Pytania o szczepienia w 35 punktach. Sąd oddalił skargę na bezczynność inspektora

II SAB/Kr 271/26

UZASADNIENIE

13 kwietnia 2026 r. K. Z. (dalej: "skarżący") na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip") zadał Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Miechowie (dalej: "organ") 35 pytań, na które 27 kwietnia 2026 r organ odpowiedział w następujący sposób:

1) Na ile lat utrzymuje się odporność po szczepieniach: błonica, tężec, krztusiec, polio, Hib, gruźlica, WZW, odra, świnka, różyczka, pneumokoki?

Pytanie nie dotyczy informacji publicznej. Informacyjnie jedynie wskazuję, iż nie jest możliwym jednoznaczne określenie długości okresu utrzymywania się odporności po podaniu szczepionek. U poszczególnych osób odpowiedź immunologiczna przebiega bardzo indywidualnie. Niemniej badania naukowe pozwalają oszacować średni czas ochrony po iniekcji danym preparatem szczepionkowym. W Polsce do szczepienia podstawowego przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi stosowana jest szczepionka skojarzona DTP. Czas ochrony po podaniu tej szczepionki wynosi średnio 10-12 lat. Ważne jest podawanie dawek przypominających szczepionek, tj. w 5-6 r.ż., a następnie w 14 r.ż. i 19 r.ż. dla młodzieży. Osoby dorosłe powinny co 10 lat powtarzać szczepienie. Aby uzyskać pełną ochronę dziecka przeciwko poliomyelitis wskazane jest podanie 4 dawek szczepionki. Dawka przypominająca podawana jest w 6 roku życia. Podanie szczepionki w pełnym cyklu prawdopodobnie indukuje odporność na całe życie. Szczepionka przeciwko Haemophilus influenzae typu b podawana jest w cyklu 4-dawkowym. Dawka przypominająca podawana jest w 16-18 miesiącu życia. Szczepionka chroni dziecko w 95-100% przed zakażeniem pałeczką hemofilną typu b. Podanie jednej dawki szczepionki przeciwko gruźlicy utrzymuje odporność przez co najmniej 15-20 lat. Podawanie dodatkowych dawek nie zwiększa już skuteczności szczepienia. Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu b u osób zdrowych podawana jest w 3 dawkach. Nie ma potrzeby sprawdzania poziomu przeciwciał ani podawania dawek przypominających. Przyjmuje się, że 3 dawki podstawowe powinny gwarantować odporność na całe życie. W Polsce do szczepienia przeciwko odrze, śwince i różyczce stosuje się szczepionkę skojarzoną MMR w cyklu 2-dawkowym. Odporność jest długotrwała, utrzymuje się prawdopodobnie przez całe życie. Szczepienie przeciwko pneumokokom obejmuje 3 dawki szczepienia. Odporność po iniekcji utrzymuje się nawet przez 15 lat. Odporność po szczepieniach stopniowo zmniejsza się w ciągu życia człowieka, dlatego ważne jest powtarzanie szczepień, czyli podawanie tzw. dawek przypominających.

2) Ile przypadków gruźlicy odnotowano w ostatnim roku na terenie działania urzędu?

PPIS informuje, iż w 2025 roku w powiecie miechowskim odnotowano 6 przypadków zachorowań na gruźlicę.

3) Ile przypadków gruźlicy odnotowano w Polsce w ostatnich 5 latach?

Powyższe informacje odnajdzie Pan na stronie Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Instytutu Badawczego w zakładce meldunki epidemiologicznej (https://wwwold.pzh.gov.pl/oldpage/epimeld/index_p.html).

4) Czy statystyki rozróżniają gruźlicę poszczepienną? Jeśli tak — ile? Jeśli nie — dlaczego?

PPIS nie posiada takich statystyk i nie jest to informacja publiczna organu inspekcji sanitarnej. Nadto PPIS wskazuje, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SAB/Bk 84/14) żądanie udzielenia odpowiedzi na pytania typu "dlaczego?" oraz "na jakiej podstawie?" stanowi formę polemiki, która wykracza poza ramy pojęcia informacji o faktach, tym samym nie jest to informacja publiczna.

