Parking przy bloku w H. jako dwa zespoły. Sąd oddalił skargę sąsiadów

Decyzją z 12 lutego 2026 r. W. L. (dalej jako: Wojewoda), po rozpatrzeniu odwołania J. K. (dalej jako: skarżący) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 28 czerwca 2022 r., zatwierdzającą projekt zagospodarowania przestrzennego oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą M. W. (dalej jako: inwestor) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Starosta po rozpatrzeniu wniosku z 6 maja 2022 r., decyzją z 28 czerwca 2022 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił M. W. (dalej także jako: inwestor) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wolnostojącego z usługami w parterze i garażem podziemnym, wraz z murami oporowymi i zewnętrzną infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...] i [...] w H. przy ul. [...].

Odwołanie wniósł J. K., będący współwłaścicielem sąsiednich działek nr [...] i [...], który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Wojewoda stwierdził wniesienie środka odwoławczego w terminie.

Organ odwoławczy decyzją z 5 września 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Rozstrzygnięcie Wojewody zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z 30 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 768/22, Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano na występującą w materiale sprawy rozbieżność dotyczącą lokalizacji miejsc postojowych, której Wojewoda nie poddał ocenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Sąd uznał ponadto, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy przewidziana w projekcie powierzchnia utwardzona, przeznaczona na ciągi pieszo-jezdne i miejsca postojowe, spełnia kryteria terenu biologicznie czynnego, przy uwzględnieniu zastosowania hydrofugi umożliwiającej przenikanie do podłoża wód opadowych w udziale 23%.

Sąd podniósł również, że organ nie wykazał podstaw do przyjęcia, czy projekt zakłada realizację jednego parkingu, czy dwóch odrębnych parkingów, co pozostawało istotne dla oceny zachowania odległości określonych w § 19 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225; dalej jako: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Nie wyjaśniono także, czy rozwiązania projektowe odpowiadają wymaganiom § 7 pkt 1 Miejscowego Panu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Hrubieszowa "Polna-Basaja" uchwały nr XLIV/343/2017 Rady Miejskiej w Hrubieszowie z 30 października 2017 r. (Dz.Urz. Woj. Lub. z 2017 r. poz. 5110; dalej jako: MPZP), dotyczącym ochrony przed przenikaniem do gruntu substancji ropopochodnych z parkingów i miejsc postojowych.

Odnosząc się natomiast do nieuczestniczenia skarżącego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, Sąd stwierdził, że okoliczność ta nie przesądza o naruszeniu zasady dwuinstancyjności ani o uchybieniu tego rodzaju, które prowadziłoby do zakwestionowania rozstrzygnięcia. Jednocześnie wskazano, że obowiązkiem organu odwoławczego było umożliwienie stronie uzupełnienia lub doprecyzowania odwołania oraz skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 K.p.a., a w szczególności zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Sąd uznał przy tym, że analiza akt sprawy i uzasadnienia decyzji nie pozwala przyjąć, aby Wojewoda rozpoznał sprawę ponownie w jej całokształcie. Wskazano zatem, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien wnikliwie przedstawić uzasadnienie faktyczne i prawne zajętego stanowiska.

Od powyższego wyroku skargi kasacyjne wnieśli Wojewoda oraz inwestor. Postanowieniem z 7 listopada 2025 r. sygn akt II OSK 1684/23, z uwagi na oświadczenia skarżących kasacyjnie o cofnięciu skarg kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne.

Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewoda decyzją z 12 lutego 2026 r. utrzymał decyzje organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że działki nr [...] i [...] znajdują się częściowo na terenie oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, a częściowo na terenie [...], wyjaśniając jednocześnie, że projektowana inwestycja odpowiada przeznaczeniu terenu określonemu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ ustalił przy tym, że powierzchnia użytkowa usług stanowi 27,13% powierzchni użytkowej budynku, powierzchnia biologicznie czynna wynosi 21,36% powierzchni działek, wskaźnik powierzchni zabudowy – 53,18%, wskaźnik intensywności zabudowy – 2,71, zaś wysokość budynku wynosi 13,96 m. W ocenie Wojewody parametry te mieszczą się w granicach wyznaczonych ustaleniami planu miejscowego. Odnosząc się do kwestii powierzchni biologicznie czynnej, Wojewoda wskazał, że do wykonania parkingów i ciągów pieszo-jezdnych objętych pozwoleniem przewidziano zastosowanie kostki ekologicznej typu hydrofuga, która – zgodnie z przyjętym rozwiązaniem – zapewnia udział powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 23%. Organ przyjął, że nawierzchnia ta umożliwia naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a tym samym może być w odpowiednim zakresie zaliczona do terenu biologicznie czynnego w rozumieniu § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W konsekwencji Wojewoda uznał, że wymagany miejscowym planem minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej został zachowany.

W dalszej kolejności organ odniósł się do wymagań § 7 pkt 1 MPZP, dotyczących ochrony przed przenikaniem substancji ropopochodnych z parkingów, miejsc postojowych i innych terenów utwardzonych. Wskazał, że zgodnie z projektem wody opadowe z dachu budynku oraz terenów utwardzonych mają być odprowadzane do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej, po uprzednim oczyszczeniu ich w separatorze substancji ropopochodnych z osadnikiem. Organ powołał również warunki techniczne odprowadzania wód opadowych i roztopowych oraz decyzję zezwalającą na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej z separatorem w pasie drogowym. Wojewoda wskazał ponadto, że budowa dwóch zatok parkingowych została objęta odrębnym opracowaniem oraz odrębną decyzją Starosty z 29 sierpnia 2022 r., którą zatwierdzono projekt i udzielono pozwolenia m.in. na ich budowę. Decyzja ta stała się ostateczna, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zaświadczeniem z 2 lipca 2025 r. stwierdził brak podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy w tej części. Na tej podstawie organ uznał, że nie doszło do naruszenia § 7 pkt 1 MPZP.

