Dane urzędników na fakturach zakryte. Sąd stwierdził bezczynność Zgierza

Pismem z dnia 29 czerwca 2026 r. P. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza w zakresie dostępu do informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji.

2. art. 13 ust. 1 w zw. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej również jako: "u.d.i.p."), poprzez nadmierną i nieuzasadnioną anonimizację udostępnionej informacji, w sytuacji gdy organ winien był ją udostępnić bez anonimizacji, ewentualnie wydać decyzję administracyjną w sprawie, a więc tylko częściowe udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o wymierzenie organowi grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia i powtarzalności stwierdzonych uchybień, o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., iż wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2026 r. zwrócił się do organu administracji o przedstawienie następujących informacji oraz dokumentów dotyczących kosztów poniesionych przez Z. w ramach realizacji "Profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych" w roku 2024 w zakresie:

1) kopii wszystkich faktur kosztowych, jakie zostały rozliczone w tym programie wraz z kopią opisu każdej faktury oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu faktury wnioskuje o przekazanie imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach;

2) kopii wszystkich umów cywilnoprawnych oraz wystawionych do nich rachunków z kopią opisu każdego rachunku oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu rachunku wnioskuje o przekazanie imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach;

3) kopii wszystkich umów, porozumień itp. zawieranymi z zewnętrznymi podmiotami na realizację zadań w ramach ww. programu.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2026 r. organ wydłużył termin na załatwienie sprawy do dnia 22 maja 2026 r., zaś kolejnym pismem z dnia 22 maja 2026 r. udzielił częściowej odpowiedzi w postaci skanów umów zleceń, rachunków do umów zleceń z kompletnie zanonimizowanymi danymi osób, które dokonywały opisywania umowy oraz rachunku zasłaniając ich dane jak i funkcje z przesłanych dokumentów, dokonano również anonimizacji danych osobowych (imienia i nazwiska) zleceniobiorców. Kolejną kwestią jest analogiczna anonimizacja danych urzędników na fakturach i rachunkach kosztowych zrealizowanych z tzw. funduszu "kapslowego", w tym osób przy pieczątce z opisem "zapłacono przelewem", "sprawdzono pod względem merytorycznym", "sprawdzono pod względem formalnym i rachunkowym", oraz zasłonięto inne podpisy i pieczęcie figurujące po stronie opisowej faktur jak i dane personalne osób przy nich figurujące. Dokonano również anonimizacji osób, które widnieją w polach podpisu "sprzedawca" i "nabywca". W ocenie skarżącego organ poprawnie dokonał anonimizacji przesłanych dokumentów jedynie w zakresie danych takich jak adres zamieszkania oraz numerem PESEL, czy numer konta osoby z umowy zlecenia. Skarżący podkreślił, że do dnia wniesienia skargi nie uzyskał pełnej informacji objętej zakresem wniosku, ani nie została wydana decyzja administracyjna w sprawie. Tymczasem sposób załatwienia sprawy przez organ jest nieprawidłowy i tym samym pozostaje on w bezczynności. Imię i nazwisko oraz podpis pracownika na dokumentach księgowych wystawianych lub opisywanych w ramach instytucji publicznej nie stanowią bowiem informacji, do której dostęp podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.

Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wniósł jak w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Zgierza wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, o ile będą należne.

