Kandydat żądał punktacji z rozmowy w kuratorium. Sąd oddalił skargę

Pismem z 26 czerwca 2026 r. A. G. (dalej jako: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Lubelskiego Kuratora Oświaty (dalej jako: organ lub Kurator) w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z 21 kwietnia 2026 r. (wskazane pismo procesowe dotyczyło bezczynności organu w sprawach dwóch wniosków – sprawa dotycząca skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku z 13 maja 2026 r. została zarejestrowana odrębnie, pod sygn. II SAB/Lu 162/26).

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 3 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.), poprzez niezałatwienie wniosku skarżącego zgodnie z jego treścią, a w istocie udzielenie odpowiedzi nieadekwatnej do treści żądania, niepełnej oraz wymijającej, w tym poprzez niejednoznaczne i nieweryfikowalne odniesienie się do kwestii posiadania przez organ żądanej informacji, jak również poprzez niewydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w sposób odpowiadający treści żądań oraz wymogom ustawy, o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji, która to bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Z treści uzasadnienia skargi, odpowiedzi na skargę oraz przesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, że skarżący brał udział w naborze na wolne stanowisko specjalisty w Kuratorium, został dopuszczony do udziału w rozmowie kwalifikacyjnej. Komisja rekrutacyjna zarekomendowała do zatrudnienia drugą z kandydatek biorących udział w rozmowie.

Pismem z 31 marca 2026 r. skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii protokołu z naboru oraz o informacje dotyczące przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej. Organ udostępnił skarżącemu kserokopię protokołu.

Wnioskiem z 21 kwietnia 2026 r. skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek obejmował trzynaście punktów, zawierających żądania udostępnienia informacji o ilości punktów otrzymanych przez obydwoje kandydatów biorących udział w rozmowie kwalifikacyjnej, w zakresie wskazanych w ogłoszeniu poszczególnych niezbędnych wymogów do zajmowania stanowiska, którego dotyczył nabór.

W odpowiedzi organ poinformował skarżącego, że nie posiada informacji o liczbie punktów uzyskanych przez każdego z kandydatów w zakresie poszczególnych wymagań, wskazując, że przepisy nie wymagają, aby protokół z naboru zawierał tego rodzaju informacje.

W ocenie skarżącego odpowiedź udzielona przez organ jest nieadekwatną do treści wniosku, ma charakter niepełny i wymijający. W tej sytuacji zasadne są żądania i wnioski skargi.

W odpowiedzi na skargę Kurator wniósł o jej oddalenie, wywodząc w uzasadnieniu, że skarga jest niezasadna, gdyż organ za każdym razem udzielał skarżącemu informacji publicznej z zachowaniem ustawowego terminu, w sposób rzetelny i wyczerpujący. Ponieważ Kurator nie odmówił skarżącemu udostępnienia informacji, nie zachodziły podstawy do wydania decyzji w tym przedmiocie. Odnosząc się do zakresu żądania zawartego we wniosku z 21 kwietnia 2026 r. Kurator podniósł, że przepisy ustawy o służbie cywilnej nie wymagają, aby protokół z przeprowadzonego naboru zawierał informację o punktowej ocenie kandydatów, w szczególności by wskazywał liczbę punktów otrzymanych przez poszczególnych kandydatów za każde poszczególne wymaganie wskazane w ogłoszeniu o naborze na wolne stanowisko. Podczas rozmowy kwalifikacyjnej przeprowadzonej w dniu 30 marca 2026 r. poszczególni członkowie komisji nie dokonywali indywidualnej oceny punktowej kandydatów w zakresie każdego poszczególnego wymagania wskazanego w ogłoszeniu o naborze, a dokonywali własnej zbiorczej oceny punktowej poszczególnych kandydatów, która stanowiła ogólną ocenę udzielanych przez tych kandydatów odpowiedzi na pytania zadane im przez członków komisji. Suma punktów przyznanych przez poszczególnych członków komisji dała łączną ocenę punktową poszczególnych kandydatów, zamieszczoną w treści protokołu z naboru. W związku z tym w odpowiedzi na wniosek z 21 kwietnia 2026 r. organ poinformował skarżącego, że nie posiada informacji wskazanych we wniosku, dotyczących ilości punktów uzyskanych przez każdego z kandydatów w zakresie poszczególnych wymagań niezbędnych.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119

pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Lubelski Kurator Oświaty nie dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z 21 kwietnia 2026 r.

