WSA oddalił skargę Fundacji o dane o terminacjach ciąży w szpitalu w K.

W dniu 18 maja 2026 r. do Dyrektora [...] w K. wpłynął wniosek Fundacji [...] w W. (zwanej dalej także Fundacją lub stroną skarżącą) z dnia 13 maja 2026 r. o udzielenie informacji publicznej, czy w kierowanej przez niego placówce dokonuje się terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 2022 r. poz. 1575 ze zm.). W przypadku twierdzącej odpowiedzi Fundacja wniosła w tym samym trybie o udzielenie informacji odnośnie:

1) liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z wyszczególnieniem poszczególnych miesięcy, z podziałem na każdy miesiąc, w których te świadczenia były dokonywane, począwszy od 1 stycznia 2020 r., a skończywszy na 31 grudnia 2025 r., z podziałem według określonych ustawowo przypadków, z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone). Fundacja wniosła przy tym o wskazanie tygodnia ciąży w momencie wykonania każdego ze świadczeń oraz przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.

2) ile świadczeń określonych w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 2022 r. poz. 1575) udzielono w szpitalu w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2025 r. ze wskazań psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, z podziałem na poszczególne miesiące od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2025 r. oraz ze wskazaniem tygodnia ciąży. Fundacja wniosła również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.

3) jaka była podstawa do wykonania ww. zabiegów ze wskazań psychiatrycznych i w związku z jakim zaburzeniem, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej. Fundacja wniosła również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.

4) jaką zastosowano metodę wykonania zabiegu przerwania ciąży? Ile razy metodą wykonania zabiegu przerwania ciąży była aborcja próżniowa?

5) ile razy podano dopłodowo zastrzyk dosercowy z chlorku potasu, aby nie doszło do urodzenia żywego dziecka, w wyniku przerwania ciąży?

6) jakie wady płodu występowały w zdiagnozowanych przypadkach, w których wykonano zabieg przerwania ciąży z przyczyn psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, ze wskazaniem tygodnia ciąży. Fundacja wniosła o przy tym o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.

7) jakie procedury stosowane są w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży? Ile razy doszło do urodzenia żywego i zastosowania tych procedur w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2025 r.?

W odpowiedzi Dyrektor [...] w K. przesłał pismo z dnia 16 czerwca 2026 r., w którym podał następujące informacje. Odnośnie pytania 1 organ wyjaśnił, że w załącznikach nr 1 do nr 6 zawarte są dane dotyczące lat 2020-2025 obejmujące liczbę wykonywanych, zgodnie z ustawą o planowaniu rodziny, zabiegów terminacji ciąży. Są to dane statystyczne, wymagane przez Ministerstwo Zdrowia i sprawozdawane do Ministerstwa Zdrowia, zgodnie z obowiązkami Szpitala, w ujęciu rocznym.

Jednocześnie organ poinformował, że Szpital nie posiada zestawienia liczby wykonywanych w ww. okresie terminacji ciąży z podziałem na każdy miesiąc w poszczególnych latach i za bezpodstawne ocenia twierdzenie wniosku, jakoby informacje te były w jego posiadaniu w ujęciu miesięcznym oraz, że są to dane istotne dla oddziałów położniczych i neonatologicznych. Organ zakwestionował także aby informacje te były raportowane, w trakcie posiedzeń ordynatorów ww. oddziałów. Informacje te nie są bowiem danymi statystycznymi i nie są także przekazywane Ministerstwu Zdrowia. Zdaniem organu, z punktu widzenia realizacji przez podmiot leczniczy obowiązków wynikających z ustawy o planowaniu rodziny, a zatem w konsekwencji z punktu widzenia szeroko rozumianego interesu publicznego bez znaczenia pozostaje, w jakim miesiącu danego roku kalendarzowego ww. świadczenia zdrowotne są udzielne. W ocenie organu, informacja ile zabiegów terminacji ciąży miesięcznie w poszczególnych latach wykonano w podmiocie leczniczym nie jest więc informacją publiczną.

Odnośnie pytań nr 2, 3 i 6 organ stwierdził, że w związku z utratą z dniem 27 stycznia 2021 r. mocy obowiązującej przepisu art. 4a ust. 2 ustawy o planowaniu rodziny a dotyczącego możliwości przerwania ciąży w sytuacji, gdy badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu, informacje o wynikach badań prenatalnych lub innych danych medycznych, w tym także tygodniu ciąży, oraz przesłanki z kwalifikacji ICD, są indywidualnymi danymi medycznymi, nie stanowią przesłanki umożliwiającej przerwanie ciąży i od tej daty nie są informacją publiczną, nie podlegają także sprawozdaniom w ramach statystyki publicznej.

Biorąc natomiast pod uwagę, że przepis art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny, przewidujący możliwość przerwania ciąży, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej, nie zawiera zamkniętego katalogu przyczyn tego zagrożenia, informacją publiczną jest, według organu, wyłącznie ogólna informacja o ilości przeprowadzonych zabiegów przerwania ciąży z przyczyn, o których mowa w art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny, a informacja o indywidualnych, medycznych przyczynach i rozpoznaniach, z powodu których doszło do zagrożenia życia lub zdrowia kobiety nie stanowi informacji publicznej, rozpoznania te nie są więc objęte statystyką publiczną. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na odpowiedź W. K. – Podsekretarza w Ministerstwie Zdrowia na interpelację poselską nr 38714 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1206/17.

W odpowiedzi na pytanie nr 4 organ wyjaśnił, że procedury stosowane w Szpitalu [...] w K. zostały ujęte w załącznikach 7 i 8. W Szpitalu [...] w K. nie stosuje się próżniowej terminacji ciąży.

W odpowiedzi na pytanie nr 5 organ podał, że w Szpitalu [...] w K. w trakcie zabiegu terminacji ciąży nie podaje się dosercowo zastrzyku chlorku potasu.

Z kolei w odpowiedzi na pytanie nr 7 organ poinformował, że w Szpitalu [...] w K. wdrożone są aktualne Standardy Opieki Medycznej nad Noworodkiem i stosowane jest, w każdym przypadku, postępowanie okołoporodowe z noworodkiem urodzonym żywo na granicy przeżywalności.

