Kanalizacja w ul. T. bez decyzji wywłaszczeniowej. Sąd oddalił skargę właściciela działki

Decyzją z dnia 5 lutego 2026 r., znak: GN-V.7534.1.52.2025 Wojewoda Lubelski, po rozpoznaniu odwołania S. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 12 sierpnia 2025 r., znak: WBG.6821.40.2015.2019.NKP o odmowie przyznania odszkodowania S. K.:

1. za wycięte drzewa leśne, które rosły na działce dawny nr ewid. [...], położonej obr. 0001 Miasto Ś., w Ś. przy ul. R. T.;

2. za rekultywację przedmiotowej działki tj. za zniwelowanie terenu, wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach;

3. za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach ewid. [...] i [...] ustawionego w 1988 r.;

4. z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia użytkowania części nieruchomości o nr ewid. [...] i pozbawienia możliwości uzyskiwania przychodów z tej działki w latach 1988-1991 oraz za pozbawienie możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992 - do chwili obecnej i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budową na działce o dawnym numerze ewidencyjnym [...] położonej w Ś. przy ul. R. T., obr. 0001 Miasto Ś., kanału burzowego i sanitarnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco:

W dniu 25 listopada 1971 r. S. K. aktem notarialnym Rep. Nr [...] nabył na własność działkę rolną o pow. 1,4182 ha, nr ewid.[...], dla której została założona księga wieczysta KW Nr [...].

Od 1977 r. wraz z żoną, na części tej nieruchomości prowadził działalność o charakterze produkcji ogrodniczo-warzywnej.

W dniu 12 grudnia 1980 r. S. K. złożył wniosek do [...] Miasta Ś. o zakwalifikowanie części jego gospodarstwa rolnego pod usługową działalność ogrodniczą oraz oddzielenie i wywłaszczenie z niego części gruntu na potrzeby publiczne tj. poszerzenie ulicy T. oraz pod budowę ulicy R. . Urząd Miasta w Ś. przekazał pismo wnioskodawcy do Biura Planowania Przestrzennego w L.. Po kilku miesięcznej korespondencji pomiędzy Urzędami a S. K., Biuro Planowania Przestrzennego w L., podczas prac nad planem zagospodarowania przestrzennego m. Ś., w części pozytywnie zaopiniowało wniosek Pana K. i uwzględniło go w planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z wyrażeniem zgody na lokalizację nowego budynku mieszkalnego na terenie jego nieruchomości oraz wskazaniem nowej linii ogrodzenia.

W następnych latach przez nieruchomość nr ewid.[...] (od 1983 r. działka ta w ewidencji gruntów i budynków otrzymała nr ewid.[...], bez zmiany powierzchni oraz granic) organy administracji terenowej przeprowadziły kilka inwestycji o charakterze publicznym. Inwestycje publiczne były przeprowadzane na nieruchomości S. K. od strony południowej - budowa ul. R. wraz z infrastrukturą techniczną i zachodniej - poszerzenie ul. T. wraz z infrastrukturą techniczną. S. K. udostępniał wykonawcom inwestycji, teren ze swojej nieruchomości w trybie administracyjnym - ograniczenie z prawa własności bądź cywilnym - zgoda na wejście w teren.

Jak wyjaśnił organ przedmiotem inwestycji było:

I. Pierwsza inwestycja (1982 r.) - budowa kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. .

II. Druga inwestycja (lata 1983/1984 ) - budowa ulicy R.

III. Trzecia inwestycja 1988 r. - budowa kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T.

IV. Czwarta inwestycja (2012 r.) - Budowa ul. T.

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji szczegółowo opisano czynności faktyczne i prawne, które były przeprowadzane przez strony na nieruchomości stanowiącej własność S. K..

25 lutego 2013 r. Starosta Ś. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania na rzecz S. K. za działki nr ewid. [...], [...] i [...], które przeszły na własność Gminy Miejskiej Ś. .

Decyzją Starosty Ś. znak:WBG.683.8.4.2015.KH z dnia 18 maja 2015 roku S. K. otrzymał odszkodowanie w wysokości 97.495,52 zł z tytułu przejęcia na rzecz Gminy Miejskiej Ś. prawa własności dz. nr ewid. [...] o pow. 22 m2, [...] o pow. 174 m2 oraz [...] o pow. 33 m2, w tym wartość gruntu wyceniono na kwotę 50.934,18 zł, wartość ogrodzenia 42.739,07 zł a wartość nasadzeń (1 kasztanowiec obwód 2 m, 17 klonów obwód od 0,35 m do 0,70 m oraz 1 akacja obwód 0,25 m) w wysokości 3.822,27 zł. Powyższe za szkody powstałe podczas realizacji czterech w/w inwestycji zostały wypłacone odszkodowania na rzecz S. K.. Skarżący nie wnosi już roszczeń co do odszkodowań za inwestycje opisane w punkcie I, II i IV. Należy uznać, że w tych przypadkach jego roszczenia zostały w pełni zaspokojone

S. K. w pismach kierowanych do organów administracji po 1995 r., tj. po wypłaceniu mu odszkodowania za szkody powstałe po wybudowaniu uzbrojenia w ul. T. (III inwestycja), wnosił nowe roszczenia dotyczące tej inwestycji. I tak 30 kwietnia 2009 r. do Starostwa Powiatowego w Ś. wpłynął wniosek S. K. w którym to stwierdza, że "Nie uregulowane są również straty, jakie poniosłem przy nielegalnych inwestycjach na moim terenie bez mojej zgody wykonanych przez Gminę Miejską Ś. w ulicy T. , są to należności: 1. odszkodowanie za drzewa leśne wycięte podczas budowy kanału sanitarnego i burzowego w ul. T. w 1988 r. (...); 2. Naliczyć należy utracone korzyści za teren oddzielony trwałym ogrodzeniem od głównej posesji dz. [...] zajęty przy budowie kanału burzowego i sanitarnego na początku 1988r (...) Był to teren na poszerzenie ul. T. - w dawnych oznaczeniach [...] - obecnie [...]. Okres zajęcia terenu od początku 1988r. do końca 1994r. (...); 3. za rekultywację terenu [...]; 4. Przeszacowanie kosztów przestawienia ogrodzenia przy ul. T. - właściciel S. K. (...); 5. Ponowne przestawienie ogrodzenia przy ul. T. na długości pomiędzy ul. K. a R. (...).

W dniu 6 maja 2014 r. do Starostwa Powiatowego w Świdniku wpłynął wniosek pełnomocnika S. K. - adw. A. B., w którym uściślił żądania strony i wnosił o:

1. Przyznanie odszkodowania za szkody spowodowane budową kanałów burzowego i sanitarnego, powstałe na działce o nr [...] w związku z wycięciem na tym terenie drzew leśnych i zabraniu pozostałego po wycince drewna bez odszkodowania;

2. Przyznanie odszkodowania za szkodę powstałą z tytułu utraty korzyści wskutek czasowego pozbawienia możliwości gospodarowania na działce nr [...] zajętej pod budowę kanałów sanitarnego i burzowego w latach 1988-1991;

3. Przyznanie odszkodowania za szkodę powstałą z tytułu utraty korzyści wskutek pozbawienia możliwości gospodarowania przez S. K. na działce nr [...] od roku 1992 do dnia złożenia przedmiotowego wniosku ze względu na nie zrekultywowanie tego terenu po głębokich wykopach z czasu budowy kanałów i pozostałości na tym terenie nasypu nie zrekultywowanej ziem oraz kamieni o średniej wysokości 30 cm uniemożliwiające normalne korzystanie z tej części nieruchomości;

4. Przyznania odszkodowania za rekultywację zdewastowanej działki o nr [...] tj. za zniwelowanie tego terenu i wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach w roku 1988 na budowę kanału burzowego i sanitarnego,

5. Przyznania odszkodowania za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami oznaczonymi nr ewidencyjnymi [...], [...] ustawionego w 1988 r.

Zdaniem A. B., pełnomocnika S. K., dopiero po zakończeniu w 2013 r. budowy ul. T. otworzył się termin do żądania odszkodowania z tytułu roszczeń związanych z budową w/w ulicy.

Po przeanalizowaniu całości akt sprawy Starosta Ś. w dniu 12 maja 2015 r. wydał decyzje znak:WBG.40.5.2015.KH, orzekając o umorzeniu tego postępowania z uwagi, iż w przedmiotowej sprawie, zdaniem organu prowadzącego postępowanie, dochodzenie roszczeń przez wnioskodawcę jest możliwe w postępowaniu cywilnym, a nie w trybie administracyjnym, co oznacza bezprzedmiotowość postępowania i w konsekwencji konieczność umorzenia postępowania administracyjnego. Od decyzji tej strona postępowania wniosła odwołanie do Wojewody Lubelskiego. Wojewoda Lubelski decyzją znak: GN-L7534.1.27.2015 z 10 sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Ś. . Decyzja Wojewody Lubelskiego została zaskarżona do Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2019 r. sygn. akt. II SA/Lu 263/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia 12 maja 2015 r.

Starosta Ś. decyzją znak: WGB.6821.40.2015.2019.NKP z dnia 27 lipca 2023 r. odmówił S. K. przyznania odszkodowania, za wycięte drzewa leśne, które rosły na dawnej działce o nr ewid. [...] położonej w Ś. obr. 0001 - Miasto Ś., odszkodowania za rekultywację tej działki tj. za zniwelowanie terenu, wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach, odszkodowania za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach ewid. [...] i [...] oraz odszkodowania z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia przychodów z tej działki w latach 1988-1991, jak również za pozbawienie możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992 - do chwili obecnej i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budową kanału burzowego i sanitarnego na dawnej działce nr [...] położonej w obr. 0001-Miasto Ś. przy ul. R. T.. Takie roszczenie S. K. wniósł we wniosku, z dnia 30 kwietnia 2009 r. Od w/w decyzji S. K. złożył odwołanie do Wojewody Lubelskiego. Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 8 stycznia 2024 r. nr GN-V.7534.1.42.2023 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Od decyzji Wojewody Lubelskiego wnioskodawca wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. WSA wyrokiem z dnia 29 maja 2024 r. sygnatura akt IISA/Lul41/24 uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji. W dniu 10 października 2024 roku Wojewoda Lubelski wydał decyzję, na mocy której uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia 27 lipca 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Stosując się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, jak również w decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 10 października 2024 r., oraz aby ustosunkować się do żądań oraz postulatów S. K. przedstawionych w piśmie z dnia 30 września 2024 r. skierowanym do Wojewody Lubelskiego, Starosta Ś. przeanalizował materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Biorąc pod uwagę skomplikowany charakter sprawy, wielość postępowań o charakterze administracyjnym bądź cywilnym, jakie prowadzone były na nieruchomości stanowiącej własność S. K. położonej w Ś. pomiędzy ulicami R. , T. , dawna K. obecnie J. P., Starosta Ś. stwierdził, że nieodzowne jest przeanalizowanie każdego postępowania z osobna, poczynając od momentu nabycia przedmiotowej nieruchomości przez S. K..

Odnośnie rozstrzygnięcia z pkt 1 sentencji decyzji, tj. żądania przyznania odszkodowania za szkody spowodowane budową kanałów burzowego, wodociągowego i sanitarnego, powstałych na działce o dawnym nr ewid. [...] (a od 1988 roku do 1994 r. określanego jako działka dz. nr [...], na podstawie wstępnego projektu podziału wykonanego przez S. S.) w związku z wycięciem na tym terenie drzew leśnych i zabraniu pozostałego po wycince drewna bez odszkodowania, organ ustalił co następuje:

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że w 1988 r. kiedy czasowo składowana była ziemia na części działki stanowiącej własność S. K., nieruchomość ta figurowała w ewidencji gruntów pod nr ewid.[...] W 1988 r. została wykonana mapa z projektem podziału tej nieruchomości. Projekt podziału w dniu 30 lipca 1988 r. został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego i miał być wykorzystany przy ewentualnym wykupie części tej nieruchomości bądź jej wywłaszczeniu z przeznaczeniem pod poszerzenie ul. T. zgodnie z wówczas obowiązującym planem zagospodarowania tego terenu. Na podstawie tej mapy organy administracji państwowej, rzeczoznawcy jaki właściciel nieruchomości posługiwali się numerami działek ustalonymi we wstępnym projekcie podziału. Od lipca 1988 r. do stycznia 1994 r. teren przewidziany pod poszerzenie ul. T. , na którym na czas prowadzenia prac budowlanych za zgodą właściciela, składowana była ziemia pochodząca z wykopu kanału, określany był nr ewid. [...] i przewidziany był pod poszerzenie ul. T. . Po wydaniu decyzji podziałowej z 30 stycznia 1994 r. nieruchomość nr [...] uległa podziałowi i wydzielono z niej działkę nr [...] (którą określano dotychczas nr [...]). W/w decyzją działkę nr ewid.[...] przeznaczono pod zabudowę ogrodniczą. A więc w chwili wydania decyzji podziałowej w 1994 r. obowiązywał już nowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Z działki nr ewid.[...] na podstawie wstępnego projektu podziału z 1988 r. wydzielono dz. Nr [...] a decyzją z dnia 30 stycznia 1994 r. wydzielono dz. nr [...]. Działka nr [...] i działka nr [...] są tożsame. W obu przypadkach podziału granice wydzielonej działki nie zmieniły się.

