Płace dyrektora ds. ekonomicznych szpitala. Sąd uchylił odmowę udostępnienia informacji

Wnioskiem z 8 czerwca 2026 r. P. K. (dalej jako: "skarżący", "strona") w punkcie 11 zwrócił się do Szpitala w [...] S.A. (dalej jako: "organ", "Szpital") o udostępnienie informacji o wysokości wynagrodzenia oraz wszelkich dodatkowych apanaży pieniężnych, jakie otrzymała B. D. na stanowisku dyrektora ds. ekonomicznych od dnia zatrudnienia do dnia udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek, z wyszczególnieniem rodzaju gratyfikacji, np. wynagrodzenie za kwiecień 2025 r., premia za grudzień 2025 r. czy delegacje w maju 2026 r.

Decyzją z 22 czerwca 2026 r. organ odmówił stronie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 11 wniosku z dnia 8 czerwca 2026 r.

Organ podniósł, że dyrektor ds. ekonomicznych jest bezpośrednio odpowiedzialny przed Prezesem Zarządu za ekonomiczne i finansowe aspekty działania spółki. Ponosi on odpowiedzialność za prawidłowe finansowanie całokształtu spraw organizacyjnych związanych z podległym personelem, podlega bezpośrednio Prezesowi zarządu spółki i przed nim odpowiada za wykonywanie swoich zadań i obowiązków. Zadania realizowane przez dyrektora ds. ekonomicznych mają w ocenie organu charakter pomocniczy w stosunku do Prezesa zarządu Spółki, ponieważ zgodnie z art. 368 § 1 Kodeksu spółek handlowych, to zarząd Spółki prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Dyrektor ds. ekonomicznych, wykonując swoje zadania nie podejmuje działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób, jak również nie gospodaruje środkami finansowymi Szpitala, takie uprawnienia posiada jedynie Prezes Zarządu Spółki. Organ podkreślił, że realizując dyspozycję art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydano ze względu na prywatność osób fizycznych - dyrektora ds. ekonomicznych.

Skargę na decyzję organu wywiódł skarżący, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. Naruszenie prawa materialnego

1. art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dyrektor ds. ekonomicznych Szpitala nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, pomimo wykonywania kompetencji kierowniczych, organizacyjnych i nadzorczych związanych z realizacją zadań publicznych z zakresu ochrony zdrowia oraz zarządzaniem finansami publicznego podmiotu leczniczego, co skutkowało bezpodstawnym zastosowaniem ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność.

2. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez dokonanie wykładni art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzącej do nieproporcjonalnego ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji o działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne oraz o gospodarowaniu środkami publicznymi.

II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy

1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny ustalonych okoliczności faktycznych, prowadzącej do przyjęcia, że osoba kierująca pionem ekonomicznym publicznego szpitala, nie pełni funkcji publicznej,

2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną i sądowoadministracyjną, polegający na:

- niewskazaniu kryteriów przyjętych przez organ dla oceny, czy dana osoba pełni funkcję publiczną,

- niewyjaśnieniu związku pomiędzy stanem faktycznym a przyjętą oceną prawną,

- poprzestaniu na przedstawieniu zakresu obowiązków dyrektora ds. ekonomicznych oraz arbitralnym stwierdzeniu, że osoba ta nie pełni funkcji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.). Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej - udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Przede wszystkim należy wskazać, że dyrektor ds. ekonomicznych nadzoruje bezpośrednio pracę Działu Finansowo-Księgowego oraz kieruje Działem Kontrolowania i Realizacji Usług Medycznych i w tym zakresie ma uprawnienia kierownika tej jednostki, a nadto odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie całokształtu spraw organizacyjnych personelu.

