Były policjant chciał wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. Sąd oddalił skargę

Decyzją z 5 lutego 2026 r., nr [...]/2026, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, zwanej dalej: "k.p.a."), w związku z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy okołobudżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r., poz. 2666, zwanej dalej: "ustawą o szczególnych rozwiązaniach"), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 256) oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270), Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia 2 stycznia 2026 r. nr [...]/2026 odmawiającą K. K. (dalej: "skarżący", "strona") przyznania wyrównania: uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz innych świadczeń z tytułu pełnienia służby w Policji przysługujących w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji i przejściem na zaopatrzenie emerytalne byłego funkcjonariusza Policji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył przebieg postępowania, w tym wskazał, że asp. szt. w st. spocz. K. K. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 17 lutego 2023 r., rozkazem personalnym nr [...]/2023, Komendanta Powiatowego Policji w W. z 8 lutego 2023 r. (służbę w Policji pełnił od 16 sierpnia 1994 r.), jednakże podstawą prawną rozwiązania stosunku służbowego był art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a nie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, co oznacza, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji na własną prośbę. W rozkazie o zwolnieniu ze służby brak jest jakiejkolwiek informacji, że funkcjonariusza uznano za niezdolnego do służby w Policji z uwagi na stan zdrowia. Zgodnie z zawartą w powyższym rozkazie informacją skarżący w dniu 18 listopada 2022 r. złożył raport o odejście ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych.

Następnie, wnioskiem z 10 października 2025 r. skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zwrócił się do organu pierwszej instancji o wyrównanie zaległego uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., z tytułu pełnienia służby w Policji wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności do dnia zapłaty. Nadto wniósł o wyliczenie i wypłatę wszystkich innych świadczeń pieniężnych, należnych w związku z wyrównaniem zaległego uposażenia (odprawa emerytalna, ekwiwalent za niewykorzystany urlop, nagroda roczna, nadgodziny, nagroda jubileuszowa, świadczenie okresowe z art. 117 ustawy o Policji) - wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że uposażenie za miesiąc styczeń i luty 2023 r. zostało wyliczone w oparciu o kwotę bazową ustaloną na podstawie ustawy budżetowej na 2022 r., tj. 1614,69 zł. W ocenie wnioskodawcy uposażenie powinno zostać wyliczone przy zastosowaniu kwoty bazowej na 2023 r., a mianowicie 1740,64 zł.

Zdaniem skarżącego z ustawy budżetowej na rok 2023, w kwestii dotyczącej uposażeń, wyłączone zostały określone grupy zawodowe, w tym funkcjonariusze Policji. Waloryzację ich płac określono od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. - na podstawie kwoty bazowej wynoszącej w 2023 r. 1740,64 zł, pozostawiając uposażenia w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. na dotychczasowym poziomie, tj. z kwotą bazową wskazaną w ustawie budżetowej na rok 2022, wynoszącą 1614,69 zł. Według strony regulacja zawarta w art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w sposób oczywisty stoi w sprzeczności z przepisami Konstytucji RP, przede wszystkim z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 2, które ustanawiają zasadę równości wobec prawa i zasadę sprawiedliwości społecznej, jak również z art. 7 i art. 67 ust. 11 ustawy zasadniczej. Ponadto, kwota uposażenia (wraz z dodatkami o charakterze stałym) stanowi podstawę do wyliczenia i wypłaty innych świadczeń pieniężnych w związku z pełnieniem służby w Policji, takich jak: odprawa emerytalna, ekwiwalent za niewykorzystany urlop, nagroda roczna, nadgodziny, nagroda jubileuszowa, świadczenie okresowe z art. 117 ustawy o Policji, co uzasadnia również wyliczenie i wypłatę tych świadczeń przez organ.

W odpowiedzi na wniosek, Naczelnik Wydziału Finansów KWP w Szczecinie, pismem z 4 listopada 2025 r., poinformował pełnomocnika strony, że w związku z wezwaniem do zapłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz odprawy i innych świadczeń na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie ma możliwości "zadośćuczynienia prośbie".

W piśmie z 17 listopada 2025 r., pełnomocnik skarżącego wskazał, że wniosek z dnia 10 października 2025 r. nie stanowił wezwania do zapłaty i należy go traktować jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia 2 stycznia 2026 r., nr [...]/2026, Komendant Powiatowy Policji w W. odmówił skarżącemu przyznania wyrównania: uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz innych świadczeń z tytułu pełnienia służby w Policji przysługujących w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji i przejściem na zaopatrzenie emerytalne.