W lipcu 1988 r. Urząd Miasta Ś. przygotowując się do budowy infrastruktury technicznej w ul. T. zlecił wykonanie wyceny ogrodzenia działki [...] (w tym czasie posługiwano się nr. ewid. [...]) wykonanego z siatka na słupkach dębowych (siatka została usunięta przez Służbę Drogową w Ś. na zlecenie Urzędu Miasta w Ś.), w celu umożliwienia czasowego składowania ziemi z wykopu oraz wyceny składników roślinnych znajdujących się na tej działce które, uległy zniszczeniu. Zlecono również wykonanie wyceny wartości działek nr [...] (od 1994 roku oznaczane nr [...] ) i [...] oraz wyceny drzew leśnych rosnących na pniu na tych działkach, w celu ich wykupu od S. K. na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem na poszerzenie ul. T. Ostatecznie właściciel tych działek nie wyraził zgody na ich sprzedaż, za cenę ustaloną w w/w operatach i ich wielokrotnych przeszacowaniach.

W dniu 20 stycznia 2015 r. w Starostwie Powiatowym w Ś., odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem przedstawicieli Urzędu Miasta Ś. oraz S. K. i jego pełnomocnika w trakcie której, wyjaśnienia składał wnioskodawca. S. K. odniósł się do wyceny drzew leśnych i stwierdził, że pierwsze dwie wyceny z 1988 r. zostały przez niego zakwestionowane. W konsekwencji czego jak wyjaśnił, Urząd Miejski w Ś. zwrócił się w 1988 r. do Okręgowego Ośrodka Rzeczoznawstwa i Doradztwa Rolniczego "SITR" o wykonanie szacunku pojedynczych drzew na pniu. Kopię ekspertyzy nr [...], jako dowód wnioskodawca dołączył do akt sprawy administracyjnej. S. K. stwierdził także, że nie posiada przeszacowania wartości "drzew na pniu" sporządzonej przez ten ośrodek z 1990 r. Jak oświadczył, dopiero po udostępniono mu powyższych przeszacowań przez Urząd Miasta w Ś. na ekspertyzie z 1988 r. naniósł wyniki wyceny z 1990 r.

Również w trakcie kolejnej rozprawy administracyjnej, która odbyła się 14 września 2020 r. S. K. odniósł, się co do kwestii wartościowych drzew leśnych rosnących na działce [...] oraz co do ich wyceny. Według wyjaśnień S. K., na przedmiotowej działce zostały wycięte bądź uszkodzone następujące drzewa: 1 dąb w wieku 150-160 lat, 1 klon w wieku 30 lat, 2 kasztanowce w wieku 50 lat i 30 lat, 13 sztuk akacji w wieku 15-30 lat. Jako dowód na to iż, na tej działce rzeczywiście istniał taki drzewostan S. K. powołał się na wycenę z 1988 r., z naniesionymi przez siebie wartościami, zgodnie z wyceną "SITR" z 1990 roku i wniósł ją jako dowód do akt sprawy. Z treści orzeczenia technicznego ekspertyzy [...] z dnia 14 października 1988 r. wynika, że drzewa leśne, które strona wniosła do treści protokołu z rozprawy tako dowód, rosły na działkach nr [...] i [...] a nie na działce nr [...] (używanym w 1988 r. jako nr [...]). W tym miejscu należy podkreślić, iż w aktach niniejszej sprawy nie ma dowodów na to, że z działki na której składowana była ziemia, usuwano drzewa leśne wymienione w przedmiotowej ekspertyzie, podczas realizacji budowy kanalizacji sanitarnej i burzowej w ul. T. . Na tę okoliczność nie przedstawiła dowodu żadna ze stron postępowania. W archiwalnych zasobach Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Ś. jak również na portalach geodezyjnych nie odnaleziono zdjęć lotniczych tego terenu z lat 1980 - 1990.

Przyjmując nawet, że w ekspertyzie z 1988 r. biegły omyłkowo napisał nr dz. [...] a winien napisać [...], to należy zwrócić uwagę, że ekspertyza nosi tytuł "ekspertyza pojedynczych drzew na pniu". Z tej ekspertyzy wynika, że biegły szacował wartość drzew rosnących na w/w działkach a nie wyciętych, które to działki ze sobą nie sąsiadowały. Jak wynika z pisma z dnia 15 lipca 1988 roku znak: IV-8071/74/88, Urząd Miejski w Ś. zlecił wykonanie szacunków gruntów oznaczonych we wstępnym projekcie podziału jako dz. [...] oraz dz. nr [...], jak również znajdujących się, na nich drzew na pniu, celem ewentualnego nabycia tej nieruchomości od S. K.. Wszystkie szacunki zostały zakwestionowane przez właściciela działki. Urząd Miejski w Ś. uznał zastrzeżenia dotyczące składników roślinnych, drzew i ogrodzenia i zlecił ponowną ich wycenę. Odmówił powtórnej wyceny gruntów wg. cen terenów budowlanych, jak żądał właściciel. W tym czasie ul. T. nie miała udokumentowania prawnego niezbędnego do przystąpienia do budowy, a więc nie było możliwości wdrożenia postępowania wywłaszczeniowego, a na sprzedaż działki wraz z drzewami leśnymi na pniu w drodze aktu notarialnego nie wyraził zgody jej właściciel.

Z treści protokołu z rokowań przeprowadzonych pomiędzy S. K. a Urzędem Miasta Ś. w dniu 9 lutego 1995 r. wynika, że zgodnie z oświadczeniem S. K. jesienią 1994 r. złamał się dąb rosnący na działce [...]. W związku z tym oświadczeniem z kolejnych przeszacowań wartości "drzew na pniu" został wycofany z szacowania złamany dąb. Sytuacja ta potwierdza fakt, iż szacowane drzewa leśne na pniu nie zostały usunięte podczas składowania ziemi na terenie działki [...]. Był to drzewostan wyceniony z myślą zakupu działki o nr ewid. [...] i dz. nr [...] (numery stosowane w latach 1988 - 1994) wraz z ze znajdującymi się na nich nasadzeniami. Ponownie podkreślam, że do wykupu tych działek przez Urząd Miejski w Ś. - Skarb Państwa nie doszło z uwagi, że trwały już prace nad zmianą planu zagospodarowania tego terenu i w konsekwencji jego zmiany ul. T. pozostała w dotychczasowych granicach, bez konieczności wykupu gruntów na jej poszerzenie. A wcześniej planowana do wykupu pod poszerzenie ul. T. dz. Nr [...] a od 1994 r. mająca nr ewid. [...] została przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego pod teren ogrodniczy.

Biorąc powyższe pod uwagę Starosta Ś. stwierdził, że nie ma podstaw do uznania, że drzewa leśne na pniu rosnące na działce nr ewid.[...] po jej zachodniej stronie, uległy wycięciu lub zniszczeniu podczas składowania ziemi na tym terenie w 1988 r. i odmówił wypłacenia odszkodowania za drzewa leśne, o które wnioskuje strona, z uwagi na brak dowodów na powyższe.

Odnośnie rozstrzygnięcia z pkt 2 sentencji decyzji, tj. przyznania odszkodowania za szkody spowodowane budową kanałów wodociągowego, burzowego i sanitarnego, powstałych na zachodniej części działki o dawnym nr ewid.[...] (używane oznaczenie tego terenu również jako działka nr [...] lub [...]) za rekultywację przedmiotowej działki tj. za zniwelowanie terenu, wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach, organ ustalił co następuje:

W trakcie składania wyjaśnień na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r., S. K. oświadczył, że przez nieruchomość oznaczoną dawnym numerem [...] nie przebiega kanał sanitarny. Na skutek budowy kanałów sanitarnego i burzowego w przyległej do niej działce [...] (stanowiącej wówczas własność Skarbu Państwa) pozostawiono na działce nr [...] nadwyżkę kamieni i ziemi z wykopów o więcej niż średnio 30 cm. W trakcie składania dalszych wyjaśnień na rozprawie S. K. oświadczył, że zgoda na wejście na teren przez wykonawcę kanałów burzowego i sanitarnego była zgodą warunkową i tylko dwa z pięciu warunków zostały spełnione przez Urząd Miasta Ś.. W trakcie rozprawy administracyjnej S. K. załączył dokumentację fotograficzną dot. tego terenu wykonaną jesienią 2013 r. podczas budowy ul. T. (tj. 25 lat po budowie kanalizacji sanitarnej i burzowej). W dalszej części rozprawy S. K. oświadczył, że nadwyżka pozostawionej ziemi bardzo utrudniała prowadzenie działalności gospodarczej, w związku z czym dokonał sam wywozu tej ziemi w 2000 r. doprowadzając, zdaniem Wnioskodawcy, do poziomu gruntu, na którym zlokalizowana jest hurtownia. Zdaniem S. K. na północnej części działki o nr [...] obecnie wymierzona wysokość różnicy poziomów wynosi 55 do 80 cm na połowie działki. W dniu 28 stycznia 2015 r. odbyła się kolejna rozprawa administracyjna w trakcie której pełnomocnik S. K. oświadczył, że popiera wniosek w formie sprecyzowanej w piśmie z dnia 26 stycznia 2015 r.. W trakcie tej rozprawy ówczesny Naczelnik Wydziału Infrastruktury Komunalnej i Inwestycji Urzędu Miasta Ś. - M. K. oświadczyła, że w wyniku budowy ul. T. w 2013 r., doszło do zaniżenia niwelety ul. T. nawet do 33 cm, na dowód czego przedłożyła do akt sprawy wyciąg z dokumentacji projektowej ul. T. . M. K. oświadczyła, że dowód ten świadczy o tym, że zdjęcia fotograficzne dołączone przez S. K. przedstawiają różnicę w poziomach terenu na przedmiotowej nieruchomości po budowie ul. T. , a nie po wybudowaniu kanału burzowego i sanitarnego.

Po przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy organ stwierdził co następuje:

Budowa kanalizacji wodociągowej, sanitarnej i burzowej w ul. T. realizowana była na działce nr [...] stanowiącej w chwili realizacji budowy własność Skarbu Państwa (sprawa budowy jest szczegółowo opisana w pkt. III zatytułowanym: "Trzecia inwestycja 1988 rok - budowa kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. " niniejszej decyzji). Na zachodniej części działki nr ewid.[...] (stanowiącej własność S. K.) czasowo składowano ziemię z wykopów. Kanał sanitarny wykonany został z rur kanalizacyjnych kamionkowych o przekroju 200 mm gat. I a kanał deszczowy z rur żelbetonowych o przekroju 500 i 600 mm gat. II. Rury posadowione były na ławach betonowych. Po włożeniu rur w wykopanych dołach, ziemię wsypano ponownie do rowu. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że ewentualna nadwyżka ziemi (o ile taka istniała) nie została wywieziona przez wykonawcę. O tym, że nadwyżki ziemi nie było na działce nr [...], po zakończeniu budowy kanałów w ul. T. świadczy treść pisma Urzędu Miejskiego w Ś. znak:WIKI.V.[...]/99 z dnia 21 czerwca 1999 r., które skierowane było do S. K.. Z pisma jasno wynika, że posesja położona w Ś. przy ul. K. (dz. nr [...]), jest znacznie zaniżona w stosunku do sąsiadujących z nią ulic K. i T. w związku z czym dochodzi do jej zalewania w czasie wzmożonych opadów deszczu. Również zdjęcia ul. T. wykonane po przeniesieniu ogrodzenia na granicę działek nr [...] i [...], (zdjęcie zrobione porą zimową i dołączone przez stronę postępowania) wskazują, że żadnej skarpy w tym miejscu nie było. Jak już wcześniej podkreślono, budowa kanalizacji wodociągowej, sanitarnej i burzowej była wykonana w 1988 r., natomiast wniosek o wypłacenie odszkodowania za rekultywację terenu od Pana K. wpłynął w 2005 r. Przez tych kilkanaście lat na nieruchomości nr [...] były wykonywane różne prace budowlane min. budowa przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku mieszkalnego, budowa budynku inwentarskiego, oraz ogrodzenia działki, zmiana przeznaczenia budynku inwentarskiego na budynek handlowo-magazynowy, utwardzanie powierzchni działki wykorzystywanej pod składowanie materiałów budowlanych oraz jako plac manewrowy, przenoszenie ogrodzenia itp. Fakty te znajdują potwierdzenie w piśmie z dnia 18 maja 1999 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego przez sąsiadkę Pana K. , M. T.. Pani T. zwraca uwagę organu, na okoliczność przywożenia przez S. K. ton gruzu i wysypywanie go na jego nieruchomości.

Zdaniem organu wszystkie w/w prace budowlane dokonane przez S. K. na własnej działce miały wpływ na ukształtowanie jej terenu. Zatem wyznaczanie wizji lokalnej po 2013 r. (po wybudowaniu ul. T. ), czy też zlecanie pomiarów ukształtowania terenu, nic nie wniesie do przedmiotowej sprawy. S. K. nie przedstawił wiarygodnych dowodów na to, że inwestycje publiczne realizowane wzdłuż jego nieruchomości, określanej przez niego jako działka nr [...], spowodowały obniżenie jej wartości czy też przyczyniły się do jej dewastacji. Natomiast wywożona, według oświadczenia Pana K. , w 2000 r. nadwyżka ziemi, nie musiała pochodzić z pozostałości po budowie kanalizacji sanitarnej i burzowej realizowanej w 1988 r., jak twierdzi wnioskodawca, z uwagi na to że S. K. wykorzystywał ten teren do inwestycji budowlanych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - hurtownia materiałów budowlanych.

Sam właściciel nie podnosił kwestii wypłacenia mu odszkodowania za rekultywację zachodniej części dz. nr [...] w trakcie prowadzonych w 1995 r. rokowań pomiędzy nim a Urząd Miasta Ś. w sprawie wypłacenia odszkodowania za szkody jakie powstały na działce nr [...] podczas budowy kanału wodociągowego, burzowego oraz sanitarnego w ul. T. . W wyniku zawartego porozumienia w trakcie rokowań Urząd Miasta Ś. wypłacił S. K. odszkodowanie za zniszczone nasadzenia oraz za ogrodzenie z siatki.

