesłanki wznowienia (obowiązek zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.);

- konieczności wyeliminowania z podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nieistniejącej "odmowy podjęcia zatrudnienia";

- braku podstaw prawnych do uzależnienia zasiłku celowego na leki OTC od posiadania recepty lekarskiej lub zaświadczenia lekarskiego;

- granic uznania administracyjnego w sprawie o zasiłek celowy oraz wymogów uzasadnienia decyzji uznaniowej;

4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.;

5. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, o ile zostaną poniesione.

6. przeprowadzenie przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie, obejmującym całość jej podstawy faktycznej i prawnej, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej został określony w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), której art. 1 stanowi, że p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale co do zasady bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Strony niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego zgodnie wniosły o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczony, stąd też sprawa została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z dnia 31 lipca 2026 r.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji w zakreślonych powyżej granicach wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w analizowanej sprawie nie miało miejsce naruszenie prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 3 i 5 k.p.a. o odmowie uchylenia własnej decyzji ostatecznej.

Na wstępie należy zatem zaznaczyć, że zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Przepis ten ustanawia zasadę trwałości decyzji administracyjnych, z której wynika, że decyzje administracyjne, które stały się ostatecznymi w administracyjnym toku instancji (niezależnie od tego, czy nastąpiło to na skutek nieskorzystania przez stronę z prawa do wniesienia odwołania, czy też po wyczerpaniu troku instancji) mogą zostać wzruszone wyłącznie wówczas, gdy k.p.a. bądź ustawy szczególne tak stanowią. Przewidziane w k.p.a. tryby wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych nie służą kolejnemu rozstrzyganiu sprawy zakończonej decyzją ostateczną i nie tworzą dodatkowej instancji administracyjnej.

Jedną z przewidzianych w k.p.a. form wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej jest wznowienie postępowania uregulowane w Rozdziale 12 Działu II k.p.a. (art. 145 – 152 k.p.a.).

Zgodnie zatem z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.)

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 145 § 2 k.p.a.).

Po myśli art. 150 § 1 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.

Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.)

Z przedstawionych wyżej unormowań wynika, że postępowanie wznowieniowe uregulowane w Rozdziale 12 Działu II k.p.a. składa się z dwóch etapów. Na etapie pierwszym (wstępnym - formalnym) organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania (co do zasady jest to organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji – art. 150 § 1 k.p.a.) bada wyłącznie występowanie przesłanek formalnych uruchomienia tego trybu (bądź stanowiących ku temu przeszkodę) natomiast nie dokonuje analizy przyczyn, od których zależy wzruszenie decyzji ostatecznej oraz możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. To następuje na kolejnym etapie postępowania (właściwe, merytoryczne postępowanie wznowieniowe), w którym, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., ma miejsce ustalenie przyczyn wznowienia i ich ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie istoty sprawy (jeżeli zostaną ustalone). W przypadku odmowy wznowienia postępowania organ administracji kończy postępowanie wznowieniowe postanowieniem przewidzianym w art. 149 § 3 k.p.a. i nie przechodzi do drugiego etapu postępowania.

Należy też zaznaczyć, że na drugim etapie postępowania wznowieniowego organ administracji przechodzi do ponownego rozstrzygnięcia o istocie sprawy rozstrzygniętej uprzednio decyzją ostateczną tylko wówczas, gdy w ramach postępowania co do przyczyn wznowienia stwierdzi występowanie przesłanki wznowieniowej. Jeżeli postępowanie co do przyczyn wznowienia (art. 149 § 2 k.p.a.) nie potwierdzi występowania przesłanki wznowieniowej, wówczas organ nie dokonuje ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy, leczy wydaje decyzję przewidzianą w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy organ po przeprowadzeniu pełnego postępowania wznowieniowego co do istoty - stwierdzi, że mimo zaistnienia przesłanki wznowieniowej w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takim bowiem przypadku nie zachodzi podstawa do wydania decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z adekwatną przesłanką wznowienia z art. 145 § 1 k.p.a., lecz w oparciu o art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Organ jest obowiązany odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia nie stwierdzi występowania przesłanki wznowieniowej. Jeżeli zaś stwierdzi występowanie przesłanki wznowieniowej, to w takim przypadku wydaje decyzje rozstrzygającą ponownie o istocie sprawy na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z adekwatną przesłanką wznowienia z art. 145 § 1 k.p.a., względnie jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. wydaje decyzję na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., w której ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Występowania okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 151 § 1 pkt 2 albo art. 151 § 2 k.p.a. w odniesieniu do decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania Sąd nie stwierdził.

