Sąd wymierzył Komendantowi grzywnę 500 zł za niewykonanie wyroku

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2024 r. o sygn. akt II SAB/Po 154/24 (zwanym dalej "wyrokiem II SAB/Po 154/24"), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu:

1) zobowiązał Komendanta [...] (zwanego dalej "Komendantem") do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 23 lipca 2024 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia Komendantowi prawomocnego wyroku wraz z aktami;

2) stwierdził, że Komendant dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i że przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

3) w pozostałym zakresie oddalił skargę;

4) a także zasądził koszty postępowania.

Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Komendanta, wyrokiem z dnia 8 stycznia 2026 r. o sygn. akt III OSK 158/25, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. Odpis prawomocnego wyroku II SAB/Po 154/24 został doręczony Komendantowi w dniu 3 marca 2026 r.

Pismem z dnia 14 stycznia 2026 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł ponaglenie informując przy tym Komendanta o wyniku postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pismo o podobnej treści wniesiono jeszcze w dniu 16 lutego 2026 r. Następnego dnia wniesiono skargę na przewlekłość, która postanowieniem z dnia 20 maja 2026 r. o sygn. akt II SAB/Po 57/26, została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Pismem z dnia 1 czerwca 2026 r. M. M. (dalej również jako "Skarżący") wezwał Komendanta do wykonania wyroku II SAB/Po 154/24. Jak wskazano we wniosku, Komendant miał 30 dni na rozpoznanie wniosku skarżącego począwszy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ten został doręczony organowi 3 marca 2026 r. i do dzisiaj nie zapadła decyzja w tej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżący zarzucił Komendantowi niewykonanie wyroku II SAB/Po 154/24 wnosząc o wymierzenie mu grzywny.

Skarżący zaznaczył, że sprawa z jego wniosku oczekuje już dwa lata na załatwienie, a Komendant nie podejmuje jednak żadnej czynności. Czas na załatwienie sprawy, zgodnie z prawomocnym wyrokiem, minął z dniem 2 kwietnia 2026 r., a do dzisiaj nie zapadła żadna decyzja organu.

W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej odrzucenie, a ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, iż opóźnienie w załatwieniu sprawy wynika z faktu składania przez skarżącego różnych pism. Ostatnie skargi i wnioski do sądu sprawiają, że jak tylko organ chce podjąć jakieś działania, to natychmiast musi przekazywać akta do sądu. Komendant uważa, że wniosek inicjujący postępowanie nie był podpisany, dlatego zwłoka powstała w przedmiocie rozpoznania wniosku. Jak twierdzi organ, skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego, ale to nie nastąpiło i wniosek został pozostawiony bez rozpoznania z dniem 23 czerwca 2026 r.

Komendant podniósł, że nie prowadzi akt sprawy elektronicznie, dlatego obieg korespondencji też wymaga czasu.

Decyzją z dnia 24 lipca 2026 r., nr [...], Komendant umorzył w całości postępowanie administracyjne z wniosku skarżącego, tj. o wypłatę ryczałtu z tytułu przeniesienia.

Na rozprawie w dniu 24 września 2026 r. pełnomocnik organu administracji wniósł o oddalenie skargi wskazując, po szerokim przedstawieniu okoliczności sprawy i związanym z tym obowiązkiem wysyłania akt do sądu i innych instytucji, iż za każdym razem organ musiał tworzyć akta administracyjne poprzez wydruk ich z systemu ARCUS. Na pytanie Sądu pełnomocnik organu podał, iż wszelka dokumentacja administracyjna jest w systemie ARCUS. Ponadto pełnomocnik organu wskazał, iż w postanowieniu tut. Sądu o odrzuceniu skargi na przewlekłość Sąd przesądził, iż organ nie pozostawał w przewlekłości. Pełnomocnik zwrócił również uwagę, iż to działania skarżącego zmuszały organ do przesyłania akt do różnych podmiotów przez co sam tymi aktami dysponował w krótkim okresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem bezczynności Komendanta. Nie jest to jednak klasyczna bezczynność, ani przewlekłość, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), natomiast jest nią de iure bezczynność dotycząca niewykonania prawomocnego wyroku tut. Sądu – wyroku II SAB/Po 154/24. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd doszedł do przekonania o tym, że Komendant ponownie popadł w jeden ze stanów opieszałości. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.

Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są wyłącznie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd w składzie orzekającym nie bada sprawy rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem, ponieważ jest on wiążący nie tylko dla stron postępowania, ale także dla innych podmiotów, organów i sądów (art. 170 p.p.s.a.). Skarżący sformułował swoje żądanie w skardze inicjującej niniejsze postępowanie. To żądanie posiada znamiona z art. 154 § 1 p.p.s.a., który stanowi: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Zasadność wniesienia skargi z art. 154 § 1 p.p.s.a. wymaga zatem uprzedniego zrekonstruowania tego środka dyscyplinowania administracji publicznej.

Stan bezczynności lub stan przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w dalszym ciągu, mimo upływu terminu wyznaczonego w wyroku zobowiązującym do załatwienia sprawy, nie wydaje rozstrzygnięcia albo nie podejmuje czynności, jaką podjąć powinien (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 306/21). Wymierzenie grzywny następuje zatem, gdy po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji pozostaje w dalszym ciągu w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie z przyczyn zależnych od tego organu. Wobec tego, w postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., należy ustalić, jak przebiegało postępowanie organu i dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie (wyrok NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 694/21). Jednocześnie należy uwzględnić fakt, że na podstawie art. 154 § 3 p.p.s.a. wykonanie wyroku po wniesieniu skargi nie czyni postępowania bezprzedmiotowym. Innymi słowy, nie ma już znaczenia, jakie będzie dalsze zachowanie podmiotu zobowiązanego po wniesieniu skargi z art. 154 p.p.s.a., ponieważ wykonanie wyroku nie czyni sprawy bezprzedmiotowej. Postąpienie według wyroku zobowiązującego może jedynie wpłynąć na wysokość grzywny lub sumy pieniężnej.

Treść przepisu art. 154 p.p.s.a. oraz powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzi do wniosku, że zastosowanie instytucji z art. 154 § 1 p.p.s.a. może mieć miejsce wyłącznie, gdy zostaną spełnione łącznie następujące warunki:

1) pierwszym z nich jest wydanie prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, w którym stwierdza się fakt wystąpienia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania;

2) drugą przesłanką jest upływ czasu wskazanego przez sąd administracyjny, w którym organ administracji publicznej powinien podjąć działanie, jakie polecił mu tenże sąd i pozostawanie mimo tego w stanie bezczynności lub dalsze prowadzenie postępowania w sposób przewlekły. Od razu trzeba dodać, że w myśl art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a tego przepisu, odpisu orzeczenia;

3) trzecią przesłanką jest wezwanie organu administracji publicznej zobowiązanego do działania, przez stronę skarżącą, aby ten wykonał zobowiązanie nałożone na niego przez sąd administracyjny (por. W. Sawczyn, Środki dyscyplinowania administracji publicznej w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2010, s. 128-131, por. także wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 409/21).

W ocenie Sądu w składzie orzekającym, wszystkie ww. przesłanki zostały kumulatywnie spełnione, a w związku z tym Sąd nie miał innej możliwości jak tylko wymierzyć grzywnę Komendantowi.

Przy czym w tym miejscu podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 133 § 1 Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, natomiast oceny wykonania wyroku dokonuje zawsze na dzień wniesienia skargi. Jak wskazano już wyżej dla oceny wykonania wyroku nie ma już znaczenia, jakie było dalsze zachowanie podmiotu zobowiązanego po wniesieniu skargi.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, iż wyrok II SAB/Po 154/24 jest prawomocny od dnia 8 stycznia 2026 r. Tutejszy Sąd odpis prawomocnego wyroku przekazał Komendantowi, a korespondencja w tej sprawie dotarła do Komendanta w dniu 3 marca 2026 r. [k. 99 akt sądowych w sprawie o sygn. akt II SAB/Po 154/24].