W zakresie miejsc postojowych Wojewoda ustalił, że projekt przewiduje 25 stanowisk dla samochodów osobowych w garażu podziemnym oraz 15 stanowisk wzdłuż ul. [...]. W ocenie organu liczba ta odpowiada wymaganiom § 16 pkt 4 lit. d MPZP. Odnosząc się natomiast do wymogów odległościowych wynikających z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, organ wskazał, że 15 miejsc położonych wzdłuż budynku tworzy dwie grupy: 9 stanowisk, do których wjazd jest możliwy bezpośrednio z ul. [...] oraz 6 stanowisk dostępnych wyłącznie z drogi wewnętrznej. Odległość pomiędzy skrajnymi stanowiskami obu grup wynosi 11,5 m, a zespoły te są rozdzielone drogą wewnętrzną i terenem zieleni urządzonej.

Na tej podstawie Wojewoda przyjął, że pomiędzy obiema grupami nie występuje funkcjonalne połączenie uzasadniające ich łączne traktowanie jako parkingu obejmującego więcej niż 10 stanowisk. Wskazał, że droga wewnętrzna umożliwia korzystanie wyłącznie z 6 miejsc, a zatem nie stanowi dojazdu łączącego wszystkie 15 stanowisk. Organ uznał, wobec tego, że zastosowanie znajduje wymóg odległości właściwy dla parkingów obejmujących do 10 stanowisk.

Wojewoda odniósł się również do wskazanej w wyroku z 30 marca 2023 r. rozbieżności dotyczącej lokalizacji miejsc postojowych. Po ponownej analizie materiału dowodowego uznał, że pomiędzy załącznikiem graficznym do umowy użyczenia a planem zagospodarowania terenu nie zachodzi sprzeczność. Według organu część miejsc postojowych znajduje się na nieruchomości inwestora, zaś ich przeważająca część na działce nr [...] stanowiącej pas drogowy, a taką lokalizację uwzględniono również w planie zagospodarowania terenu.

Organ podkreślił nadto, że w toku ponownie prowadzonego postępowania zapewniono stronom możliwość zapoznania się z aktami, składania wniosków i przedstawiania wyjaśnień. Skarżący, mimo że nie uczestniczył w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, skutecznie wniósł odwołanie, zapoznał się z materiałem dowodowym, a następnie przedstawił w piśmie z dnia 20 stycznia 2026 r. swoje zastrzeżenia wobec inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 11 pkt 2 planu miejscowego dopuszczono możliwość lokalizacji obiektów budowlanych, w tym przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w odległościach mniejszych niż wynikające z ustawy o drogach publicznych oraz wskazanych na rysunku planu, po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi.

Wojewoda przeanalizował następnie usytuowanie projektowanego budynku względem granic działek i istniejącej zabudowy sąsiedniej w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wskazał, że nieruchomości objęte inwestycją nie znajdują się na obszarze zabudowy śródmiejskiej, wobec czego nie mają zastosowania złagodzone wymagania odnoszące się do naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia. Po uwzględnieniu wysokości budynków, ich wzajemnych odległości oraz znajdującej się w projekcie graficznej analizy przesłaniania Wojewoda uznał, że wymagania w zakresie naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia budynku na działce sąsiedniej zostaną zachowane.

Wojewoda nie uwzględnił wniosków o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego oraz oględzin. Uznał, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, zaś opinia biegłego nie stanowi obligatoryjnego elementu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W rezultacie przeprowadzonej ponownie oceny Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany nie naruszają obowiązujących przepisów, są kompletne, zostały sporządzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia oraz zawierają wymagane uzgodnienia i opinie. Organ uznał ponadto, że inwestycja nie powoduje niedopuszczalnego ograniczenia możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej. Wobec przyjęcia, że spełnione zostały wymagania określone w art. 35 Pr. budowlanego, Wojewoda nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał ją w mocy.

Skargę do sądu na powyższą decyzję Wojewody wnieśli J. K. i A. K.. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie przepisów mające wpływ na wynik sprawy:

1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "K.p.a.") poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub § 2 K.p.a. decyzja ta powinna być uchylona;

2) art. 8 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm., dalej: "Pr. budowlane") poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w której skarżący nie zostali uwzględnieni w kręgu stron postępowania;

3) art. 8 K.p.a. poprzez podejmowanie działań, które nie budzą zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz prowadzenie postępowania w sposób stronniczy z uwagi na cofnięcie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 768/22 na wezwanie wnioskodawcy (inwestora);

4) art. 15 K.p.a. w związku z art. 10 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana na skutek postępowania prowadzonego, pomimo braku ustalenia właściwego kręgu stron postępowania, co w konsekwencji naruszyło fundamentalną zasadę dwuinstancyjności i uniemożliwiło moim mocodawcom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ I instancji;