Tytułem wstępu należy przypomnieć, że uwzględnienie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga stwierdzenia, że w odniesieniu do danego wniosku spełnione są kumulatywnie przesłanki podmiotowe i przedmiotowe powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, tj. że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek dotyczy danych lub dokumentów mających charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Bezspornie Lubelski Kurator Oświaty jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Bezspornie wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy naboru na wolne stanowisko pracy, przeprowadzanego w oparciu o regulacje ustawy z dnia

21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2026 r., poz. 590; dalej jako: u.s.c.). Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 29 u.s.c., imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wynik naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. Protokół z przeprowadzonego naboru obejmuje: (1) określenie stanowiska pracy, na które był przeprowadzany nabór, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych o ile do przeprowadzanego naboru stosuje się przepis art. 29a ust. 2, przedstawianych dyrektorowi generalnemu; (2) liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych; (3) informację o zastosowanych metodach

i technikach naboru; (4) uzasadnienie dokonanego wyboru; (5) skład komisji przeprowadzającej nabór (art. 30 ust. 2 u.s.c.). Niezwłocznie po przeprowadzonym naborze dyrektor generalny urzędu upowszechnia informację o wyniku naboru przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie urzędu oraz w Biuletynie Kancelarii. Informacja zawiera: (1) nazwę i adres urzędu; (2) określenie stanowiska pracy; (3) imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego (art. 31 ust 3 u.s.c.).

Na tle przytoczonego art. 29 u.s.c. w orzecznictwie ugruntowany został pogląd, w świetle którego przepis ten stanowi uregulowanie szczególne w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale nie wyłącza jej stosowania na wniosek dotyczący informacji publicznych innych niż te, które stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze (por. przykładowo: wyrok NSA z 13 maja 2022 r., III OSK 4600/21; por. także wyroki NSA z 27 października 2017 r., I OSK 3254/15; z 8 października 2019 r., I OSK 4082/18). Niewątpliwie protokół z przeprowadzonego naboru na wolne stanowisko w służbie cywilnej, jak również załączniki do tego protokołu, zawierające dane wykorzystane w procesie naboru (m.in. arkusze oceny kandydatów) stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Protokół jest dokumentem, którego treść determinują przepisy ustawy (art. 30 u.s.c.), jawność tego dokumentu jest kluczowa dla transparentności procesu naboru w służbie cywilnej, ta zaś jest jednym z fundamentalnych gwarancji otwartości i konkurencyjności naboru na wolne stanowiska w służbie cywilnej (art. 6 u.s.c.).

Argumentacja obydwu stron jest obszerna i szczegółowa, lecz istotę sporu można sprowadzić do następującego problemu: skarżący domaga się udostępnienia informacji publicznej dotyczącej szczegółowego przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej w dniu 30 marca 2026 r., której był uczestnikiem. Do tego w istocie sprowadza się żądanie wskazania, ile punktów uzyskał każdy z kandydatów biorących udział w rozmowie kwalifikacyjnej w odniesieniu do każdego z poszczególnych wymagań niezbędnych dla stanowiska, o które ubiegali się kandydaci.

Organ opiera swoją argumentację na twierdzeniu, że nie ma takich informacji, nie może więc ich udzielić skarżącemu w trybie dostępu do informacji publicznej.