5) Dlaczego GIS nie zaleca posiewu w kierunku prątka BCG przy NOP?

PPIS wskazuje, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SAB/Bk 84/14) żądanie udzielenia odpowiedzi na pytania typu "dlaczego?" oraz "na jakiej podstawie?" stanowi formę polemiki, która wykracza poza ramy pojęcia informacji o faktach tym samym nie jest to informacja publiczna.

6) Czy większość gruźlicy u dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna?

Nie jest to informacja publiczna będąca w posiadaniu PPIS

7) Ile ciężkich NOP odnotowano w ostatnich 5 latach i jakich?

W ostatnich 5 latach odnotowano 1 ciężki niepożądany odczyn poszczepienny w powiecie miechowskim po szczepieniu przeciwko rotawirusom, manifestujący się gorączką i wymiotami.

8) Za ile przypadków wypłacono odszkodowania?

PPIS nie posiada informacji o wypłatach odszkodowań i nie jest to informacja publiczna

będąca w jego posiadaniu.

9) Ile dzieci i osób PPIS nie gromadzi takich danych i nie jest to informacja publiczna będąca w jego

posiadaniu.

10) Czy istnieje lista dorosłych uchylających się od szczepień? Jeśli nie — dlaczego?

Nie. PPIS wskazuje, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SAB/Bk 84/14) żądanie udzielenia odpowiedzi na pytania typu "dlaczego?" oraz "na jakiej podstawie?" stanowi formę polemiki, która wykracza poza ramy pojęcia informacji o faktach tym samym nie jest to informacja publiczna.

11) Ile postępowań przymuszających prowadzono wobec dorosłych w ostatnich 5 latach?

Przy tak postawionym pytaniu PPIS nie jest w stanie udzielić informacji. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 70/17 to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek sformułowania żądania w sposób czytelny. Organ nie jest zobowiązany do podejmowania czynności zmierzających do sprecyzowania niejasnego wniosku

12) Statystyki szczepień osób romskich, czeczeńskich i ukraińskich w ostatnich 5 latach.

PPIS nie posiada takich informacji i nie jest to inTcfmacja publiczna będąca w jego posiadaniu.

13) Ile szczepień odroczono w ostatnich 5 latach?

PPIS nie ma takiej wiedzy i nie jest to informacja publiczna będąca w jego posiadaniu.

14) Kto ustala przeciwwskazania do szczepień i kto za to odpowiada?

Lekarz podczas badania kwalifikacyjnego ustala przeciwwskazania do szczepień.

15) Ile nałożono kar na lekarzy za brak zgłoszenia NOP?

Dotychczas na terenie powiatu miechowskiego nie nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie zgłosili niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP).

16) Jak ubiegać się o odszkodowanie za zgon związany z NOP?

Pytanie nie należy do katalogu informacji o charakterze informacji publicznej.

17) Jak lekarz wyklucza nadwrażliwość na składniki szczepionki — jakie badania?

Pytanie nie należy do katalogu informacji o charakterze informacji publicznej inspekcji

sanitarnej.

18) Czy WHO zaleca przymus szczepień? W jakiej formie?

Pytanie nie należy do katalogu informacji o charakterze informacji publicznej inspekcji

sanitarnej.

19) Na jakiej podstawie prawnej urząd uznaje dane szczepienia za obowiązkowe po wyroku TK SK 81/19?

W wyroku z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1447/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że żądanie dokonania wykładni prawa oraz wskazania podstawy prawnej działania organu nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a nie ocen prawnych. Pytanie zatem nie należy do katalogu informacji o charakterze informacji publicznej.

20) Czy Minister Zdrowia sporządził analizę epidemiologiczną przewidzianą w treści art. 17 ust. 10 i stanowiącą określenie delegacji ustawowej? Gdzie ją opublikowano?

21) Czy brak analizy nie czyni rozporządzenia niezgodnym z Konstytucją? (rozporządzenie wydane poza delegacją ustawową)

Odpowiadając na oba pytania PPIS w Miechowie wskazuje, że w wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r" sygn. akt IV SAB/GI 83/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że jeśli pytania wnioskodawcy mają na celu "sprawdzenie wiedzy" urzędników lub podważenie ich kompetencji, to stanowią one formę polemiki i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

22) Z czego wynika różnica: Niemcy — 1 obowiązkowe szczepienie, Polska — ponad 40 dawek?