O wypłacenie odszkodowania za rekultywację tego terenu, S. K. wystąpił po 1995 r., nie przedstawiając na ten fakt żadnych dowodów.

Starosta Ś., jako organ prowadzący postępowanie nie odnalazł jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt jej wykonania.

Biorąc powyższe pod uwagę Starosta Ś. stwierdził, że nie widzi podstaw do ustalenia wysokości odszkodowania za rekultywację tej części nieruchomości.

Odnośnie rozstrzygnięcia z pkt 3 sentencji decyzji, tj. przyznania odszkodowania za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...] i [...] (taka numeracja działek powstała w 1994 r. po wydaniu decyzji podziałowej działki nr ewid.[...]) w 1988 r., organ ustalił co następuje:

S. K. w trakcie rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu 20 stycznia 2015 r. oświadczył, że wytyczenie ogrodzenia zgodnie z postanowieniem [...] z dnia 14 czerwca 1988 r. wydanym przez Urząd Miasta Ś. nastąpiło wg ustaleń geodety W. J., delegowanego przez Urząd Miasta Ś.. Ogrodzenie, jak wyjaśnił S. K., ustawił na dwa miesiące przed wejściem ekipy budowlanej w teren tj. ok. czerwca 1988 r. na granicy działek [...] i [...]. Wnioskodawca wyjaśnił, że pierwsze ogrodzenie zostało zniszczone w trakcie budowy, a w listopadzie 1991 r. na dawnej działce o nr [...] postawił drugie ogrodzenie, które stoi do dzisiaj i za to przestawienie ogrodzenia S. K. domaga się odszkodowania.

Po przeanalizowaniu akt sprawy organ stwierdził co następuje:

Adwokat A. B., pełnomocnik S. K., w swoim piśmie z dnia 26 stycznia 2015 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego w Ś., powołuje się na dokument nr [...] z dnia 14 czerwca 1988 r. jako dowód "urzędowego ustalenia nowej granicy działki". Jego zdaniem dokument o nazwie "Postanowienie nr [...]" był podstawą do przestawienia ogrodzenia pomiędzy działkami oznaczonymi nr ewid. [...] i [...] oraz ustawienia ogrodzenia w tej linii. Zdaniem pełnomocnika S. K., początkowo stały dwa ogrodzenia: uprzednie ogrodzenie siatkowe wzdłuż dawnej granicy z ulicą T. oraz nowe, metalowe, postawione we wskazanym wyżej trybie urzędowym. W takiej sytuacji, zdaniem pełnomocnika, ekipa budowlana dokonała rozbiórki płotu siatkowego, wycięcia drzew leśnych i zieleni ogrodniczej i na wytyczonej działce o nr [...] wysypała ziemię i kamienie z wykopów kanału burzowego i sanitarnego wykonanego wzdłuż ul. T. . W dalszej części swojej wypowiedzi mec. A. B. podniósł, iż pomimo licznych monitów ze strony jego mocodawcy kierowanych do Urzędu Miasta Ś., nie doszło do formalnego załatwienia spraw związanych z wywłaszczeniem, a S. K. po pisemnym uprzedzeniu Urzędu Miasta Ś. pismem z dnia 01 października 1991 r., przestawił ogrodzenie metalowe na linię pierwotnej granicy z ul. T.

Na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie Starostwa Ś. ustalił, że to na wyraźne żądanie S. K. geodeta miejski W. J. wskazał ewentualną granicę, o ile doszło by do podziału nieruchomości nr [...], zgodnie z wówczas obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i wydzieleniem działki pod poszerzenie ul. T. . Właściciel nieruchomości na swoją odpowiedzialność we wskazanym przez geodetę miejscu postawił w 1988 r. nowe ogrodzenie. Następnie kierował do urzędów administracji państwowej liczne monity w sprawie wywłaszczenia od niego działki przeznaczonej pod poszerzenie ul. T. . Organy administracji państwowej czyniły starania aby ten teren nabyć od S. K. zlecając wykonanie operatów szacunkowych w celu ustalenia wartości nieruchomości, ale S. K. nie wyrażał zgody na proponowane ceny. W związku z tym, że w omawianym czasie organ rządowy nie dysponował dokumentacją niezbędną do realizacji budowy ulicy T. , nie mógł prowadzić postępowania wywłaszczeniowego.

Pod koniec lat 80 ubiegłego wieku przystąpiono do prac związanych ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ś.. Zmiany te dotyczyły również sieci dróg na osiedlu A. w tym ul. T. . Ostatecznie w nowym planie zagospodarowania przestrzennego pozostawiono szerokość ul. T. w dotychczasowych wymiarach i zbędny stał się zakup części działki nr [...] w granicach ustalonych poprzednim planem.

W 1991 r. S. K. przestawił ogrodzenie metalowe na linię pierwotnej granicy z ul. T. , tj. w miejsce gdzie wcześniej było ogrodzenie z siatki, zdjęte 1988 r. podczas składowania ziemi na części dz.nr [...].

Biorąc powyższe pod uwagę, Starosta Ś. uważa, że S. K. samodzielnie podejmował decyzję w którym miejscu będzie stało ogrodzenie na jego nieruchomości i dokonywał jego przestawienia na własne ryzyko i koszt.

Zatem żaden organ administracji publicznej nie może być zobowiązany do zwrotu poniesionych przez S. K. kosztów przenoszenia z własnej inicjatywy ogrodzenia w granicach własnej działki.

Odnośnie rozstrzygnięcia z pkt 4 sentencji decyzji, tj. odszkodowania z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia użytkowania części nieruchomości o nr [...] i pozbawienia możliwości uzyskania przychodów z działki o dawnym numerze [...] w latach 1988-1991 oraz pozbawienia możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992-2014 i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budową na dawnej działce o nr [...], kanału burzowego i sanitarnego, organ ustalił co następuje:

Na rozprawie administracyjnej w dniu 20 stycznia 2015 r., S. K. złożył wyjaśnienia w sprawie utraconych korzyści. Oświadczył, że działka o nr ewid. [...] w latach 1988-1991 nie była przez wnioskodawcę użytkowana, ponieważ w 1988 r. ogrodzenie nieruchomości ustawił na granicy działek [...] i [...], a na działce nr [...] pozostawiono nasyp po wykopach.

Po przeanalizowaniu akt sprawy organ stwierdził co następuje:

W 1988 r. S. K. postawił na działce nr [...] drugie ogrodzenie, w miejscu wskazanym przez geodetę W. J., jako na ewentualnej granicy nieruchomości po wydzieleniu terenu na poszerzenie ul. T. , zgodnie z wówczas obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak już wyżej wspomniano, właściciel nieruchomości uzależnił udostępnienie części działki na czasowe składowanie ziemi z wykopów pod warunkiem wskazania mu miejsca przyszłej granicy działki, jaka powstanie po ewentualnym podziale jego nieruchomości nr [...]. W chwili składania takiego żądania zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego część działki [...] przewidziana była pod poszerzenie ul. T. . Wprawdzie Urząd Miasta Ś. postanowieniem znak: L.dz.G.G.V.8442/2/88 z dnia 14 czerwca 1988 r. wszczął z urzędu postępowanie rozgraniczające dla gruntów przeznaczonych do wywłaszczenia pod rozbudowę ul. T. na odcinku od ul. Ś. do ul. D. w tym również dla działki nr [...], jednak nie posiadał w tym czasie dokumentacji prawo-technicznej dotyczącej budowy ul. T. Prowadzone były działania (wycena gruntu, zieleni, drzew na pniu, składników budowlanych) mające na celu nabycie w drodze umowy notarialnej, nieruchomości położonych wzdłuż ul. T. przeznaczonych pod poszerzenie tejże ulicy.

W 1988 r. została wykonana mapa z projektem podziału tej nieruchomości. Projekt podziału w dniu 30 lipca 1988 r. został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego i miał być wykorzystany przy ewentualnym wykupie części tej nieruchomości bądź jej wywłaszczeniu z przeznaczeniem pod poszerzenie ul. T. . Na podstawie tej mapy organy administracji państwowej, rzeczoznawcy jak i właściciel nieruchomości posługiwali się numerami działek ustalonymi we wstępnym projekcie podziału. Od lipca 1988 r. do stycznia 1994 r. teren wchodzący w skład działki nr ewid.[...], przewidziany pod poszerzenie ul. T. określany był nr ewid. [...].

Do geodezyjno-prawnego podziału dz. nr [...] doszło dopiero na podstawie decyzji Burmistrza Miasta Ś. z dnia 1 lutego 1994 r. znak: GTB.VL7440/3/93 na podstawie której, wydzielona została między innymi działki nr [...] i [...].

W 1988 r. przez dwa miesiące na dz. nr [...] od strony ul. T. były ustawione dwa ogrodzenia, jedno stare z siatki posadowione wzdłuż granicy pomiędzy drogą a działką nr [...] i drugie nowe ustawione na przewidywanej granicy po ewentualnym nabyciu przez Skarb Państwa terenu pod poszerzenie ul. T. . O miejscu i czasie postawienia drugiego, metalowego ogrodzenia zdecydował sam właściciel. Stare ogrodzenie zostało w 1988 r. zdemontowane przez wykonawcę budowy kanału burzowego. W 1991 r. S. K. przeniósł ogrodzenie metalowe na miejsce, gdzie wcześniej stało ogrodzenie z siatki. Faktem jest, że w 1988 roku działka nr ewid.[...] w Planie Zagospodarowania Przestrzennego osiedla [...] była przeznaczona w części pod poszerzenie ul. T. z tym że w tej części plan nie został zrealizowany. Już po podziale działki nr [...], który nastąpił w 1994 r. i wydzieleniu min. działki [...] (we wstępnym projekcie podziału z 1988 r. działka ta była oznaczona nr [...]), przeznaczona była w nowym planie pod zabudowę ogrodniczą. Samo przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu na jakiś określony cel, nie przeszkadza aby właściciel tego terenu użytkował go w sposób dotychczasowy aż do czasu realizacji inwestycji zgodnie z planem. S. K. sam zdecydował o postawieniu ogrodzenia w innym miejscu, jeszcze przed wykupieniem/wywłaszczeniem terenu pod poszerzenie ul. T. . Sam decydował o formie korzystania bądź nie korzystania z tego terenu przez okres od 1988 r. do 1991 r.

Natomiast twierdzenie S. K., że przez okres od 1991 r. do czasu złożenia wniosku, nie korzystał z tego terenu, ponieważ znajdował się na nim wał ziemny na potwierdzenie czego złożył zdjęcia fotograficzne tego terenu zrobione po 2013 r. organ uznał za bezzasadne.

Organ nie znalazł żadnych dokumentów na potwierdzenie faktu, że na w/w terenie pozostała po budowie kanalizacji sanitarnej, wodociągowej i burzowej nadwyżka ziemi. Starosta Ś. podziela w tej kwestii stanowisko przedstawiciela Gminy Miejskiej Ś. , wyrażone na rozprawie administracyjnej w 2015 r., przez M. K., że w wyniku budowy ul. T. w 2013 r., doszło do zaniżenia niwelety ul. T. nawet do 33 cm, na dowód czego przedłożyła do akt sprawy wyciąg z dokumentacji projektowej ul. T. . M. K. oświadczyła, że dowód ten świadczy o tym, że zdjęcia fotograficzne dołączone przez S. K. przedstawiają różnicę w poziomach terenu na przedmiotowej nieruchomości po budowie ul. T. a nie po wybudowaniu kanału burzowego i sanitarnego. Ponadto Starosta Ś. stwierdza, że ze zdjęć przedłożonych jako dowód w sprawie przez S. K., bezsprzecznie wynika, iż wnioskodawca korzystał z tego terenu składując na nim min. materiały budowlane w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą na tym terenie.

Reasumując powyższe Starosta Ś. nie widzi podstaw do ustalenia odszkodowania za utracone korzyści wskutek czasowego pozbawienia użytkowania części nieruchomości o nr [...] i pozbawienia możliwości uzyskania przychodów z działki o dawnym numerze [...] w latach 1988-1991 oraz pozbawienia możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992-2014 i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budową na dawnej działce o nr [...], kanału burzowego i sanitarnego, czego żąda S. K..

Ustalenia i oceny organu I instancji zostały w pełni zaaprobowane i podtrzymane przez rozpoznającego odwołania Wojewodę Lubelskiego.

Decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia 5 lutego 2026 r., znak: GN-V.7534.1.52.2025 została zaskarżona przez S. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze zaskarżono w całości decyzję Wojewody Lubelskiego w Lublinie z dnia 5 lutego 2026r GN-V.7534.1.52.2025 doręczoną 12.02.2026 - również w całości - utrzymana przez nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 12 sierpnia 2025r. Znak WBG.6821.40.2015.2019.NKP - odmawiającej przyznania odszkodowania za wycięte drzewa leśne, które rosły na dawnej działce [...] (po roku 1994 to [...] ) położonej w Ś. Obr-1 M. Ś.. Odszkodowania za rekultywację tej działki tj. za zniwelowanie terenu, wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach, odszkodowanie za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...] i [...] (po roku 1994 to [...] i [...]) oraz odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia przychodów z tej działki w latach 1988-1991 a także za pozbawienie możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach od 1992-2023 do chwili obecnej.