5) art. 7 K.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 768/22 w zakresie:

a) rozbieżności dotyczącej lokalizacji miejsc parkingowych — jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z mapy do celów projektowych wynika, że część powierzchni parkingowej znajduje się na nieruchomości należącej do inwestora, zaś z załącznika do umowy użyczenia zawartej z Gminą Miejską [...] wynika, że znajduje się ona w całości na nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1198;

b) zaniechanie przez Wojewodę wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, czy przewidziana w projekcie zagospodarowania terenu powierzchnia utwardzona z przeznaczeniem na ciągi pieszo-jezdne i miejsca postojowe w obrębie działki inwestycyjnej spełnia kryterium powierzchni biologicznie czynnej;

c) zaniechanie wyjaśnienia kwestii stanowisk postojowych oraz ciągów komunikacyjnych dla pieszych i pojazdów zgodnie z wytycznymi sądu;

d) zaniechanie wyjaśnienia wymagań wynikających z MPZP określającego w § 7 pkt 1 stosowanie rozwiązań chroniących przed przenikaniem substancji "ropopochodnych" z parkingów i miejsc postojowych. Jak wskazał w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego;

6) art. 35 K.p.a. poprzez przyjęcie dowolnej oceny dowodów i oparcie swojej decyzji udzielającej pozwolenia, w sytuacji, gdy zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z postanowieniami MPZP w zakresie lokowania budynków za linią nieprzekraczalnej zabudowy, wymogu powierzchni biologicznie czynnej oraz odległości miejsc parkingowych od okien budynku;

7) art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie dowolnej oceny dowodów i oparcie swojej decyzji administracyjnej o informacje zawarte w materiale marketingowym w postaci karty katalogowej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie spełnia wymogów MPZP w zakresie wskaźnika terenu biologicznie czynnego;

8) art. 7, art. 77 w związku z art. 84 § 1 K.p.a. oraz § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie spełnienia wymogów MPZP w zakresie wskaźnika terenu biologicznie czynnego z uwagi na stosowanie hydrofugi z podbudową betonową, w tym spełnienia wymogów zapewnienia naturalnej wegetacji roślin oraz retencji wód odpadowych, jak również w zakresie ryzyka osuwania się ziemi i uszkodzeń sąsiedniego budynku należącego do skarżących ze względu na rozmiar prowadzonych wykopów;

9) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że wskaźnik terenu powierzchni biologicznie czynnej wynosi ponad 20%, w sytuacji, gdy w rzeczywistości jest on poniżej tej wysokości;

10) art. 6 K.p.a. poprzez naruszenie zasady legalności poprzez przyjęcie, że zarządca drogi jest uprawniony do wyłączenia stosowania określonej w MPZP nieprzekraczalnej linii zabudowy;

11) § 11 pkt 2 MPZP w związku z art. 43 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 889; dalej jako: ustawa o drogach) poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji umożliwienie lokalizacji obiektów budowlanych w odległości od drogi mniejszej niż określone w MPZP, w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek;

12) § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez niezachowanie odpowiedniej odległości miejsc parkingowych od budynków w sytuacji, gdy odległość od okien pomieszczeń przewidzianych w budynku powinna wynosić co najmniej 10 m;

13) art. 4 Pr. budowalnego poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że inwestor posiada prawo do dysponowania całością nieruchomości, w sytuacji, gdy w ocenie skarżących umowa użyczenia gruntu znajdującego się w pasie drogowym drogi gminnej nr [...] ul. [...] w H. z 16 lutego 2022 r. jest nieważna.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z 28 czerwca 2022 r. z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na pominięcie skarżących przy ustalaniu kręgu stron w postępowaniu przed organem I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji ze względu na naruszenie ww. przepisów prawa materialnego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 29 maja 2026 r. pełnomocnik skarżących poinformował, że pomimo braku prawomocności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, PINB wydał decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym organ rozpoczął procedurę wyodrębnienia lokali z nieruchomości przy ul. [...]. Na tą okoliczność, na podstawie treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych, pełnomocnik przedstawił wykaz wyodrębnionych lokali.

Z kolei w piśmie z 27 lipca 2026 r., inwestor, będący uczestnikiem postępowania wniósł o oddalenie skargi, jednocześnie wnosząc o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z umowy przedwstępnej z 27 grudnia 2020 r. celem wykazania zobowiązania się skarżących do zaniechania wnoszenia środków zaskarżenia od decyzji - pozwolenia na budowę dotyczącego przedmiotowej inwestycji oraz fotografii obiektu, celem wykazania zastosowania przez uczestnika szczelnej nawierzchni parkingów, powiększenia powierzchni biologicznie czynnej, zastosowania szklanej balustrady oraz cofnięcia ostatniego pietra budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zasadnicze znaczenie dla kontroli zaskarżonej decyzji ma art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026. poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie zarówno organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, jak i sąd, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wyrokiem z 30 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 768/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Wojewody z 5 września 2022 r. W wyroku tym wskazano przede wszystkim na konieczność wyjaśnienia rozbieżności w dokumentacji dotyczącej lokalizacji miejsc postojowych, prawidłowej kwalifikacji nawierzchni określanej jako hydrofuga przy obliczaniu powierzchni biologicznie czynnej, spełnienia wymagań § 7 pkt 1 MPZP w zakresie ochrony wód i gruntu przed substancjami ropopochodnymi oraz charakteru i wzajemnego powiązania projektowanych stanowisk postojowych. Sąd wskazał również na obowiązek zapewnienia stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, rzeczywistej możliwości korzystania z jej praw procesowych w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Związanie wynikające z art. 153 p.p.s.a. oznacza, że organ ponownie rozpoznający sprawę, jak również sąd dokonujący następnie kontroli wydanej decyzji, nie mogą przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym zastąpić oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku oceną przeciwną tylko dlatego, że uznają inne stanowisko za bardziej przekonujące. Takie rozumienie art. 153 p.p.s.a. znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym sąd orzekający ponownie w tej samej sprawie nie może formułować ocen prawnych sprzecznych z oceną wyrażoną przez wcześniej orzekający skład, a przedmiotem kontroli staje się w szczególności to, czy organ wykonał zalecenia wynikające z wcześniejszego prawomocnego orzeczenia (wyrok NSA z 8 maja 2008 r., II FSK 297/07).

