Tekst jednolity regulaminu KWP nie był potrzebny, bo akty są w BIP

Wnioskiem z 2 kwietnia 2026 r. Fundacja C. – C. w G. S. (dalej powoływana jako: "skarżąca" lub "Fundacja") na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. poz. 1198 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku (dalej w skrócie: "KWP") o udostępnienie: 1) aktualnego regulaminu KWP w Białymstoku w formie tekstu jednolitego, 2) Informacji o kontrolach przeprowadzonych przez KWP w Białymstoku w KMP w Łomży w latach 2019, 2020, 2021,2023, 2024 oraz 2025, a) wnioskowane dane: cel kontroli oraz data/okres kiedy kontrola była przeprowadzona. We wniosku podano, że odpowiedz na pismo wraz z udostępnieniem informacji w formie elektronicznej należy wysłać elektronicznie za pomocą e-Doręczeń.

W odpowiedzi na powyższy wniosek KWP w piśmie z 14 kwietnia 2026 r. odnośnie pkt 1 wniosku poinformowała skarżącą, że regulamin Komendy Wojewódzkiej Policji w Białymstoku z 31 grudnia 2020 r., jak i zmiany tego regulaminu: - regulamin KWP w Białymstoku z 1 czerwca 2021 r., - regulamin KWP w Białymstoku z 7 stycznia 2022 r., - regulamin KWP w Białymstoku z 26 września 2022 r., - regulamin KWP w Białymstoku z 31 stycznia 2023 r., - regulamin KWP w Białymstoku z 5 września 2024 r., - regulamin KWP w Białymstoku z 8 maja 2025 r., - regulamin KWP w Białymstoku z 12 marca 2026 r., publikowane są w Biuletynu Informacji Publicznej (BIP) Komendy Wojewódzkiej Policji w Białymstoku w Zakładce Status Prawny (dokładny adres: https://podlaska.bip.policja.gov.pl/KPB/status-prawny/24046,Status-Prawny-Komendy-Wojewódzkiej-Policji-w-Białymstoku-regulamin.html).

Odnośnie pkt 2 wniosku poinformowano, że w latach 2019, 2020, 2021,2023, 2024 oraz 2025 w Komendzie Miejskiej w Łomży przeprowadzono łącznie 15 kontroli, w ramach których prowadzono czynności kontrolne w niżej wskazanych okresach: od 6.09.2019 r. do 6.11.2019 r., od 6.11.2019 r. do 31.01.2010 r., od 18.02.2020 r. do 10.03.2020 r., od 26.02.2021 r. do 30.04.2021 r., od 23.03.2021 r. do 30.04.2021 r., od 20.07.2021 r. do 11.08.2021 r., od 27.07.2021 r. do 3.09.2021 r., od 21.08.2023 r. do 21.09.2023 r., od 22.11.2023 r. do 21.12.2023 r., od 5.02.2024 r. do 11.03.2024 r., od 20.05.2024 r. do 28.06.2024 r., od 21.10.2024 r. do 29.11.2024 r., od 16.12.2024 r. do 31.01.2025 r., od 9.05.2025 r. do 9.06.2025 r., od 3.10. 2025 r. do 17.11.2025 r.

Następnie wskazano, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej, celem przeprowadzanych kontroli była ocena działalności jednostki kontrolowanej dokonana na podstawie ustalonego stanu faktycznego, przy zastosowaniu przyjętych kryteriów kontroli. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości celem kontroli było również ustalenie ich zakresu, przyczyn i skutków oraz osób za nie odpowiedzialnych, a także sformułowanie zaleceń zmierzających do usunięcia nieprawidłowości.

W dniu 2 maja 2026 r. Fundacja złożyła ponowny wniosek o udostepnienie informacji publicznej poprzez udostepnienie aktualnego regulaminu KWP w Białymstoku w formie tekstu jednolitego (oficjalnie ogłoszona, ujednolicona wersja aktu prawnego, która zawiera pierwotny tekst regulaminu z uwzględnieniem wszystkich wprowadzonych do niego zmian (nowelizacji) naniesionych w sposób uporządkowany, tak aby tworzyły jeden spójny dokument), albo informacji, że KWP w Białymstoku nie posiada tego regulaminu w formie tekstu jednolitego. W uzasadnieniu tego wniosku Fundacja wskazała, że udzielenie informacji przez KWP w zakresie udostepnienia regulaminu w formie jednolitego tekstu zostało zrealizowane w sposób nienależyty. Odpowiedz KWP odnosi się do kaskadowych aktów zmieniających regulamin, a nie do tekstu w formie jednolitej. Wskazano, że Fundacja przeanalizowała BIP KWP i znało te publicznie dostępne dokumenty, które nie wyczerpują wniosku z dnia 2 kwietnia 2026 r., gdzie jawnie podano definicję formy jednolitej aktu prawnego.

