Wiata z częścią magazynową w E. Sąd oddalił skargę na odmowę zaświadczenia o zgodności z planem

Wnioskiem z 5 grudnia 2026 r. S. K. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawczyni") zwróciła się do Prezydenta Miasta E. (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W opisie rodzaju obiektu budowlanego wskazała wiatę z częścią magazynową.

Postanowieniem z [...] grudnia 2025 r. Prezydent odmówił wydania zaświadczenia o zgodności obiektu budowlanego (wiaty z częścią magazynową), zlokalizowanego na dz. nr [...], obręb [...] miasta E., z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego "[...]", uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta E. z dnia [...] roku, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego poz. [...] z dnia 24 czerwca 2021 r., uchyloną w części rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r., ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego poz. [...] z dnia 24 czerwca 2021 r. (dalej: "plan miejscowy", "MPZP").

W uzasadnieniu postanowienia Prezydent wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek jest kolejnym wnioskiem skarżącej w sprawie. Poprzednie wnioski o tożsamej treści wpłynęły do organu 12 listopada 2025 r. oraz 18 lutego 2025 r. W obydwu przypadkach Prezydent odmówił wydania zaświadczeń o zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

z uwagi na niezgodność inwestycji z planem miejscowym. Organ wskazał, że na postanowienie z [...] lutego 2025 r. o odmowie wydania zaświadczenia wnioskodawczyni wniosła zażalenie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Olsztynie utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy w całości.

Prezydent zaznaczył, że niniejsze postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia rozszerzono o podstawę prawną ujętą we wniosku, tj. art. 48b ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418

z późn. zm., dalej: "P.b."). Wskazał, że zgodnie z MPZM przedmiotowa nieruchomość jest objęta ustalaniami kwartału oznaczonego na rysunku planu symbolem 9MWU, dla którego przewidziano zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i/lub zabudowę usług nieuciążliwych. Zgodnie zaś z § 2 pkt 13 planu miejscowego poprzez "wiatę" należy rozumieć budowlę w postaci przykrycia (dachu, konstrukcji powłokowej) podpartego słupami lub nadwieszonego z częściową osłona ścianami lub bez nich, niewydzieloną z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Natomiast w myśl § 10 pkt 9 w zakresie gospodarki odpadami plan ustala: gromadzenie i selekcje odpadów na posesjach w urządzeniach przystosowanych do ich gromadzenia zgodnie z przepisami odrębnymi, dotyczącymi utrzymania czystości i porządku w gminach. Dopuszcza się lokalizację wiat do gromadzenia odpadów komunalnych. Organ podkreślił, że na danym obszarze jest możliwość lokalizowania wiat do gromadzenia odpadów, jednak obiekt, którego dotyczy postępowanie został określony przez wnioskodawczynię jako wiata posiadająca część magazynową. Powołując stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne podniósł, że niniejsza wiata – zlokalizowana pomiędzy ścianami dwóch budynków – składająca się

z fundamentów, dachu i nieposiadająca ścian stanowi budowlę. Działka, na której znajduje się wiata zabudowana jest już budynkiem handlowo-usługowym

o powierzchni ok. 76 m2, co przekłada się na ok. 59% wskaźnika powierzchni zabudowy, zaś zgodnie z planem wskaźnik ten nie może przekraczać

w przedmiotowym obszarze 60%. Dodatkowo, biorąc pod uwagę utwardzenie, które stanowi wiata oraz pozostałe powierzchnie utwardzone, powierzchnia czynna biologicznie na działce objętej wnioskiem wynosi ok. 5%, podczas gdy powinna stanowić co najmniej 25%.

Organ skonkludował, że wiata z częścią magazynową istniejąca w kwartale 9MWU zrealizowana jest niezgodnie z ustaleniami MPZP, ponieważ brak jest możliwości sytuowania na ww. obszarze wiat innych, niż do gromadzenia odpadów komunalnych, a ponadto sposób zagospodarowania działki nie wypełnia minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej wymaganej dla kwartału, którego ustaleniami objęta jest przedmiotowa nieruchomość.