Bezsporne jest przy tym, że w odpowiedzi na pierwszy wniosek – z 31 marca 2026 r. skarżący otrzymał kopię protokołu z naboru na stanowisko w służbie cywilnej, datowanego na 30 marca 2026 r. (k. 23- 28 akt adm.).

Analiza protokołu, udostępnionego skarżącemu, wskazuje jednoznacznie, że w zakresie odnoszącym się do punktacji dwojga kandydatów, którzy uczestniczyli w rozmowie kwalifikacyjnej w dniu 30 marca 2026 r., protokół zawiera jedynie zapisy wskazujące, ile punktów każdemu z kandydatów przyznali – w ujęciu globalnym – poszczególni członkowie komisji konkursowej. Protokół nie zawiera ani informacji o tym, jakie były szczegółowe pytania zadawane kandydatom podczas rozmowy kwalifikacyjnej, ani informacji o jakichkolwiek "cząstkowych punktacjach" przyznawanych przez poszczególnych członków komisji. Dodatkowo, w ostatnim,

6 punkcie protokołu, znalazło się uzasadnienie wyboru kandydatki, która została przez komisję zarekomendowana do zatrudnienia.

Porównanie treści wniosku skarżącego i treści protokołu (udostępnionego skarżącemu w formie kopii) prowadzi do jednoznacznej konkluzji: treść protokołu nie pozwala na udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku skarżącego. Nie ma w protokole danych, które pozwalałyby na udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z 21 kwietnia 2026 r. Organ nie dysponuje zatem informacjami, których udostępnienia żąda skarżący. Udostępnił skarżącemu jedynie te informacje, które były w posiadaniu organu.

Dysponentem informacji publicznej jest organ, do którego kierowane jest żądanie. Jeżeli organ twierdzi, że nie posiada informacji i twierdzenia te opiera na wiarygodnej argumentacji, sąd administracyjny nie ma narzędzi prawnych, które uniemożliwiałyby podważenie tych twierdzeń jako niezgodnych z prawdą. Byłoby to w zasadzie możliwe jedynie wówczas, gdy przepis prawa bezwzględnie obliguje organ do wytworzenia dokumentów zawierających żądane informacje. Taka sytuacja występuje w przypadku protokołu naboru - jak już wskazano wyżej, zarówno protokół, jak i informacje w nim zawarte podlegają udostępnieniu w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej (niezależnie od obowiązków publikacyjnych wynikających z art. 29 u.s.c.). Dlatego w odniesieniu do protokołu z naboru organ nie mógłby się zasłaniać argumentem braku dokumentu zawierającego żądane informacje, bo obowiązek wytworzenia takiego dokumentu nakładają przepisy prawa.

W rozpoznawanej sprawie argumentacja organu wskazującego, że nie ma informacji takiej, jaką żądał skarżący we wniosku z 21 kwietnia 2026 r. jest w pełni racjonalna. Kwestia szczegółowego przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej w toku naboru na wolne stanowisko w służbie cywilnej nie jest regulowana żadnymi przepisami. Z faktu konieczności wymienienia w ogłoszeniu o naborze wymagań niezbędnych wynika jedynie to, że wymagania te powinny zostać zweryfikowane w toku naboru, ale nie to, że komisja prowadząca rozmowę kwalifikacyjną ma zadać pytania odnoszące się do poszczególnych wymagań niezbędnych i przypisać kandydatom punkty za odpowiedź na każde z takich pytań, a co więcej - ma stworzyć dokumentację zawierającą wszystkie te informacje (pytania, odpowiedzi, punkty). Nie są to już kwestie szczegółowo regulowane prawnie, poza tym, co wynika z obligatoryjnej treści protokołu naboru.

Skoro organ racjonalnie i przekonująco argumentował w odpowiedzi udzielonej skarżącemu, że nie ma informacji, której żądał skarżący, nie ma podstaw do twierdzenia, jakoby pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku z 21 kwietnia 2026 r.