Organ wyjaśnił, że ważną rolę w podejmowaniu decyzji odgrywają rodzice, którzy wyrażając własne przekonania występują równocześnie w imieniu dziecka z mocy prawa jako jego przedstawiciele ustawowi. Wola rodziców stanowi istotny punkt odniesienia przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych. Ważne jest stworzenie odpowiednich warunków, aby decyzja taka była podejmowana świadomie, czyli po uzyskaniu wyczerpujących informacji dotyczących wszystkich możliwych form postępowania. Organ wskazał, że:

1. każde postępowanie poprzedza konsultacja zespołu medycznego uwzględniająca obecność konsultantów z innych dziedzin medycznych oraz w miarę możliwości czasowych (jeżeli poród nie następuje nagle) rozmowa z rodzicami dziecka.

rodzice określają swoje stanowisko i prośby odnośnie chrztu, pamiątek po dziecku, czasu jaki chcą spędzić z dzieckiem.

rodzice zawsze mają możliwość przytulenia dziecka tuż po urodzeniu. Czas jaki rodzicie przebywają z dzieckiem jest ograniczony warunkami sali porodowej lub prośbą rodziców. Jeżeli zgon dziecka nie nastąpi w sali porodowej zostaje ono przewiezione w inkubatorze transportowym do oddziału intensywnej opieki, gdzie wdrożone zostaje zapewniające komfort leczenie paliatywne i możliwość dalszego intymnego kontaktu z rodzicami.

w każdym momencie proponowana jest opieka psychologiczna oraz duchowa. W razie potrzeby dostępna jest również konsultacja psychiatryczna, w celu wdrożenia wspierającej farmakologii.

po śmierci dziecka rodzice mogą spędzić z nim czas, który określają przepisy sanitarno- epidemiologiczne.

rodzice mają możliwość przeprowadzenia rozmowy na temat przyczyn zgonu a w kwestii badania pośmiertnego uwzględnia się ich wolę.

rodzice otrzymuj ą informacje odnośnie formalności związanych z rejestracją dziecka oraz pogrzebem.

Natomiast w ocenie organu, informacja, ile razy doszło do żywego urodzenia w przypadku wykonania procedury terminacji ciąży, nie stanowi informacji publicznej, albowiem jest to informacja dotycząca diagnozy poszczególnych przypadków medycznych, które nie zostały ujęte w ramy statystyki publicznej. Informacja ta odnosi się do indywidulanego stanu zdrowia, a tym samym nie stanowi "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia 30 czerwca 2026 r. Fundacja [...] z siedzibą w W. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora [...] w K. polegającą na nierozpoznaniu w niezałatwionej części wniosku z dnia 13 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, mimo udzielenia przez Szpital odpowiedzi częściowej pismem z dnia 16 czerwca 2026 r., znak: RAP-0161/104/2026. Zaskarżonej bezczynności Fundacja zarzuciła naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p."), poprzez błędne przyjęcie, że żądane przez stronę skarżącą dane statystyczne i zagregowane dotyczące sposobu wykonywania przez Szpital świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych nie stanowią informacji publicznej;

2) art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie w zakresie niezałatwionej części wniosku;

3) art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji w sposób i w zakresie wskazanym we wniosku, w szczególności poprzez zastąpienie żądanych danych miesięcznych danymi rocznymi, bez prawidłowego wykazania, że udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem nie jest możliwe oraz bez wskazania sposobu lub formy, w jakiej informacja może zostać udostępniona;

4) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez pominięcie, że żądane dane mają charakter informacji prostej, a z ostrożności - w razie odmiennej kwalifikacji - przez nierozpoznanie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za ich udostępnieniem;

5) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., poprzez niewydanie decyzji administracyjnej w zakresie, w jakim Szpital w istocie odmówił udostępnienia żądanych informacji z powołaniem się na tajemnicę lekarską, indywidualny charakter danych medycznych, prywatność pacjentek lub ochronę informacji o stanie zdrowia.

W związku z powyższym Fundacja wniosła o:

1) stwierdzenie, że Szpital [...] w K. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 13 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej;

2) zobowiązanie Szpitala [...] w K. do rozpoznania wniosku strony skarżącej w niezałatwionej części w terminie 14 dni od dnia doręczenia Szpitalowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przez udostępnienie żądanej informacji publicznej albo przez wydanie aktu przewidzianego przepisami u.d.i.p., jeżeli Szpital uzna, że zachodzą ustawowe podstawy ograniczenia prawa do informacji;

3) stwierdzenie, że bezczynność Szpitala [...] w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4) przyznanie od Szpitala [...] w K. na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

5) zasądzenie od Szpitala [...] w K. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że odmowa lub faktyczne nieudzielanie odpowiedzi objęła w szczególności: rozbicie liczby zabiegów na poszczególne miesiące (organ podał wyłącznie dane roczne, twierdząc, że nie posiada zestawienia miesięcznego i że dane miesięczne nie są informacją publiczną); przesłanki ustawowe, kody ICD oraz tydzień ciąży (organ uznał te dane za "indywidualne dane medyczne"); liczbę żywych urodzeń będących skutkiem terminacji ciąży (organ uznał ją za informację o "diagnozie poszczególnych przypadków medycznych"). Do dnia wniesienia skargi organ nie wydał w tym zakresie decyzji odmownej, o której mowa wart. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. W odniesieniu do niezałatwionej części wniosku organ pozostaje zatem w bezczynności.

Zdaniem strony skarżącej, żądane informacje dotyczą działalności podmiotu publicznego - podmiotu leczniczego finansowanego ze środków publicznych - w szczególności sposobu, w jaki realizuje on świadczenia zdrowotne i stosuje obowiązujące prawo. Mają one charakter danych statystycznych i zagregowanych, nieodnoszących się do tożsamości jakiejkolwiek konkretnej pacjentki, a zatem mieszczą się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Skarżąca Fundacja oświadczyła, że nie żądała i nie żąda żadnych danych indywidualnych ani treści dokumentacji medycznej - żąda wyłącznie liczb obrazujących skalę i sposób wykonywania zadań publicznych przez organ.