W odpowiedzi na powyższy wniosek o udostepnienie informacji publicznej. KWP w piśmie z 7 maja 2026 r. wskazała, że nie posiada regulaminu KWP w Białymstoku w formie tekstu jednolitego. Jednocześnie nadmieniono, że żaden przepis prawa nie nakłada na KWP obowiązku posiadania tekstu jednolitego regulaminu KWP w Białymstoku.

W dniu 11 maja 2026 r. Fundacja złożyła kolejny wniosek o udostepnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie aktualnego regulaminu KWP w Białymstoku z uwzględnieniem wszelkich zmian w formie tekstu jednolitego jako informacji przetworzonej. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że brak ustawowego obowiązku posiadania "tekstu jednolitego" nie zwalnia organu z rozpoznania wniosku w reżimie ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Organ powinien zatem rozważyć, czy chodzi o informację przetworzoną, ewentualnie wezwać odrębnym pismem do wykazania przesłanki i w razie jej braku – wydać decyzję z pełnym uzasadnieniem (art. 16 u.d.i.p.). W ocenie Fundacji, przygotowanie "tekstu jednolitego" regulaminu poprzez jego scalenie i redakcyjne ujęcie wszystkich zmian jest co do zasady informacja przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie wskazała, że za "szczególnie istotny interes publiczny" w uzyskaniu tej informacji przemawia m.in. realna i konkretna możliwość wykorzystania informacji w celu poprawy przejrzystości działania organu i poinformowania społeczeństwa. Nadto podkreśliła, że działania Fundacji mają oparcie w zasadniczych celach zdefiniowanych w Statucie Fundacji, jak i w przepisach art. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na powyższy wniosek KWP w piśmie z 25 maja 2026 r. poinformowała Fundację, że w sprawie podania aktualnego regulaminu KWP w Białymstoku z uwzględnieniem wszystkich zmian w formie tekstu jednolitego, organ udzielił już odpowiedzi pismem z 7 maja 2026 r. przesłanym wnioskodawcy za pomocą e-Doręczeń. W tej sytuacji zdaniem KWP powstała wątpliwość, czy wnioskodawca nadal ma interes w domaganiu się informacji, z którą już się zapoznał. Podkreślono, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Niezasadny będzie natomiast wniosek o udzielenie informacji, którą zainteresowany już posiada. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości lecz ewentualnego potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości znanych już wnioskodawcy. Następnie organ poinformował, że dalsze ponawianie wniosków w sprawie, na którą Fundacja otrzymała już odpowiedz, wobec nadużycia prawa do informacji, skutkować będzie pozostawieniem ich bez rozpoznania. Powyższe stanowisko wpisuje się w dotychczasową linię orzeczniczą, zgodnie z którą wniosek osoby zainteresowanej rodzi po stronie podmiotu zobowiązanego obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja nie została wcześniej udostępnienia i nie funkcjonuje w publicznym obiegu (tak wyrok NSA z 20 listopada 2003 r. II SAB/372/03, wyrok WSA w Poznaniu z 2 lipca 2014 r. IV SA/Po 142/14 i z 24 czerwca 2014 r. IV SA/Po 314/14). Następnie organ przytoczył fragment uzasadnienia wyrok NSA z 30 sierpnia 2012 r. I OSK 799/12, wskazując, że "zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę miedzy korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Nadużywanie prawa do informacji może bowiem ograniczać dostęp do niej innym podmiotom i zakłócać funkcjonowanie urzędu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy intencje składającego wniosek nie mieszczą się w założeniach aksjologicznych, które legły u podstaw omawianej regulacji prawnej, w tym jeśli wniosek ma na celu udręczenie podmiotu rozpatrującego".

Reasumując organ stwierdził, że informacje dotyczące regulaminu KWP w Białymstoku zostały wnioskodawcy przekazane we wcześniejszych pismach oraz że zostały umieszczone na stronie internetowej BIP KWP w Białymstoku, wobec powyższego organ poprzestaje na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, że dane są dostępne w publikatorze BIP. Końcowo organ podkreślił, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną, a nie decyzją administracyjną. Oznacza to, że nie wymaga tak rygorystycznych wymogów dotyczących formy, jak w przypadku odmowy (forma decyzji).

