Wniosek o informacje o BIP uczelni z przedłużonym terminem. Sąd oddalił skargę fundacji

Fundacja A. z siedzibą w W., pismem nadanym 29 maja 2026 r., które wpłynęło do organu 9 czerwca 2026 r. zaskarżyła bezczynność Rektora Społecznej Akademii Nauk w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 24 listopada 2025 r.

W treści skargi zażądała:

- zobowiązania organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy poprzez udzielenie informacji żądanych wnioskiem z 24 listopada 2025 r.;

- stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - wymierzenia organowi grzywny w wysokości, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. nie niższej niż 10.000 PLN;

- przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. w kwocie 10.000 PLN;

- zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Motywując skargę jej autor wyjaśnił, że 24 listopada 2025 r. Fundacja A. wniosła do Społecznej Akademii Nauk o udostępnienie informacji publicznej:

1. Jakie w Społecznej Akademii Nauk obowiązują procedury dotyczące składania i rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej?

2. Kto w Społecznej Akademii Nauk jest odpowiedzialny za:

a. udostępnianie informacji publicznej,

b. prowadzenie i aktualizację Biuletynu Informacji Publicznej (BIP) dostępnego pod adresem: https://bip.san.edu.pl/.

Rektor Społecznej Akademii Nauk w odpowiedzi na wniosek z 24 listopada 2025 r. wydłużył termin rozpoznania wniosku do 8 stycznia 2026 r., by finalnie nie udzielić odpowiedzi zgodnie z wnioskiem, lecz stwierdzić, że "Kwestie dotyczące udzielania odpowiedzi na pytania lub wnioski w zakresie dostępu do informacji publicznej są rozpatrywane indywidualnie. Rozpoznaje je Rektor Społecznej Akademii Nauk lub podmioty przez niego wskazane, zależnie od charakteru, poziomu skomplikowania lub zakresu wniosku o dostęp do informacji publicznej. Rozpoznawanie wniosków następuje na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.". Rektor w pozostałym zakresie odesłał skarżącą do Biuletynu Informacji Publicznej. Jednocześnie organ stwierdził, że tym samym doszło do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem.

Pismem z 25 lutego 2026 r. skarżąca wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, którego organ do dnia sporządzenia skargi nie rozpoznał, nie udostępnił też żądanych informacji.

Nadto skarżąca wyjaśniła, że podejmowała z organem próbę kontaktu elektronicznego (e-mail) w sprawie ustalenia na jakim etapie znajduje się postępowanie, jednakże organ również i w tym przypadku nie udzielił żadnej odpowiedzi na otrzymaną korespondencję.

Uzasadniając wniosek o przyznanie na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej autor skargi odwołał się w tym zakresie do poglądów judykatury, a następnie wskazał, że w związku z tym, iż organ nie udostępnił żądanych informacji, nie rozpoznał ponaglenia, a także w żadnym zakresie nie zareagował na korespondencję kierowaną drogą elektroniczną, działanie organu nosi cechy celowości, a także stanowi próbę uniknięcia odpowiedzialności w zakresie udzielenia informacji publicznej. Takie działanie powinno spotkać się ze stanowczym sprzeciwem oraz nałożeniem na organ środka dyscyplinującego. W ocenie skarżącej organ dysponujący informacjami publicznymi nie może ignorująco i bezkarnie podchodzić do wykonywania obowiązków nałożonych na niego przez ustawodawcę i z tych samych względów na organ winna zostać nałożona grzywna.

W odpowiedzi na skargę Rektor Społecznej Akademii Nauk w Łodzi wniósł o jej odrzucenie, względnie na wypadek uznania, że skarga podlega rozpoznaniu przez sąd, o oddalenie skargi. Organ zauważył, że 1 grudnia 2025 r. złożony został wniosek dotyczący udostępnienia informacji publicznej poprzez przekazanie informacji na temat sposobu i zakresu udostępniania informacji publicznych przez Społeczną Akademię Nauk.

Następnie 15 grudnia 2025 r. przekazana została informacja w zakresie prawdopodobnego terminu załatwienia sprawy. Po dokonaniu analizy sprawy, w tym w szczególności w zakresie charakteru wnioskowanych informacji oraz dostępnej dokumentacji, 8 stycznia 2026 r. została udzielona odpowiedź na wniosek, w której wskazano, że wszelkie kwestie dotyczące udzielania odpowiedzi na pytania lub wnioski w zakresie dostępu do informacji publicznej są rozpatrywane indywidualnie. Rozpoznaje je Rektor Społecznej Akademii Nauk lub podmioty przez niego wskazane, zależnie od charakteru, poziomu skomplikowania lub zakresu wniosku o dostęp do informacji publicznej. Rozpoznawanie wniosków następuje na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W pozostałym zakresie, w szczególnie w zakresie pytań dotyczących sposobu funkcjonowania sposobu biuletynu informacji publicznej oraz osób je prowadzących, to informacje te wynikają wprost z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz treści ujawnionych w samym biuletynie - dostępnym pod adresem: https://bip.san.edu.pl/.