W ocenie Fundacji, stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne w stopniu, który sam w sobie obala tezę o braku publicznego charakteru żądanych danych. Organ uznaje bowiem za informację publiczną i dobrowolnie udostępnia dane o identycznym charakterze jak te, których odmawia. Po pierwsze, w załącznikach nr 1-6 organ przekazał dane MZ-29 z rozbiciem na sześć grup wiekowych kobiet (poniżej 18, 18-20, 21-24, 25-29, 30-34, 35 i więcej). Skoro dezagregacja według wieku jest - w ocenie organu - informacją publiczną, to twierdzenie, że dezagregacja tych samych zdarzeń według miesiąca takiego przymiotu nie posiada, jest pozbawione logiki. Rozbicie czasowe to wyłącznie inny przekrój tego samego, posiadanego już zbioru. Po drugie, w załącznikach nr 7 i 8 organ samodzielnie posłużył się klasyfikacją ICD (kody procedur ICD-9, m.in. 99.295, 99.993, 69.02, 75.03), udzielając w oparciu o nią informacji publicznej. Tym samym organ potwierdził co najmniej, że dysponuje danymi ujmowanymi według klasyfikacji medycznych i procedurowych oraz że potrafi je przedstawić w postaci zestawień zbiorczych. W tej sytuacji twierdzenie, że pytania o kody ICD przyporządkowane przesłankom i rozpoznaniom "stanowią indywidualne dane medyczne" i nie są informacją publiczną, jest, zdaniem Fundacji, arbitralne i służy wyłącznie ograniczeniu jawności w obszarach niewygodnych dla organu. Po trzecie, organ szczegółowo opisał sformalizowaną, siedmiopunktową procedurę postępowania z noworodkiem urodzonym żywo "na granicy przeżywalności" w następstwie terminacji ciąży. Podmiot, który utrzymuje i stosuje udokumentowaną procedurę na wypadek żywego urodzenia, z konieczności powinien dysponować możliwością ustalenia, czy takie zdarzenia wystąpiły. Według Fundacji, twierdzenie, że sama liczba tych zdarzeń "nie stanowi informacji publicznej", przy jednoczesnym ujawnieniu całego aparatu proceduralnego wokół nich, jest nie do pogodzenia z zasadami logiki.

Fundacja stwierdziła także, że częściowe udzielenie informacji nie eliminuje bezczynności, lecz powoduje jej utrzymywanie się w odniesieniu do niezałatwionej części wniosku. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 2221/24, bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej zachodzi również wówczas, gdy organ udziela informacji innej niż żądana albo informacji niepełnej. Skoro zaś organ uznał, że żądane dane nie podlegają udostępnieniu, a przy tym powołał się na ich indywidualny charakter medyczny, tajemnicę lekarską oraz ochronę informacji o stanie zdrowia, obowiązany był stosownie do art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. - wydać decyzję administracyjną. Poprzestanie na piśmie informacyjnym pozbawia wnioskodawcę gwarancji procesowych i uniemożliwia kontrolę legalności odmowy w trybie właściwym dla decyzji. Fundacja podkreśliła, że jeżeli adresat wniosku wyłącznie informuje, iż żądanie w ogóle nie dotyczy informacji publicznej, nie zawsze musi czynić tego w formie decyzji administracyjnej. Niniejsza sprawa jest jednak odmienna. Po pierwsze, żądane dane mają charakter informacji publicznej. Po drugie, Szpital nie ograniczył się do neutralnego stwierdzenia braku publicznego charakteru informacji, lecz w istocie odmówił udostępnienia części danych z powołaniem się na ochronę indywidualnych danych medycznych, tajemnicę lekarską i informacje o stanie zdrowia. W takim zakresie prawidłowym trybem była decyzja administracyjna, a nie zwykłe pismo.

Strona skarżąca stwierdziła, że gdyby organ wywodził odmowę (w zakresie rozbicia miesięcznego) z rzekomo przetworzonego charakteru danych, zarzut ten byłby bezzasadny. Ciężar wykazania przetworzonego charakteru informacji spoczywa bowiem na organie, który musi konkretnie wskazać: jakie czynności są niezbędne do przetworzenia, ilu pracowników i przez jaki czas musiałoby zostać zaangażowanych, gdzie znajdują się dane proste oraz czy realizacja wniosku wiązałaby się z ponadstandardowymi kosztami. Organ nie wykazał jednak żadnej z tych przesłanek.

W ocenie Fundacji, natura żądanych danych wskazuje na ich prosty charakter. Każdy podmiot leczniczy posiadający kontrakt z NFZ co do zasady raportuje udzielone świadczenia wraz z kodami rozpoznań ICD-10 i procedur ICD-9, wprowadzanymi do systemu informatycznego klasy HIS i przechowywanymi w ustrukturyzowanych bazach danych. Wygenerowanie zestawienia według daty, kodu, przestanki, czy tygodnia ciąży jest typowo standardową funkcją takiego systemu - odpowiednikiem zapytania filtrującego. Fundacja zauważyła, że sam organ bez trudu wygenerował rozbudowane zestawienia roczne, wiekowe i procedurowe (ICD-9) za cały okres 2020-2025 - nie sposób więc przyjąć, że analogiczne rozbicie czasowe przekracza jego możliwości. Niezależnie od powyższego, jeżeli organ uznawał, że udostępnienie informacji w układzie wskazanym we wniosku nie jest możliwe z przyczyn technicznych, powinien zastosować art. 14 ust. 2 u.d.i.p., tj. powiadomić wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może zostać udostępniona. Organ tego nie uczynił.

Zdaniem strony skarżącej, powołanie się przez organ na tajemnicę lekarską i "indywidualne dane medyczne" jest chybione, ponieważ Fundacja nie żądała danych indywidualnych, lecz wyłącznie zbiorczych zestawień liczbowych. Dane zagregowane, z których nie wynika tożsamość żadnej osoby fizycznej, nie są danymi osobowymi w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO ani informacją objętą tajemnicą lekarską. Ewentualne ryzyko identyfikacji przy małej liczbie przypadków mogłoby uzasadniać co najwyżej agregację do wyższego progu, anonimizację albo częściową odmowę w formie decyzji, nigdy zaś odmowę w całości. Według Fundacji, nie broni stanowiska organu twierdzenie, że dane dotyczące przesłanek prenatalnych "przestały być informacją publiczną" wraz z utratą mocy obowiązującej art. 4a ust. 2 ustawy o planowaniu rodziny z dniem 27 stycznia 2021 r. Publiczny charakter informacji o tym, jak podmiot publiczny stosował obowiązujące prawo, nie wygasa wskutek późniejszej zmiany stanu prawnego; dane za rok 2020 i lata kolejne pozostają informacją o działalności organu.