Decyzji zarzucono, że wskutek nieobiektywnej oceny zarówno przez Starostę Ś. jak i Wojewodę Lubelskiego - w historii wieloletniego procedowania w tej sprawie, nie zapadła miarodajna odpowiedź konkretnej przyczyny odmowy przyznania mi należnego odszkodowania, po prostu wyrażenia - dlaczego żądanie odszkodowawcze za wyrządzone mi krzywdy nie jest zdaniem Starosty i Wojewody Lubelskiego należne. Przyjęta przez Starostę Ś. a popierana przez Wojewodę Lubelskiego - (mimo szeregu uchyleń przez Naczelny Sąd Administracyjny) formuła obszernego, negatywnego opisu zdarzeń nie może zastąpić wymaganego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego rozstrzygnięcia istoty stanu faktycznego sprawy - decyzją administracyjną organu administracji I Instancji.

Reasumując zaskarżonym decyzjom zarzucono:

1. obrazę art. 104 par.2 oraz 107 par. 1 ust. 4), 5) i 6) k.p.a. w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

2. obrazę art. 7 i8 k.p.a. przez uchylenie się Organów od należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy pod względem merytorycznym, co jest niezbędne dla zachowania zasad praworządności.

3. obrazę art. 77 par 1 k.p.a. przez bezpodstawne odstąpienie Organu I instancji od należytego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy: - a w szczególności:

- z " Protokołu z wizji na gruncie" z dn. 24 lutego 1994r. Przeprowadzonej z udziałem przedstawicieli: Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego, Urzędu Rejonowego, Urzędu Miasta Ś. i moim,

- z Postanowienia nr L.dz.G.G.V8442/2/88 o wszczęciu z urzędu postępowania rozgraniczeniowego dla gruntów przeznaczonych do wywłaszczenia pod rozbudowę ul. T. z dn. 1988 06 14.

- z przeprowadzenia oględzin (a nie ględzin) terenu dz. [...] (dawnej [...]) z udziałem przedstawicieli : Wojewódzkiego Urzędu w Lublinie, Starostwa Ś. , Urzędu Miasta Ś. oraz moim.

- z przesłuchań zgłoszonych w tej sprawie świadków: M. S., E. M. oraz M. U. (jeżeli są podejrzenia że to ja mogłem nawozić ziemię na dz [...] ( [...] ) - wnoszę o przesłuchanie świadka K. P., który od lat 80-tych przywoził piach i wywoził ziemię z mojego terenu.

W skardze podniesiono nadto, co następuje:

I. Paradoksem jest, że stroną przeciwną w tej sprawie jest organ rozstrzygający sprawę w I instancji tj. Starosta Ś. w Ś., ponieważ zgodnie z odpowiednimi uregulowaniami prawa administracyjnego - organem właściwym do wypłaty żądanego odszkodowania jest Starostwo Powiatowe w Ś., gdyż po zmianach ustawodawczych dotyczących zakwalifikowania dróg do określonej kategorii - ulica T. była do roku 2013 drogą powiatową a więc pozostającą w zarządzie Starostwa Powiatowego w Ś.. W roku 2013 została przekazana Urzędowi Miasta Ś.. Ma to istotne znaczenie dla faktu, że Starostwo wyszukuje przy wydawaniu decyzji ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym sprawy, jak również narusza zasady procedowania przewidzianego w k.p.a. co ma istotny - negatywny wpływ na ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji.

Dla prawidłowości rozstrzygnięcia wystarczyłaby Organowi I instancji analiza uzasadnień aktów prawnych organów procedujących już w tej sprawie. Tego jednak Starostwo Powiatowe w Ś. bezpodstawnie nie uczyniło. Nie zajęło się nawet w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle, wiążącym dlań orzeczeniem bezpośredniego Organu zwierzchniego - Wojewody Lubelskiego - wyrażonym w uprzedniej decyzji Wojewody Lubelskiego w tej sprawie. Nie ustaliło nawet czy w związku z budową kanałów w ul. T. i zajęciu dz. [...] ([...]) nie doszło do przywrócenia stanu sprzed budowy kanałów?! O tym, że do takiej czynności nie doszło - świadczy dotychczasowa rzeczywistość: pozostawiona ziemia i kamienie, ciągle zalegają na 2/3 terenu dawnej działki ([...]) - [...] obecnie to [...] - która jest ciągle nie zrekultywowana. Zgodnie z uwagą Starszego Inspektora Wojewódzkiego p. inż. S. S. - zapisaną w "Protokóle z wizji na gruncie z dn. 24.02.1994r." - było tam wówczas ("określone na oko") 30 cm pozostawionego nasypu na powierzchni 1100m2 czyli 330 m3 ziemi i kamieni.

II. Jak wiadomo roszczenia moje oparte są na dwóch odrębnych podstawach żądania:

• odszkodowaniu za spowodowanie rzeczywistej szkody.

• materialnym zadośćuczynieniu za spowodowanie utraty korzyści z racji pozbawienia mnie użytkowania części nieruchomości.

Zasadność tych dwóch żądań oraz wysokość odszkodowania za każde z nich, jak i całkowita suma odszkodowania, określona na kwotę: 826.543zł - wyjaśnione są wyczerpująco: we Wniosku z dnia 29.04.2014 r. - wszczynającym postępowanie oraz piśmie z dnia 26.01.2015 r.

III. Rzeczywista szkoda polega na tym, że w 1988 r. Urząd Miejski w Ś. przejął postanowieniem z dnia 14 czerwca 1988 roku Nr L.dz.G.G.V.8442/2/88 część mojej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] ([...]) pod przyszłą, w zamierzeniach – dwujezdniową drogę - ulicę T. w Ś., stanowiąca pas gruntu przyległy do ul. T. na całej długości dz. [...], oznaczony numerem ewidencyjnym [...] ([...]) pod poszerzenie na ulicę dwujezdniową. Na pasie tym - przy ulicy rosły drzewa leśne. Wraz z przystąpieniem do budowy kanałów - drzewa te zostały wycięte a drewno zabrane - bez odszkodowania. Szkoda z tego tytułu według wyceny rzeczoznawcy z 1990 r. nie zaś według cen obecnych, lecz z uwzględnieniem istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza do dnia dzisiejszego, szacunkowo wynosi 42.900zł. Doprecyzować przy tym należy, że w czasie wytyczenia terenu do wywłaszczenia na poszerzenie ulicy T. , wg "Mapy nieruchomości do wywłaszczenia m Ś. Dow. nr 2a - obręb 5ark.7 - podpisaną: Kierownik Robót S. S. - L. 1988-05-31 Ks rob [...]" z mojej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] wyodrębniono działkę numer ewidencyjny [...] później to ([...]) - nie wyraziłem zgody na wejście na mój teren bez uprzedniego wytyczenia przez geodetę nowej granicy ze wskazaniem linii postawienia nowego ogrodzenia i jego wysokości nawiązującej do poziomu przyszłej ulicy T. . Doświadczony tym, że w przeszłości, podczas budowy kanałów w 1982 r. oraz budową ul. R. w 1983 r. przez rozgrodzenie mojego gospodarstwa ogrodniczego byłem wielokrotnie okradany i pozbawiono mnie jedynych dochodów na utrzymanie mojej rodziny - powiadomiłem Urząd Miasta w Ś. - pismem z dnia 22.11.1984r Dow 11 oraz pismem z dnia 1988.01.26 Dow nr 11a z podaniem warunków do zgody na wejście na mój teren.

Wytyczenia terenu dokonano na polecenie Urzędu Miasta Ś.. W oparciu o te wytyczenia, zgodnie ze wskazaniem geodety ustawiłem w tej linii nowe ogrodzenie metalowe. Początkowo były dwa ogrodzenia: pierwsze ogrodzenie siatkowe wzdłuż dawnej granicy z ulicą T. oraz drugie nowe, metalowe - postawione we wskazanym wyżej trybie urzędowym, (wskazanym przez geodetę przysłanego przez Urząd Miasta Ś.) W takiej sytuacji po wybudowaniu ogrodzenia) wyraziłem zgodę Urzędowi Miasta i przekazałem im teren a ekipa budowlana dokonała rozbiórki płotu siatkowego, wycięcia drzew leśnych i zieleni ogrodniczej oraz weszła na teren działki nr [...] z robotami budowlanymi. Wysypała ziemię i kamienie z wykopów kanału burzowego i sanitarnego, wykonanych wzdłuż ulicy T. Poziom tego nasypu po zakończonych robotach miał kilkadziesiąt centymetrów ponad powierzchnię pozostałej części mojej nieruchomości. Tak było od roku 1988 do końca roku 1991, bez usunięcia nasypu, który częściowo istnieje do tej pory oraz bez przeprowadzenia postępowania o wywłaszczenie działki nr [...] ([...]) a także bez żadnego rozliczenia za bezpodstawne pozbawienie mnie działki nr [...] ([...]). Dodać trzeba, że we wrześniu 1988 r. złożyłem oświadczenie w Urzędzie Miasta w Ś. Dow nr 11b na wyrażenie zgody na wejście na mój teren, zawierające pięć warunków, z których tylko dwa zostały spełnione. Zatem nie było mojej zgody na zajęcie mojego terenu, co było ewidentnym bezprawiem. Oświadczenie to nie dało skutku a teren zajęto samowolnie. Ten stan trwał do roku 1992. Przez te trzy lata nie miałem żadnego dochodu z tak zajętego terenu i dlatego utracone korzyści obliczam za ten okres na 100% poniesionych strat.

IV. Zasadność odszkodowania za powstałą szkodę z powodu utraty korzyści, wskutek czasowego pozbawienia mnie użytkowania części nieruchomości tj. działki nr [...] ([...]) wynika z doznania następujący szkód:

1. będąc kwalifikowanym ogrodnikiem a potem właścicielem hurtowni materiałów budowlanych - gospodarującym na tym terenie, które było głównym i jedynym źródłem utrzymania moim i mojej rodziny - utraciłem możliwość uzyskiwania przychodów ze wskazanej części nieruchomości zajętej pod budowę kanałów: sanitarnego i burzowego, gdyż ta część nieruchomości została oddzielona od reszty gospodarstwa ogrodniczego trwałym ogrodzeniem i w ten sposób zostałem w zupełności pozbawiony możliwości gospodarowania na tym terenie w latach 1988 - 1991.

Szkoda z tego tytułu wynosi 158.400zł.

2. Z biegiem czasu zamysł dwujezdniowej ulicy T. upadł z przyczyn nie zależnych ode mnie a sytuacja z jaką pozostawiono mnie w 1988 r. - nie wykupując mnie i nie przywracając terenu do stanu z przed budowy kanałów - trwa nadal. Do dzisiaj - z dalszą dla mnie szkodą, z powodu pozbawienia mnie nadal możliwości gospodarowania na tym gruncie. Przez te wszystkie lata organy administracji beztrosko nie podejmując decyzji w przedmiocie gospodarczego i prawnego uregulowania sprawy i ostatecznego przeznaczenia tej części nieruchomości. Ja nadal ponoszę straty z powodu braku możliwości gospodarowania na tym gruncie i uzyskiwania przychodów. Teren ten nie został zrekultywowany po głębokich wykopach z czasu budowy kanałów, pozostał na nim jakby nasyp niezrekultywowanej ziemi i kamieni. Średnia wysokość podniesienia terenu to ok. 30cm. Uniemożliwiając tym samym normalne korzystanie z tej części nieruchomości.

Dowody na tę szkodę zostały zgłoszone we wniosku z dnia 29.04.2014 r. początkującym postępowanie, które trwa i które popieram.

Wielokrotnie, przez cały, wyżej wskazany czas - odwlekano załatwienie sprawy, powołując się na to, że zarówno wykupienie terenu, jak i uregulowanie zaległych odszkodowań, może być załatwione z chwilą ostatecznego zakończenia budowy ulicy T. . Dow [...]. Ostatecznie budowa ulicy T. została zakończona w roku 2013 a więc dopiero wtedy otworzył się termin do żądania odszkodowań z tytułu roszczeń związanych z budową tej ulicy. Odszkodowania za te szkody obliczono na kwotę: 580.000zl.

3. Odszkodowanie za rekultywację działki zdewastowanej w sposób opisany w punkcie poprzedzającym: zniwelowanie terenu i wywiezienia nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach w roku 1988 podczas budowy kanałów burzowego i sanitarnego, pozostawionej na terenie nasypu ziemi i kamieni - obliczam na kwotę ok. 40.000zł.

Dla informacji Wysokiego Sądu, chciałem jednocześnie poinformować, że kanalizację sanitarną, deszczową i wodną w ul. T. w 1988 r. wykonywała Miejska Służba Drogowa w Ś. (firma powołana i podlegająca Urzędowi Miasta Ś., która była w stanie "łatać dziury w drogach po zimie" a nie zajmować się budową - dysponowała tylko jedną wywrotką ZIŁ o ładowności 4t, służącą do przewożenia piachu do wstępnego zasypywania rurociągów. Z terenu nie wywiozła nawet jednej wywrotki ziemi z wykopu. Pozostawiając ją na terenie - u mnie na działce nr [...] ([...]) a wyżej przy ul. W. P. (aby nie zasypać właścicielom posesji przy ul. T. ) - spryzmowano ziemię po której przez lata dzieci zimą zjeżdżały na sankach trwało to do 2013 r., która to pryzmę ziemi wywiozła firma budująca ulicę.

4. Odszkodowanie za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami oznaczonymi numerami ewidencyjnymi [...] i [...] (po roku 1994 to działki nr [...] [...]), ustawionego w 1988 r., zgodnie z wytycznymi geodety Urzędu Miasta Ś. na podstawie postanowienia oznaczonego nr L. dz.G.G.8442/2/88, a określonego przez biegłego Z. C. na zlecenie Urzędu Rejonowego w L. (po przeliczeniu współczynnikiem inflacji GUS obliczam na kwotę: 5.243zł. Dow nr 9

Razem szkoda wynosi 826.543 - wyliczona na rok 2014.