W rozpatrywanej sprawie wznowienie postępowania nastąpiło w związku z przesłankami wznowienia wskazanymi w art. 145 § 1 pkt 3 i 5 k.p.a., skarżący powołał się bowiem na 1) wydanie decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu oraz na 2) wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję.

W ocenie Sądu Kolegium słusznie stwierdziło, że nie występują przeszkody do wznowienia postępowania, gdyż: 1) wniosek o wznowienie postępowania został złożony w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (decyzja Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025), 2) wniosek ten pochodzi od strony postępowania (skarżący jest adresatem ww. decyzji Kolegium), 3) we wniosku strona postępowania powołała się na ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 3 i 5 k.p.a., 4) wniosek został wniesiony do organu przed upływem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. (o występowaniu okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania strona dowiedziała się w dniu 9 lutego 2026 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania złożyła w dniu 9 marca 2026 r.). W pełni uzasadnionym było zatem wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025.

Słusznie również Kolegium stwierdziło, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia (art. 149 § 2 k.p.a.), że powołana przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy.

W odniesieniu do tej pierwszej przesłanki, tj. określonej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 24 § 1 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:

1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki;

2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia;

3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3;

5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;

6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne;

7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.

Jak wynika z art. 24 § 2 k.p.a. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3).

Zaistnienie wskazanych przesłanek powoduje obligatoryjne, z mocy prawa, wyłączenie pracownika od rozpatrzenia sprawy. Zbędne jest w tym zakresie wydawanie jakiegokolwiek aktu. Natomiast w art. 24 § 3 k.p.a. została określona przesłanka wyłączenia pracownika na wniosek lub z urzędu. Stosownie do tego przepisu bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Jeżeli strona postępowania uważa, że zachodzą okoliczności uzasadniające wyłączenie pracownika od rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. winna złożyć w tym celu stosowny wniosek. Ilekroć pracownik, co do którego zachodzą okoliczności opisane w art. 24 § 1 k.p.a. lub który został wyłączony po myśli art. 24 § 3 k.p.a., bierze udział w postępowaniu i podejmuje czynności inne niż wymienione w art. 24 § 4, tylekroć dochodzi już do naruszenia przepisów o wyłączeniu pracownika. Naruszenie to przybiera jednak postać kwalifikowaną dopiero wtedy, gdy wspomniany pracownik wydaje decyzję (por. T. Kiełkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 145).

Zgodzić zatem należy się z Kolegium, że można mówić o zaistnieniu przyczyny wznowienia postępowania, jeżeli w wydaniu decyzji ostateczną brał udział pracownik podlegającego wyłączeniu stosownie do art. 24 k.p.a., co oznacza, że albo występowała w stosunku do niego podstawa wyłączenia określona w art. 24 § 1 k.p.a. bądź też pracownik ten został wyłączony na wniosek strony od udziału w postępowaniu, jednakże mimo wyłączenia wydał decyzję. Żadna z tych okoliczności w sprawie nie wystąpiła, brak jest bowiem dowodów na to, że w odniesieniu do [...] - Kierownika Działu Świadczeń z Pomocy Społecznej MGOPS w Opocznie, która w imieniu Burmistrza Opoczna wydała decyzję znak: DSPS.5102.212.2025.KST z dnia 5 grudnia 2025 r. występowały okoliczności wymienione w art. 24 § 1 k.p.a., jak również, że przed wydaniem przedmiotowej decyzji ani na wniosek skarżącego, ani też z urzędu bezpośredni przełożony [...] nie wydał postanowienia o wyłączeniu jej od udziału w postępowaniu. Nie można zaś orzekać o wyłączeniu pracownika od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. już po jego zakończeniu. Niezależnie od powyższego należy również zgodzić się z Kolegium, że nie sposób skutecznie podważać bezstronności pracownika na etapie postępowania wznowieniowego, w oparciu jedynie o subiektywnie odczucie strony na temat braku obiektywizmu z uwagi na sposób procedowania spraw prowadzonych przez tę osobę, a dotyczących strony.