W dniu 1 czerwca 2026 r. Fundacja wywiodła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność KWP w Białymstoku w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegającej na sporządzeniu i udostępnieniu aktualnego tekstu jednolitego regulaminu jednostki (informacja przetworzona), zarzucając organowi naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej: "Pakt"), w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii, obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, przez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji, przez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, przez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Skarżąca Fundacja wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Fundacji z 11 maja 2026 r. o udostepnieniu informacji publicznej polegającej na sporządzeniu i udostepnieniu aktualnego tekstu jednolitego regulaminu KWP w Białymstoku jako informacji przetworzonej, 2) zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji w żądanej formie (tekst jednolity regulaminu KWP w Białymstoku) w terminie 14 dni od doręczenia akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, 3) stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z naruszeniem prawa, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów uiszczonego wpisu od skargi.

W uzasadnieniu skargi Fundacja wskazała, że wnioskiem z 2 kwietnia 2026 r. zwróciła się do KWP w Białymstoku m.in. o udostępnienie "aktualnego regulaminu KWP w Białymstoku w formie aktu jednolitego". Pismem z 14 kwietnia 2026 r. organ udzielił odpowiedzi przez wskazanie listy aktów (regulaminów i zmian) oraz odesłał do publikacji w BIP, nie udostępniając tekstu jednolitego. W dniu 2 maja 2026 r. Fundacja ponowiła wniosek wyjaśniając, że żąda regulaminu w formie tekstu jednolitego i że sama lista zmian nie realizuje wniosku. W odpowiedzi z 7 maja 2026 r. organ stwierdził, że "nie posiada" regulaminu w formie tekstu jednolitego i że "żaden przepis" nie nakłada obowiązku jego posiadania. W dniu 11 maja 2026 r. Fundacja złożyła kolejny wniosek, wprost kwalifikując żądanie jako informację przetworzoną, wnioskując o sporządzenie i udostępnienie aktualnego tekstu jednolitego regulaminu KWP oraz wykazując szczególnie istotny interes publiczny tego żądania, w tym możliwość upowszechnienia i niwelowania barier dostępu spowodowanych rozproszeniem aktów w BIP, a także wskazując, że przygotowanie tekstu jednolitego jest co do zasady informacją przetworzoną w rozumieniu u.d.i.p. W piśmie z 25 maja 2026 r. KWP oświadczyła, że "odpowiedzi już udzielono" wcześniej, wyraziła wątpliwość co do interesu wnioskodawcy, zapowiedziała, że "w przypadku dalszego ponawiania wniosków (...) pozostaną one bez rozpoznania" oraz wskazała, że informacje zamieszczono w BIP.