Związanie to nie oznacza jednak obowiązku pomijania istotnych zdarzeń, które wystąpiły już po wydaniu prawomocnego wyroku. Ocena prawna sformułowana w określonym stanie sprawy zachowuje moc wiążącą tak długo, jak długo aktualny pozostaje stan faktyczny i prawny stanowiący podstawę tej oceny. Jeżeli natomiast po wydaniu wyroku nastąpiła obiektywna i relewantna dla rozstrzygnięcia zmiana stanu faktycznego, art. 153 p.p.s.a. nie może być rozumiany jako nakaz pominięcia tej zmiany i dokonania oceny aktualnego stanu sprawy tak, jak gdyby późniejsze zdarzenia nie nastąpiły.

W rozpoznawanej sprawie po wydaniu wyroku z 30 marca 2023 r. wystąpiły właśnie takie zdarzenia. Roboty dotyczące dwóch zatok parkingowych, objęte odrębną ostateczną decyzją Starosty [...] z 29 sierpnia 2022 r., zostały wykonane w odrębnym procesie inwestycyjnym, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zaświadczeniem z 2 lipca 2025 r. stwierdził brak podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy w tym zakresie. Okoliczność ta powstała po wydaniu wyroku z 30 marca 2023 r. i została przedstawiona organowi w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Nie zachodzi zatem sytuacja, w której Wojewoda ograniczył się do ponownej, odmiennej oceny dokładnie tego samego materiału dowodowego i zanegował ocenę prawną prawomocnego wyroku. Zaskarżona decyzja została wydana po uzupełnieniu materiału oraz z uwzględnieniem zdarzeń późniejszych. Zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. wymagał zatem oceny z uwzględnieniem aktualnego stanu sprawy, a nie wyłącznie stanu istniejącego w chwili wydania poprzedniego wyroku. Właśnie przez pryzmat tak zaktualizowanego stanu sprawy należy oceniać kolejne argumenty skargi, w tym kwestię zastosowania § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odrębność oceny tego przepisu wynika bowiem z faktu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. II SA/Lu 768/22 – odnosząc się do ówczesnego stanu faktycznego i materiału sprawy – traktował planowane 15 stanowisk jako funkcjonalnie powiązaną inwestycję, podczas gdy obecne ustalenia organu wymagają zweryfikowania tej oceny. W obecnie kontrolowanym postępowaniu organ ustalił, że dziewięć stanowisk jest dostępnych bezpośrednio z ul. [...], natomiast sześć pozostałych jest obsługiwanych z drogi wewnętrznej. Skrajne stanowiska obu zespołów dzieli 11,5 m, a przestrzeń pomiędzy nimi obejmuje drogę wewnętrzną i teren zieleni urządzonej. Ponadto roboty dotyczące dwóch zatok parkingowych zostały objęte odrębnym pozwoleniem i zakończone w ramach odrębnego procesu inwestycyjnego.

Przy takim stanie sprawy przyjęcie przez Wojewodę, że aktualnie występują dwa wyodrębnione zespoły stanowisk, nie stanowi zatem niedopuszczalnej polemiki z prawomocnym wyrokiem, lecz jest następstwem uwzględnienia zmiany okoliczności faktycznych, jaka nastąpiła po jego wydaniu. Prawidłowość tej konkluzji potwierdza analiza przepisów techniczno-budowlanych, w szczególności definicja parkingu zawarta w § 3 pkt 25 warunków technicznych. Przepis ten obejmuje bowiem stanowiska postojowe wraz z dojazdami je łączącymi, jeżeli takie występują, co pozwala na precyzyjne rozgraniczenie niezależnych od siebie zespołów miejsc postojowych. Przy kwalifikacji określonego układu stanowisk znaczenie ma zatem nie tylko ich wspólne przeznaczenie dla obsługi określonej inwestycji, ale również rzeczywiste wyodrębnienie przestrzenne oraz sposób obsługi komunikacyjnej. Skoro każdy z wyodrębnionych zespołów obejmuje nie więcej niż dziesięć stanowisk, a wymagana dla takich parkingów odległość została zachowana, brak było podstaw do stosowania wymogu przewidzianego dla parkingu obejmującego od 11 do 60 stanowisk. Prawidłowe zweryfikowanie parametrów technicznych inwestycji dowodzi jednocześnie, że organ odwoławczy wszechstronnie przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy.

W konsekwencji, nie można również podzielić zarzutu, że Wojewoda pozostawił bez wyjaśnienia lokalizację miejsc postojowych. W wyroku II SA/Lu 768/22 Sąd stwierdził rozbieżność pomiędzy załącznikiem do umowy użyczenia a pozostałą dokumentacją projektową. Organ był zatem zobowiązany do porównania tych dokumentów i jednoznacznego ustalenia lokalizacji poszczególnych elementów zamierzenia.