Dokonując oceny zakresu kompetencji dyrektora ds. ekonomicznych przez pryzmat jego obowiązków (uprawnień) należy stwierdzić, że pełni on funkcję publiczną. Przy czym jest to konkluzja tak oczywista, że właściwie nie wymaga jakiegokolwiek komentarza. A to z tej przyczyny, że z pragmatyki służbowej, przykładowo powyżej wymienionej, jasno wynika, że jest on odpowiedzialni za dysponowanie majątkiem samorządowym, finansowanym także z budżetu państwa oraz jednocześnie wykonuje funkcje publiczne związane z świadczeniem usług zdrowotnych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz. U. 2016., poz. 156 j.t., dalej ustawa) działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Z kolei świadczenia zdrowotne, to działania służące zachowaniu, ratowaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia (art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy). Podmiotem leczniczym wykonującym działalność leczniczą (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy) jest m. in. przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (art. 4 ust. 1 ustawy), czyli spółki prawa handlowego, jaką jest także spółka akcyjna, którą jest Szpital [...] S.A.

Tym samym dyrektor ds. ekonomicznych pełni funkcję publiczną z uwagi na stanowiska pełnione w podmiocie medycznym. Skoro bowiem działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, to każda osoba w publicznym podmiocie leczniczym organizująca i nadzorująca substrat osobowy i rzeczowy w postaci zakładu leczniczego - rozumianego jako zespół składników majątkowych, za pomocą którego podmiot leczniczy wykonuje określony rodzaj działalności leczniczej (art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy) - w aspekcie ekonomicznym (ds. ekonomicznych), wypełnia ustawowy cel podmiotu leczniczego, jakim jest udzielanie świadczeń zdrowotnych. Esencjonalnie zatem pełni funkcję publiczną. W myśl powyższego uzasadniona jest teza, że każda osoba w podmiocie leczniczym wypełniająca jego ustawowe zadania w działalności leczniczej pełni funkcję publiczną. Zakres pragmatyk służbowych zatem, jakkolwiek istotny przy identyfikacji funkcji publicznej, ma w istocie wtóre znaczenie, choć egzempflikacja uprawnień i obowiązków wskazana w pragmatyce służbowej dyrektora jasno wskazuje, że pełni on funkcję publiczną. Jego obowiązki każdy z osobna, a tym bardziej we wzajemnych powiazaniu, dowodzą, że są one przejawem dysponowania majątkiem publicznym ( nadzoruje pracę Działu Finansowo-Księgowego), a jednocześnie wykonuje zadania publiczne poprzez uczestniczenie w organizowaniu, nadzorowaniu i realizacji świadczeń zdrowotnych (kieruje Działem Kontrolowania i Realizacji Usług Medycznych) przed podmiot leczniczy, jakim jest Szpital S.A. w [...].

Zarzut Szpitala że wspominany dyrektor odpowiada przez zarządem jest prawdziwy. Idąc jednak tym tokiem myślenia trzeba dodać, że zarząd odpowiada przed radą nadzorczą (art. 368 ust. 4 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych Dz. U. 2024, poz. 18 t.j., ksh - ich powoływanie i odwoływanie) oraz przed walnym zgromadzeniem (art. 393 i art. 394 ksh - rozpatruje i zatwierdza sprawozdanie z zarządu z działalności spółki). Z kolei rada nadzorcza odpowiada przed walnym zgromadzeniem (art. 385 ksh powołuje i odwołuje). Rozumowanie zatem szpitala jest takie, że dyrektor odpowiada przed zarządem, który odpowiada przed radą nadzorczą i walnym zgromadzeniem. Jednocześnie rada też odpowiada przed walnym zgromadzeniem, które już, tj. walne zgromadzenie, nie odpowiada przed nikim, czyli jakąkolwiek strukturą spółki. Mamy ciąg rozumowania, który doprowadza do tezy, że pracownicy spółki jakiekolwiek by nie wykonywali w niej zadania i o jakim charakterze (publiczne vs prywatne), nie są z definicji podmiotem zobowiązanym z ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielania takowej informacji. To rozumowanie niedorzeczne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł, 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa, orzeczono w pkt 2 zgodnie z art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c.