Na ww. postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym wyjaśniła, że wiata została wybudowana ponad 20 lat temu w celu gromadzenia odpadów. Wiata jest zlokalizowana na zapleczu budynku handlowego. Nieruchomość, na której prowadzona jest działalność i związana z nią wiata, jest ogrodzona i w jej skład wchodzą dwie działki – nr [...] i nr [...](1), co w znacznym stopniu "polepsza" wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, a przecież wiata jest posadowiona na kostce brukowej, nie jest budowlą stałą. Wskazała, że określenie "wiata z częścią magazynową" dotyczy magazynowania odpadów komunalnych, czyli butelek, szkła, plastikowych skrzynek itd. Wniosła o pozytywne rozpatrzenie jej zażalenia, ponieważ nieuwzględnienie go spowoduje konieczność wystawienia pojemników z odpadami na zewnątrz, co popsuje estetykę centrum miasta.

Pismem z 18 grudnia 2025 r. Prezydent wezwał wnioskodawczynię do złożenia wyjaśnień, czy przedmiotowa wiata służy magazynowaniu przedmiotów wskazanych w zażaleniu, tj. butelek, skrzynek plastikowych, itp. czy gromadzeniu odpadów komunalnych zgodnie z ustawą z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Wyjaśnił, że informacje te są niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z art. 143 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1961 z późn. zm, dalej: "k.p.a."). Dodał, że 2 grudnia 2025 r. zostało wydane zaświadczenie o zgodności zmiany sposobu użytkowania wiaty z częścią magazynową na wiatę do gromadzenia odpadów komunalnych.

Postanowieniem z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy w całości.

W uzasadnieniu Kolegium opisało stan faktyczny sprawy i powołało przepisy mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśniło, że zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną polegającą na potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia jest ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 48b ust. 2 pkt 1 i art. 48b ust. 3 pkt 1 P.b. i wskazał, że wnioskodawczyni powołała ww. przepisy we wniosku o wydanie zaświadczenia. Cytując § 22, § 2 pkt 13, § 10 pkt 9 i § 6 ust. 1 MPZP, Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że obiekt objęty wnioskiem nie może zostać uznany za wiatę w rozumieniu ustaleń planu miejscowego i nie służy gromadzeniu odpadów komunalnych. Podkreśliło, że sama wnioskodawczyni wskazała, że wiata jest wykorzystywana jako obiekt magazynowy – do przechowywania m.in. skrzynek i butelek w związku z prowadzoną działalnością handlowo-usługową; z urzędu natomiast Kolegium wie, że działalność ta to prowadzenie sklepu. Ponadto niezgodny z ustaleniami planu jest wskaźnik zabudowy obiektu wraz z przylegającym do niego budynkiem, który wyniesie ok. 79,7%, podobnie jak powierzchnia biologicznie czynna, wynosząca ok. 5%. Z tego względu brak było możliwości wydania zaświadczenia. Końcowo organ odwoławczy wyjaśnił, że nie można podzielić argumentu skarżącej, że parametry obiektu powinny być obliczane łącznie dla działki nr [...] i nr [...](1), ponieważ przedmiotem wniosku była jedynie działka oznaczone nr [...].

W skardze na powyższe postanowienie Kolegium, skarżąca powieliła argumentację przedstawioną w zażaleniu na postanowienie Prezydenta.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania

z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny

w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi

o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że wydanie zaświadczenia – jak słusznie wskazało Kolegium – jest czynnością materialnotechniczną, polegającą na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa, a nie indywidualnym aktem administracyjnym (zob. np.

M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024). Przy czym, niezależnie od uregulowanych w k.p.a. zasad dotyczących wydawania zaświadczeń, należy także uwzględnić stosowne przepisy materialnoprawne,

z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego

w formie zaświadczenia.

W rozpoznawanej sprawie obowiązek wydania zaświadczenia wynika z art. 48b ust. 2 pkt 1 oraz art. 48b ust. 3 pkt 1 P.b., które stanowią, że jednym z dokumentów wymaganych w postępowaniu legalizacyjnym jest zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym organy administracji publicznej wydają stosowne zaświadczenie w przypadku zgodności wykonanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu, a odmawiają w przypadku stwierdzenia takiej niezgodności. W tym zakresie działania organów administracji opierają się wyłącznie o ściśle określone regulacje i organy te nie mogą wydać zaświadczenia w sytuacji, gdy z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika coś innego. W przypadku wystawienia takiego zaświadczenia organ administracji dopuściłby się naruszenia nie tylko art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale także art. 7 Konstytucji RP (zob. wyrok WSA w Lublinie z 15 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 360/22, LEX

nr 3460541).