Skarżąca Fundacja podniosła także, że powołany przez organ wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1206/17 dotyczył żądania dostępu do danych o indywidualnych diagnozach i rozpoznaniach konkretnych pacjentek, objętych tajemnicą lekarską. Natomiast w niniejszej sprawie strona skarżąca żądała wyłącznie zagregowanych danych statystycznych, nieodnoszących się do żadnego indywidualnego przypadku. Orzeczenie to jest zatem nieadekwatne. Również powołany przez organ wyrok WSA w Krakowie o sygn. II SAB/Kr 238/23 nie przesądza wyniku niniejszej sprawy. Każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi odrębny stosunek procesowy, dotyczący innego okresu, innego zakresu danych i innych okoliczności faktycznych; rozstrzygnięcie wydane w innej sprawie nie wiąże Sądu w sprawie niniejszej. Bez normatywnego znaczenia pozostaje również powołana przez organ odpowiedź na interpelację poselską - stanowi ona wyłącznie pogląd przedstawiciela administracji, niebędący źródłem prawa ani wykładnią wiążącą sąd.

Strona skarżąca zwróciła także uwagę na niepełność odpowiedzi w przedmiocie metody wykonania zabiegu. Fundacja pytała, ile razy podano środek feticydalny (chlorek potasu), aby nie doszło do urodzenia żywego dziecka. Organ ograniczył się do zaprzeczenia jednej, wąsko ujętej okoliczności - że "nie podaje się dosercowo zastrzyku chlorku potasu". Tymczasem w sporządzonych przez sam organ załącznikach nr 7 i 8 figuruje procedura o kodzie ICD-9 75.03 - "Zakończenie ciąży przez wstrzyknięcie domaciczne", wykonana - wedle danych organu - w 2023 r. (1 raz), w 2024 r. (3 razy) oraz w 2025 r. (4 razy). Strona skarżąca nie twierdzi, że sam kod ICD-9 75.03 przesądza o zastosowaniu chlorku potasu albo o konkretnej drodze podania tej substancji. Kod ten potwierdza jednak, że organ dysponuje danymi procedurowymi dotyczącymi metod zakończenia ciąży i że potrafi je przedstawić w postaci zestawienia. W tej sytuacji odpowiedź na pytanie o metody wykonania zabiegów oraz o stosowanie środków feticydalnych powinna być pełna, jednoznaczna i odnosić się do rzeczywistej treści wniosku. Jeżeli odpowiedź na pytanie o dopłodowe podanie dosercowe chlorku potasu brzmi "zero", organ powinien wskazać to wprost. Nie zwalnia go to jednak z obowiązku pełnego odniesienia się do pytania o metody wykonania zabiegów, skoro sam ujawnił, że w latach 2023-2025 wykonywano procedurę ICD-9 75.03. Zaprzeczenie stosowaniu jednej substancji jedną drogą podania, przy jednoczesnym ujawnieniu istnienia procedury "zakończenia ciąży przez wstrzyknięcie domaciczne", czyni odpowiedź niepełną i nieadekwatną do treści wniosku, co świadczy o bezczynności organu w tym zakresie.

W ocenie skarżącej fundacji, bezczynność organu nosi znamiona rażącego naruszenia prawa, co uzasadnia wniosek z art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po pierwsze, Szpital [...] w K. jest profesjonalnym, dużym podmiotem publicznym, wielokrotnie będącym adresatem analogicznych wniosków, znającym ugruntowaną linię orzeczniczą u.d.i.p.; mimo to poprzestał na niepełnym piśmie informacyjnym również w tym zakresie, w którym powoływał się na ochronę indywidualnych danych medycznych, tajemnicę lekarską i prywatność pacjentek, zamiast rozpoznać wniosek w trybie przewidzianym ustawę. Po drugie, organ bez jakichkolwiek trudności wygenerował rozbudowane zestawienia roczne, wiekowe i procedurowe za cały okres 2020-2025, a mimo to twierdzi, że analogiczne rozbicie tych samych danych wymaga sięgnięcia do indywidualnej dokumentacji medycznej - co jest twierdzeniem wewnętrznie sprzecznym i nierzetelnym. Zdaniem Fundacji, tego rodzaju sposób postępowania, prowadzący do pozostawienia istotnej części wniosku poza właściwym trybem rozpoznania, stanowi naruszenie o kwalifikowanym ciężarze gatunkowym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] w K. wniósł o oddalenie skargi jako bezprzedmiotowej. Organ nie pozostawał bowiem w bezczynności, ponieważ w piśmie z dnia 16 czerwca 2026 r. poinformował stronę skarżącą, że żądana informacja, w zakresie wskazanym przez organ, nie ma charakteru informacji publicznej, a zatem nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a tym bardziej brak podstaw do stwierdzenia, że zarzucana organowi bezczynności miałaby mieć miejsce, w tym w szczególności z rażącym naruszeniem prawa.

Organ ponownie podniósł, że w związku z utratą z dniem 27 stycznia 2021 r. mocy obowiązującej przepisu art. 4a ust. 2 ustawy o planowaniu rodziny, a dotyczącego możliwości przerwania ciąży w sytuacji, gdy badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu, informacje o wynikach badań prenatalnych lub innych danych medycznych są indywidualnymi danymi medycznymi, nie stanowią przesłanki umożliwiającej przerwanie ciąży i nie są informacją publiczną, nie podlegają także sprawozdaniom w ramach statystyki publicznej. Biorąc natomiast pod uwagę, że przepis art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny przewidujący możliwość przerwania cięży, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej nie zawiera zamkniętego katalogu tych przyczyn, informacją publiczną jest wyłącznie ogólna informacja o ilości przeprowadzonych zabiegów przerwania ciąży z przyczyn, o których mowa w art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny, a informacja o indywidualnych, medycznych przyczynach i rozpoznaniach, z powodu których doszło do zagrożenia życia lub zdrowia kobiety nie stanowi informacji publicznej, rozpoznania te nie są i nie były w poprzednich łatach objęte statystyką publiczną.

Organ zaznaczył przy tym, że ma świadomość charakteru prawnego odpowiedzi Podsekretarza w Ministerstwie Zdrowia na interpelację poselską, niemniej jednak umniejszanie jej roli przez skarżącą Fundację w tej konkretnej sprawie jest nieuzasadnione i nie można nie odnieść wrażenia, że podyktowane jest wyłącznie faktem, iż odpowiedź ówczesnego przedstawiciela Ministerstwa Zdrowia pozwala na zakwestionowanie stanowiska strony skarżącej co do charakteru danych, które chce pozyskać. Tymczasem odpowiedź na interpelację poselską pokazuje nie tylko interpretację przepisów przez właściwy organ, ale także wskazuje na praktykę stosowania prawa i nie może być całkowicie pomijana ani przez organ ani przez stronę skarżącą.