W ocenie skarżącej organ nie udzielił żądanej informacji w formie jednolitego tekstu. Brak załatwienia wniosku w sposób przewidziany ustawą po upływie terminu, o który mowa w art. 13 u.d.i.p. stanowi bezczynność. Skarżąca podkreśliła, że przy żądaniu informacji przetworzonej organ ma obowiązek zakwalifikować charakter żądania, wezwać stronę do wykazania "szczególnie istotnego interesu publicznego", a następnie udostępnić Informację albo wydać decyzję odmowną na podstawie art. 16 u.d.i.p., jeśli przesłanka nie została wykazana. W niniejszej sprawie organ żadnego z tych kroków nie zrealizował - nie wezwał do uzupełnienia przesłanki i nie wydał decyzji. Ogólne odesłanie do BIP nie załatwia wniosku, gdy żądanie dotyczy informacji innej niż rozproszone materiały źródłowe (tu: scalony tekst jednolity) albo gdy organ nie wskaże precyzyjnie lokalizacji informacji odpowiadającej wprost treści wniosku. U.d.i.p. wymaga co do zasady udostępnienia informacji "w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem", chyba że środki techniczne na to nie pozwalają. Samo wskazanie, że dokumenty "są w BIP", przy jednoczesnym żądaniu przetworzenia do postaci jednolitego tekstu, nie realizuje wniosku i nie zwalnia organu z rozpoznania w trybie właściwym dla informacji przetworzonej. Zgodnie z wyrokiem NSA z 16 października 2025 r., III OSK 420/25, organ ma obowiązek jednoznacznie i terminowo załatwić wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wybierając jedną z przewidzianych w ustawie dróg (udzielenie w terminie, poinformowanie o braku dysponowania, decyzja z art. 16 u.d.i.p., umorzenie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. rozstrzygnięcie w trybie informacji przetworzonej). Udzielanie wymijających odpowiedzi, ogólne odesłania do BIP lub brak skutecznego doręczenia odpowiedzi w terminie skutkują bezczynnością organu. Twierdzenie organu, że "nie posiada" tekstu jednolitego i że "nie ma obowiązku posiadania" takiego dokumentu nie jest wystarczającą odpowiedzią na wniosek o informację przetworzoną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Organ wyjaśnił, że regulamin KWP w Białymstoku wraz ze wszystkimi aktami zmieniającymi został udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej, a skarżącej wskazano miejsce publikacji tych dokumentów. Następnie organ podkreślił, że przedmiotem prawa dostępu do informacji publicznej są informacje istniejące i pozostające w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. U.d.i.p. nie nakłada na organ obowiązku tworzenia nowych dokumentów ani opracowywania informacji w formie oczekiwanej przez wnioskodawcę, jeżeli taka postać informacji nie istnieje w zasobach organu. W niniejszej sprawie organ nie dysponuje - tekstem jednolitym Regulaminu KWP w Białymstoku. Sporządzenie takiego dokumentu wymagałoby dokonania analizy treści regulaminu podstawowego oraz wszystkich aktów go zmieniających, ustalenia obowiązującego brzmienia poszczególnych przepisów, a następnie opracowania nowego dokumentu zawierającego ujednoliconą treść. Efektem tych czynności byłby dokument dotychczas nieistniejący w zasobach organu. W przedmiotowej sprawie organ nie posiada żądanej informacji w postaci tekstu jednolitego. Sporządzenie tekstu jednolitego nie stanowiłoby przetworzenia istniejącej informacji, lecz prowadziłoby do wytworzenia nowego dokumentu, którego organ nie ma obowiązku tworzyć na potrzeby realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej nie może być utożsamiane z obowiązkiem sporządzania przez organ nowych opracowań odpowiadających oczekiwaniom wnioskodawcy. Wniosek osoby zainteresowanej rodzi po stronie podmiotu zobowiązanego obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Organ udzielił skarżącej informacji o sposobie dostępu do obowiązującego regulaminu poprzez wskazanie miejsca publikacji regulaminu oraz aktów go zmieniających w Biuletynie Informacji Publicznej. Tym samym organ wykonał obowiązek wynikający z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informując, że żądana postać dokumentu nie istnieje, natomiast dokumenty źródłowe pozostają publicznie dostępne. W konsekwencji nie można uznać, że organ pozostawał w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2025 r. poz. 1844, dalej "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1-2 u.d.i.p). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się na zagadnieniu obowiązku organu do udzielenia informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku, w odniesieniu do informacji opublikowanej w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej: "BIP").

Na wstępie wyjaśnić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa ( art. 61 ust. 1 Konstytucji).

Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (art. 3 ust. 1 i 2). Natomiast ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy.

Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Z przepisów ustawy o dostępnie do informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega tylko informacja publiczna. Informacją publiczną jest zaś każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tego przepisu, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

A zatem tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, będącego w posiadaniu takiej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że KWP w Białymstoku jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej i w tej sytuacji została spełniona przesłanka podmiotowa. Nie budzi również wątpliwości, że w opisanym na wstępie wniosku skarżąca domagała się udostępnienia informacji o sprawach publicznych, które podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.). Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez strony.

Sposoby udostepnienia informacji publicznej zostały natomiast określone w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. i zgodnie z jego treścią udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8, 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i art. 11, 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia, (4) udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641).

Sformułowanie tego przepisu wskazuje, że podstawowym sposobem udostępnienia informacji publicznej jest ogłaszanie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, udostępnianym za pośrednictwem sieci teleinformatycznej (Internetu). Ma ono umożliwić najszerszy i najprostszy dostęp do informacji publicznych. Zakres realizacji tego sposobu dostępu do informacji publicznych wynika z art. 8 i art. 9 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej ma charakter generalny i nie wymaga wniosku żadnego podmiotu. Następuje ono ex lege, w wyniku realizacji obowiązku określonego w art. 8 ust. 3 u.d.i.p.