W zaskarżonej decyzji czynność ta została wykonana. Organ zestawił załącznik graficzny do umowy użyczenia z projektem zagospodarowania terenu i ustalił, że część stanowisk znajduje się na nieruchomości inwestora, natomiast pozostała część została zlokalizowana na działce nr [...] stanowiącej pas drogowy. Sam fakt, że po ponownym rozpoznaniu sprawy organ przedstawił ocenę dokumentów odmienna od oczekiwanej przez skarżących, nie oznacza niewykonania wcześniejszego wyroku, jeżeli rozbieżność została rzeczywiście zbadana i wyjaśniona w uzasadnieniu. Odmienna interpretacja dowodów przez skarżących nie mogła tym samym przesądzić o trafności zarzutów materialnoprawnych. Nie mógł również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 4 Pr. budowlanego, oparty na twierdzeniu o nieważności umowy użyczenia dotyczącej części działki nr [...], albowiem badanie ważności umowy cywilnoprawnej nie należy do kompetencji organu budowlanego.

Przedmiotem kontrolowanego pozwolenia pozostaje budynek i roboty objęte decyzją Starosty z 28 czerwca 2022 r., dotyczące zasadniczo działek nr [...] i [...]. Jak już wspomniano powyżej, zatoki parkingowe położone w pasie drogowym zostały objęte odrębną, ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z 29 sierpnia 2022 r., a roboty w tym zakresie zostały następnie zakończone. W niniejszym postępowaniu niedopuszczalna jest pośrednia kontrola legalności innej ostatecznej decyzji administracyjnej z pominięciem właściwych trybów jej wzruszenia.

Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie służy również rozstrzyganiu sporów cywilnoprawnych dotyczących ważności umowy, jeżeli jej nieważność nie wynika w sposób oczywisty z przedstawionych dokumentów i nie stanowi koniecznej przesłanki rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie. Skarżący nie wskazali na prawomocne rozstrzygnięcie sądu powszechnego podważające ważność tej umowy i z tego względu twierdzenie o nieważności umowy jest jedynie wyrazem stanowiska strony, nie zaś okolicznością kształtującą sytuację prawną, którą organ byłby związany. Samo powołanie się na regulację zawartą w art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego nie jest więc wystarczające do zakwestionowania spornej umowy użyczenia, niezależnie od tego, że okoliczności zawarcia tej umowy, a więc i jej ewentualnej nieważności, nie podlegały badaniu przez organ budowlany.

Analogicznie należy oceniać podnoszone przez skarżących kwestie formalne. Zupełnie mianowicie chybiony jest zarzut, że pominięcie skarżących w postępowaniu przed organem pierwszej instancji obligowało Wojewodę do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Kwestia ta została w istotnym zakresie objęta oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku z 30 marca 2023 r., w którym Sąd wskazał, że brak udziału strony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie prowadzi do naruszenia zasady dwuinstancyjności, ani nie uzasadnia automatycznie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Konieczne jest natomiast zapewnienie pominiętej stronie rzeczywistej możliwości zapoznania się z materiałem sprawy, przedstawienia stanowiska i zarzutów, zgłoszenia wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięcia.

W ponownie prowadzonym postępowaniu wymogi te to zostały dochowane. Wojewoda zawiadomił strony o jego prowadzeniu i umożliwił zapoznanie się z aktami oraz przedstawienie stanowiska. Skarżący skorzystali z tych uprawnień. W piśmie z 20 stycznia 2026 r. ich pełnomocnik przedstawił obszerne stanowisko, zarzuty oraz wnioski dowodowe dotyczące m.in. miejsc postojowych, powierzchni biologicznie czynnej, zacienienia, stateczności gruntu, emisji spalin i odstępstw od projektu. Organ poinformował o tym pozostałe strony i ponownie umożliwił im zapoznanie się z materiałem oraz wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji, co w pełni sanowało wcześniejsze uchybienia proceduralne w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania. Ocena ta znajduje bezpośrednie potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., pomimo pozbawienia strony udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, nie powoduje naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, jeżeli zakres okoliczności faktycznych wymagających wyjaśnienia w celu zapewnienia stronie aktywnego udziału nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 19 listopada 2024 r., II OSK 310/22).

Rozstrzygające jest zatem nie samo ustalenie, że strona nie uczestniczyła w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, lecz ustalenie, czy wadliwość ta mogła zostać rzeczywiście usunięta w postępowaniu odwoławczym bez pozbawienia strony prawa do merytorycznego przedstawienia jej stanowiska oraz bez konieczności przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji od podstaw postępowania wyjaśniającego w zakresie decydującym o wyniku sprawy. W niniejszej sprawie skarżącym zapewniono możliwość zapoznania się z aktami, przedstawienia twierdzeń, zarzutów i wniosków dowodowych, a organ odniósł się do ich stanowiska. Nie zachodziły zatem podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Obok chybionych zarzutów o charakterze procesowym, za nieuzasadnione należało uznać również te argumenty skargi, które kwestionowały materialnoprawne ustalenia organu. W konsekwencji nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty dotyczące powierzchni biologicznie czynnej. Miejscowy plan wymaga dla terenu [...] zachowania co najmniej 20% powierzchni biologicznie czynnej, natomiast według zatwierdzonego projektu wskaźnik ten wynosi 21,36%.

Wojewoda, wykonując wskazania poprzedniego wyroku, przeanalizował sposób wykonania nawierzchni określanej jako hydrofuga w świetle definicji terenu biologicznie czynnego z § 3 pkt 22 warunków technicznych. Ustalono, że rozwiązanie to przewiduje szerokie spoiny umożliwiające rozwój roślinności i infiltrację wód opadowych, a udział tych powierzchni wynosi 23% powierzchni danego rodzaju nawierzchni. Do bilansu nie zaliczono zatem całej powierzchni parkingów lub ciągów komunikacyjnych, lecz tylko tę część, która według projektu ma umożliwiać naturalną wegetację oraz retencję.