Moim zdaniem - z uwagi na dewaluację - powinna podlegać rewaloryzacji.

V. Prejudycjalne znaczenie dla niniejszej sprawy mają przywoływane już w tej sprawie akty prawne w postaci:

1. Postanowienia Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 10 lipca 2002r, sygn. akt HI KKO 7/02; Dow nr [...].

2. Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 grudnia 2004r, sygn. akt II S.A./LU 258/04; Dow nr 18.

3. Decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 6 kwietnia 2005r, RR.IV.7724/l-10/04r. Dow nr [...].

Postanowienie Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 10 lipca 2002r, sygn. Akt III KKO 7/02, Dow nr [...] w sposób wiążący dla sprawy niniejszej, wyjaśnia na str. 6 i następnych uzasadnienia, że o odszkodowaniu należnym z tytułu wywłaszczenia lub zajęcia nieruchomości na podstawie wydanego uprzednio zezwolenia, jak w przypadku sprawy niniejszej, orzeka właściwy miejscowo organ administracji publicznej. Oznacza to, że jakkolwiek w danym przypadku chodzi o zaspokojenie roszczeń o charakterze cywilno-prawnym, to jednak z mocy wyraźnych przepisów ustaw przywołanych przez Kolegium Kompetencyjne, orzekanie co do tych roszczeń zostało przekazane do organów administracji publicznej. W dalszej części tego uzasadnienia zawarte jest odniesienie wprost do żądania ze sprawy niniejszej a mianowicie, że organem właściwym do orzekania o roszczeniach odszkodowawczych, które dotyczą szkód powstałych na moich działkach w wyniku wydania przez właściwe organy administracji publicznej zezwolenia na zajęcie nieruchomości niezbędnych ze względu na realizację celów publicznych, na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów wywłaszczeniowych, właściwy jest Starosta Ś..

W odniesieniu do tej sprawy tenże Starosta Ś. zignorował powyższe nakazy, twierdząc bezpodstawnie, że dotyczą one innej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając w/w Postanowienie Kolegium Kompetencyjnego przy Sadzie Najwyższym, w wyroku z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Lu 258/04, Dow nr [...] również w sposób wiążący dla sprawy niniejszej wyjaśnia m. in:

• na str. 7 uzasadnienia, że w niniejszej sprawie nastąpiło faktyczne zajęcie moich gruntów w oparciu o decyzję [...] m. Ś. z dnia 24 marca 1982 r., mimo że nie zostało wdrożone postępowanie wywłaszczeniowe;

• na str. 8 uzasadnienia, że rozpatrzenia wymaga roszczenie S. K. o utracone korzyści;

• na str. 9 uzasadnienia, że przedstawione roszczenia wnioskodawcy mają podstawę we wskazanych przez WSA przepisanych prawa, lecz także w art. 77 ust. 1 Konstytucji RP:

"Każdy ma prawo do wynagrodzenia za szkodę, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działania organów władzy publicznej"

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tamtego wyroku obszernie uzasadnia słuszność moich roszczeń odszkodowawczych dokładnie przywołując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy.

Starosta Ś. zignorował również i ten akt prawny, pomijając przy wydaniu zaskarżonej decyzji jego znaczenie prejudycjalne.

Również zupełne zignorowanie, Starosta Ś. wykazał dla stanowiska swego bezpośredniego Organu zwierzchniego - Wojewody Lubelskiego, wyrażonego w decyzji Wojewody z dnia 6 kwietnia 2005r., RR.IV.7724/l-10/04r. Dow nr [...], której ustaleń podobnie jak w wymienionych dwóch aktach prawnych, po prostu w ogóle "nie zauważył" lub zignorował.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.

Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym w szczególności te dotyczące nieruchomości objętej wnioskiem o odszkodowania i realizowanych na niej inwestycji publicznych.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów, w tym w szczególności ze złożonego projektu budowlanego i załączonych do niego dokumentów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.

W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia.

Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania:

1. za wycięte drzewa leśne, które rosły na działce dawny nr [...], położonej w Ś. przy ul. R. T.;

2. za rekultywację przedmiotowej działki tj. za zniwelowanie terenu, wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach;

3. za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...] i [...] ustawionego w 1988r.;

4. z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia użytkowania części nieruchomości o nr [...] i pozbawienia możliwości uzyskiwania przychodów z tej działki w latach 1988-1991 oraz o pozbawienie możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992 - do chwili obecnej i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budową na działce o dawnym numerze ewidencyjnym [...] położonej w Ś. przy ul. R. T., obr. 0001 Miasto Ś., kanału burzowego i sanitarnego.

Prawnomaterialną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm. - dalej jako: "ustawa o gospodarce nieruchomościami" lub "u.g.n.") oraz przepisy poprzednio obowiązujących ustaw normujących wywłaszczenie nieruchomości.

Organy odmawiając przyznania odszkodowania wskazały odnośnie roszczenia z pkt 1 decyzji, że nie ma podstaw do uznania, że drzewa leśne na pniu rosnące na działce nr [...] po jej zachodniej stronie, uległy wycięciu lub zniszczeniu podczas składowania ziemi na tym terenie w 1988 r. i odmówiły wypłacenia odszkodowania za drzewa leśne, o które wnioskuje strona, z uwagi na brak dowodów na powyższe, odnośnie roszczenia z pkt 2 decyzji, że brak jest dowodów na to, że rekultywacji działki dokonano na skutek prac budowlanych związanych z wykonaniem kanalizacji wodociągowej, sanitarnej i burzowej w ul. T. , odnośnie roszczenia z pkt 3 decyzji, że skarżący samodzielnie podejmował decyzję w którym miejscu będzie stało ogrodzenie na jego nieruchomości i dokonywał jego przestawienia na własne ryzyko i koszt, wobec czego organ administracji publicznej nie może być zobowiązany do zwrotu poniesionych przez S. K. kosztów przenoszenia z własnej inicjatywy ogrodzenia w granicach własnej działki oraz odnośnie roszczenia z pkt 4 decyzji, że brak jest dokumentów potwierdzających fakt, iż na w/w terenie pozostała po budowie kanalizacji sanitarnej, wodociągowej i burzowej nadwyżka ziemi, która umożliwiałaby możliwości gospodarowania i korzystania z działki nr [...].

W realiach przedmiotowej sprawy ustalenia i oceny takie należy podzielić albowiem znajdują one potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Przede wszystkim stwierdzić jednak należy, że brak jest w sprawie podstaw do ustalenia odszkodowania żądanego przez wnioskodawcę z uwagi na to, że jak wynika z ustaleń dokonanych przez organy u podstaw szkód, których wynagrodzenia dochodzi w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym wnioskodawca nie leży ani decyzja o wywłaszczeniu, ani decyzja o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, ani żaden inny akt publiczny o charakterze i skutkach wywłaszczenia.

Prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne było postępowaniem o odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości uregulowanym w art. 128-135 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie z art. 128 ust. 1 u.g.n. wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw, przy czym odszkodowanie przysługuje nie tylko za pozbawienie prawa własności lub innego prawa rzeczowego, ale również za ograniczenie takiego prawa, a więc za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126 u.g.n. (art. 128 ust. 4 u.g.n.).

Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości (art. 112 ust. 2 u.g.n.).

Podstawową okolicznością warunkującą możność ustalenia i przyznania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość jest to, by szkoda z tym związana wynikała z decyzji wywłaszczeniowej, a więc decyzji o pozbawieniu albo ograniczeniu prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym także z dowodów przedstawionych i powoływanych przez wnioskodawcę, wynika, że jedynym związanym z działką nr [...] (poprzednio nr [...]) stanowiącą własność skarżącego aktem wywłaszczeniowym była decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82 (k.6 akt administracyjnych), którą zezwolono wnioskodawcy Miejskiemu Zarządowi Gospodarki Terenami w Ś. na budowę kanału burzowego na działce nr [...] stanowiącej własność S. K., a tym samym ograniczono prawo własności nieruchomości na czas realizacji przedmiotowej inwestycji.

Powyższa decyzja miała charakter decyzji wywłaszczeniowej albowiem ograniczała prawo własności skarżącego do nieruchomości, jednakże dotyczyła pierwszej z opisanych przez organ inwestycji, a mianowicie realizowanej w 1982 r. budowy kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R.

Jest to okoliczność o charakterze podstawowym albowiem objęte postępowaniem żądania wnioskodawcy wiązały się nie z inwestycją polegającą na budowie w 1982 r. kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. , lecz z tzw. trzecią inwestycją polegającą na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. .

Odnośnie pierwszej inwestycji, tj. budowy w 1982 r. kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. która realizowana była na podstawie decyzji wywłaszczeniowej - decyzji [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82 o ograniczeniu prawa własności, organ ustalił, co następuje:

Na wniosek Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w Ś. , [...] Miasta Ś. decyzją z dnia 24 marca 1982 r. znak: MZGT.IV-410a/1/82, zezwolił wnioskodawcy na budowę kanału burzowego na dz. nr ewid. 512 stanowiącej własność S. K., a tym samym ograniczył prawo własności nieruchomości na czas realizacji przedmiotowej inwestycji. W decyzji określony został pas roboczy o szerokości 40 m, celem realizacji budowy kanalizacji burzowej oraz cykl inwestycyjny na okres od dnia 25 marca do 15 czerwca 1982 r. Wykonawca został zobowiązany do sporządzenia inwentaryzacji powstałych szkód na nieruchomości, w związku z wydaną decyzją administracyjną. Inwentaryzacja miała być sporządzona w formie protokólarnej, z opisem zniszczeń w dacie ich powstania w obecności właściciela gruntu w celu ustalenia za nie odszkodowania.

Decyzja [...] Miasta Ś. wydana została na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości i zezwalała na czasowe zajęcie nieruchomości tj. na okres od 25 marca 1982 r. do 15 czerwca 1982 r., stanowiącej własność osoby fizycznej, celem wybudowania urządzenia w gruncie - kanalizacji deszczowej, bez odjęcia własności. Z tytułu zajęcia nieruchomości za powstałe zniszczenia gruntu i nasadzeń, ograniczenia w jego zagospodarowaniu itp. właścicielowi przysługiwało odszkodowanie ustalone w drodze decyzji administracyjnej a wypłacane przez inwestora.

Inwestycja przebiegała przez południową część działki tj. początek brała od granicy z ul. T. i biegła w kierunku ul. P. P. (obecnie ulica nosi nazwę A.. L. P.). Budowa kanalizacji burzowej, była realizowana jako część infrastruktury drogowej pod przyszłą budowę ul. R. i obecnie znajduje się na działkach nr ewid. [...] i nr [...], są to działki wydzielone pod ul. R. z działki macierzystej nr ewid. [...] a od 1983 roku mającej nr ewid. [...].

Już 7 kwietnia 1982 r. biegły E. G. w obecności S. K., sporządził protokół składników majątkowych znajdujących się na pasie roboczym inwestycji, dla której została wydana decyzja z dnia 24 marca 1982 roku znak:MZGT.IV-410a/l/82 (decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości), a następnie 14 kwietnia 1982 r. wykonał rejestr szacunkowy wartości nasadzeń, ustalając je na kwotę 437.530,00 zł (kwota przed dominacją zł). W związku z całkowitym zniszczeniem ogrodzenia podczas prac budowlanych w 1982 r. kanału burzowego, R. D. wykonał rejestr szacunkowy ustalając w nim wartość zniszczonego ogrodzenia i koszty jego rozbiórki na kwotę 5.625,00 zł (kwota przed dominacją zł). Kwoty ustalonych odszkodowań zostały przekazane Panu K. 15 czerwca 1983 r. Pan [...] odmówił ich przyjęcia stwierdzając, że wskaźniki na podstawie których zostało ustalone odszkodowanie były nieaktualne w dniu przekazaniu mu tej kwoty i wniósł o ich przeszacowanie.

Prace budowlane kanału burzowego, na działce nr ewid [...], zostały zakończone w czerwcu 1982 r.

W dniu 28 lipca 1983 r. biegły z listy Wojewody C. O. wykonał nowy rejestr szacunkowy ustalający wysokość odszkodowania za zniszczone składniki roślinne podczas budowy kanału burzowego. Jak wynika z adnotacji odręcznie dokonanej na w/w rejestrze, odszkodowanie w wysokości 510.239,00 zł ( wartość podana przed dominacją zł.) zostało przesłane S. K. w dniu 16 sierpnia 1983 r..

W dniu 18 sierpnia 1983 r. w/w biegły wykonał rejestr szacunkowy, wyceniając koszt wykonanej przez Pana K. rekultywacji gruntu na którym realizowana była budowa kanału burzowego. Opierając się na adnotacji odręcznej znajdującej się na w/w rejestrze kwotę 10.195,00 zł (wartość podana przed dominacją zł) wypłacono 8 września 1983 r.

Po wielokrotnych wycenach i przeszacowaniach wartości szkód powstałych po wybudowaniu kanału burzowego w 1982 r. oraz budowy ul. R. , pomiędzy inwestorem tj. Urzędem Miejskim w Ś. a właścicielem nieruchomości doszło do zawarcia ugód administracyjnych w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za powyższe.