Nie zgadzając się z powołaną decyzją skarżący wniósł od niej odwołanie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy okołobudżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 ww. ustawy jest, w jego ocenie, niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 oraz z art. 2 Konstytucji RP, które ustanawiają zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej, jak również z art. 7 i 67 ust. 11 Konstytucji RP.

Nadto wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wypłatę wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz innych świadczeń pieniężnych należnych w związku z wyrównaniem zaległego uposażenia.

Dodatkowo w odwołaniu zwrócono uwagę na orzeczenie Zachodniopomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej [...]- 2024/F/UC/LZ/POL, w którym wskazano, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji. W tej sytuacji odejście skarżącego ze służby w Policji było "całkowicie od niego niezależne".

Zdaniem strony, przepisy wprowadzające waloryzację uposażenia z dniem 1 marca 2023 r. należy uznać za "epizodyczne". Regułą jest wprowadzenie podwyżek z wyrównaniem od stycznia. Gdyby nie krzywdzący mechanizm wprowadzony przepisami epizodycznymi na 2023 rok, funkcjonariusz byłby objęty waloryzacją uposażenia. Z uzasadnienia projektu do ustawy okołobudżetowej wynika, że mechanizm waloryzacji od marca 2023 r. miał na celu zachęcenie do pozostania w służbie. Powyższe nie stanowi jednak reakcji na żadne nadzwyczajne okoliczności, która uzasadniałaby pozbawienie funkcjonariuszy prawa do waloryzacji, a jest jedynie elementem polityki kadrowej.

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, wskazaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podstawą prawną rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym był art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a nie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wskazany został więc zwolniony ze służby w Policji na własną prośbę. W rozkazie o zwolnieniu ze służby nie zawarto informacji, że ww. uznano za niezdolnego do służby w Policji z uwagi na stan zdrowia, natomiast wskazano, że strona w dniu 18 listopada 2022 r. złożyła raport o odejście ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych.

Nadto organ zwrócił uwagę na rozbieżności w datach wskazanych w odwołaniu. Orzeczenie lekarskie uznające ww. za trwale niezdolnego do służby w Policji zostało wydane dnia 14 marca 2024 r., natomiast na ostatniej stronie odwołania oznaczonej nr 6, w załącznikach, wykazane zostało jako wydane w dniu 14 marca 2023 r., co jest niezgodne ze stanem faktycznym. Wobec powyższego w chwili zwolnienia ze służby w Policji strona postępowania nie miała jeszcze statusu osoby trwale niezdolnej do służby w Policji, z kategorią zdrowia "C". Oznacza to, że skarżący wystąpił z formacji dobrowolnie, na własną prośbę (tzw. zwolnienie na raport), co przeczy twierdzeniu, że odejście ze służby w Policji było "całkowicie od niego niezależne". Jednocześnie podkreślono, że organ zwalniający funkcjonariusza nie miał jeszcze, na dzień wydania rozkazu personalnego nr [...]/2023 z dnia 8 lutego 2023 r., wiedzy o rozstrzygnięciu komisji lekarskiej, ponieważ takie jeszcze nie zapadło.

Przechodząc do rozważania istoty sprawy organ stwierdził, że ustalenie wysokości uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., przy zastosowaniu kwot bazowych ustalonych w ustawie budżetowej na rok 2022 (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d), a nie wyższych kwot bazowych ustalonych w ustawie budżetowej na rok 2023 (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d), jest wynikiem stosowania obowiązujących przepisów przywołanej ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023, m.in. dla funkcjonariuszy Policji, stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Przewidziany w art. 41 ust. 3 tej ustawy mechanizm zwiększania kwot uposażenia wypłacanego w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. dotyczy wyliczenia uposażenia dla osób pełniących służbę po dniu 28 lutego 2023 r. i nie dotyczy osób, które w tym czasie służby już nie pełniły.

Zdaniem organu, zmiana przepisów prawa, dotyczących wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., uznawanych przez stronę postępowania za dyskryminujące, może nastąpić jedynie w wyniku działania prawodawcy, a stwierdzenie ich niekonstytucyjności z powodu naruszenia zasady równości wobec prawa należy do właściwości Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji RP). Stosownie do art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że organy państwa mają obowiązek podejmować działania tylko wtedy, gdy prawo im na to pozwala i tylko w zakresie przez prawo określonym.