W ocenie Sądu dzień ten otworzył 30-dniowy termin do wykonania pkt I sentencji wyroku II SAB/Po 154/24.

Sąd miał przy tym na uwadze, iż zgodnie z pkt I sentencji wyroku II SAB/Po 154/24 zobowiązano organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 23 lipca 2024 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia Komendantowi prawomocnego wyroku wraz z aktami, które to akta nigdy nie zostały zwrócone do organu. Wyjaśniając powyższe należy mieć na uwadze, iż przy piśmie przewodnim z 1 października 2024 r., przekazując odpowiedź na pierwotnie wywiedzioną skargę na przewlekłość postępowania tego organu – zarejestrowaną pod sygn. akt II SAB/Po 154/24 – organ jako załącznik przedstawił m.in. wydruki z systemu ARCUS. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż dokumenty te nie zostały zwrócone po prawomocnym zakończeniu tego postępowania sądowego, lecz pozostawione w aktach sądowych jako załączniki dołączone do odpowiedzi na skargę. Powyższe nie mienia jednak faktu, iż na dzień doręczenia odpisu prawomocnego wyroku organ dysponował kompletnymi aktami pozwalającymi na dalsze procesowanie. W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy organ z samego braku zwrotu wydruków z systemu ARCUS nie może wywodzić okoliczności, iż nie był zobowiązany do wykonania wyroku w terminie 30 dni liczonym od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.

Warto w tym miejscu wskazać, co potwierdził pełnomocnik organu na rozprawie, iż organ kilkukrotnie na potrzeby różnych postępowań tworzył akta administracyjne poprzez ich wydruk z systemu ARCUS. Przy czym Sąd nie neguje faktu, iż nie mamy tu do czynienia z klasycznymi aktami elektronicznymi. Powyższe nie oznacza jednak, iż organ dysponując dokumentami przekazanymi do Sądu może nie podejmować żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy zgodnie z zobowiązaniem wynikającym z prawomocnego wyroku.

Na powyższe zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postanowieniu z dnia 20 maja 2026 r., sygn. akt II SAB/Po 57/26 zaznaczając, iż "organ nie może się zasłaniać brakiem zwrotu akt, skoro jest w ich posiadaniu z uwagi na to, że znajdują się one w stosownym wewnętrznym systemie informatycznym obsługiwanym przez ten organ. Kwestia zwrotu akt nie ma w realiach tej konkretnej sprawy wpływu na bieg terminu do wykonania wyroku, który w takich okolicznościach powinien być liczony od doręczenia organowi odpisu orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności (por. art. 286 § 2 in fine P.p.s.a.)".

Skład orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela powyższe stanowisko przyjmując dodatkowo, iż okoliczność wskazania w sentencji wyroku II SAB/Po 154/24, iż termin należy liczyć od dnia zwrotu akt ma jedynie wpływ na kwestię wysokości wymierzonej grzywny.

Tym samym termin do załatwienia wniosku skarżącego upłynął z dniem 2 kwietnia 2026 r. Do tego dnia wyrok II SAB/Po 154/24 powinien zostać wykonany poprzez załatwienie sprawy wywołanej wnioskiem skarżącego. Bezsporną okolicznością jest to, że do dnia 2 kwietnia 2026 r. nie zapadło żadne orzeczenie kończące postępowanie administracyjne albo nie zakończono go w inny sposób.