Z tych względów Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. nie zaistniała.

Odnosząc się do przyczyny wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy wyjaśnić, że z powołanego przepisu wynika, że przyczyną wznowienia postępowania mogą być tylko okoliczności faktyczne lub dowody: 1) nowe, 2) istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, 3) nieznane organowi, 4) istotne dla sprawy.

Uznanie omawianej podstawy wznowieniowej jest zatem warunkowane występowaniem wszystkich wskazanych przesłanek. To zaś oznacza, że brak którejkolwiek z nich stanowi przeszkodę do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Należy przypomnieć, że okolicznością, która zdaniem skarżącego stanowiła przyczynę wznowieniową jest fakt, że wbrew informacji ujawnionej w toku postępowania administracyjnego nie miała miejsca nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia w firmie R. S.A. w T..

Jak wynika z uzasadnienia decyzji Burmistrza Opoczna z dnia 5 grudnia 2025 r. na podstawie wydruku z Samorządowej Platformy Informacyjnej SEPI ustalono, że w dniu 29 października 2025 r. skarżący otrzymał propozycję pracy jako Operator Maszyn Produkcyjnych od firmy R. S.A. w T., jednak odmówił podjęcia pracy, informując, że jest zainteresowany pracą w charakterze informatyka.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium powyższa okoliczność nie została zakwestionowana, zatem przyjąć należy, że stanowiła ona również element ustaleń faktycznych sprawy zakończonej decyzją ostateczną Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025.

Z pism Powiatowego Urzędu Pracy w Opocznie z dnia 9 lutego 2026 r. oraz z dnia 24 lutego 2026 r. wynika jednak, że wobec skarżącego nie miała miejsce propozycja pracy, której przyjęcia odmówił. Z przedmiotowych pism wynika, że pracownik Urzędu Pracy w dniu 29 października 2026 r. skontaktował się telefonicznie ze skarżącym w celu przedstawienia informacji o ofertach pracy upowszechnionych w bazie ofert pracy. Wówczas został poinformowany o ofercie pracy w R. S.A. na stanowisku operatora maszyn produkcyjnych, którą nie był zainteresowany. W formularzu zaznaczono niewłaściwą opcję skutkująca powstaniem informacji o "nieuzasadnionej odmowie podjęcia zatrudnienia", a po dokonanej korekcie nie figuruje wobec skarżącego żadna informacja sugerująca odmowę podjęcia zatrudnienia. Korekta wpisu w systemie Syriusz nastąpiła w dniu 20 listopada 2025 r.

Wobec powyższego należy zwrócić uwagę, że ostateczna decyzja Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025, opierała się na znajdującym się aktach administracyjnych nieaktualnym (sprzed korekty dokonanej przez Powiatowy Urząd Pracy w Opocznie) wydruku informacji z Samorządowej Platformy Informacyjnej SEPI, co oznacza, że informacja o błędzie w zakresie wpisu dotyczącego "nieuzasadnionej odmowy podjęcia zatrudnienia" uzyskana przez skarżącego i załączona do wniosku o wznowienie postępowania posiada walor nowości i przy tym jest to informacja istniejąca w dniu wydawania decyzji ostatecznej i organowi nie znana. Nie ma tu znaczenia fakt, że organ miał potencjalną możliwość dowiedzenia się o skorygowanym wpisie w systemie Syriusz, bowiem istotnym jest stan faktyczny rzeczywiście ustalony przez organ i przyjęty jako podstawa rozstrzygnięcia w decyzji ostatecznej. Na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. istotne znaczenie ma wiedza organu jaką dysponował w chwili, gdy sprawę rozstrzygał (por. M. Wojtuń [w:] Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 145)

Aby jednak możliwym było uznanie określonej okoliczności faktycznej lub dowodu za podstawę przyczyny wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. niezbędne jest ustalenie, że okoliczność ta (lub dowód) były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (relewantne). Ujawniona okoliczność faktyczna lub dowód posiadają tę cechę tylko wtedy, gdy ich uwzględnienie w procesie stosowania normy prawa materialnego stanowiącej podstawę wydania decyzji administracyjnej skutkowałoby wydaniem rozstrzygnięcia o innej treści. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że o istotności nowych okoliczności i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2096/18). Ponadto do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. konieczne jest wykazanie istnienia bezpośredniego związku pomiędzy ujawnionymi nowymi dowodami lub okolicznościami a przedmiotem pierwotnego postępowania prowadzonego w sprawie (por. wyrok NSA z 14 maja 1998 r., sygn. akt V SA 863/97).