Organ dodał, że jego stanowisko w powyższym zakresie poparte jest orzecznictwem sądowym i koresponduje również ze stanowiskiem wyrażonym np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2017 r. sygn. akt. II SA/Kr 1206/17. Wbrew twierdzeniom Fundacji ww. stanowisko WSA jest adekwatne także do obecnego żądania strony skarżącej. Ponadto organ powołał się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/KR 238/23, którego to stroną postępowania była również skarżąca Fundacja, a który to Sąd w odniesieniu do stanowiska organu dotyczącego analogicznych jak obecnie pytań strony skarżącej stwierdził, że organ prawidłowo uznał, iż żądane informacje w zakresie i w postaci koniecznej dla statystyki publicznej stanowią informację publiczną, a informacje dotyczące diagnoz poszczególnych przypadków medycznych, które nie zostały ujęte w ramy statystyki publicznej nie stanowią informacji publicznej. Stanowią one bowiem informacje odnoszące się przede wszystkim do stanu zdrowia pacjenta, a tym samym nie stanowią "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu, brak ogólnej zasady precedensu w polskim systemie prawa nie oznacza, jak chciałaby to skarżąca Fundacja, że ww. wyrok nie powinien być uwzględniony także w tym postępowaniu, które dotyczy w tym zakresie takich samych danych jakich żądała poprzednio Fundacja. Obowiązująca zasada zaufania do prawa i pewności obrotu oznacza bowiem, że podobne sprawy powinny być rozstrzygane podobnie, tak żeby strony mogły przewidywać skutki prawne swoich działań. Ponadto takie postępowanie sądów orzekających prowadzi w konsekwencji do jednolitości orzecznictwa i społecznego poczucia sprawiedliwości.

Ponadto organ podniósł, że wprawdzie strona skarżąca powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt III SAB/Gd 109/24, z którego rzekomo miałoby wynikać, że przesłanka embripatologiczna (wada płodu), co do zasady jest informacją publiczną jednak Fundacja całkowicie pomija, że ww. wyrok został uchylony przez Naczelny Sad Administracyjny, który w całości oddalił skargę Fundacji (wyrok z dnia 19 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 2551/24). NSA odnosząc się do stanowiska WSA w Gdańsku w zakresie w jakim dotyczyło ono właśnie pytań o liczbę przypadków terminacji ciąży z powodu problemów psychicznych matki oraz o wady płodu, jakie występowały w zdiagnozowanych przypadkach, w których wykonano zabieg przerwania ciąży z przyczyn psychiatrycznych. z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej jednoznacznie stwierdził. że żądane informacje nie dotyczą informacji publicznej i nie odnoszą się do działalności podmiotu leczniczego w zakresie wykonywania zadań publicznych. Co więcej, jak stwierdził NSA w uzasadnieniu ww. wyroku, przeprowadzenie terminacji ciąży z uwagi na problemy psychiczne matki nie odnosi się do wykonywania zabiegu w warunkach, o których mowa w art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny. Jak zwrócił dalej uwagę Sąd ww. przepis nie przewiduje możliwości terminacji ciąży z uwagi na zdiagnozowane problemy psychiczne matki, lecz z uwagi na zagrożenie jakie ciąża stanowi dla życia i zdrowia kobiety ciężarnej.

Również w ocenie NSA kwestia charakteru wad jakimi jest dotknięte dziecko poczęte nie ma bezpośredniego wpływu na dopuszczalność przeprowadzania terminacji ciąży na podstawie wskazanego przepisu. Do udzielenia bowiem świadczenia na tej podstawie konieczne jest stwierdzenie, że ciąża stanowi przyczynę wywołującą zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Sama ciąża -dziecko poczęte- nie zawsze musi być dotknięte wadami. Zagrożenie dla życia i zdrowia kobiety nie musi wynikać z wadliwości ciąży, lecz z samego faktu, że kobieta jest w ciąży. W ocenie NSA żądanie informacji o charakterze wad płodu dziecka poczętego zdiagnozowanych w ramach udzielenia świadczenia zdrowotnego w postaci terminacji ciąży na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny dotyczy więc faktów nieistotnych z perspektywy treści normatywnej tego przepisu i wyznaczonego nim zakresu działania podmiotu leczniczego. Informacje te odnoszą się do diagnostycznych rozpoznań współistniejących, których wystąpienie nie jest konieczne do legitymizacji terminacji ciąży na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny. Dodatkowo NSA zwrócił uwagę, że informacje medyczne dotyczące dziecka poczętego mogą w ogóle nie być gromadzone lub nie znajdować się w dokumentacji medycznej kobiety w ciąży, u której stwierdzono podstawy do przerwania ciąży na podstawie ww. przepisu. Nie są one bowiem konieczne do stwierdzenia zasadności udzielenia tego świadczenia zdrowotnego. Biorąc zatem powyższe wyroki pod uwagę, organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej jakoby linia orzecznicza w sprawach dotyczących żądanych informacji była niejednolita.

Za zasadne organ uznał natomiast swoje stanowisko, że informacja dotycząca liczby terminacji ciąży z uwagi na wskazania psychiatryczne po stronie kobiety ciężarnej oraz informacja dotycząca liczby terminacji ciąży, gdy badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu nie jest informacją publiczna z powodów szczegółowo wyjaśnionych Fundacji w piśmie organu.

Z tych samych względów nie jest, zdaniem organu, informacją publiczną informacja o tygodniu ciąży, w którym doszło do każdego z wykonanych w Szpitalu zabiegów terminacji. Za chybioną organ uznał argumentację strony skarżącej, że skoro organ podaje informacje, co do wieku kobiety ciężarnej, u której wykonano zabieg terminacji ciąży to winien podać także dane dotyczące tygodnia ciąży. Dane podane w załącznikach od 1- 6, w tym dane dotyczące wieku kobiety ciężarnej są danymi statystycznymi wymaganymi przez Ministerstwo Zdrowia i umieszczane są w formularzu MZ-29 określonym przez Ministerstwo.

Za całkowicie bezzasadny organ uznał także argument skarżącej Fundacji jakoby od roku 2021 "przeniesiono" zabiegi terminacji ciąży z powodu wyników badań prenatalnych do zabiegów z powodu zagrożenia życia i zdrowia kobiety. Organ podkreślił, że w Szpitalu [...] w K. wszystkie zabiegi terminacji ciąży wykonywane są zgodnie z ustawą z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży i znajduje to odzwierciedlenie w przekazanych danych.