Przy czym należy mieć na uwadze, iż pierwsze czynności zmierzające do rozpoznania wniosku zostały podjęte dopiero dnia 2 czerwca 2026 r., po doręczeniu w dniu 28 maja 2026 r. wspomnianego wyżej postanowienia z dnia 20 maja 2026 r., sygn. akt II SAB/Po 57/26.

W tym miejscu odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika organu, iż w postanowieniu tym Sąd dokonał oceny przewlekłości organu podkreślić należy, że w orzeczeniu tym takiej oceny nie dokonano. Podstawą odrzucenia skargi była wyłącznie okoliczność, iż Skarżący wniósł przedwczesne ponaglenie tj. przed upływem terminu do wniesienia skargi. Tym samym podstawą orzeczenia była wyłącznie kwestia formalna.

Wracając do istoty sprawy wskazać należy, iż Skarżący wezwał Komendanta w piśmie z dnia 1 czerwca 2026 r., a więc po blisko dwóch miesiącach, od upływu terminu do wykonania wyroku II SAB/Po 154/24. Wniesienie skargi na niewykonanie wyroku jest zatem dopuszczalne, a wymierzenie grzywny jest uzasadnione, gdyż art. 154 § 6 p.p.s.a. nakazuje sądowi administracyjnemu wymierzenie grzywny.

W tej sytuacji wymagane jest wyjaśnienie nie dlaczego grzywna jest wymierzana, tylko w jakiej wysokości powinno to nastąpić. Ziściły się bowiem wszystkie warunki do wymierzenia grzywny. Ustawodawca nie przewiduje możliwości wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku sądu administracyjnego albo odroczenia tego w czasie. Prawomocny wyrok II SAB/Po 154/24 miał być wykonany w terminie 30 dni. Jego niewykonanie jest równoznaczne z obowiązkiem wymierzenia grzywny na skutek wniesienia skargi z art. 154 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. zdecydował się wymierzyć Komendantowi grzywnę w wysokości 500 zł (pkt I sentencji wyroku). Sąd z jednej strony miał na uwadze upływ terminu od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, a z drugiej strony wziął pod uwagę okoliczność sformułowania w sentencji wyroku zobowiązania załatwienia sprawy w terminie w terminie 30 dni od dnia doręczenia Komendantowi prawomocnego wyroku wraz z aktami, podczas gdy akta fizycznie nie zostały zwrócone, co wyjaśniono wyżej. Ponadto Sąd uwzględnil fakt, iż organ podjął działania zmierzające do załatwienie sprawy zaraz po otrzymaniu postanowienia z dnia 20 maja 2026 r., sygn. akt II SAB/Po 57/26 w którym stwierdzono iż "organ nie może się zasłaniać brakiem zwrotu akt, skoro jest w ich posiadaniu".

Odnosząc się zaś do stanowiska Komendanta, że nadaktywność skarżącego powoduje dalsze przeciąganie się postępowania wyjaśnić należy, iż składanie przysługujących stronie środków prawnych (np. ponagleń, skarg na przewlekłość postępowania) w żaden sposób nie może stanowić uzasadnienia do powstrzymywania się organ od załatwienia sprawy, ponieważ okoliczności te nie mają wpływu na bieg terminu do załatwienia sprawy.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że zwłoka organu z załatwieniem sprawy, związana z brakiem dostępu do akt nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej bezczynność. Organ bowiem powinien tak prowadzić postępowanie aby zapewnić sobie dostęp do właściwych akt sprawy, choćby np. poprzez wykonanie ich kopii przed przekazaniem akt w razie takiej konieczności. W przypadku uznania przez organ administracji, że akta sprawy znajdujące się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym czy w innym organie są mu rzeczywiście niezbędne do merytorycznego zakończenia postępowania organ ten powinien wyczerpać wszelkie możliwe środki do uzyskania wyglądu w te akta. Ponadto w orzecznictwie zaznacza się, iż organ ma obowiązek zabezpieczyć sobie możliwość rozpoznania sprawy, a zatem powinien przed przekazaniem akt sprawy np. sporządzić kserokopie niezbędnych dokumentów, bądź w przypadku gdy akta już znajdują się w dyspozycji innego podmiotu, podjąć działania w celu ich wypożyczenia. Bierne oczekiwanie na zwrot akt administracyjnych stanowi bezczynność organu (zob. wyrok NSA z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2699/21, LEX nr 3349653 i przywołane w tym wyroku orzecznictwo).