Na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie każda ujawniona okoliczność faktyczna czy dowód, nawet jeżeli jest nowa i nie była znana organowi administracji prowadzić będzie do wzruszenia decyzji ostatecznej. W toku postępowania wyjaśniającego organ gromadzi materiał dowodowy stanowiący później podstawę do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, lecz ustalenia poczynione w ramach tego postępowania mogą mieć różną wartość dla rozstrzygnięcia sprawy i różny wpływ na jego kształt. Analogicznie, już po wydaniu decyzji ostatecznej może okazać się, że okoliczności, które zostały ujawnione, będą miały różne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności istotne będą stanowiły podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej, zaś okoliczności nieistotne takiej podstawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowiły nie będą.

Ze wskazanych powyżej przyczyn należy zatem stwierdzić, że samo tylko ustalenie w postępowaniu wznowieniowym, że zgłoszona na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. okoliczność faktyczna istniała, przy czym analizowanym przypadku okoliczność ta wykazała, ze kwestia nią objęta przedstawiała się w odmienny sposób niż zostało przyjęte w stanie faktycznym ustalonym w decyzji ostatecznej, nie oznacza zatem jeszcze, jak chce tego skarżący, że organ prowadzący postępowanie w sprawie był zobowiązany do uchylenia decyzji dotychczasowej i ponownego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy z pominięciem nieistniejącej okoliczności na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Analiza uzasadnienia decyzji ostatecznej Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r. będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, że ujawniona przez skarżącego okoliczność faktyczna nie jest istotna dla rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego w toku postępowania wskazane przez organ w kwestionowanej decyzji ostatecznej przyznanie zasiłku celowego w określonej wysokości było motywowane możliwościami finansowymi pomocy społecznej, a nie tym, że skarżący w sposób nieuzasadniony odmówił podjęcia pracy. Owszem, okoliczność ta została odnotowana (mimo że jak wykazano powyżej nie było ku temu podstaw), to jednak nie ona stanowiła o rozmiarze przyznanej skarżącemu pomocy.

Ponadto uzasadniając odmowę przyznania zasiłku na leki organ wskazał, że przyznanie świadczenia na ten cel jest uzasadnione, jeżeli wnioskodawca udokumentuje, że stosowanie leków jest konieczne i niezbędne z medycznego punktu widzenia. W jego ocenie wymóg stosowania określonych leków musiał być zatem potwierdzony stosownym zaświadczeniem lekarskim, receptą bądź kartą informacyjną leczenia szpitalnego. Organ uznał, że dopiero na podstawie takich dokumentów organ może ocenić potrzeby wnioskującego o pomoc w pokryciu kosztów leczenia. Również w tym zakresie brak jest zatem jakiegokolwiek związku rozstrzygnięcia z wskazywaną przez skarżącego okolicznością faktyczną.

Kwestionowana decyzja dotyczyła zasiłku celowego, który, jak wynika z art. 39 ust. 1 u.p.s., może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.).

Ponadto, należy zaznaczyć, że na gruncie przepisów o pomocy społecznej, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.), a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.).