Powyższe oznacza, że informacja, która została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej przez organ administracji publicznej nie podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym, o którym mowa w art. 10 i art. 11 u.d.i.p. Nie można bowiem żądać udostępnienia w trybie u.d.i.p. informacji, która już została udostępniona (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 56; T. R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie informacji publicznej, Warszawa 2002, s. 180-181). Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p. który stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Przyjmuje się więc, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek dotyczy jedynie informacji niezamieszczonych w BIP. Z przepisu tego wywodzi się, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia merytorycznej informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP, co nie oznacza jednak braku działań podmiotu zobowiązanego. W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej udostępnionej w BIP, podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP. Podmiot zobowiązany nie ma wówczas obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku. Udostępnienie informacji publicznej w BIP zwalnia podmiot zobowiązany również z obowiązku potwierdzania na piśmie jej istnienia. Co więcej w orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku informacji udostępnionej w BIP, na dysponencie tej informacji, nie spoczywa obowiązek dokonywania wydruków z Biuletynu Informacji Publicznej i przesyłania ich żądającemu informacji (wyrok NSA z dnia 25 września 2008 r., I OSK 416/08, Lex nr 490132). Organ jest natomiast zobowiązany do poinformowania zainteresowanego o fakcie, że wnioskowane informacje znajdują się w BIP. Analogiczny pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 770/12 (publ. LEX nr 1264930), w którym stwierdził, że wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony BIP jako jej źródła stanowi prawidłowe załatwienie wniosku. Oczywiście przy założeniu, że informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, zawierają dane istotne z punktu widzenia podmiotu pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga podjęcia dodatkowych czynności. Uprawnienie osoby zainteresowanej do uzyskania informacji publicznej w trybie wnioskowym, zostanie w takim przypadku ograniczone wyłącznie do zakresu przekraczającego dane zamieszczone na stronie podmiotowej BIP.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wnioskowana informacja w postaci aktualnego regulaminu KWP w Białymstoku wraz z jego zmianami została uprzednio udostępniona w BIP. Zawarta na stronie BIP KWP w Białymstoku informacja o regulaminie KWP wraz z podaniem regulaminów stanowiących jego zmianę stanowi w istocie regulację omawianej materii, o którą wnioskowała skarżąca. Tym samym w powyższym zakresie został wyłączony tryb wnioskowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd podziela stanowisko organu, że fakt dostępności wszystkich regulaminów w BIP powoduje, że skarżąca może samodzielnie zapoznać się z materiałem źródłowym, bez żądania od organu dokonania dodatkowej czynności w postaci "ujednolicenia regulaminów". Jak już wyżej wskazano, w przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej udostępnionej w BIP, podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP. Podmiot zobowiązany nie ma wówczas obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku. Co więcej sam fakt, że skarżąca żąda "ujednolicenia" kilku regulaminów nie oznacza automatycznie informacji przetworzonej – szczególnie gdy wszystkie materiały źródłowe są już publicznie dostępne. W tym miejscu wyjaśnić należy, że informacja przetworzona wiąże się z powstaniem nowej jakości informacji wskutek odpowiednich czynności analitycznych czy intelektualnych, a nie tylko z faktem, że dokument trzeba przygotować w innej formie. Aby sporządzić wersję ujednoliconą organ musiałby przede wszystkim zestawić treść istniejących dokumentów i nanieść zmiany. To niewątpliwie prowadzi do powstania dokumentu, którego wcześniej nie było, ale nie każda nowa postać informacji jest informacja przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Orzecznictwo wymaga bowiem dodatkowo odpowiedniego nakładu analitycznego, organizacyjnego lub intelektualnego (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 stycznia 2015 r., II SAB/Kr 423/14). W okolicznościach tej sprawy ujednolicenie miałoby charakter czysto techniczny, a zatem organ nie dokonywałby żadnej analizy merytorycznej, lecz jedynie dokonałby technicznego zestawienia i redakcji treści. Nie mamy zatem do czynienia z informacją przetworzoną.

Udzielona zatem przez organ odpowiedź w dniu 25 maja 2026 r. na kolejny wniosek skarżącej z 11 maja 2026 r. poprzez wskazanie, że informacje dotyczące aktualnego regulaminu zostały przekazane wnioskodawcy we wcześniejszych pismach (z 14 kwietnia 2026 r. i 7 maja 2026 r.) oraz, że zostały umieszczone na stronie internetowej BIP nie wypełnia przesłanek warunkujących uznanie, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Poprzestanie na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, że żądane przez nią dane są dostępne w publikatorze BIP jest wystarczającą i odpowiadającą prawu formą załatwienia ponowionego wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej ma bowiem miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje stosownych czynności, tj. nie udostępnia informacji w sposób przewidziany w ustawie, w tym w sposób wskazany w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., co nie miało miejsca w okolicznościach kontrolowanej sprawy.