Organ podtrzymał także swoje stanowisko dotyczące żądania przez Fundację zestawienia liczby wykonywanych we wskazanym we wniosku okresie terminacji ciąży z podziałem na każdy miesiąc w poszczególnych latach i za bezpodstawne ocenił twierdzenie wniosku, jakoby informacje te były w jego posiadaniu w ujęciu miesięcznym, organ mógł je wytworzyć w sposób automatyczny bez sięgania do indywidulanej dokumentacji medycznej oraz, że są to dane istotne dla oddziałów położniczych i neonatologicznych. Organ stwierdził, że informacje te nie są danymi statystycznymi i nie są także przekazywane Ministerstwu Zdrowia. Z punktu widzenia realizacji przez podmiot leczniczy obowiązków wynikających z ustawy o planowaniu rodziny, a zatem w konsekwencji z punktu widzenia szeroko rozumianego interesu publicznego bez znaczenia pozostaje, w jakim miesiącu danego roku kalendarzowego ww. świadczenia zdrowotne są udzielne. W ocenie organu - informacja, ile zabiegów terminacji ciąży miesięcznie w poszczególnych latach wykonano w podmiocie leczniczym nie jest informacją publiczną. Również w skardze strona skarżąca nie wskazała w jaki sposób informacja o wykonywanych świadczeniach zdrowotnych w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu rodziny w rozbiciu na poszczególne miesiące miałaby znaczenie z punktu widzenia interesu publicznego oraz miałaby wpłynąć na monitorowanie skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2020 r. (K 1/20) oraz kontrolę wydatkowania środków publicznych czy debatę publiczną.

Organ stwierdził także, że jego stanowisko w zakresie przekazanych danych w załączniku nr 7 (dotyczące wykonanych procedur w przypadku terminacji ciąży) jest spójne i logiczne, a zarzuty w tym zakresie są bezzasadne. Wskazanie procedur medycznych wykazywanych do NFZ ma charakter informacji statystycznej, zbiorczej, nie jest przypisane do konkretnego zabiegu i w takiej formie nie dotyczy żadnego indywidulanego przypadku.

Za całkowicie natomiast błędne organ uznał stanowisko strony skarżącej jakoby miał on obowiązek podać dla każdego z wykonanych świadczeń kody ICD-9 (procedury medyczne) oraz ICD -10 (rozpoznanie postawione u konkretnego pacjenta). W ocenie organu, w takim ujęciu jak wskazane w pytaniu, są to indywidulane dane medyczne, stanowią one informacje odnoszące się do stanu zdrowia konkretnego pacjenta, a tym samym nie stanowią "sprawy publicznej". Zdaniem organu, wnioskowane dane stanowią dane medyczne, podlegające szczególnej ochronie na podstawie przepisów szczególnych. Udostępnienie danych we wnioskowanym zakresie stwarza zbyt duże ryzyko możliwości identyfikacji poszczególnych osób. Obowiązek zachowania w poufności wnioskowanych danych został m.in. określony w art. 13 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta- gwarantuje pacjentowi prawo do poufności wszelkich informacji z nim związanych czy art. 40 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem.

Organ nie podzielił także stanowiska strony skarżącej, że nie udzielił odpowiedzi na pytanie nr 5 wniosku, tj. ile razy podano dopłodowo zastrzyk dosercowy z chlorku potasu, aby nie doszło do urodzenia żywego dziecka, w wyniku przerwania ciąży. Organ udzielił bowiem odpowiedzi, że w Szpitalu [...] w K. w trakcie zabiegu terminacji ciąży nie podaje się dosercowo zastrzyku chlorku potasu. Organ udzielił zatem konkretnej informacji, wyczerpującej treść pytania, a fakt, iż treść przekazanej informacji nie odpowiada oczekiwaniom Fundacji, nie stanowi podstawy do przyjęcia, że doszło do odmowy udzielenia odpowiedzi. Organ dodał przy tym, że nie ma sprzeczności pomiędzy danymi przekazanymi Fundacji w załączniku nr 7, a odpowiedzią udzieloną na pytanie nr 5.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niepodania informacji, ile razy doszło do urodzenia żywego i zastosowania procedur w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonania przerwania ciąży organ w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 16 czerwca 2026 r. Organ wyjaśnił bowiem stronie skarżącej, jakie stosuje procedury w każdym przypadku urodzenia żywego noworodka na granicy przeżywalności i są to procedury zgodne ze Standardami Opieki Medycznej nad Noworodkiem. Procedery te stosuje się nie tylko w stosunku do przypadków wskazanych w pytaniu, ale w stosunku do wszystkich noworodków urodzonych na granicy przeżywalności.

Natomiast informacja, ile było przypadków żywych urodzeń będących skutkiem wykonania przerwania ciąży, pozostaje w ocenie organu informacją dotyczącą indywidulanego stanu zdrowia, diagnozy, a tym samym z przyczyn wskazanych zarówno w piśmie jak i w niniejszej odpowiedzi nie stanowi "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, że żądana informacja nie stanowi informacji statystycznej, nie podlega także sprawozdaniom przedkładanym w ramach statystyki publicznej. Stanowisko strony skarżącej w tym przedmiocie pozostaje zatem bezzasadne, w tym także w kontekście realizowania przez podmiot leczniczy jego obowiązków wynikających z ustawy o planowaniu rodziny. W ocenie zatem organu, poza zakresem informacji jaki udostępnił skarżącej Fundacji pismem z dnia 16 czerwca 2026 r. ze względów wskazanych powyżej nie był on zobowiązany do udzielenia powyższych informacji, a zarzuty w tym zakresie są nieuzasadnione.

Odnośnie zarzutu bezczynności organ stwierdził, że w sytuacji, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej organ nie wydaje decyzji, o której mowa w art. 16 ww. ustawy, a jedynie zawiadamia wnioskodawcę o powyższym. Takie stanowisko jest ugruntowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie. Wydanie decyzji odmownej jest niedopuszczalne, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takiej sytuacji nie znajdują bowiem zastosowania jej przepisy. Jeżeli zatem żądanie wnioskodawcy, tak jak w niniejszej sprawie, nie stanowi żądania udzielenia informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 powołanej ustawy, lecz należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. W ocenie organu, powyższe powoduje, iż wobec podjęcia stosownych działań w niniejszej sprawie nie pozostawał on w bezczynności.

Odnośnie z kolei zarzutu, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa organ stwierdził, że rozpatrzył wniosek, udzielił informacji w zakresie w jakim należało to uczynić uwzględniając przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej a w pozostałym zakresie wyjaśnił i uzasadnił dlaczego żądana informacja nie ma przymiotu informacji publicznej, do której udzielenia byłby zobowiązany.