Karta katalogowa produktu została wykorzystana pomocniczo w celu wyjaśnienia właściwości materiału przewidzianego w dokumentacji. Podstawą oceny pozostawał zatwierdzony projekt, określony w nim sposób urządzenia nawierzchni oraz normatywna definicja terenu biologicznie czynnego. Przyjęty przez organ kierunek oceny znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym do terenu biologicznie czynnego może zostać zaliczona również powierzchnia poddana ingerencji technicznej, jeżeli mimo zastosowania elementów technicznych możliwy jest na niej naturalny wzrost i rozwój roślin. Jako przykłady wskazano system paneli trawnikowych i teren wyłożony tzw. kratką eko (wyroki NSA: z 24 kwietnia 2024 r. II OSK 1732/23; z 4 czerwca 2019 r., II OSK 1436/18).

Z orzecznictwa tego nie wynika oczywiście, że każda nawierzchnia określana jako ekologiczna, przepuszczalna lub hydrofuga stanowi teren biologicznie czynny. Rozstrzygające znaczenie mają rzeczywiste właściwości rozwiązania przewidzianego w projekcie oraz spełnienie przesłanek wynikających z obowiązującej definicji. Nie jest natomiast prawidłowe założenie, że samo komunikacyjne przeznaczenie nawierzchni bezwzględnie wyklucza możliwość zaliczenia jakiejkolwiek jej części do powierzchni biologicznie czynnej.

Samo twierdzenie skarżących, że pod nawierzchnią zastosowano lub zostanie zastosowana podbudowa betonowa wyłączająca retencję i naturalną wegetację, nie może prowadzić do podważenia decyzji, jeżeli takie rozwiązanie nie wynika z zatwierdzonej dokumentacji. Przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę jest bowiem rozwiązanie projektowe, które inwestor obowiązany jest następnie realizować zgodnie z zatwierdzonym projektem. Ewentualne wykonanie robót niezgodnie z projektem podlega kontroli organów nadzoru budowlanego, nie zaś ocenie w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Nie było również podstaw do przyjęcia, że organ miał bezwzględny obowiązek przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego wyłącznie dlatego, że skarżący zakwestionowali przyjęte rozwiązanie techniczne. Art. 84 § 1 K.p.a. umożliwia zasięgnięcie opinii biegłego, gdy ustalenie określonej okoliczności wymaga wiadomości specjalnych, lecz nie ustanawia obowiązku powoływania biegłego za każdym razem, gdy strona pozostaje w sporze z oceną wynikającą z dokumentacji projektowej.

Nie jest zasadny zarzut niewykonania wskazań poprzedniego wyroku (II SA/Lu 768/22) dotyczących § 7 pkt 1 MPZP. W poprzednio prowadzonym postępowaniu organ nie przeprowadził wystarczającej analizy relacji pomiędzy przepuszczalnością nawierzchni a wymaganiem ochrony wód i gruntu przed przenikaniem substancji ropopochodnych. W kontrolowanej decyzji zagadnienie to zostało rozważone szerzej.

Wojewoda ustalił, że wody opadowe z dachu oraz terenów utwardzonych mają być odprowadzane do kanalizacji deszczowej, przy czym przed ich odprowadzeniem do sieci przewidziano betonowy separator substancji ropopochodnych z osadnikiem o przepływie nominalnym Qn = 3,0 l/s. Rozwiązanie to zostało powiązane z warunkami technicznymi wydanymi przez Burmistrza oraz z decyzją zezwalającą na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej z separatorem w pasie drogowym.

Okoliczność, że w poprzednim wyroku samo wskazanie dokumentów dotyczących separatora zostało uznane za niewystarczające, nie oznacza ich irrelewantności. Konieczne było wykazanie ich funkcjonalnego związku z całym rozwiązaniem projektowym oraz z potencjalnym źródłem zanieczyszczeń. W zaskarżonej decyzji taki związek został przedstawiony. Stanowisko to znajduje dodatkowe, formalnoprawne oparcie w fakcie, że kluczowe elementy tej infrastruktury funkcjonują już w obrocie prawnym jako zrealizowane, gdyż elementy infrastruktury oraz zatoki parkingowe zostały objęte odrębną ostateczną decyzją Starosty [...] z 29 sierpnia 2022 r., a zakończenie robót w odpowiednim zakresie zostało przyjęte bez sprzeciwu organu nadzoru budowlanego. Okoliczności te nie zastępują kontroli projektu objętego niniejszym postępowaniem ani nie przesądzają jego zgodności z § 7 pkt 1 MPZP, lecz mają znaczenie przy ocenie kompletności funkcjonalnej przyjętych rozwiązań i stanu sprawy istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut, według którego Wojewoda przyjął, że zarządca drogi może samodzielnie uchylić obowiązywanie linii zabudowy ustalonej w miejscowym planie. Taki sposób odczytania stanowiska organu nie jest prawidłowy. To nie zarządca drogi ustanawia odstępstwo od aktu prawa miejscowego. Sam plan przewiduje możliwość lokalizacji obiektów budowlanych w odległościach mniejszych od wskazanych na jego rysunku, uzależniając zastosowanie tego rozwiązania od uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi. Zgoda zarządcy nie uchyla zatem postanowień planu, lecz stanowi element mechanizmu przewidzianego przez sam plan.