W uzasadnieniu organ wskazał m.in., iż wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności. Przez cały okres prowadzenia sprawy podejmowane były czynności zmierzające do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zaś sam wniosek został rozpatrzony poprzez udostępnienie żądanych dokumentów z wyłączeniem danych, które w ocenie organu podlegały ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Istota sporu nie dotyczy zatem braku działania organu ani zaniechania rozpoznania wniosku, lecz prawidłowości zakresu dokonanej anonimizacji. Skarżący utożsamia bowiem częściowe zanonimizowanie dokumentów z pozostawaniem organu w bezczynności, podczas gdy są to dwie odrębne kwestie podlegające odmiennej ocenie prawnej. Tymczasem organ nie jest uprawniony do automatycznego ujawniania wszystkich danych zawartych w dokumentach będących informacją publiczną, lecz obowiązany jest każdorazowo ocenić, czy ich ujawnienie nie naruszy praw osób fizycznych. Takiej właśnie oceny dokonano w niniejszej sprawie. Udostępniając dokumenty objęte wnioskiem, organ uznał, iż dane identyfikujące pracowników uczestniczących w obiegu dokumentów finansowych powinny zostać wyłączone z udostępnienia jako dane osób niepełniących funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy. Ocena ta została dokonana w celu wykonania obowiązku ustawowego ochrony prywatności osób fizycznych, a nie w celu ograniczenia prawa skarżącego do uzyskania informacji publicznej. Nie sposób zatem przyjąć, iż organ pozostawał bierny lub uchylał się od rozpoznania wniosku. Wręcz przeciwnie, dokonał merytorycznej analizy zakresu informacji podlegających udostępnieniu, a następnie udostępnił żądane dokumenty w zakresie uznanym za zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie organu stanowisko prezentowane przez skarżącego prowadziłoby do niedopuszczalnego wniosku, zgodnie z którym każda sytuacja, w której wnioskodawca uważa zakres udostępnionej informacji za niewystarczający, automatycznie oznacza pozostawanie organu w bezczynności. Takie rozumienie instytucji bezczynności pozostawałoby w sprzeczności z jej istotą oraz funkcją postępowania sądowoadministracyjnego.

Dalej organ podkreślił, że w ocenie skarżącego dokonanie anonimizacji części danych osobowych powinno skutkować wydaniem decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 u.d.i.p. Stanowisko to, zdaniem organu, nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 16 ust. 1 ustawy znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej albo umarza postępowanie o jej udostępnienie. W niniejszej sprawie żadna z tych sytuacji nie wystąpiła. Organ nie odmówił udostępnienia żądanych dokumentów. Przeciwnie, przekazał skarżącemu dokumenty objęte wnioskiem, dokonując jedynie wyłączenia tych danych, które w świetle dokonanej przez organ oceny korzystały z ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 ustawy. Nie sposób utożsamiać każdej anonimizacji danych z częściową odmową udostępnienia informacji publicznej. Przyjęcie takiego stanowiska prowadziłoby do obowiązku wydawania decyzji administracyjnej w każdej sprawie, w której z dokumentów usunięto dane podlegające ochronie na podstawie przepisów prawa, niezależnie od ich charakteru i znaczenia. Organ zauważył, iż anonimizacja stanowi techniczny sposób wykonania obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 2 ustawy i służy umożliwieniu realizacji prawa do informacji publicznej z jednoczesnym poszanowaniem praw osób trzecich. Organ nie odmówił więc udostępnienia dokumentów jako takich, lecz udostępnił je w zakresie, który w jego ocenie pozostawał zgodny z obowiązującymi przepisami. Nie można zatem twierdzić, iż organ uchylił się od zastosowania formy przewidzianej przepisami prawa. Ponadto samo istnienie przywołanych przez skarżącego wyroków sądowych nie przesądza o zasadności niniejszej skargi oraz o konieczności uwzględnienia wszystkich sformułowanych w niej żądań.

Jednakże, gdyby Sąd uznał, iż sposób zakończenia postępowania przyjęty przez organ nie odpowiadał wymogom wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej, brak jest podstaw do stwierdzenia, że ewentualna bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął czynności niezwłocznie po wpływie wniosku, poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu jego rozpoznania, przeanalizował zgromadzone dokumenty, dokonał ich przygotowania do udostępnienia, a następnie przekazał je skarżącemu. Nie można zatem mówić o całkowitym braku aktywności organu. Istota sporu sprowadza się wyłącznie do oceny prawidłowości przyjętego sposobu realizacji obowiązku informacyjnego. Również wymierzenie grzywny w okolicznościach niniejszej sprawy prowadziłoby do zastosowania środka represyjnego pomimo tego, że organ faktycznie rozpoznał wniosek i udostępnił żądane informacje w przeważającym zakresie.