W dniu 14 czerwca 1985 r. strony zawarły ugodę w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za zniszczone ogrodzenie, które stało do dnia rozpoczęcia budowy kanału burzowego tj. do 1982 r. w kwocie 34.402,00 zł., oraz za zniszczone ogrodzenie postawione powtórnie przez wnioskodawcę w 1983 roku w kwocie 58.842,00 zł (obie wartości przed dominacją zł), za drzewa leśne częściowo zniszczone bądź wycięte podczas budowy kanału burzowego w 1982 r. a następnie ul. R. w kwocie 70.497,00 zł (wartość przed dominacją zł). Ugoda administracyjna w tym wypadku zastąpiła decyzję w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za zniszczenia powstałe podczas realizacji inwestycji - budowa kanału burzowego, w związku z czasowym ograniczeniem prawa własności nieruchomości. Treść tej ugody obejmowała również odszkodowanie za zniszczone ogrodzenie oraz zniszczone nasadzenia i drzewa leśne, jakie powstały w trakcie budowy ul. R. która rozpoczęła się w 1983 r. Budowa ul. R. jako inwestycja wykonywana była na południowej części działki nr ewid.[...] (dawny nr ewid.[...]), stanowiącej własność S. K., realizowana była na podstawie decyzji pozwolenie na budowę, za zgodą właściciela nieruchomości i na tą inwestycję nie była wydana decyzja o ograniczeniu prawa własności nieruchomości na czas budowy.

W dniu 31 lipca 1996 roku S. K. wniósł pozew do Sądu Rejonowego w L. przeciwko Urzędowi Miasta Ś. a następnie przeciwko Skarbowi Państwa, w sprawie wypłacenia mu należności z tytułu utraconych pożytków z działki nr ewid. [...] (działka ta została wydzielona pod ul. R. z działki macierzystej [...] ) licząc od 1982 roku do chwili złożenia pozwu.

Sąd Rejonowy w L. postanowieniem z dnia 21 stycznia 1997 r pozew odrzucił.

W latach następnych skarżący wielokrotnie występował do organów administracji rządowej w sprawie ustalenia na jego rzecz odszkodowania za pozbawienie go użytkowania nieruchomości w związku z budową i uzbrojeniem technicznym ul. R. licząc od 24 marca 1982 r. tj. od dnia ograniczenia prawa własności do dnia 8 grudnia 1994 r. tj. do dnia wykupu od niego gruntu zabudowanego drogą - ul. R. , przez który przebiegał również kanał burzowy wybudowany w 1982 r.

Jego roszczenia zostały zaspokojone decyzją Starosty [...] z dnia 7 sierpnia 2012 r. Na mocy tej decyzji S. K. otrzymał odszkodowanie za utracone korzyści z tytułu pozbawienia go możliwości korzystania z części nieruchomości nr [...] (po podziale działki nr ewid.[...] były to tereny określone jako działki nr ewid. [...] i [...]) w okresie od 24 marca 1982 r. do 8 grudnia 1994 r. w kwocie 704.698,00 zł. To odszkodowanie dotyczyło inwestycji opisanej w niniejszej decyzji pod nr I oraz nr II i zostało wypłacone skarżącemu.

Z powyższych ustaleń wynika po pierwsze, że szkody wynikłe z robót budowlanych wykonywanych na podstawie decyzji wywłaszczeniowej - decyzji [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82 o ograniczeniu prawa własności, zostały już przez organy pokryte.

Po drugie i co istotniejsze wynika z tego, że prowadzone obecnie postępowanie o odszkodowanie nie dotyczy szkód wynikłych z budowy w 1982 r. kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. które to prace realizowane były na podstawie decyzji wywłaszczeniowej - decyzji [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82 o ograniczeniu prawa własności, lecz szkód związanych z inną inwestycją, a mianowicie inwestycją polegającą na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T.

Inwestycje te były realizowanymi w różnych latach odrębnymi inwestycjami, które dotyczyły innych obszarów dawnej działki nr [...]. Inwestycja w postaci budowy w 1982 r. kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. , realizowana była z południowej strony działki nr [...] (działki nr [...] i [...]), natomiast inwestycją polegającą na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. realizowana była z zachodniej strony działki nr [...] na działce [...] i w bezpośredniej bliskości działki nr [...].

Oznacza to, że decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: [...] o zezwoleniu budowę kanału burzowego w ciągu obecnej ulicy R. nie stanowiła podstawy ograniczenia lub pozbawienia prawa własności przy realizacji inwestycji polegającej na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T.

Tym samym więc przywoływana tak przez Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym, jak i w kolejnych orzeczeniach sądów administracyjnych, decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82 o zezwoleniu budowę kanału burzowego w ciągu obecnej ulicy R. nie może zostać uznana za decyzję wywłaszczeniową, której wydanie w myśl przepisu art. 128 u.g.n. uzasadniałoby ustalenie i przyznanie odszkodowania za szkody objęte obecnie prowadzonym postępowaniem administracyjnym.

Tak ze złożonego wniosku o odszkodowanie, jak i kolejnych pism precyzujących żądanie, jak również z twierdzeń przedstawionych w obecnie wniesionej skardze wynika, że wszystkie żądania objęte obecnie zaskarżoną decyzją związane są nie z robotami budowlanymi wykonywanymi w ramach budowy w 1982 r. kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. lecz z robotami wykonywanymi w związku z inwestycją polegającą na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. .

Z uwagi na to, jak już wskazywano, decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82 o zezwoleniu budowę kanału burzowego w ciągu obecnej ulicy R. nie może zostać uznana za decyzję wywłaszczeniową, której wydanie w myśl przepisu art. 128 u.g.n. uzasadniałoby ustalenie i przyznanie odszkodowania za szkody objęte obecnie prowadzonym postępowaniem administracyjnym, albowiem decyzja ta stanowiła podstawę do wykonania innych robót budowlanych, niż budowa w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. .

Jak wynika z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy przy realizacji inwestycji polegającej na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. w ogóle nie była wydawana decyzja, której skutkiem byłoby pozbawienie lub ograniczenie prawa własności nieruchomości.

Odnośnie powyższej inwestycji, tj. zrealizowanej w 1988 r. budowy kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. , organ ustalił, co następuje:

16 kwietnia 1984 r. Wojewoda Lubelski wydał decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji znak:UAN.RP.8380/III-5/84 w sprawie uzbrojenia ulicy T. w Ś. . Następnie 23 marca 1988 r. Urząd Wojewódzki w Lublinie wydał decyzję o zatwierdzeniu planu realizacyjnego znak:UAN.PR.8380/VI-90/88 w sprawie budowy sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej w ul. T. w Ś. oraz decyzję o pozwoleniu na budowę sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej w ul. T. w Ś. . Inwestycja była realizowana m.in., na działce nr ewid. [...], która w czasie budowy w ewidencji gruntów figurowała jako własność Skarbu Państwa i użytkowana była jako droga nie utwardzona, gruntowa - ulica R. T.. Działka ta graniczyła z nieruchomością nr [...], będącą własnością S. K.. Budowa kanalizacji deszczowej, sanitarnej i wodociągowej brała swój początek od ul. D. a kończyła się na granicy z już istniejącą R. (w tym czasie nie było jeszcze wybudowane skrzyżowanie ulicy T. z ulicą R. ) i realizowana była na działkach stanowiących własność Skarbu Państwa, które użytkowane były, jako ul. T. . W tym czasie ulica T. nie była drogą utwardzoną.

Podczas realizacji inwestycji, inwestor - Urząd Miejski w Ś. , ziemię z wykopów na odcinku przebiegającym wzdłuż zachodniej granicy działki [...], składał czasowo na części w/w działki graniczącej z ul. T. i stanowiącą własność S. K.. Na wykorzystanie tej części nieruchomości w celu czasowego złożenia ziemi, zgodę wyraził jej właściciel S. K. składając na tą okoliczność, w dniu 2 września 1988 r. stosowne oświadczenie.

Działka o nr. ewid. [...] była ogrodzona od ul. T. siatką (ogrodzenie pierwsze). Przed udostępnieniem części działki inwestorowi, skarżący zażądał aby wyznaczony przez Urząd Miejski w Świdniku geodeta wskazał ewentualną, przyszłą granicę jego działki od jej zachodniej strony, o ile doszłoby do wykupienia/wywłaszczenia części dz. nr [...] pod poszerzenie ul. T. , zgodnie z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazania tej granicy dokonał geodeta pracujący w Urzędzie Miejskim w Ś. - W. J.. We wskazanym miejscu na działce nr ewid. [...], wnioskodawca w 1988 r. postawił drugie ogrodzenie - metalowe.

27 lipca 1988 roku Urząd Miejski w Ś. zlecił Miejskiej Służbie Drogowej w Ś. zdjęcie ogrodzenia z siatki istniejące od ul. T. . Po wybudowaniu sieci ziemia składowana na działce nr [...], została wsypana do wykopów.

Zlecono wykonanie operatów szacunkowych w celu wypłacenia odszkodowania za szkody jakie powstały na części zajętej pod składowanie ziemi działki nr [...], w trakcie składowania ziemi tj. wycena składników roślinnych i budowlanych. S. K. wielokrotnie podważał prawidłowość wykonania wyceny składników roślinnych i budowlanych w operatach szacunkowych. Akta tej sprawy w latach 1988 - 1995 były przekazywane do różnych organów administracji terenowej. Jako pierwszy sprawą zajmował się Urząd Miejski w Ś., następnie przekazał ją zgodnie z kompetencją do Urzędu Rejonowego w L., konsultowana była z pracownikami Urzędu Wojewódzkiego w L.. Ostatecznie odszkodowanie za zniszczone składniki roślinne oraz ogrodzenie z siatki, wypłacone zostało skarżącemu przez Gminę Miejską Ś. po przeprowadzeniu rokowań w dniu 9 lutego 1995 r., w wysokości 5.549,12 zł. Gmina Miejska Ś. była zobowiązana do zapłacenia odszkodowania za szkody powstałe w 1988 r. na części działki nr [...], ponieważ sieć wybudowana w ul. T. przeszła na własność Gminy Miejskiej Ś. . W 1995 roku w czasie przeprowadzanych rokowań pomiędzy Gminą Miejską Ś. a S. K., wnioskodawca nie wnosił roszczeń o wypłacenie mu odszkodowania za rekultywację w/w terenu, za przestawienie ogrodzenia czy też za utracone korzyści. Domagał się wypłacenia odszkodowania za drzewa, które jak twierdził zostały uszkodzone bądź wycięte podczas składowania ziemi na części jego działki. Jako dowód na tą okoliczność powoływał orzeczenie techniczne wykonane przez Okręgowy Ośrodek Rzeczoznawstwa i Doradztwa Rolniczego SITR w sprawie wyceny szacunkowej pojedynczych drzew na pniu wg. sortymentów i obowiązujących cen detalicznych zbytu loco las z dnia 14 października 1988 r. Ekspertyza dotyczyła drzew rosnących na dz. nr ewid. [...] i [...] (w 1988 r. takie nr ewid. działek wykazane zostały we wstępnym projekcie podziału nieruchomości 917). Kilkakrotnie żądał przeszacowania tej wyceny. Gmina Miejska Ś. nie wypłaciła odszkodowania za drzewa wymienione w w/w opinii.

Powyższe ustalenia w pełni potwierdzają stwierdzenie, że przy realizacji inwestycji polegającej na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. w ogóle nie była wydawana decyzja, której skutkiem byłoby pozbawienie lub ograniczenie prawa własności nieruchomości.

Z inwestycją w postaci budowy w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. wiązała się w sposób oczywisty kolejna inwestycja polegająca na budowie w 2012 r. samej ul. T.

Odnośnie tej inwestycji organ ustalił, że nieruchomość nr ewid. [...] od swojej zachodniej strony graniczyła z ul. T. tj. z działką nr ewid. [...]. Zgodnie z planem szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dla budownictwa jednorodzinnego z 1974 r. część działki nr [...] była przeznaczona pod poszerzenie ulicy T.

W planach tych ul. T. była określona jako droga zbiorcza, łącząca się z ulicą R. , a następnie przebiegającą w kierunku Z.

Już w piśmie z dnia 18 grudnia 1980 r. S. K. zwracał się do Urzędu Miejskiego w Ś., aby Skarb Państwa nabył część jego działki przeznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego pod poszerzenie ul. T. oraz pod budowę ul. R. Obie ulice tj. ulica T. jak i ul. R. zgodnie z w/w planem miały status dróg wojewódzkich. Wnioskodawca w w/w piśmie informował, "pragnę nadmienić, że cały teren tj. 13646 m2 (wyłączając folie ogrzewane) jest na skutek wieloletniego zagrożenia wywłaszczeniem ze strony Urzędu Miejskiego doprowadzony do nieużytku, inwestowało się w teren sadząc wątpliwej jakości krzewy i drzewa". W innym miejscu swojego pisma pisze "Mimo tak dużego (jak na cele ogrodnicze) własnego gospodarstwa musieliśmy bazować na terenach dzierżawionych, gdyż nie opłaciło się doprowadzać ogrodu do stanu używalności, ponieważ nikt nigdy nie potrafił określić czasookresu na jaki możemy pozostać na terenie. Wycinanie chaszczy (pomniejszyłoby kosztorys wywłaszczeniowy) i doprowadzenie ziemi do stanu używalności trwa kilka lat, a przy braku perspektywicznej pewności było działanie niecelowym".