Jak słusznie wskazało Kolegium, w przypadku zasiłku celowego organ pomocy społecznej działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że nawet spełnienie ustawowych kryteriów uzyskania pomocy, nie przesądza jeszcze o tym, że pomoc taka zostanie przyznana, a także, że zostanie przyznana w formie i wysokości oczekiwanej przez wnioskodawcę. Nie ma zatem normatywnego uzasadnienia (a także w realiach sprawy uzasadnienia faktycznego) twierdzenie skarżącego, że organy pomocy społecznej przy ustalaniu wysokości zasiłku celowego decyzją Burmistrza Opoczna z dnia 5 grudnia 2025 r., znak: DSPS.5102.212.2025.KST, która to decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025, wzięłyby pod uwagę powoływaną przez niego okoliczność dotyczącą rzekomej odmowy podjęcia zatrudnienia. Wysokość przyznanej pomocy była determinowana możliwościami pomocy społecznej, o których mowa w art. 3 ust. 4 u.p.s., zaś odmowa przyznania zasiłku na leki była motywowana niewykazaniem przez skarżącego konieczności i niezbędności przyjmowania leków z medycznego punktu widzenia. Wbrew forsowanemu przez skarżącego stanowisku, organy nie uczyniły w swoich decyzjach centralnej osi argumentacyjnej z zakwestionowanej przez niego okoliczności odmowy podjęcia zatrudnienia. Owszem, Kolegium w uzasadnieniu decyzji ostatecznej wiele miejsca poświęciło aktywności zawodowej skarżącego, jednakże finalnie to nie ta kwestia stanowiła podstawę udzielenia świadczeń (oraz odmowy przyznania świadczeń w określonym zakresie) i nie była eksponowana w tych fragmentach uzasadnienia, w których organ przedstawiał argumentację odnoszącą się do rozmiaru udzielonej pomocy. To zatem nie organ wyolbrzymił, jak twierdził w toku postępowania skarżący, jeden fałszywy wpis w systemie informatycznym, lecz to skarżący nadaje nadmierne znaczenie tej okoliczności, budując na tym całą argumentację o wadliwości decyzji, która w rzeczywistości przy ustalaniu wysokości przyznanej mu pomocy nie miała istotnego znaczenia.

Wskazać zatem wypada, że Kolegium stwierdziło m.in., w uzasadnieniu decyzji z dnia 22 stycznia 2026 r., że "Podejmując zaskarżoną decyzję organ wziął pod uwagę sytuację rodziny skarżącego oraz zgłoszone potrzeby, ale też własne możliwości finansowe oraz potrzeby innych osób i rodzin z terenu objętego jego działaniem. Przyznanie skarżącemu zasiłku celowego w podanej wyżej wysokości, nie pozostaje zatem w sprzeczności z prawem. Nie można więc zarzucić decyzji niezgodności z prawem, gdy organ pomocy społecznej, mając na uwadze z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby rodziny skarżącego, z drugiej zaś strony własne możliwości finansowe i cele jakie stawia ustawa o pomocy społecznej uznał, że nie istnieje możliwość przyznania pomocy finansowej na zgłoszone potrzeby w większej wysokości". Kolegium wskazało również, że "Uzasadnione jest zatem stanowisko, że wymiar udzielonej skarżącemu pomocy, zgodnie z przysługującym organom upoważnieniem do jej limitowania, został ograniczony". Kompleksowe odczytanie uzasadnienia decyzji z dnia 22 stycznia 2026 r. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że o wysokości pomocy udzielonej skarżącemu zdecydowały (w ramach przysługującego organowi uznania administracyjnego) możliwości pomocy społecznej, a nie eksponowana przez skarżącego okoliczność dotycząca rzekomej odmowy podjęcia pracy. Okoliczność ta nie miała również wpływu na odmowę przyznania zasiłku celowego na leki.

Należy podkreślić, że ustalając znaczenie (istotność do sprawy) okoliczności powołanej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ nie badał ponownie zasadności argumentacji jaką posłużono się wydając decyzję ostateczną, lecz słusznie analizował wyłącznie jakie okoliczności przesądziły o zawartym w niej rozstrzygnięciu i czy wśród nich była przypisywana skarżącemu odmowa podjęcia zatrudnienia.

Odrzucić również należy, jako nieznajdujące odzwierciedlenia w treści kwestionowanej decyzji ostatecznej, stanowisko skarżącego, jakoby "ograniczenie" wysokości przyznanej pomocy wynikało z zastosowania przez organ art. 11 ust. 2 u.p.s. Przepis ten przewiduje, że podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej mogą stanowić:

1) brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej;

2) odmowa zawarcia kontraktu socjalnego lub niedotrzymywanie jego postanowień;

3) z własnej winy niepodjęcie lub przerwanie realizacji formy pomocy, lub odmowa bez uzasadnionej przyczyny propozycji prac społecznie użytecznych, w przypadkach określonych w art. 65 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia;

4) nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną.