Z uwagi na powyższe okoliczności organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź też uchyla się od wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W niniejszym postępowaniu istotą sporu jest ustalenie, czy Prezydent Miasta Zgierza pozostaje bezczynny w sprawie wniosku skarżącego z 8 kwietnia 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich faktur kosztowych, jakie zostały rozliczone w programie "Profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych w roku 2024", wraz z kopią opisu każdej faktury oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu faktury – imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach (pkt 1 wniosku), kopii wszystkich umów cywilnoprawnych oraz wystawionych do nich rachunków z kopią opisu każdego rachunku oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu rachunku – imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach (pkt 2 wniosku) oraz kopii wszystkich umów, porozumień itp. zawieranymi z zewnętrznymi podmiotami na realizację zadań w ramach ww. programu (pkt 3).

Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Problematyka dostępu do informacji publicznej unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek; w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych; przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Według art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej. Należy także zważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem w przypadku, gdy wniosek dostępowy dotyczy informacji przetworzonej a z jego treści nie wynika spełnienie powyższej przesłanki, wówczas organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie mu żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego a następnie udostępnić informację, jeżeli szczególny interes społeczny zostanie wykazany, ewentualnie odmówić udostępnienia w drodze decyzji, jeżeli wnioskodawca nie zdoła wykazać wypełnienia omawianej przesłanki. Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega natomiast na tym, że podmiot zobowiązany nie załatwia wniosku w sposób określony przepisami ustawy.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni pozostaje bezczynny.

Sąd, dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej, należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

Przede wszystkim należy wskazać, że Prezydent Miasta Zgierza jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o majątku, którym dysponują. Przyjąć zatem należy, że informacja o sposobie wydatkowania środków publicznych w ramach realizacji programu "Profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych" w roku 2024 r., uwzględniając również umowy z podmiotami zewnętrznymi na realizację zadań objętych programem, stanowi informację publiczną. Powyższe okoliczności nie są sporne pomiędzy stronami.

Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Odnosząc się w takiej sytuacji do kwestii dokonanej przez organ anonimizacji danych osobowych osób, podpisujących umowy, zleceniobiorców oraz urzędników, zawartych na fakturach i umowach, należy zauważyć, że judykatura dopuszcza zastosowanie takiego sposobu ochrony danych osobowych i przyjmuje, że nie zawsze jest wówczas konieczne wydawanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p. Jednakże w każdym indywidualnym przypadku ocenie podlegać będzie sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności to, czy nie niweczy on pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych. Wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p. pozostaje konieczne w przypadku, gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów. Dla oceny, czy organ ma obowiązek, anonimizując częściowo daną informację, wydać w związku z tym, na podstawie art. 5 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej, kluczowe jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 13 maja 2026 r., III OSK 1382/25 i powołane tam orzecznictwo, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl").

W niniejszej sprawie skarżący wprost wnosił o udostępnienie danych osobowych urzędników, dokonujących opisów na fakturach. Dlatego też należy stwierdzić, że organ, rozpoznając wniosek skarżącego w tym zakresie, winien wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w tej części. Skoro organ w taki sposób nie załatwił przedmiotowego wniosku w zakresie udostępnienia danych osobowych urzędników, to dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego datowanego na dzień 8 kwietnia 2026 r.

Wobec stwierdzonej w powyższym zakresie bezczynności Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Prezydenta Miasta Zgierza do załatwienia wniosku skarżącego P. J. z dnia 8 kwietnia 2026 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Bezczynność, której dopuścił się organ miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok NSA z 30 stycznia 2014 r., I OSK 2563/13; wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Badana sprawa pozbawiona jest tego rodzaju elementów drastycznego naruszenia prawa przez organ. Brak jest także uzasadnionych powodów dla stosowania w niniejszej sprawie środków dodatkowych wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Winny one bowiem znaleźć zastosowanie w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., II GSK 127/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W badanej sprawie organ nie zignorował wniosku skarżącego. Udzielił odpowiedzi w terminie wynikającym z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a występująca bezczynność wynika z błędnej interpretacji przepisów. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że Prezydent Miasta Zgierza dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa.

O kosztach postępowania sądowego należnych skarżącemu od organu Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku, mając na względzie dyspozycję art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada równowartości uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.

a.bł.