W sytuacji zatem, gdy wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna została uprzednio udostępniona w BIP organu, a jej zakres odpowiada informacjom udostępnionym, to brak jest podstaw aby stwierdzić, że udzielenie przez organ pisemnej odpowiedzi na wniosek skarżącego z 11 maja 2026 r. świadczyło o bezczynności organu, bowiem nastąpiło po terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeszcze raz podkreślić bowiem należy, że w przypadku gdy wnioskowana informacja publiczna została uprzednio ogłoszona w BIP organu, a informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) do meritum żądania, to podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ma prawo nieudzielenia informacji w trybie wnioskowym, powołując się na fakt udostępnienia jej w BIP. W takiej sytuacji wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony BIP, jako jej źródła, stanowi prawidłowe załatwienie wniosku.

W ocenie sądu pismo KWP z dnia 25 maja 2026 r. należy uznać za realizację obowiązku do poinformowania skarżącego o tym, że wnioskowana przez niego informacja znajduje się w BIP. Zważywszy zaś na fakt, że informacja ta nie podlegała udostępnieniu na wniosek, w sprawie nie miał zastosowania art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji sąd nie dopatrzył się bezczynności organu.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, należało stwierdzić ich niezasadność. Przede wszystkim nie doszło do naruszenia ani art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, ani art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo zawarte w powołanych przepisach nie jest absolutne, gdyż w art. 19 ust. 3 Paktu wskazuje się na ograniczenia określone przez ustawę a zatem u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji nie jest absolutne i podlega ono ograniczeniom, co wskazuje się nie tylko na gruncie prawa międzynarodowego (art. 19 ust. 3 Paktu, art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności), ale również na gruncie prawa unijnego (art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) oraz prawa polskiego (art. 47 Konstytucji RP, art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zob. szerzej M. Mączyński, Pozycja prawna funkcjonariusza publicznego w świetle przepisów RODO [w:] Ochrona danych osobowych w prawie publicznym, pod red. M. Jędrzejczak, Warszawa 2021).

Konsekwencją niezasadności powyższych zarzutów skargi, co do naruszenia art. 19 ust. 2 Paktu oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest niezasadność też zarzutów, w zakresie naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd podziela przy tym stanowisko organu, że skarżący nadużywa swojego prawa do uzyskania informacji publicznej, zakłóca tym samym funkcjonowanie organu i zmniejsza efektywność jego działania w zakresie wykonywania powierzonych mu ustawowych zadań. Oceniając w tym kontekście zarzut pozostawania adresata wniosku w bezczynności należy ustalić czy jego działanie lub zaniechanie w ogóle uniemożliwiło wnioskodawcy uzyskanie dostępu do żądanej informacji, czy też mógł on ją uzyskać w sposób inny, wskazany przez organ, nawet niezgodny ze sposobem wskazanym we wniosku. Trzeba przy tym dodać, że taka ocena winna być stosowana niezwykle rzadko, w sytuacjach wyjątkowych i tylko gdy ze stanu faktycznego w sposób oczywisty wynika, że wnioskodawca nadużywa przysługującego mu prawa do uzyskania informacji publicznej. Zdaniem składu orzekającego sprawa niniejsza spełnia wszystkie wskazane wyżej warunki. Wnioskodawca domagał się aktualnego regulaminu KWP w Białymstoku z uwzględnieniem wszelkich zmian w formie tekstu jednolitego. Organ pismem z dnia 25 marca 2026 r. podał, że informacje dotyczące powyższego żądania zostały wnioskodawcy przekazane we wcześniejszych pismach oraz, że zostały umieszczone na stronie internetowej KWP w Białymstoku. Adresat wniosku nie pozostawał w bezczynności, wskazał bowiem wnioskodawcy możliwe formy dostępu do informacji publicznej. Natomiast żądanie aktualnego regulaminu z uwzględnieniem wszelkich jego zmian w formie tekstu jednolitego jako informacji przetworzonej trzeba uznać w okolicznościach tej konkretnej sprawy, za próbę nadużycia prawa do informacji publicznej, co nie może korzystać z ochrony prawnej. Jeszcze raz bowiem zaakcentować należy, że organ umożliwił dostęp do informacji, tj. dostęp do wszystkich żądanych dokumentów - regulaminu KWP wraz ze wskazaniem regulaminów zawierających zmiany, wskazując ich publikację na stronie BIP KWP w Białymstoku.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym w trybie uproszczonym może być rozpoznana sprawa, w której przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Elżbieta Lemańska Małgorzata Roleder Anna Bartłomiejczuk