Jednocześnie organ wskazał, że informacja o załatwieniu sprawy została przekazana wnioskodawcy 8 stycznia 2026 r. Wnioskodawca nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym przekazana informacja ma charakter ostateczny i prawomocny. Następnie 11 marca 2026 r. wnioskodawca wniósł "Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie", jednak zdaniem organu pismo to nie miało charakteru wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje w ogóle możliwości złożenia ponaglenia, a odniesienie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji określonej w art. 16 i 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności nie dotyczy to sytuacji określonej w zakresie rzekomego wniosku o ponaglenie. Zamknięcie toku instancji przez wydanie decyzji wyłącza prawo ponaglenia. Skoro sprawa została załatwiona, to prawo do skutecznego złożenia wniosku o ponaglenie wygasło. Niemożliwe jest tym samym wniesienie skargi na bezczynność organu, brak jest bowiem wyczerpania drogi administracyjnej w tym zakresie.

Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku uznano, że sama skarga i tak nie podlega uwzględnieniu. Strona otrzymała informacje, o które zapytała, sprawa została ostatecznie zakończona i dotrzymane zostały terminy na wykonanie opisywanych czynności.

Pismem datowanym na 6 sierpnia 2026 r. skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze na bezczynność i uznała za niezasadny wniosek organu o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."),

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W pierwszej kolejności za niezasadny uznać trzeba wniosek organu o odrzucenie skargi. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (vide: wyrok z 19 marca 2025 r., III OSK 1937/24) godzi się zauważyć, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek formalny do złożenia skargi na bezczynność organu, co znalazło wyraz w nowym brzmieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Ponaglenie, do którego odwołuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., jest zatem przewidzianym na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego środkiem zwalczania bezczynności organów administracji oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, na co wprost wskazuje art. 37 § 1 k.p.a. Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie k.p.a. (i odpowiednio ordynacji podatkowej - art. 141). Przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych wyłącznie w trybie ww. ustaw, a zatem nie jest wymagane w sprawach dotyczących bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. nie toczy się w trybie unormowanym w k.p.a. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią lex specialis, względem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem reguluje ona w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. W jej zapisach brak jest natomiast środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jak wynika z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie w przypadku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Wobec czego przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.d.i.p. A zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie jest uprzednie wniesienie ponaglenia do właściwego organu. Brak jest również podstaw by żądać od organu, jak czyni to strona skarżąca, rozpoznania ponaglenia w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W kontrolowanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Rektor Społecznej Akademii Nauk w Łodzi pozostaje bezczynny w sprawie wniosku strony skarżącej z 24 listopada 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, tj:

1. Jakie w Społecznej Akademii Nauk obowiązują procedury dotyczące składania i rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej?

2. Kto w Społecznej Akademii Nauk jest odpowiedzialny za:

a. udostępnianie informacji publicznej,

b. prowadzenie i aktualizację Biuletynu Informacji Publicznej (BIP) dostępnego pod adresem: https://bip.san.edu.pl/.

Odnosząc się do powyższych kwestii spornych podnieść należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Szczegółowe zagadnienia dotyczące dostępu do informacji publicznej zostały unormowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - u.d.i.p.). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r., I OSK 2223/14). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (wyrok z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14).

Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek; w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych; przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Według art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie, organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni pozostaje bezczynny.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

W rozpatrywanej sprawie ponad wszelką wątpliwość adresat wniosku - Rektor Społecznej Akademii Nauk w Łodzi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Kwestia ta została zresztą przesądzona w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 375/18 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 4105/18, gdzie podkreślono, że Społeczna Akademia Nauk w Łodzi, jako jednostka niepubliczna wykonująca zadania publiczne w ramach narodowego systemu edukacji i nauki należy do kategorii podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Co prawda powyższy pogląd został wyrażony na gruncie nieobowiązujących już przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 – p.s.w.), niemniej jednak zachował on swoją aktualność w świetle obecnie obowiązującej ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1571).

Wyjaśnić także należy, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym przy tym przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. i zawiera jedynie przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przyjąć zatem należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.

Dodać za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy, iż "informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa" (zob. uchwała NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13).

Nie ulega wątpliwości, że w tak rozumianym pojęciu informacji publicznej, mieszczą się żądane we wniosku informacje, jako informacje związane z funkcjonowaniem podmiotu wykonującego zadania publiczne.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy skarżąca pismem z 24 listopada 2023r. (data wpływu do organu 1 grudnia 2025 r.) na podstawie przepisów u.d.i.p. skierował do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z 15 grudnia 2025 r. organ wskazał, że załatwienie wniosku wymusza dokładne rozpatrzenie jego zakresu i charakteru, jak również zbadanie problematyki dotyczącej informacji udostępnianych w trybie art. 2 u.d.i.p. oraz rozpatrzenie potrzeby ewentualnego pozyskania niektórych dodatkowych danych, względnie także potrzebę przetworzenia lub pozyskania informacji od podmiotów trzecich, przedłużając, na podstawie art. 13 ust. 2, w zw. z art. 17 ust. 1, w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., termin rozpatrzenia wniosku do 8 stycznia 2026 r., po czym w tym dniu udzielił odpowiedzi na wniosek, informując, że kwestie dotyczące nadawania, kontroli oraz ewentualnego cofania tytułów magisterskich studentów są uregulowane w regulaminie studiów — dostępnym w biuletynie informacji publicznej pod adresem https://bip.san.edu.pl/ jak również w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, co pozostaje poza sporem.