Pytanie nie należy do katalogu inform ac) charakterze informacji publicznej inspekcji sanitarnej.

23) Ile zgłoszeń NOP odrzucono w ostatnich 5 latach i dlaczego?

Państwowa Inspekcja Sanitarna nie iest

rganem uprawnionym do oceny prawidłowości zgłoszeń NOP.

24) Czy prowadzone są statystyki dotyczące regresu rozwojowego po szczepieniu? Jeśli nie — dlaczego?

Nie jest to informacja publiczna będąca w posiadaniu PPIS. Nadto jest to kolejne pytanie stanowiące polemikę, która nie mieści się w zakresie dostępu do informacji publicznej.

25) Ile kontroli przeprowadzono wobec lekarzy niewykonujących pełnej kwalifikacji?

Zero.

26) Czy urząd bada skuteczność działań informacyjnych o szczepieniach?

Nie.

27) Czy członkowie zespołów doradczych w tym sam Główny Inspektor Sanitarny składają oświadczenia o braku konfliktu interesów? Prośba o wzory i częstotliwość aktualizacji.

Nie jest to informacja publiczna będąca w posiadaniu PPIS.

28) Jaki odsetek badań nad bezpieczeństwem szczepionek finansują producenci?

Nie jest to informacja publiczna będąca w posiadaniu PPIS.

29) Czy urząd analizował zanieczyszczenia w szczepionkach (mikrocząstki, DNA)? Prośba o raporty.

Nie. W pozostałym zakresie nie jest to informacja publiczna będąca w posiadaniu PPIS w Miechowie.

30) Czy urząd nadzoruje badania przed- i porejestracyjne szczepionek?

Nie.

31) Czy istnieją statystyki NOP przy jednoczesnym podaniu wielu szczepionek? Jak raportować NOP po podaniu wielu szczepionek na jednej wizycie?

Statystyki prowadzone przez Zakład Epidemiologii NIZP PZH-PIB (publikowane m.in. w Biuletynie "Szczepienia ochronne w Polsce") odnotowują zgłoszenia NOP w podziale na preparaty, więc jeśli wystąpiły łącznie, są one rejestrowane w ramach analizy bezpieczeństwa PSO. W przypadku wystąpienia NOP po podaniu kilku szczepionek (np. szczepionka skojarzona 5w1 lub 6w1 plus pneumokoki), lekarz ma obowiązek zgłosić podejrzenie NOP dla każdego preparatu, jeśli nie można jednoznacznie określić, który z nich wywołał reakcję.

32) Czy prowadzi się badania porównawcze dzieci szczepionych i częściowo szczepionych?

Pytanie nie należy do katalogu informacji o charakterze informacji publicznej inspekcji sanitarnej.

33) Czy posiadacie dane o liczbie dzieci z autyzmem 2000-2024 i czy dane są korelowane z obciążeniem szczepieniami?

PPIS nie posiada powyższych danych.

34) Czy szczepionki są testowane laboratoryjnie po dostawie do Polski?

Pytanie nie należy do katalogu informacji o charakterze informacji publicznej inspekcji sanitarnej.

35) Czy urząd monitoruje działania lobbystyczne producentów wobec instytucji państwowych?

Nie jest to informacja publiczna będąca w posiadaniu PPIS w Miechowie

20 maja 2026 r. skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku, wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości i zasądzenie kosztów postępowania (w tym zastępstwa adwokackiego). Skarżący zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 udip przez nieudostępnienie informacji publicznej, podnosząc przy tym, że organ odpowiedział w nikłym stopniu i odesłał go do publikacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że skarżący nie wskazał, które odpowiedzi wywołują u niego przeświadczenie braku prawidłowej realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej, co jest o tyle istotne, że czasami organ nie był w posiadaniu żądanej informacji (pytania nr: 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 24, 27, 28, 29, 35), a czasami żądane informacje nie były związane z wykonywaniem działalności publicznej przez organ (pytania nr: 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 32, 33, 34).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, ponieważ przedmiotem skargi była bezczynność (art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa"). Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ppsa (art. 21 udip). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa).

Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Sąd rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać lub nie - stan bezczynności lub przewlekłości.

Dalej wskazać należy, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (art. 2 ust. 1 udip). Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (art. 1 ust. 1 udip). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 udip). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 udip). Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 udip). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 udip).

Państwowy powiatowy inspektor sanitarny jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie wykonuje zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej powołanej do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, co polega na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej (art. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Dz. U. z 2024 r. poz. 416, dalej: uPIS).

W przedmiotowej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 13 kwietnia 2026 r., a odpowiedź została udzielona w dniu 27 kwietnia 2026 r., co oznacza, że organ zareagował w ustawowym terminie.

Bezczynność można byłoby mu zatem skutecznie zarzucić tylko wtedy, gdyby dopuścił się tzw. udostępnienia niepełnego polegającego na jedynie częściowym zadośćuczynieniu żądaniu wniosku.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowią co do zasady informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Po 96/17; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/Sz 119/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Informację publiczną stanowią więc przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm., dalej: u.z.z.ch.z.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U. z 2024 r. poz. 138). Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 u.z.z.ch.z. oraz § 5 w/w rozporządzenia). Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 u.z.z.ch.z., państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej prowadzą też rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego. Rejestr chorób zakaźnych zawiera wymienione enumeratywnie w ustawie dane osoby zakażonej, chorej lub zmarłej z powodu choroby zakaźnej, a także osób narażonych na chorobę zakaźną lub podejrzanych o zakażenie lub chorobę zakaźną (art. 30 ust. 2 u.z.z.ch.z.). Źródłami danych do rejestru są m.in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 tej ustawy, dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze. Powyższe dane również stanowią więc informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p.

Nie stanowią natomiast informacji publicznej – w rozumieniu u.d.i.p. – zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego (por. np. wyrok WSA w Lublinie z 16 marca 2023 r. sygn. akt II SAB/Lu 10/23). Organy w trybie informacji publicznej nie są również zobligowane do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 139/22).

W ocenie Sądu, z obszernego zakresu przedstawionych we wniosku pytań, nie wszystkie z podniesionych kwestii dotyczą informacji publicznej, czyli informacji, które odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu, wytworzone lub posiadane przez ten organ. Zobowiązany organ w prawidłowy sposób rozpoznał zakres swoich obowiązków i pojęcie informacji publicznej.

Organ jasno odpowiedział, których informacji nie posiada, a skoro tak to siłą rzeczy nie może udzielić odpowiedzi.

Organ wskazał też które pytania nie dotyczą informacji publicznej.

Stanowisko organu w ww. zakresie, zawarte w odpowiedzi udzielonej skarżącemu, Sąd w całości podziela.

W tym zakresie wystarczające było poinformowanie skarżącego, z pominięciem formy decyzji administracyjnej, że organ nie posiada wskazanej informacji, zarówno z tego powodu, że dane pytanie nie dotyczyło informacji publicznej lub też stanowi domenę działalności innego podmiotów, w tym także podmiotów nie mających statusu podmiotów publicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Jeżeli zaś chodzi o odpowiedzi, których organ udzielił, zdaniem Sądu są one wyczerpujące i jasne. Ze skargi nie wynika, które odpowiedzi są niepełne, czy też w stosunku do których pytań organ bezpodstawnie nie udzielił odpowiedzi. Brak dokładnego wskazania przez skarżącego, w jakim zakresie odpowiedzi nie zostały udzielone lub były niewystarczające, sprawia, że postawiony w ten sposób zarzut jest gołosłowny i nie pozwala na szersze ustosunkowanie się do niego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, nie można zdaniem Sądu zarzucić organowi bezczynności. Skoro organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku, na które zobowiązany był odpowiedzieć, to nie można zasadnie zarzucać naruszenia art. 2 ust. 2 u.d.i.p. Podstaw faktycznych pozbawiony jest również zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bowiem z akt sprawy nie wynika, aby organ przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Nie doszło również do naruszenia przez organ art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., ponieważ organ udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.