Odnosząc się do kolejnych żądań skargi organ stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie nie występuje bezczynność, a tym bardziej bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, to w konsekwencji brak podstaw do zasądzenia żądanej przez stronę skarżącą kwoty 2000 zł na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Sąd rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać lub nie - stan bezczynności lub przewlekłości. Dodać przy tym należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie jest możliwe badanie innych kwestii aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu podatkowego w zwłoce.

Sąd administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania bada czy podejmowane czynności zmierzały do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu były podejmowane, a także czy czynności podejmowane przez organ nie miały charakteru pozornego.

Podkreślenia wymaga, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności.

Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją bądź mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.

W kontrolowanej sprawie skarżąca Fundacja domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., zwanej dalej jako "u.d.i.p."). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei w art. 6 u.d.i.p. ustawodawca zawarł przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., uwzględniającej nadto normatywne źródło prawa do informacji publicznej zawarte w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym (zob. w tej materii: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).

Wskazać także należy, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445), oraz partie polityczne (art. 4 ust. 2 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zdaniem Sądu, [...] w K. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia będącej w jego posiadaniu informacji mającej walor informacji publicznej. Jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2026 r. poz. 156 ze zm.) i udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością. Jest zatem jednostką dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne z zakresu ochrony zdrowia.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej) albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej).

Zaznaczyć jednak należy, że nie każda informacja będąca w posiadaniu organów władzy publicznej lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne bądź gospodarujących mieniem publicznym będzie miała charakter informacji publicznej. Charakter publiczny należy bowiem przypisać jedynie tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów i osób pełniących funkcje publiczne (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1846/18).

Należy zatem przyjąć, że jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nawet jeżeli znajduje się w posiadaniu organu władzy publicznej lub innego podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznych. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, iż część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo ich związku z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 13 maja 2026 r. strona skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o udzielenie informacji, czy w placówce dokonuje się terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 2022 r. poz. 1575 ze zm.). W przypadku twierdzącej odpowiedzi Fundacja wniosła w tym samym trybie o udzielenie informacji odnośnie:

1) liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z wyszczególnieniem poszczególnych miesięcy, z podziałem na każdy miesiąc, w których te świadczenia były dokonywane, począwszy od 1 stycznia 2020 r., a skończywszy na 31 grudnia 2025 r., z podziałem według określonych ustawowo przypadków, z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone). Fundacja wniosła przy tym o wskazanie tygodnia ciąży w momencie wykonania każdego ze świadczeń oraz przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.

2) ile świadczeń określonych w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 2022 r. poz. 1575) udzielono w szpitalu w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2025 r. ze wskazań psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, z podziałem na poszczególne miesiące od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2025 r. oraz ze wskazaniem tygodnia ciąży. Fundacja wniosła również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.

3) jaka była podstawa do wykonania ww. zabiegów ze wskazań psychiatrycznych i w związku z jakim zaburzeniem, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej. Fundacja wniosła również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.

4) jaką zastosowano metodę wykonania zabiegu przerwania ciąży? Ile razy metodą wykonania zabiegu przerwania ciąży była aborcja próżniowa?

5) ile razy podano dopłodowo zastrzyk dosercowy z chlorku potasu, aby nie doszło do urodzenia żywego dziecka, w wyniku przerwania ciąży?

6) jakie wady płodu występowały w zdiagnozowanych przypadkach, w których wykonano zabieg przerwania ciąży z przyczyn psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, ze wskazaniem tygodnia ciąży. Fundacja wniosła o przy tym o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.

7) jakie procedury stosowane są w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży? Ile razy doszło do urodzenia żywego i zastosowania tych procedur w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2025 r.?

W odpowiedzi w piśmie z dnia 16 czerwca 2026 r. organ wyjaśnił odnośnie pytania 1, że w załącznikach nr 1 do nr 6 zawarte są dane dotyczące lat 2020-2025 obejmujące liczbę wykonywanych, zgodnie z ustawą o planowaniu rodziny, zabiegów terminacji ciąży. Jednocześnie organ poinformował, że Szpital nie posiada zestawienia liczby wykonywanych w ww. okresie terminacji ciąży z podziałem na każdy miesiąc w poszczególnych latach. W ocenie organu, informacja, ile zabiegów terminacji ciąży miesięcznie w poszczególnych latach wykonano w podmiocie leczniczym nie jest informacją publiczną.

Odnośnie pytań nr 2, 3 i 6 organ stwierdził, że informacje o wynikach badań prenatalnych lub innych danych medycznych, w tym także tygodniu ciąży, oraz przesłanki z kwalifikacji ICD, są indywidualnymi danymi medycznymi, nie stanowią przesłanki umożliwiającej przerwanie ciąży i od tej daty nie są informacją publiczną, nie podlegają także sprawozdaniom w ramach statystyki publicznej. Według organu, informacją publiczną jest wyłącznie ogólna informacja o ilości przeprowadzonych zabiegów przerwania ciąży z przyczyn, o których mowa w art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny, a informacja o indywidualnych, medycznych przyczynach i rozpoznaniach, z powodu których doszło do zagrożenia życia lub zdrowia kobiety nie stanowi informacji publicznej, rozpoznania te nie są więc objęte statystyką publiczną.

W odpowiedzi na pytanie nr 4 organ wyjaśnił, że procedury stosowane w Szpitalu [...] w K. zostały ujęte w załącznikach 7 i 8. W Szpitalu [...] w K. nie stosuje się próżniowej terminacji ciąży.

W odpowiedzi na pytanie nr 5 organ podał, że w Szpitalu [...] w K. w trakcie zabiegu terminacji ciąży nie podaje się dosercowo zastrzyku chlorku potasu.

Z kolei w odpowiedzi na pytanie nr 7 organ poinformował, że w Szpitalu [...] w K. wdrożone są aktualne Standardy Opieki Medycznej nad Noworodkiem i stosowane jest, w każdym przypadku, postępowanie okołoporodowe z noworodkiem urodzonym żywo na granicy przeżywalności. Natomiast w ocenie organu, informacja, ile razy doszło do żywego urodzenia w przypadku wykonania procedury terminacji ciąży, nie stanowi informacji publicznej, albowiem jest to informacja dotycząca diagnozy poszczególnych przypadków medycznych, które nie zostały ujęte w ramy statystyki publicznej.