Jak wynika z akt sprawy oraz z odpowiedzi na skargę pismem z dnia 2 czerwca 2026 r. Komendant wezwał bezskutecznie skarżącego do podpisania wniosku inicjującego postępowanie, a w dniu 23 czerwca 2026 r. pozostawiono wniosek bez rozpatrzenia.

Odnosząc się do powyższego powtórzyć należy, iż dla oceny wykonania wyroku nie ma już znaczenia, jakie było dalsze zachowanie podmiotu zobowiązanego po wniesieniu skargi. Tym samym na gruncie niniejszej sprawy fakt skuteczności pozostawienia wniosku bez rozpoznania czy też późniejszego wydania decyzji nie mogło być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, gdyż nastąpiło po wniesieniu skargi na niewykonanie wyroku.

Sąd jedynie na marginesie wskazuje, iż oceny czy pozostawienie podania było skuteczne, a co za tym idzie oceny czy organ pozostaje nadal w bezczynności dokonuje się w ramach skargi na niewykonanie wyroku, o ile skarga zostanie wniesiona po tej czynności (szerzej zob. uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 września 2026 r., sygn. akt II SAB/Po 228/26)

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że kwota 500 zł będzie kwotą wystarczającą i dostatecznie dotkliwą dla Komendanta. Należy pamiętać, iż obowiązek wynikający z wyroku zobowiązującego do załatwienia sprawy ma charakter bezwzględny. Nie można od niego się uchylić. To, że skarżący nadal wnosił skargi na przewlekłość, ponaglenia, nie wyklucza możliwości dalszego działania. Co więcej, Komendant może każdorazowo wykonać kopię akt sprawy czy też na gruncie niniejszej sprawy sporządzić stosowne wydruki z systemu ARCUS i na nich pracować, aby doprowadzić sprawę administracyjną do zakończenia, jak oczekuje tego sąd administracyjny w prawomocnym orzeczeniu. Grzywna z art. 154 § 6 p.p.s.a. musi być z jednej strony dotkliwa, ale jednocześnie nie może ona prowadzić do utrudnienia Komendantowi bieżącej działalności. Kwota 500 zł, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, jest kwotą dostatecznie surową i nie ma charakteru destruktywnego dla organu.

Na koniec Sąd wskazuje, iż w sprawie nie ulega wątpliwości, że Komendant dopuścił się bezczynności ale bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. "Rażącym naruszeniem prawa, co wymaga powtórzenia, jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne." (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa, co także wymaga powtórzenia, nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Gl 285/19, zob. także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1110/19). W ocenie Sądu okoliczności sprawy nie uzasadniały stwierdzenia rażącej bezczynności, ponieważ zachowanie organu nie nosi cech złośliwości, a wynikało z błędnego przekonania, iż termin załatwienie sprawy wyznaczony przez Sąd nie rozpoczął jeszcze biegu. Ponadto Sąd miał na względnie, co jest warte odnotowania, że skarga z art. 154 § 1 p.p.s.a. ostatecznie wywołała pożądaną reakcję ze strony Komendanta.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego w kwocie 480 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Skarżący był objęty ustawowym zwolnieniem od kosztów sądowych (w tym wpisu sądowego), jak również z obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, dlatego zwrot kosztów objął wynagrodzenie pełnomocnika profesjonalnego w wysokości stawki minimalnej 480 zł. Sąd jednocześnie wskazuje, iż nadpłacony wpis od skargi zostanie zwrócony stronie Skarżącej.