W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa brak jest możliwości wyrównania skarżącemu uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, bowiem w dniu 1 marca 2023 r. ww. nie pełnił już służby w Policji. W konsekwencji uposażenie ww. za styczeń i luty 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Pismem z 25 marca 2026 r., K. K. wywiódł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 99 oraz 100, 101 i 106 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, polegające na błędnej wykładni i przyjęciu, że z przepisów tych wynikała kompetencja do rozpoznania żądania skarżącego na drodze administracyjnoprawnej, podczas gdy ustawy te nie przewidywały w tym zakresie stosownej podstawy prawnej – sprawę tę powinien zatem rozpoznać właściwy sąd powszechny, co w konsekwencji winno skutkować zwrotem podania skarżącemu na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.

1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w W. oraz brak umorzenia postępowania w pierwszej instancji, w sytuacji braku podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącym relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, iż nie był on w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od 2 lat funkcjonariuszem;

2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 oraz art. 104 k.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji,

kiedy brak było podstawy prawnej do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r. i mimo to wydania decyzji merytorycznej w sprawie.

Z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd nie podzielił powyżej wskazanych zarzutów, skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie: prawa materialnego, tj. art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 ww. ustawy jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 oraz z art. 2 Konstytucji, które ustanawiają zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej, jak również z art. 7 i 67 ust. 11 Konstytucji, co łącznie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie na wypadek, gdyby Sąd nie podzielił powołanych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji po uprzednim dokonaniu tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności przepisu art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i stwierdzeniu niekonstytucyjności przepisu art. 41 wskazanej ustawy.

Dodatkowo skarżący wniósł o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.

Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z 5 lutego 2026 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w W., z 2 stycznia 2026 r., odmawiającą skarżącemu przyznania wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz innych świadczeń z tytułu pełnienia służby w Policji przysługujących w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji i przejściem na zaopatrzenie emerytalne byłego funkcjonariusza Policji.

Mając na względzie argumentację skargi wyjaśnić należy, że zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym sprawę, właściwą drogą dochodzenia roszczeń z wniosku o wyrównanie wynagrodzenia i wypłaty należnych środków pieniężnych funkcjonariuszowi Policji jest droga postępowania administracyjnego. Teza ta znajduje potwierdzenie w poglądach zarówno doktryny, jak i judykatury, a punktem wyjścia dla oceny charakteru zgłoszonego żądania jest stosunek administracyjny łączący funkcjonariusza z organem administracji publicznej. W doktrynie prawa administracyjnego wyjaśniono, że charakter prawny stosunku służbowego, w jakim pozostają między innymi funkcjonariusze Policji, prowadzi do wniosku, że nie jest to stosunek pracy, lecz wyłącznie stosunek administracyjny. W następstwie uznania tego rodzaju stosunku za stosunek o charakterze administracyjnoprawnym, należy przyjąć, że sprawy o roszczenia wynikające z takiego stosunku nie są sprawami cywilnymi (ze stosunku pracy), lecz sprawami administracyjnymi rozpoznawanymi w drodze postępowania administracyjnego z ewentualną skargą do sądu administracyjnego. Tego rodzaju pogląd prezentowany jest także w doktrynie prawa pracy, gdzie wskazuje się, że stosunek służbowy kreuje zatrudnienie administracyjnoprawne, więc jest stosunkiem o charakterze administracyjnoprawnym. Szczególny status prawny funkcjonariuszy jest uregulowany ustawami zaliczanymi do źródeł prawa administracyjnego. Kwestia uposażenia funkcjonariusza i innych świadczeń pieniężnych z nim związanych to sprawa osobowa załatwiana w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmuje się natomiast, że jej pozytywne załatwienie następuje przez podjęcie czynności materialno-technicznej wypłaty, a jedynie odmowa wymaga wydania decyzji. Na powyższe nie ma wpływu fakt zwolnienia ze służby. Okoliczność, że wraz ze zwolnieniem ze służby ustaje stosunek służbowy funkcjonariusza nie oznacza, że w zakresie roszczeń wynikających z tego stosunku dochodzi do powstania stosunku cywilnego lub stosunku pracy w rozumieniu Kodeksu pracy. Źródłem świadczeń dochodzonych przez byłego policjanta jest bowiem nadal stosunek o charakterze administracyjnym wynikający z pełnionej (choć już zakończonej) służby w Policji i z tą służbą ściśle związany. Sprawa uposażenia i jego wysokości wiąże się ściśle z nawiązaniem stosunku służbowego (sprawą osobową policjanta). Wyraźnym potwierdzeniem tej tezy jest również treść art. 107 ustawy o Policji, dotyczącego przedawnienia roszczenia znajdującego się w Rozdziale 9 ("Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów"). Wynika z niego między innymi, że "organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami". Nie ulega wątpliwości, że przepisy te stosuje się zarówno do uposażenia policjanta (którego wyrównania w tej sprawie domaga się skarżący), jak i innych świadczeń pieniężnych, takich jak świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby (art. 108 ust. 1 pkt 6 ustawy o Policji). Ustawodawca celowo posłużył się w tym przypadku pojęciem "organ właściwy do rozpatrywania roszczeń", a nie "sąd właściwy", ponieważ sprawy osobowe, w tym związane z uposażeniem i świadczeniami pieniężnymi wynikającymi z nawiązania i rozwiązania stosunku służbowego policjanta, załatwiane są w ramach stosunku o charakterze administracyjnoprawnym, a więc przez właściwy organ Policji. Brak jest w ustawie o Policji wyraźnego odesłania do drogi cywilnej w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2026 r., sygn. akt III OSK 485/26, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego podnoszącego, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest sąd powszechny.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że jej podstawę prawną stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256) oraz ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666, zwanej dalej: "ustawą o szczególnych rozwiązaniach"), jak i ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz.270).

Stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2023 r. - zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 740,64 zł.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270).

Stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 614,69 zł.

Jak wynika z powołanych przepisów nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. Zdaniem Sądu, organy Policji prawidłowo uznały, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu żądanego wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., w sytuacji gdy z dniem 17 lutego 2023 r. został on zwolniony ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r.

Wobec powyższego za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcia organów Policji odmawiające skarżącemu przyznania wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r., bowiem zgodnie z cyt. powyżej art. 41 ust. 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w Policji 17 lutego 2023 r. Słusznie wskazały organy Policji, że nie mogły pominąć przepisów ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i przyznać podwyżkę uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci.

Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Podobnie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie dawał żadnych podstaw do stwierdzenia, że skarżony organ uchybił swym powinnościom w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, wynikającym z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przy czym powołany w skardze art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie miał w sprawie zastosowania.

Nie zasługują na uwzględnienie argumenty skarżącego jakoby brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r., w sytuacji gdy w dacie wydania rozstrzygnięcia od 2 lat nie był on funkcjonariuszem. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 10 października 2025 r. o wyrównanie zaległego uposażenia oraz innych świadczeń z tytułu pełnienia służby, uzupełniony pismem z dnia 17 listopada 2025 r., w którym strona jednoznacznie wskazała, że złożony przez nią wniosek z 10 października 2025 r. należy potraktować jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego. Nadto mając na względzie argumentację skargi podkreślenia wymaga, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest stosunkiem administracyjnoprawnym. Okoliczność, że skarżący składając wniosek z dnia 10 października 2025 r. nie był funkcjonariuszem Policji nie zmienia ustaleń Sądu, bowiem sprawa nie dotyczy wydania rozkazu personalnego w sprawie ustalenia stawki uposażenia, czy ustalenia nowego uposażenia, co może mieć miejsce tylko w odniesieniu do funkcjonariusza (osoby będącej w służbie), ale przedmiotem sprawy są kwestie wysokości należności wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. Organ miał obowiązek rozstrzygnąć w tym zakresie decyzją administracyjną, co prawidłowo nastąpiło w tej sprawie. W rezultacie organ nie miał w powołanych okolicznościach podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Wyjaśnić przy tym należy, że wniosek zainicjował konkretne postępowanie administracyjne, które dotyczyło żądania strony. Postępowanie to mogło zakończyć się albo w drodze dokonania przez organ wypłaty dochodzonej kwoty, albo decyzją odmawiającą uwzględnienia wniosku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i zastosowanie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, w sytuacji gdy przepis ten jest niezgodny z art. 32, art. 7 i art. 67 ust.1 Konstytucji RP wyjaśnić należy, że organ administracji nie jest uprawniony do badania zgodności przepisów ustawy z Konstytucją, ponieważ jest to prerogatywa zastrzeżona do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Dopóki przepis nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego, na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, podlega on stosowaniu. Przy czym zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.) organy mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa, co stanowi o powinności rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego stanu prawnego. W badanej sprawie zasada ta nie została naruszona.