Istotnie, przytoczony przepis stanowi dla organów pomocy społecznej podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, a nawet do odmowy przyznania świadczenia, jednakże nie został on wskazany przez Kolegium w decyzji ostatecznej, jako powód zaakceptowania wysokości przyznanego przez Burmistrza Opoczna świadczenia. Tę część uzasadnienia decyzji, w której Kolegium omawia instytucję ograniczania świadczeń ze względu na nieakceptowane w przepisach u.p.s. zachowania świadczeniobiorców, Sąd odczytuje jedynie jako chęć zwrócenia uwagi skarżącemu na stosowne przepisy, które tego rodzaju ograniczenia wprowadzają. Oczywistym jest, że z sugestii zastosowania określonego przepisu nie wynika, że przepis ten został zastosowany. W decyzji z dnia 22 stycznia 2026 r. brak jest jakiegokolwiek stwierdzenia, z którego wynikałoby, że wysokość pomocy udzielonej skarżącemu została ograniczona ze względu na postanowienia art. 11 ust. 2 u.p.s.

Podsumowując, należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim zasadnie uznało, że nie wystąpiły przyczyny wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i 5 k.p.a. w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia 22 stycznia 2026 r., znak: KO.440.122.2025, w przedmiocie zasiłku celowego i na podstawie art. 150 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówiło uchylenia decyzji dotychczasowej. Z tego względu postępowanie wznowieniowe nie przeszło na etap rozstrzygnięcia istoty sprawy, o którym mowa w art. 149 § 2 in fine k.p.a. Jak wyżej wspomniano, organ właściwy w sprawie wznowienia rozstrzyga sprawę na nowo tylko wówczas, gdy w wyniku przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia ustali ich występowanie. Skoro zaś zostało ustalone, że powołane przez skarżącego okoliczności faktyczne, jakkolwiek nowe i nie znane uprzednio organowi, nie są istotne dla sprawy, a także, że nie miało miejsc wydanie decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu stosownie do art. 24 k.p.a., to tym samym powoływane przez skarżącego przyczyny wznowienia nie mogły prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że prowadząc postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie Kolegium uczyniło zadość obowiązkom wynikającym z przepisów k.p.a. Kolegium w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. zgromadziło materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na załatwienie sprawy i wydanie decyzji, jak również poddało go prawidłowej ocenie. Wydana w sprawie decyzja podlegająca kontroli Sądu została uzasadniona w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium w wydanej decyzji w sposób logiczny i wyczerpujący wyjaśniło przesłanki wydanego rozstrzygnięcia, przy czym organ ten dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia decyzji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, do których Sąd nie ustosunkował się już w ramach poczynionych wyżej rozważań, należy stwierdzić, że:

1. Brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie i z naruszeniem art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. tylko na tej podstawie, że w ostatnim akapicie jej uzasadnienia, zostało zamieszczone zdanie "Kolegium nie znalazło podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż to wynika z zaskarżonej decyzji z dnia 22 stycznia 2026 r., a skoro tak, to zasadnym jest odmowa uchylenia tejże decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.)". Stwierdzenie to nie odpowiada wprawdzie w pełni dyspozycji art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., jednakże kompleksowa analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że podstawę prawną odmowy uchylenia decyzji ostatecznej stanowił art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a zatem stwierdzenie braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z tego względu, że wskazana przez skarżącego okoliczność nie była istotna dla rozstrzygnięcia w rozumieniu tego przepisu, a nie to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a.).

2. Organ nie mógł też naruszyć art. 151 § 2 w zw. z art. 8 i art. 11. k.p.a. poprzez jako to określił skarżący "niedopuszczalna substytucję podstaw rozstrzygnięcia" gdyż, jak wyżej wskazano nie orzekał na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., a ponadto stanowisko Kolegium w tym zakresie opierało się o treść decyzji, która jest jednoznaczna. Wysokość świadczenia przyznanego skarżącemu była motywowana możliwościami pomocy społecznej, zaś ocena tego czy mogły one stanowić podstawę ustalenia wysokości świadczenia wykracza poza ramy postępowania wznowieniowego, które jak wyżej wyjaśniono nie stanowi kolejnej instancji administracyjnej.