W aktach sprawy znajdują się dokumenty właściwych zarządców dróg dotyczące zarówno ul. [...], jak i drogi powiatowej. Wskazano m.in. zgodę na usytuowanie budynku od strony ul. [...] w odległości nie mniejszej niż 8,55 m od zewnętrznej krawędzi jezdni oraz zgodę właściwego zarządu drogi na zmianę linii zabudowy względem drogi powiatowej z 6 m do 4 m. Według ustaleń organu projekt zagospodarowania terenu respektuje warunki tych uzgodnień.

Należy zarazem rozróżnić nieprzekraczalną linię zabudowy oznaczoną w planie od ustawowej odległości obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni. Są to odrębne uregulowania prawne, odnoszące się do różnych zagadnień prawnych. Samo powołanie art. 43 ustawy o drogach publicznych, bez wykazania, że zatwierdzony projekt narusza konkretną minimalną odległość przewidzianą w tym przepisie, nie jest wystarczające do podważenia legalności decyzji.

Za chybioną należy uznać także argumentację dotyczącą naruszenia przepisów postępowania. Nie stwierdzono bowiem naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 ani art. 84 § 1 k.p.a. przez odmowę przeprowadzenia wszystkich dowodów żądanych przez skarżących.

Z art. 75 § 1 K.p.a. wynika obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. Zasada ta nie oznacza jednak obowiązku przeprowadzenia każdego środka dowodowego wskazanego przez stronę niezależnie od jego przedmiotu, przydatności i znaczenia dla rozstrzygnięcia. W myśl art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, nie ustanawia natomiast bezwzględnego roszczenia procesowego o przeprowadzenie określonego przez stronę rodzaju dowodu. Organ powinien ocenić, czy wnioskowany dowód może rzeczywiście przyczynić się do dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, z zachowaniem zasady prawdy materialnej (wyrok NSA z 8 stycznia 2026 r., I GSK 1411/25). Także opinia biegłego służy ustalaniu okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, nie zaś zastępowaniu organu przy wykładni i kwalifikacji prawnej (wyrok NSA z 7 października 2015 r., I OSK 1259/15).

W zakresie przesłaniania i dostępu światła organ przeanalizował wymagania § 13 i § 60 warunków technicznych oraz odwołał się do graficznej analizy przesłaniania zawartej w dokumentacji projektowej. Uwzględniono wysokość projektowanego budynku, jego położenie względem nieruchomości skarżących oraz wynikające z dokumentacji odległości. Skarżący nie wskazali konkretnego błędu obliczeniowego lub metodologicznego ani konkretnego otworu okiennego, dla którego analiza nie spełniałaby wymogów normatywnych. Sama odmienna ocena strony co do przyszłego wpływu inwestycji nie przesądza jeszcze o konieczności sporządzenia dodatkowej opinii biegłego.

Oceniając oddziaływanie inwestycji, należało w tym zakresie uwzględnić również art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. budowlanego. Ochrona interesów osób trzecich nie oznacza ani bezwzględnego pierwszeństwa inwestora, ani prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej do zachowania niezmienionych warunków korzystania z niej. Znaczenie ma wyłącznie ograniczenie znajdujące podstawę w konkretnych normach prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z 10 grudnia 2020 r., II OSK 1626/18, ochrona ta może obejmować także istotne ograniczenie możliwości zgodnej z prawem zabudowy nieruchomości sąsiedniej, w tym wynikające z norm dotyczących przesłaniania lub zacieniania, jednak ocena musi opierać się na konkretnych przepisach i parametrach inwestycji.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali konkretnego błędu analizy przesłaniania ani naruszenia określonego parametru normatywnego. Ogólne twierdzenie o nadmiernym zacienieniu nie mogło więc odnieść skutku.

Z kolei twierdzenia dotyczące destabilizacji gruntu wskutek wykonywania wykopów, uszkodzenia systemu korzeniowego drzew oraz prowadzenia robót niezgodnie z projektem odnoszą się zasadniczo do sposobu realizacji inwestycji, podlegającego kontroli organów nadzoru budowlnego. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie służy ocenie prawidłowości późniejszego wykonywania robót.

Podobnie w odniesieniu do zarzutu w zakresie wentylacji garażu i emisji spalin, sama obawa przed przyszłymi uciążliwościami nie jest wystarczająca. Skuteczny zarzut wymaga wskazania konkretnej normy prawnej, z którą przyjęte rozwiązanie projektowe pozostaje w sprzeczności, lub takich konkretnych okoliczności dotyczących projektu, które wskazywałyby na naruszenie chronionego prawem interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej. Skarżący nie wskazali normy emisyjnej ani innych parametrów pozwalających przyjąć, że projektowana instalacja prowadzi do niedopuszczalnego oddziaływania.

W tych okolicznościach odmowa przeprowadzenia oględzin oraz opinii biegłego w pełnym zakresie żądanym przez skarżących nie naruszała przepisów postępowania. Część wniosków dotyczyła sposobu wykonania robót, pozostającego poza zakresem postępowania o pozwolenie na budowę, natomiast zagadnienia dotyczące parametrów zatwierdzonego projektu zostały ocenione na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach. Skoro organ działał w granicach prawa i rzetelnie ocenił dowody, to nie złamał zasady zaufania obywateli do państwa.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8 K.p.a., oparty na wnioskowaniu z czynności cofnięcia przez Wojewodę skargi kasacyjnej od wyroku z 30 marca 2023 r. Skorzystanie z procesowej możliwości cofnięcia środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, leży w gestii strony wnoszącej taki środek. W ogóle nie można w oparciu o taką czynność procesową zarzucić skutecznie organowi stronniczości w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji znaczenie bowiem ma sposób gromadzenia i oceny materiału dowodowego, poszanowanie praw stron oraz prawidłowe zastosowanie prawa materialnego, nie zaś spekulacje o rzeczywistych powodach wykonywania przez organ administracji jego uprawnień proceduralnych. Fakt, że inwestor wystąpił o rozważenie cofnięcia skargi kasacyjnej, następnie pełnomocnik Wojewody ją cofnął, a Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne, nie dowodzi niedozwolonego uprzywilejowania inwestora.