W związku z powyższym Sąd uznał, że organ udzielił odpowiedzi na złożony przez stronę skarżącą wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ podał liczbę wykonanych zabiegów terminacji ciąży, a odnośnie danych dotyczących liczby wykonanych zabiegów terminacji ciąży miesięcznie w poszczególnych latach stwierdził, że nie posiada takiego zestawienia, bowiem nie są to dane statystyczne i nie są raportowane. Jednocześnie z punktu widzenia realizacji obowiązków wynikających z ustawy o planowaniu rodziny bez znaczenia pozostaje w jakim miesiącu danego roku kalendarzowego zabiegi wykonano. W konsekwencji informacja, ile zabiegów terminacji ciąży miesięcznie w poszczególnych latach wykonano w podmiocie zobowiązanym nie jest informacją publiczną.

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela również stanowisko organu wykazujące, że poszczególne żądane przez stronę skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej. Do wytworzenia żądanych informacji konieczna byłaby bowiem analiza dokumentacji medycznej poszczególnych przypadków przerwania ciąży. Tymczasem dokumentacja medyczna i zawarte w niej dane nie stanowi informacji publicznej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581 ze zm.), pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. W myśl art. 23 ust. 2 tej ustawy dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych. Katalog podmiotów, którym udostępnia się dokumentację bez zgody pacjenta, zawarty został w art. 26 ust. 3 ww. ustawy. Jest to katalog zamknięty. Dokumentacja medyczna nie stanowi więc informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Nie odnosi się ona bowiem do zadań publicznych realizowanych przez organ, czy też do gospodarowania mieniem publicznym, a wyłącznie do stanu zdrowia pacjenta.

W zakresie pytań dotyczących konkretnych metod przerwania ciąży (metodą próżniową oraz przy zastosowaniu chlorku potasu), a więc zagadnień z dziedziny sztuki medycznej Sąd zwraca uwagę, że zastosowanie określonej metody usunięcia ciąży wynika z przyjętej w konkretnym przypadku procedury medycznej i decyzji lekarskich podjętych w oparciu o przesłanki stricte medyczne, przy jednoczesnej zgodzie pacjenta. Informacje w zakresie zastosowanej metody aborcji znajdują się jedynie w dokumentacji medycznej poszczególnych pacjentów, a więc w dokumentach podlegających ochronie, do których dostęp jest ściśle reglamentowany (art. 23 ust. 2 w zw. z art. 26 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta). Tym samym pozyskiwanie przez skarżącą Fundację jakichkolwiek informacji w tym zakresie nie stanowi realizacji celu, jakiemu służy prawo do informacji publicznej, a więc zapewnieniu przejrzystości systemu wykonywania władzy publicznej i gospodarowania środkami publicznymi. Żądane przez stronę skarżącą informacje nie odnoszą się bowiem do organizacji, zasad funkcjonowania ani sposobu realizacji zadań publicznych przez Szpital w ujęciu instytucjonalnym, lecz dotyczą sfery świadczeń zdrowotnych realizowanych wobec pacjentów. W konsekwencji nie mieszczą się one w pojęciu "sprawy publicznej" i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zdaniem Sądu, nie stanowią informacji publicznej informacje, jakie wady płodu były przesłanką dokonania zabiegu aborcyjnego, metoda, której użyto, klasyfikacja choroby psychicznej. W wyroku z dnia 19 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 2551/24 (wydanym w sprawie, w której stroną była skarżąca Fundacja), a który orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że podstawą przeprowadzenia terminacji ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży jest wywołane ciążą zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Istotą udzielenia świadczenia zdrowotnego na podstawie tego przepisu jest więc stwierdzenie negatywnego wpływu ciąży na życie lub zdrowie kobiety ciężarnej. NSA zwrócił uwagę, że skarżąca Fundacja domaga się natomiast udzielenia informacji "w przypadkach aborcji ze względu na zdiagnozowane problemy psychiczne matki - ile razy stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady". Zdaniem NSA, przeprowadzenie terminacji ciąży z uwagi na "problemy psychiczne matki" nie odnosi się do wykonania tego zabiegu w warunkach, o jakich mowa w art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy aborcyjnej. Pojęcie "problem psychiczny" ma charakter nieostry, niemedyczny i nie da się go przyporządkować do przesłanek, jakimi są zagrożenie zdrowia lub życia kobiety ciężarnej. Przepis art. 4c ust. 1 lit 1 ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży nie przewiduje możliwości terminacji ciąży z uwagi na "zdiagnozowane problemy psychiczne matki", lecz z uwagi na zagrożenie, jakie ciążą stanowi dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Również kwestia charakteru wad, jakimi dotknięte jest dziecko poczęte nie ma bezpośredniego wpływu na dopuszczalność przeprowadzenia terminacji ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Do udzielenia świadczenia na tej podstawie konieczne jest stwierdzenie, że ciąża stanowi przyczynę wywołującą zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Sama ciąża – dziecko poczęte – nie musi zawsze być dotknięta wadami. Zagrożenie dla zdrowia lub życia kobiety nie musi wynikać z wadliwości ciąży, lecz samego faktu, że kobieta jest w ciąży. W ocenie NSA żądanie informacji o charakterze wad dziecka poczętego zdiagnozowanych w ramach udzielenia świadczenia zdrowotnego w postaci terminacji ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży dotyczy więc faktów nieistotnych z perspektywy treści normatywnej tego przepisu i wyznaczonego nim zakresu działania Fundacji. Informacje te odnoszą się do diagnostycznych rozpoznań współistniejących, których wystąpienie nie jest konieczne do legitymizacji terminacji ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. NSA zauważył również, że informacje medyczne dotyczące dziecka poczętego mogą w ogóle nie być gromadzone lub nie znajdować się w dokumentacji medycznej kobiety w ciąży, u której stwierdzono podstawy do przerwania ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Nie są one bowiem konieczne do stwierdzenia zasadności udzielenia tego świadczenia zdrowotnego.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że informacje odnoszące się do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego i trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności finansowanych ze środków publicznych, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym, mają walor informacji publicznej. Są to bowiem określone działania, z którymi wiąże się konieczność pokrycia powyższych zabiegów ze środków publicznych, zatem informacja o ilości tych zabiegów mieści się w zakresie przedmiotowym stosowania u.d.i.p. Nie stanowi jednak już informacji publicznej informacja, jaka była przesłanka dokonania konkretnego zabiegu aborcyjnego, metoda, której użyto, klasyfikacja choroby psychicznej czy wady płodu.

W kontrolowanej sprawie wnioskowane przez stronę skarżącą informacje mające walor informacji publicznej zostały jej przez organ udostępnione. W pozostałym zakresie organ prawidłowo przyjął, że informacje nie mają cechy informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako bezzasadną.