Mając na względzie żądanie skarżącego przeprowadzenia przez Sąd kontroli konstytucyjnej przepisu art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach wyjaśnić należy, że Sąd administracyjny, rozpoznając konkretną sprawę, może dokonywać oceny zgodności stosowanego przepisu z normami konstytucyjnymi i w wyjątkowych sytuacjach odmówić jego zastosowania, jeżeli niezgodność z Konstytucją jest oczywista i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Przy czym należy mieć na względzie, że podstawowym instrumentem usuwania wątpliwości co do konstytucyjności ustawy pozostaje pytanie prawne kierowane do Trybunału Konstytucyjnego, natomiast odmowa zastosowania przepisu może mieć miejsce jedynie w szczególnych przypadkach, uzasadnionych bezpośrednim obowiązkiem stosowania Konstytucji przez sąd (por. wyroki NSA z 24 października 2000 r., V SA 613/00, z 11 października 2023 r. II OSK 1126/22).

W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistej niezgodności z Konstytucją wskazanego przepisu. Wynika to przede wszystkim z jednolicie przyjętego rozumienia konstytucyjnej zasady równości. Z przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz równego (jednakowego) traktowania przez władze publiczne wszystkich adresatów norm prawnych, charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą. Takie ujęcie zasady równości, dopuszcza zatem odmienne traktowanie podmiotów, które takiej cechy nie mają. Dopiero jeżeli prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa charakteryzujących się wspólną cechą istotną jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem niezbędnym jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego owo zróżnicowanie jest dokonywane.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2026 r., sygn. akt III OSK 485/26, rozważając kwestię niekonstytucyjności powołanej normy prawnej na tle analogicznej sytuacji faktycznej, w badanym przypadku nie można stwierdzić zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów posiadających tę samą cechę relewantną. Istnieje bowiem istotna różnica pomiędzy policjantem pozostającym w służbie, a policjantem, który odszedł ze służby. Co więcej, nawet przyjęcie, że w kwestionowanym okresie od stycznia do marca 2023 r. skarżący przynajmniej częściowo (do czasu odejścia ze służby) pozostawał w tej samej sytuacji prawnej, co policjanci, którzy pozostali w służbie, nie pozwala na stwierdzenie oczywistego naruszenia zasady równości. Różnicowanie podmiotów posiadających tę samą cechę jest bowiem dopuszczalne pod warunkiem przyjętego, dającego się jednoznacznie odtworzyć kryterium, którym w tym przypadku jest pozostanie w służbie. Nie ulega wątpliwości, że podwyższenie wynagrodzenia (uposażenia) może stanowić formę motywacji do pozostania w służbie i dotyczyć wyłącznie policjantów pozostających w służbie, a nie policjantów tę służbę opuszczających. Taki też był cel przyjętego rozwiązania ustawowego, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia projektu ustawy okołobudżetowej (por. druk sejmowy IX.2654).

Nadto NSA zwrócił uwagę, że żaden przepis Konstytucji nie wprowadza obowiązku waloryzowania świadczeń od 1 stycznia danego roku, a jednocześnie zakazu ich waloryzowania od innej daty w tym samym roku. Zwraca uwagę, że zmiana przepisów płacowych od 1 marca 2023 r. nie wynikała tylko z podwyższenia kwoty bazowej, ale także z wprowadzenia od tej daty nowych mnożników kwoty bazowej, co nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz. 385). Podwyższeniu zarobków funkcjonariuszy w okresie od 1 marca do 31 grudnia 2023 r. służył także mechanizm określony w powołanym art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Mechanizm ten nie stanowił bowiem prostego wyrównania uposażeń za styczeń i luty 2023 r., a zatem nie należy go postrzegać w kategoriach waloryzacji, czy też rekompensaty za brak waloryzacji płac w miesiącach styczeń – luty 2023 r. dla funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r. Przyjęte w art. 41 ust. 3 ustawy rozwiązanie, stanowić miało element zachęty ze strony ustawodawcy do jak najdłuższego pozostania w służbie przynajmniej do końca 2023 r.

Końcowo NSA stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistego naruszenia zasady równości w odniesieniu do regulacji zawartej w art. 41 ust. 1-3 ustawy okołobudżetowej.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są

w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.