Urząd Miejski w Ś. w pierwszej kolejności na części nieruchomości stanowiącej własność S. K. wybudował ulicę [...] (do granicy z ul. T. ) bez wykonania skrzyżowania z tą ulicą (przebieg inwestycji został opisany w punkcie II niniejszego uzasadnienia decyzji). S. K. przez następne lata wielokrotnie występował do organów administracji publicznej z pismami w sprawie nabycia od niego gruntu przeznaczonego pod poszerzenie ul. T. . W piśmie z dnia 26 stycznia 1988 r. właściciel nieruchomości poinformował Urząd Miejski w Ś. min. o tym że jeżeli będą przejmowane grunty na poszerzenie ulicy Traugutta i ul. Kruczkowskiego (ul. ta graniczy z działką nr 917 od strony północnej), prosi o wcześniejsze 3 miesięczne poinformowanie, aby mógł przenieść ogrodzenie i posadowić go z uwzględnieniem parametrów tych ulic. Z dokumentów tego okresu wynika, że Urząd Miejski w Ś. , w czasie kiedy przygotowywał się do budowy sieci wodociągowej, kanalizacji i burzowej w ul. T. , postanowieniem znak: L.dz.G.G.V.8442/2/88 z dnia 14 czerwca 1988 r. wszczął z urzędu postępowanie rozgraniczające dla gruntów przeznaczonych do wywłaszczenia pod rozbudowę ul. [...] na odcinku od ul. Ś. do ul. D. w tym również dla działki nr [...], zgodnie z wówczas obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Takie działanie organu administracji rządowej to jest o tyle niezrozumiałe, że w tym czasie trwały już prace nad zmianą planu zagospodarowania przestrzennego osiedla A. , które dotyczyły również ul. T. . Powołując się na tą okoliczność S. K. złożył wniosek o zawieszone postępowanie w sprawie wykupu od niego terenu zabudowanego ul. R. które było prowadzone w tym czasie przez Urząd Miejski w Ś. (powyższe opisane w pkt. II uzasadnienia). Końcowym efektem przeprowadzonego postępowania rozgraniczającego było wykonanie mapy - ze wstępnym projektem podziału nieruchomości nr ewid.[...] Mapa ta w dniu 30 lipca 1988 r. została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego i miała być wykorzystana przy ewentualnym wykupie tej nieruchomości bądź jej wywłaszczeniem z przeznaczeniem pod poszerzenie ul. T. . Na podstawie tej mapy organy administracji państwowej, rzeczoznawcy jak i właściciel nieruchomości posługiwali się numerami działek ustalonymi we wstępnym projekcie podziału. Do prawnego podziału nieruchomości nr ewid.[...], na podstawie tej mapy nigdy nie doszło (nie wydano decyzji podziałowej zatwierdzającej podział tej działki jak również nie wydano decyzji o wywłaszczeniu). Nie wszczęto postępowania wywłaszczeniowego.

Z powyższego wynika, że strony na wniosek samego skarżącego prowadziły rozmowy mające na celu odkupienie od skarżącego zachodniej części działki nr [...] na planowane poszerzenie ul. T. jednakże nie doszło ani do zakupu działki, ani też do wydania decyzji wywłaszczeniowej, ani żadnej innej decyzji, której skutkiem byłoby pozbawienie lub ograniczenie prawa własności skarżącego do działki nr [...].

U podstaw tych działań leżała okoliczność, że zgodnie z planem szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dla budownictwa jednorodzinnego z 1986 r. część działki nr [...] była przeznaczona pod poszerzenie ulicy T. jako projektowanej ulicy zbiorczej (k.297 akt administracyjnych).

Sam fakt przeznaczenia w planie miejscowym określonego terenu pod drogę publiczną nie jest tożsamy z wywłaszczeniem nieruchomości, w tym w szczególności z ograniczeniem prawa własności nieruchomości.

Oczywiście obowiązujące przepisy przewidują odszkodowanie za tzw. szkodę planistyczną, jednakże odszkodowanie takie jest odszkodowaniem rodzajowo innym niż odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości i nie było ono przedmiotem postępowania w sprawie, w której wydano zaskarżoną decyzję. Na marginesie już więc tylko należy wskazać, że o dokonanie takich właśnie zmian w planie miejscowym co do przeznaczeniu nieruchomości wnioskował sam skarżący (k.3 i 5 akt administracyjnych).

W dalszych latach zmieniono przeznaczenie części działki nr [...], która była przeznaczona pod poszerzenie ulicy T. . Od 1994 r. działka nr [...] została przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego pod teren ogrodniczy, a sama ul. T. ukształtowana została jako droga lokalna. Zmieniła się bowiem koncepcja połączenia Ś. z L. i w związku z tym zrezygnowano z planów poszerzania ul. T. oraz planów odkupienia/wywłaszczenia tej części działki nr [...]

Podsumowując tą część rozważań stwierdzić należy, że sam fakt przeznaczenia w planie miejscowym części działki nr [...] pod drogę publiczną nie jest tożsamy z wywłaszczeniem nieruchomości, w tym także z wywłaszczeniem nieruchomości w postaci ograniczenia prawa własności nieruchomości w rozumieniu art. 128 u.g.n.

Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego za akt wywłaszczenia nieruchomości w części dotyczącej działki nr [...] nie może zostać uznane postanowienie z dnia 14 czerwca 1988 r., znak: L.dz.G.G.V.8442/2/88 o wszczęcie z urzędu postępowanie rozgraniczeniowego dla gruntów przeznaczonych do wywłaszczenia pod rozbudowę ul. T. (k.239 akt administracyjnych t. II).

W kwestii tej organ wskazał, że S. K. wielokrotnie występował do organów administracji publicznej z pismami w sprawie nabycia od niego gruntu przeznaczonego pod poszerzenie ul. T. . W piśmie z dnia 26 stycznia 1988 r. właściciel nieruchomości poinformował Urząd Miejski w Ś. min. o tym że jeżeli będą przejmowane grunty na poszerzenie ulicy T. i ul. K. (ul. ta graniczy z działką nr [...] od strony północnej), prosi o wcześniejsze 3 miesięczne poinformowanie, aby mógł przenieść ogrodzenie i posadowić go z uwzględnieniem parametrów tych ulic. Z dokumentów tego okresu wynika, że Urząd Miejski w Ś., w czasie kiedy przygotowywał się do budowy sieci wodociągowej, kanalizacji i burzowej w ul. T. , postanowieniem znak: L.dz.G.G.V.8442/2/88 z dnia 14 czerwca 1988 r. wszczął z urzędu postępowanie rozgraniczające dla gruntów przeznaczonych do wywłaszczenia pod rozbudowę ul. T. na odcinku od ul. Ś. do ul. D. w tym również dla działki nr 9. , zgodnie z wówczas obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Takie działanie organu administracji rządowej jest o tyle niezrozumiałe, że w tym czasie trwały już prace nad zmianą planu zagospodarowania przestrzennego osiedla A. , które dotyczyły również ul. T. Powołując się na tą okoliczność S. K. złożył wniosek o zawieszone postępowanie w sprawie wykupu od niego terenu zabudowanego ul. R. , które było prowadzone w tym czasie przez Urząd Miejski w Ś. (powyższe opisane w pkt. II uzasadnienia). Końcowym efektem przeprowadzonego postępowania rozgraniczającego było wykonanie mapy - ze wstępnym projektem podziału nieruchomości nr ewid.[...] Mapa ta w dniu 30 lipca 1988 r. została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego i miała być wykorzystana przy ewentualnym wykupie tej nieruchomości bądź jej wywłaszczeniem z przeznaczeniem pod poszerzenie ul. T. Na podstawie tej mapy organy administracji państwowej, rzeczoznawcy jak i właściciel nieruchomości posługiwali się numerami działek ustalonymi we wstępnym projekcie podziału. Do prawnego podziału nieruchomości nr ewid.[...], na podstawie tej mapy nigdy nie doszło (nie wydano decyzji podziałowej zatwierdzającej podział tej działki jak również nie wydano decyzji o wywłaszczeniu). Nie wszczęto postępowania wywłaszczeniowego.

Z powyższego wynika, że jedynie wszczęto z urzędu postępowanie rozgraniczeniowego dla gruntów przeznaczonych do wywłaszczenia pod rozbudowę ul. T. Nie wydano decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości.

Samo wszczęcie, czy nawet wydanie decyzji o rozgraniczeniu, nie jest tożsame z wywłaszczeniem nieruchomości, albowiem żaden z takich aktów nie wywołuje skutków w postaci pozbawienia lub ograniczenia prawa własności, nawet jeżeli w sentencji postanowienia wszczynającego postępowania rozgraniczeniowe wskazano, że dotyczy to gruntów przeznaczonych do wywłaszczenia.

Zawarte zatem w skardze twierdzenie wnioskodawcy, że rzeczywista szkoda polega na tym, że w 1988 r. Urząd Miejski w Ś. przejął postanowieniem z dnia 14 czerwca 1988 roku Nr L.dz.G.G.V.8442/2/88 część mojej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] ([...]) pod przyszłą, w zamierzeniach – dwujezdniową drogę - ulicę T. w Ś. , stanowiąca pas gruntu przyległy do ul. T. na całej długości dz.917, oznaczony numerem ewidencyjnym [...] ([...]) pod poszerzenie na ulicę dwujezdniową, nie jest zgodne z rzeczywistym stanem prawnym, albowiem przedmiotowe postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego nie było aktem, na mocy którego prawo własności wnioskodawcy do działki nr [...] zostało odjęte lub ograniczone.

Analogicznie ocenić należy, przywoływany również w skardze, fakt opracowania wstępnego projektu podziału nieruchomości działki nr 917, która to mapa w dniu 30 lipca 1988 r. została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego i miała być wykorzystana przy ewentualnym wykupie tej nieruchomości bądź jej wywłaszczeniu z przeznaczeniem pod poszerzenie ul. T. (k.238 akt administracyjnych t. II).

Pomijając już nawet bowiem to, że był to jedynie wstępny projektu podziału nieruchomości, a nie tzw. zatwierdzony ostateczny projekt podziału, to również taki akt nie miał żadnych cech wywłaszczenia albowiem nie odejmował, ani też nie ograniczał w żaden sposób prawa własności skarżącego do nieruchomości.

Również decyzje związane z ustaleniem lokalizacji i budową w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. nie wywoływały skutków postaci pozbawienia lub ograniczenia prawa własności nieruchomości.

Analiza treści decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 16 kwietnia 1984 r., znak: UAN.RP.8380/III-5/84 o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji w sprawie uzbrojenia ulicy T. w Ś. (k.187-188 akt administracyjnych), decyzji Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 23 marca 1988 r., znak:UAN.PR.8380/VI-90/88 o zatwierdzeniu planu realizacyjnego w sprawie budowy sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej w ul. T. w Ś. (k.189-190 akt administracyjnych) oraz decyzji o pozwoleniu na budowę sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej w ul. T. w Ś. (k.191-192 akt administracyjnych) jednoznacznie wskazuje, że żadna z tych decyzji nie obejmowała swą osnową skutku w postaci pozbawienia lub ograniczenia prawa własności nieruchomości. Przeciwnie, zwrócić należy uwagę, że w uzasadnieniu decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego wprost wskazano, że decyzja ta traci ważność jeżeli inwestor nie uzyska prawa do terenu lub je utraci (k.189 akt administracyjnych).

Żadna z tych decyzji nie może być utożsamiana z decyzją wywłaszczeniową, albowiem żaden z tych aktów nie wywoływał skutków w postaci pozbawienia lub ograniczenia prawa własności.

We wniesionej skardze, oprócz postanowienia z dnia 14 czerwca 1988 r., znak: L.dz.G.G.V.8442/2/88 o wszczęcie z urzędu postępowanie rozgraniczeniowego, wskazywano również, że prejudycjalne znaczenie dla niniejszej sprawy mają przywoływane już w tej sprawie akty prawne w postaci:

1. postanowienia Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 10 lipca 2002 r., sygn. akt HI KKO 7/02;

2. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Lu 258/04;

3. decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 6 kwietnia 2005 r., znak: RR.IV.7724/l-10/04.

Analiza treści tych dokumentów nie zmienia w żaden sposób oceny tego, że w sprawie brak jest decyzji wywłaszczeniowej lub innego aktu o takim charakterze, którego wydanie w myśl przepisu art. 128 u.g.n. uzasadniałoby ustalenie i przyznanie odszkodowania za szkody objęte obecnie prowadzonym postępowaniem administracyjnym, a związane z robotami budowlanymi prowadzonymi w 1988 r. przy wykonaniu kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T.

Skarżący wskazał, że postanowieniem Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 10 lipca 2002 r., sygn. akt III KKO 7/02, w sposób wiążący dla sprawy niniejszej przesądzono, że o odszkodowaniu należnym z tytułu wywłaszczenia lub zajęcia nieruchomości na podstawie wydanego uprzednio zezwolenia, jak w przypadku sprawy niniejszej, orzeka właściwy miejscowo organ administracji publicznej. Oznacza to, że jakkolwiek w danym przypadku chodzi o zaspokojenie roszczeń o charakterze cywilno-prawnym, to jednak z mocy wyraźnych przepisów ustaw przywołanych przez Kolegium Kompetencyjne, orzekanie co do tych roszczeń zostało przekazane do organów administracji publicznej. W dalszej części tego uzasadnienia zawarte jest odniesienie wprost do żądania ze sprawy niniejszej a mianowicie, że organem właściwym do orzekania o roszczeniach odszkodowawczych, które dotyczą szkód powstałych na moich działkach w wyniku wydania przez właściwe organy administracji publicznej zezwolenia na zajęcie nieruchomości niezbędnych ze względu na realizację celów publicznych, na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów wywłaszczeniowych, właściwy jest Starosta Ś..

Postanowienie Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 10 lipca 2002 r., sygn. akt [...] przesądziło to, co zostało stwierdzone w jego sentencji, a mianowicie, że organem właściwym do rozpoznania sprawy jest Starosta Ś..