3. Oczywistym jest, że Kolegium w postępowaniu wznowieniowym nie orzekało na podstawie nieaktualnego i nieistniejącego w dacie decyzji dowodu z systemu SEPI poprzez zaakceptowanie ustaleń opartych na wydruku z systemu SEPI, a zatem nie naruszyło art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność wskazana we wniosku o wznowienie postępowania została potwierdzona, jednakże nie stwierdzono, żeby miała istotny wpływ na wynik sprawy. Nie oznacza to rzecz jasna, że Kolegium w postępowaniu wznowieniowym orzekało na podstawie nieaktualnego i nieistniejącego w dacie decyzji dowodu.

4. Zarzuty przedstawione w pkt. II A.6-8 skargi są chybione, bowiem postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie nie przeszło na etap rozstrzygania o istocie sprawy. W zakresie postępowania, które ma na celu ustalenie występowania przyczyny wznowienia organ dokonuje ustaleń wyłącznie w tym zakresie. Nie mogło zatem z istoty rzeczy dojść do naruszenia przepisów postępowania w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia istoty sprawy (bowiem takie rozstrzygnięcie z przyczyn wskazanych wyżej nie nastąpiło) zarówno co do wysokości przyznanego zasiłku celowego jak i co do odmowy przyznania zasiłku celowego na leki.

5. Kolegium dokonało oceny przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. i nie stwierdziło jej występowania. Z akt sprawy nie wynika bowiem aby decyzja została wydana przez pracownika, który był wyłączony do rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 24 § 1 k.p.a. bądź został wyłączony od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 3 k.p.a.

6. Wydając zaskarżoną decyzję Kolegium nie naruszyło art. 11 ust. 2 u.p.s. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż przepis ten nie stanowił jej podstawy prawnej i organ go nie stosował, podobnie jak nie stanowił podstawy prawnej kwestionowanej decyzji ostatecznej z dnia 22 stycznia 2026 r., o czym Sąd przedstawił swoje stanowisko w rozważaniach zamieszczonych powyżej.

7. Kolegium nie naruszyło też art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. poprzez zaakceptowanie przyznania świadczenia w zaniżonej zdaniem skarżącego wysokości, co skutkowało przekroczeniem granic uznania administracyjnego i nadaniem rozstrzygnięciu cech dowolności, gdyż jak wyżej zostało to wyjaśnione, w rozpatrywanej sprawie organ zakończył postępowanie na etapie ustalania występowania przyczyny wznowienia nie przechodząc do jej rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, co zostało przez Sąd zaakceptowane jako prawidłowe.

8. Z tego samego względu Kolegium nie naruszyło też art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. poprzez "utrzymanie decyzji odmawiającej przyznania zasiłku celowego na zakup leków"

9. Z analogicznych względów Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez Kolegium art. 3 ust. 1 i ust. 4 u.p.s. w związku art. 71 ust. 1 zdanie drugie i art. 72 ust. 1 Konstytucji RP poprzez "utrzymanie" rozstrzygnięcia niespełniającego, zdaniem skarżącego, konstytucyjnego standardu ochrony rodziny samotnego ojca wychowującego uczącą się córkę oraz posługującego się pejoratywnymi charakterystykami skarżącego. Ponadto, jak wyżej wspomniano, ostateczne decyzje administracyjne podlegają ochronie przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a., a ich uchylenie może nastąpić wyłącznie w trybie wskazanym w przepisach k.p.a. bądź ustaw szczególnych. Skoro w rozpatrywanej sprawie nie zostało ustalone, że wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 3 i 5 k.p.a., to tym samym nie było podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej i rozstrzygnięcia sprawy na nowo. Takiej podstawy nie stanowią samoistnie wskazane przepisy Konstytucji RP.

Skoro więc żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie, a Sąd nie stwierdził innych – branych pod uwagę z urzędu - uchybień przepisom obowiązującego prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, skargę należało oddalić.

Z przedstawionych powyżej względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

ds