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa wiata posadowiona jest na działce

nr [...], która znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 9MWU. Przeznaczenie tego terenu, zgodnie z §22 ust. 1 MPZP to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i/lub zabudowa usług nieuciążliwych. Uchwała w § 22 ust. 3 określa zaś zasady kształtowania nowej zabudowy i zagospodarowania: wskaźnik powierzchni zabudowy: od 30% do 60%; wskaźnik intensywności zabudowy: od 0,3 do 3,3; minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej: 25%. Zgodnie zaś z § 22 ust. 7 istniejącą na terenie zabudowę mieszkalną, usługową i mieszkalno-usługową adaptuje się. Zapis § 10 ust. 9 planu miejscowego, dotyczący zasad adaptacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dopuszcza natomiast lokalizację wiat do gromadzenia odpadów komunalnych. Skarżąca we wniosku domagała się natomiast wydania zaświadczenia o zgodności

z planem obiektu budowlanego – wiaty z częścią magazynową. Wynika to nie tylko

z wniosku o wydanie zaświadczenia z 5 grudnia 2025 r. (k. 13 akt adm.), ale również z pisma wnioskodawczyni z 30 grudnia 2025 r. (k. 24 akt adm.) oraz notatki służbowej pracownicy organu (k. 25 akt adm.). Już ten fakt świadczy o niezgodności obiektu z ustaleniami MPZP.

Słusznie również organu zauważyły, że przedmiotowa wiata posadowiona jest na działce o pow. 0,0128 ha, zabudowanej już budynkiem handlowo-usługowym

o powierzchni ok. 76 m2, co przekłada się na 59% powierzchni zabudowy działki. Wszystkie powierzchnie utwardzone na przedmiotowej działce dają natomiast ok. 5% powierzchni biologicznie czynnej. Ustalenie to wskazuje, że wydanie zaświadczenia o treści żądanej we wniosku nie jest możliwe.

W miejscu tym należy skarżącej wyjaśnić, że niezasadne jest jej stanowisko prezentowane w zażaleniu i skardze, że organy wyliczając ww. wskaźniki powinny wziąć pod uwagę całą nieruchomość, tj. działkę nr [...] oraz działkę nr [...](1). Ustawową definicję wskaźnika zabudowy określa art. 2 pkt 35 pkt a) ustawy

z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.

z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., aktualnie Dz. U. z 2026 r. poz. 538 z późn. zm.), zgodnie z którym ilekroć mowa jest w ustawie o "udziale powierzchni zabudowy" - należy przez to rozumieć stosunek sumy powierzchni rzutu poziomego budynków,

z wyłączeniem części zagłębionych poniżej poziomu terenu, mierzonej po zewnętrznym obrysie rzutu poziomego ścian zewnętrznych tych budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki budowlanej

- w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Również § 2 ust. 3 planu miejscowego wskazuje, że przez minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej – należy rozumieć minimalny procentowy udział terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni działki budowlanej,

do której inwestor posiada tytuł prawny. Ww. przepisy wprost wskazują działkę, a nie nieruchomość składającą się z kilku działek, jako podstawę wyliczenia wskaźników istotnych przy ustalaniu ładu przestrzennego. Z tego względu organy nie mogły wziąć pod uwagę przy wyliczaniu wskaźnika powierzchni zabudowy oraz wskaźnika powierzchni całej nieruchomości skarżącej, składającej się z dwóch sąsiednich działek, tak jak chciałaby tego wnioskodawczyni. Naruszyłyby bowiem zasadę praworządności, określoną w ww. art. 7 Konstytucji R, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Konkludując, wszystkie wskazane okoliczności wykluczały w kontrolowanej sprawie wydanie zaświadczenia w określonym we wniosku zakresie. Organy były zobowiązane do ustalenia, czy w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa (legalizacja) wiaty na działce nr [...] jest zgodna z postanowieniami tego planu. Jeszcze raz należy podkreślić, że zaświadczenie ma służyć urzędowemu potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stwierdzić więc należy, że organy prawidłowo zastosował art. 219 k.p.a.

i odmówił skarżącej wydania zaświadczenia, ponieważ budowa przedmiotowej wiaty nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.