Skarżący nie wykazali również konkretnego działania Wojewody, w ponownym postępowaniu, świadczącego o nierównym traktowaniu stron, odmowie ustosunkowania się do ich argumentów lub podporządkowaniu rozstrzygnięcia interesowi inwestora. Przeciwnie, skarżącym umożliwiono przedstawienie obszernego stanowiska i wniosków dowodowych, do których organ się odniósł.

Dla oceny pozostałych zarzutów znaczenie ma charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 35 Pr. budowlanego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę wyłącznie dlatego, że inwestycja spotyka się ze sprzeciwem właścicieli nieruchomości sąsiednich. Jeżeli spełnione są wymagania ustawowe, w szczególności dotyczące zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z miejscowym planem w zakresie podlegającym kontroli, zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, kompletności dokumentacji oraz wymaganych uprawnień projektantów, organ nie dysponuje swobodą pozwalającą odmówić udzielenia pozwolenia z przyczyn niewynikających z prawa.

Nie oznacza to jednak bezwzględnego pierwszeństwa interesu inwestora. Prawo zabudowy ustanowione w art. 4 Pr. budowlanego nie ma charakteru nieograniczonego i jego wykonywanie wymaga poszanowania norm służących ochronie interesów osób trzecich. Ochrona ta musi jednak znajdować oparcie w przepisach obowiązującego prawa, nie zaś jedynie w interesie faktycznym polegającym na preferowaniu przez właściciela nieruchomości sąsiedniej innego sposobu zagospodarowania terenu inwestora (wyrok NSA z 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1626/18).

Z ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji wynika, że dokumentacja jest kompletna, projektanci posiadają wymagane uprawnienia, przedstawiono wymagane uzgodnienia i opinie, a parametry projektu mieszczą się w granicach przewidzianych w miejscowym planie. Wojewoda, ponownie rozpoznając sprawę, odniósł się do zagadnień wskazanych w prawomocnym wyroku z 30 marca 2023 r., zapewnił skarżącym możliwość czynnego udziału w postępowaniu, zbadał lokalizację i aktualną konfigurację stanowisk postojowych, przeanalizował sposób obliczenia powierzchni biologicznie czynnej oraz rozwiązania służące ochronie wód i gruntu przed substancjami ropopochodnymi, a także odniósł się do zgłoszonych wniosków dowodowych i pozostałych zastrzeżeń. Nie wykazano, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy miejscowego planu, przepisy techniczno-budowlane ani art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 Pr.budowlanego. Nie stwierdzono również uchybienia procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Końcowo, odnosząc się do argumentacji i wniosków zawartych w pismach procesowych stron, złożonych na etapie postępowania sądowego – tj. w piśmie pełnomocnika skarżących z 29 maja 2026 r. oraz piśmie uczestnika postępowania z 27 lipca 2026 r. – Sąd wskazuje, że podniesione w nich okoliczności pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z podstawową zasadą orzekania wyrażoną w art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd ocenia zatem legalność zaskarżonego aktu według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. W związku z powyższym, podnoszone przez pełnomocnika skarżących okoliczności wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, a także następczego wyodrębnienia lokali z nieruchomości przy ul. [...] i zakładania dla nich ksiąg wieczystych, wykraczają poza ramy niniejszej sprawy. Kwestie oddania obiektu budowlanego do użytkowania normują odrębne przepisy ustawy Prawo budowlane, a procedura ta stanowi przedmiot zupełnie odrębnego postępowania administracyjnego. Ewentualne wady, czy potencjalnie negatywne następstwa decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu, którego wyłącznym przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Z tych samych względów Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez uczestnika postępowania w piśmie z 27 lipca 2026 r. Podkreślić należy, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w sprawie, a dowód z dokumentu jest dopuszczalny w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a takie wątpliwości nie wystąpiły w niniejszej sprawie.

Wskazać przy tym należy, że faktyczny sposób wykonania robót budowlanych - zastosowanie szczelnej nawierzchni parkingów, odpowiedni wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, zastosowanie szklanej balustrady czy cofnięcie ostatniego piętra - udokumentowany załączonymi przez inwestora fotografiami, nie mają znaczenia w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. Organ architektoniczno-budowlany ocenia zgodność z prawem samego projektu budowlanego, a nie fakt jego realizacji i w takim zakresie podlega to kontroli sądu administracyjnego.

Odnosząc się zaś do przedłożonej do akt sprawy umowy przedwstępnej z 27 grudnia 2020 r., Sąd stwierdza, że - co do zasady - nie mogła ona stanowić istotnego dowodu w sprawie. Zobowiązanie się skarżących w umowie cywilnoprawnej do zaniechania wnoszenia środków zaskarżenia od decyzji o pozwoleniu na budowę nie wywołuje skutków w sferze prawa administracyjnego. Prawo do wniesienia odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego jest uprawnieniem ustawowym, chronionym konstytucyjnie - art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji.

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.