W ocenie sądu analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organ prawidłowo zastosował procedurę określoną w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym, na dzień wniesienia skargi nie można mówić o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku z 24 listopada 2025 r.

Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Należy zauważyć, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. posługuje się otwartą formułą "jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie", co pozwala na zindywidualizowanie zastosowania tej regulacji do okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 lutego 2020 r., II SAB/Po 4/20 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopuszczalne jest zatem wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej.

W niniejszej sprawie, poza sporem pozostaje, że skarżąca 24 listopada 2025r. złożyła przynajmniej 3 wnioski w trybie u.d.i.p., obejmujące swym zakresem szereg różnego rodzaju informacji odnoszących się do działalności organu. Sadowi z urzędu wiadomo, że tego samego dnia także inny podmiot złożył przynajmniej 3 wnioski w trybie u.d.i.p. także wielowątkowe. Tym samym, w ocenie sądu, mając na uwadze obszerność złożonych wniosków i ich różnorodną tematykę organ uprawniony był do wydłużenia, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p terminu rozpoznania przedmiotowego wniosku pod kątem analizy żądanych informacji, a w konsekwencji sposobu ich udostepnienia. W ocenie sądu skorzystanie przez organ z możliwości wydłużenia terminu na rozpatrzenie wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej nie budzi wątpliwości, a podane przez organ przyczyny opóźnienia, w kontekście charakteru żądanej przez skarżącego informacji zasługują na akceptację. W ocenie sądu także zakreślony przez organ termin na rozpoznanie wniosku jest adekwatny do zakresu przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem określona w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. procedura została zastosowana prawidłowo. Tym samym w ocenie sądu nie można przypisać organowi, skoro w zakreślonym przez ustawodawcę terminie, stosowanie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował wnioskodawcę, że rozpatrzy wniosek do 8 stycznia 2026 r. i w tym dniu na wniosek odpowiedział, jednocześnie wskazując na okoliczność, która w realiach sprawy usprawiedliwiała wydłużenie terminu Zaznaczyć przy tym należy, że podmiot, do którego skarżący zwrócił się z przedmiotowym wnioskiem nie jest organem administracyjnym (w znaczeniu ustrojowym, funkcjonalnym) nierzadko przygotowanym do realizacji celów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem jego głównym zadaniem nie jest tworzenie dokumentów pod kątem wskazanym we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W ocenie sądu także udzielona 8 stycznia 2026 r. odpowiedź na wniosek załatwia go w sposób prawidłowy. Słuszne jest stanowisko organu, że tryb rozpoznawania wniosków o udostepnienie informacji publiczne następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. organ wskazał nadto, że wnioski rozpoznaje Rektor Społecznej Akademii Nauk lub podmioty przez niego wskazane, zależnie od charakteru, poziomu skomplikowania lub zakresu wniosku o dostęp do informacji publicznej. Poza tym zaznaczyć wypada, że u.d.i.p. w art. 8 ust. 6 stanowi, że podmioty udostępniające informacje publiczne w Biuletynie Informacji Publicznej są obowiązane do: oznaczenia informacji danymi określającymi podmiot udostępniający informację (pkt 1); podania w informacji danych określających tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji (pkt 2) oraz dołączenia do informacji danych określających tożsamość osoby, która wprowadziła informację do Biuletynu Informacji Publicznej (pkt 3). Tym samym organ udzielił odpowiedzi co trybu rozpoznawania przez Uczenie wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz sposobu funkcjonowania sposobu biuletynu informacji publicznej oraz osób odpowiedzialnych za udostępnianie informacji publicznej oraz prowadzenie i aktualizację Biuletynu Informacji Publicznej (BIP)

Wobec powyższego sąd uznał, że udzielona odpowiedź organu na przedmiotowy wniosek spełnia kryteria o których mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, że wnioski rozpoznaje je Rektor Społecznej Akademii Nauk lub podmioty przez niego wskazane, zależnie od charakteru, poziomu skomplikowania lub zakresu wniosku o dostęp do informacji publicznej, na regulacje prawne, odnoszące się do wnioskowanej informacji, jednocześnie w pewnym zakresie, odsyłając do informacji zawartych w BIP, gdzie udostępniono dane osób zgodnie z art. 8 ust. 6 pkt 2 i 3 u.d.i.p.

W konsekwencji brak jest także uzasadnionych powodów dla zastosowania środków dodatkowych wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a., a mianowicie do wymierzenia organowi grzywny jak i przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej.

W tym stanie rzeczy, sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.

AA