Postanowienie to przesądziło więc, że przedmiotowa sprawa jest sprawą administracyjną, do rozpoznania której właściwy jest organ administracji.

Postanowienie to nie miało charakteru generalnego i absolutnego. Nie oznacza ono, że organ miał sprawę rozpoznawać jako sprawę cywilną. Postanowienie to nie wykreowało jakichkolwiek nowych podstaw prawnomaterialnych do uwzględnienia żądań skarżącego. Przeciwnie oznacza ono, że sprawa jest sprawą administracyjną, w związku z czym wyznaczony przez Sąd Najwyższy organ administracji musi rozpoznać ją jako sprawę administracyjną, a więc w ramach norm prawa materialnego i procesowego wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego.

Sąd Najwyższy wskazywał na cywilnoprawny charakter roszczeń o odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia lub zajęcia nieruchomości na podstawie wydanego uprzednio zezwolenia, jednakże w ten sposób wskazywał jedynie na cywilistyczny charakter takich roszczeń, co do których orzekanie, z mocy przepisów odrębnych, przekazano do właściwości organów administracji (s.6 postanowienia). W ten sposób wyjaśniono jedynie materialny charakter takich roszczeń, a nie przesądzono, że organ powinien w kwestii tej stosować przepisy prawa cywilnego.

Już nawet z tego akapitu uzasadnienia wynika, że również Sąd Najwyższy odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia lub zajęcia nieruchomości łączył z tym, wywłaszczenie to lub ograniczenie nastąpiło na podstawie wydanego uprzednio zezwolenia organu administracji publicznej.

Wprost także Sąd Najwyższy w postanowieniu rozważania swoje łączył z wywłaszczenia rozumianym w sensie prawnym jako całkowicie odjęcie lub też częściowo ograniczenie prawa własności lub innego prawa rzeczowego (s.5 postanowienia).

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy wskazywał także na możność zajęcia nieruchomości, jednakże powyższe łączył ze stosownymi przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości. Analiza treści tych przepisów oraz stwierdzenie wprost przez Sąd Najwyższy, że chodzi o tu o zajęcie nieruchomości w trybie przepisów wywłaszczeniowych oraz zajęcie dokonane na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy organ administracji publicznej (s.5 postanowienia) jednoznacznie wskazuje, że również Sąd Najwyższy konieczność orzekania w przedmiotowej sprawie przez organ administracji wiązał nie z samym faktycznym zajęciem nieruchomości, lecz z zajęciem dokonanym na podstawie zezwolenia organu, a więc aktem mającym charakter aktu wywłaszczeniowego.

Wprost także w końcowej części uzasadnienia stwierdzono, że Starosta Ś. jest właściwy do orzekania o roszczeniach odszkodowawczych, które dotyczą szkód powstałych w wyniku wydania przez właściwe organy administracji publicznej – na podstawie obowiązujących ówcześnie przepisów wywłaszczeniowych – zezwolenia na zajęcie nieruchomości niezbędnych ze względu na realizację celów publicznych (s.6 postanowienia).

Również w przedmiotowym postanowieniu Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym sprawę powiązano z zezwoleniem na zajęcie nieruchomości, a więc aktem o charakterze wywłaszczeniowymi, a nie samymi czynnościami faktycznymi.

Powyższe postanowienie przesądziło, że do rozpoznania sprawy właściwy jest organ, w związku z czym wyznaczony przez Sąd Najwyższy organ musiał rozpoznać ją jako sprawę administracyjną, w ramach norm prawa materialnego i procesowego wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego.

W taki też sposób przedmiotową sprawę prawidłowo rozpoznał Starosta Ś..

Bez znaczenia dla przedstawionej powyżej oceny prawnej pozostają także przywoływane w skardze oceny zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt [...]

To, że w uzasadnieniu tego wyroku wskazano, iż w sprawie nastąpiło faktyczne zajęcie gruntów w oparciu o decyzję [...] m. Ś. z dnia 24 marca 1982 r., mimo że nie zostało wdrożone postępowanie wywłaszczeniowe, nie oznacza, że spełniony został warunek wywłaszczenia nieruchomości niezbędny dla ustalenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, albowiem – jak już wyżej wyjaśniono - decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82 dotyczyła pierwszej z opisanych przez organ inwestycji, a mianowicie realizowanej w 1982 r. budowy kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. , a nie objętych prowadzonym postępowaniem żądań wnioskodawcy, które wiązały się nie z inwestycją polegającą na budowie w 1982 r. kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. , lecz z tzw. trzecią inwestycją polegającą na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T.

To, że w wyroku wskazano, iż rozpatrzenia wymaga roszczenie o utracone korzyści nie oznacza, że w ten sposób przesądzono, iż żądanie to jest uzasadnione. Sąd jedynie zobligował organ do rozpatrzenia takiego żądania, a nie do jego uwzględnienia.

Również przywołanie w uzasadnieniu wyroku art. 77 ust. 1 Konstytucji RP nie oznaczało nałożenia na organy obowiązku uwzględnienia żądań wnioskodawcy. Oczywiście każdy ma prawo do wynagrodzenia za szkodę, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działania organów władzy publicznej, jednakże jeżeli odbywa się to w trybie postępowania administracyjnego to ustalenie odszkodowania odbywa się na zasadach określonych w prawie administracyjnym.

Jeżeli chodzi o odwołanie się skarżącego do decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 6 kwietnia 2005 r., znak: RR.IV.7724/l-10/04 to wyjaśnić należy, że decyzja taka o charakterze kasatoryjnym, a więc decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia nie mogła ze swej istoty formułować żadnych wiążących na przyszłość ocen prawnych.

W sprawie kilkakrotnie orzekały sądy administracyjne różnych instancji, w tym ostatnio orzekał w niej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 141/24 uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie o odmowie ustalenia odszkodowania.

W wyroku tym zawarto wskazania co do dalszego postępowania i oceny prawne, które z mocy art. 135 p.p.s.a. wiążą także w obecnie rozpoznawanej sprawie.

Sąd wskazał, że na podstawie decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r. do czasowego zajęcia, co było wynikającą z decyzji administracyjnej formą ograniczenia prawa własności, za którą przysługuje odszkodowanie, o ile rzecz jasna wskutek takich działań (zdarzeń) powstały po stronie właściciela nieruchomości szkody (straty), zaś odszkodowanie za takie szkody przewidywał art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, a obecnie stanowi o nich art. 128 ust. 4 u.g.n.

Sąd wskazał także, że w takiej sytuacji podstawowe znaczenie, że wynagrodzeniu podlegały jedynie te szkody, które dotyczyły działki nr [...] i które były następstwem ograniczenia prawa własności nieruchomości orzeczonego decyzja z dnia 24 marca 1982 r. W takich okolicznościach pierwszoplanowe znaczenie miało ustalenia jakie prace budowlane wykonane zostały na działce nr [...] w związku z budową kanału burzowego, o którym mowa w decyzji [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82, jakie szkody powstały wskutek tych prac oraz czy szkody te zostały już pokryte którymś z licznie wypłaconych skarżącemu odszkodowań.

Jak podkreślono ustalenie tych okoliczności nie było w sprawie łatwe. Po pierwsze od powyższych zdarzeń upłynęło już kilkadziesiąt lat. Po drugie na dawnej działce nr [...] (wcześniej nr [...]) wykonywane były w tamtym okresie różne roboty budowlane. W szczególności obok kanału burzowego sytuowanego w ul. T. , wykonywano także prace budowlane związane z ul. R. i związaną z tą ulicą infrastrukturą, która sytuowana była wzdłuż południowej granicy dawnej działki nr [...] (wcześniej nr [...]), jednakże stwierdzenie tych okoliczności było niezbędne dla ustalenia, jakie szkody powstały na działce nr [...].

Organ, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zastosował się do powyższych wskazań i ocen prawnych.

Organ ustalił, że przedmiotem inwestycji na dawnej działce [...] (poprzednio [...]) było:

I. Pierwsza inwestycja (1982 r.) - budowa kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R.

II. Druga inwestycja (lata 1983/1984 ) - budowa ulicy R.

III. Trzecia inwestycja 1988 rok - budowa kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. ;

IV. Czwarta inwestycja (2012 rok) - Budowa ul. T. .

W decyzji organu I instancji szczegółowo opisano czynności faktyczne i prawne, które były przeprowadzane przez strony na nieruchomości stanowiącej własność S. K., w tym ustalono i opisane wszystkie dziania, które były podejmowane odnośnie tej nieruchomości przez władze publiczne.

Starosta Ś. wnikliwie przeanalizował materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, dokonując ustaleń oraz analizy podejmowanych czynności faktycznych i prawnych dla każdego postępowania z osobna, poczynając od momentu nabycia przedmiotowej nieruchomości przez S. K..

Obecnie w sposób jednoznaczny i precyzyjny ustalono jakie roboty budowlane wykonywano na działce skarżącego na podstawie decyzji Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82 w związku z budową w 1982 r. kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. a jakie roboty budowlane wykonywano w ramach pozostałych inwestycji realizowanych na tym terenie.

Obecnie okoliczności te zostały w sposób jednoznaczny wyjaśnione i ustalono, czego zabrakło przy poprzednim rozpatrzeniu sprawy przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 141/24 wskazał także, że podstawowe znaczenie będzie miało ustalenia jakie roboty budowlane wykonane zostały na działce nr [...] w związku z budową kanału burzowego, o którym mowa w decyzji [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82, jakie szkody powstały wskutek tych prac oraz to czy szkody te zostały już pokryte którymś z wypłaconych skarżącemu odszkodowań, że organ, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, powinien w pierwszej kolejności ocenić, czy istotnie w związku z wykonaniem kanału burzowego nie doszło do przywrócenia nieruchomości – działki nr [...] do stanu poprzedniego, zaś stan taki wymagał dokonania rekultywacji działki nr [...] oraz uniemożliwiał użytkowanie i korzystanie z działki nr [...], jak też, że organ będzie miał także na uwadze to, że wynagrodzeniu w niniejszym postępowaniu podlegają jedynie te szkody, które dotyczyły działki nr [...] i które były bezpośrednim następstwem ograniczenia prawa własności nieruchomości orzeczonego decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82.

Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przesądził, że jedynym zdarzeniem o skutkach wywłaszczenia była decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82 oraz, że w związku z tym wynagrodzeniu w niniejszym postępowaniu podlegały jedynie te szkody, które dotyczyły działki nr [...] i które były bezpośrednim następstwem ograniczenia prawa własności nieruchomości orzeczonego decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82.

Wydając zaskarżoną decyzję o odmowie ustalenia odszkodowania organy zastosowały się do tych ocen i wskazań.

Z ustaleń organów opartych na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym także z dowodów przedstawionych i powoływanych przez wnioskodawcę, wynika, że jedynym związanym z działką nr [...] (poprzednio nr [...]) aktem wywłaszczeniowym była decyzja [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82, którą zezwolono wnioskodawcy Miejskiemu Zarządowi Gospodarki Terenami w Ś. na budowę kanału burzowego na działce nr [...] stanowiącej własność S. K., a tym samym ograniczono prawo własności nieruchomości na czas realizacji przedmiotowej inwestycji.

Powyższa decyzja miała charakter decyzji wywłaszczeniowej albowiem ograniczała ono prawo własności skarżącego do nieruchomości, jednakże dotyczyła pierwszej z opisanych przez organ inwestycji, a mianowicie realizowanej w 1982 r. budowy kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R.

Jest to okoliczność o charakterze podstawowym albowiem objęte postępowaniem żądania wnioskodawcy wiązały się faktycznie nie z inwestycją polegającą na budowie w 1982 r. kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. , lecz z tzw. trzecią inwestycją polegającą na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. .

Prowadzone obecnie postępowanie o odszkodowanie nie dotyczy więc szkód wynikłych z budowy w 1982 r. kanału burzowego wzdłuż obecnie istniejącej ulicy R. , które to prace realizowane były na podstawie decyzji wywłaszczeniowej - decyzji [...] Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410a/1/82 o ograniczeniu prawa własności, lecz szkód związanych z inną inwestycją, a mianowicie inwestycją polegającą na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T.

Jak wyjaśniono już powyżej podstawową okolicznością warunkującą możność ustalenia i przyznania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość jest to, by szkoda z tym związana wynikała z decyzji wywłaszczeniowej, a więc decyzji o pozbawieniu albo ograniczeniu prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości.

Skoro przy realizacji inwestycji polegającej na budowie w 1988 r. kanalizacji wodociągowej, burzowej i sanitarnej w ul. T. w ogóle nie była wydawana decyzja, której skutkiem byłoby pozbawienie lub ograniczenie prawa własności nieruchomości to tym samym brak jest podstaw do ustalenia i przyznania skarżącemu odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości.

W zakończeniu i tylko na marginesie powyższych rozważań wskazać należy, że skarżącemu wypłacono zostały odszkodowania za samo przejęcie gruntów pod drogi publiczne, tak w przypadku przejścia tego prawa z mocy art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, jak i na podstawie tzw. decyzji ZRiD, a więc decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej (k.233-245, 355-358, 362, 366-369 i 378-381 akt administracyjnych). Były to oczywiście odszkodowanie rodzajowo inne niż odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości i nie było one przedmiotem postępowania w sprawie, w której wydano zaskarżoną decyzję.

Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku dowodowego o przesłuchania świadków z uwagi na to, że przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie przeprowadzenia dowodu z dokumentów, a nie z zeznań świadków (art. 106 § 3 p.p.s.a.)

Z tych też względów i w związku z przywołanymi wyżej przepisami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.