Z uwagi na brak regulacji prawnej szczegółowego przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej, jedynym "śladem" jej przebiegu mogą być ewentualnie notatki

i zapiski prowadzone przez poszczególnych członków komisji, w których zapisano szczegółowe pytania zadawane kandydatom oraz szczegółową punktacje, jaką przyznawano kandydatom za poszczególne kryteria wymienione w ogłoszeniu o naborze. Logiczne i zgodne z zasadami życiowymi wydaje się to, że członkowie komisji konkursowej sporządzali na swoje potrzeby jakieś indywidualne notatki, tak aby móc na ich podstawie sformułować wyrażoną punktowo ostateczną ocenę poszczególnych kandydatów, która znalazła odzwierciedlenie w protokole. Jeśli takie notatki istniały, należały one wyłącznie do członków komisji konkursowej, nie stanowiły elementu regulowanej prawem dokumentacji konkursowej. Pomijając już fakt, że nie ma żadnego obowiązku prawnego przechowywania tego rodzaju notatek i zapisków, co wyklucza logicznie możliwość udzielenia informacji o ich treści, to takie notatki i zapiski sporządzane przez poszczególnych członków komisji konkursowej stanowią sztandarowy wręcz przykład dokumentu wewnętrznego, który nie podlega udostępnieniu, gdyż nie stanowi informacji publicznej.

Pojęcie dokumentu wewnętrznego doczekało się bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych. Fundamentem tej koncepcji orzeczniczej był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2013 r. (P 25/12; OTK ZU z 2012 r., nr 8, poz. 122), w którym Trybunał, wychodząc z założenia konieczności zapewnienia obywatelom szerokiego zakresu uprawnień do dostępu do informacji publicznej, jednocześnie zastrzegł, że "[z] tego szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej".

W oparciu o stanowisko Trybunału, sądy administracyjne wywodzą, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Sądy podkreślają przy tym, że o ile ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej (por. wyrok NSA z 5 listopada 2025 r., III OSK 905/25 oraz powoływane tam dalsze orzecznictwo; zob. także wyroki NSA z 15 lipca 2010 r., I OSK 707/10;

z 27 stycznia 2012 r., I OSK 2130/11; z 21 czerwca 2012 r., I OSK 666/12; z 24 listopada 2021 r., III OSK 4207/21).

Na bazie ukształtowanych już poglądów orzecznictwa, można wskazać, że kategoria dokumentów wewnętrznych, mająca płynne, nieostre granice (wymagające jednoznacznej kwalifikacji w każdym konkretnym przypadku – każdego wniosku o udostępnienie informacji), obejmuje m.in. wszelkiego rodzaju materiały pomocnicze, robocze, pisma przygotowawcze, opinie (w szczególności wewnętrzne), projekty przyszłych rozstrzygnięć itp.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych tego rodzaju dokumentacja wewnętrzna, robocza nie zawiera informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy z 2001 r.

Jeżeli nawet istniały jakieś robocze zapiski. i notatki poszczególnych członków komisji przeprowadzających rozmowę kwalifikacyjną, której dotyczy wniosek skarżącego, to charakter wewnętrzny, roboczy, tych dokumentów wykluczał skuteczne żądanie ich udostępnienia

Wszystkie powyższe argumenty prowadzą do następującej konkluzji: organ przekonująco wykazał, że nie dysponował danymi niezbędnymi do udzielenia odpowiedzi na żądania sformułowane we wniosku z 21 kwietnia 2026 r. Danych tego rodzaju nie zawierał protokół z naboru. Jeżeli istniała jakakolwiek dokumentacja szczegółowa, tworzona przez poszczególnych członków komisji, miała ona charakter całkowicie nieformalny i pozaprawny, nie mogła stanowić źródła odpowiedzi na tak sformułowane żądania, gdyż nie miała charakteru informacji publicznej.

W tej sytuacji nie można skutecznie postawić Kuratorowi zarzutu bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z

21 kwietnia 2026 r.

Wszystkie zarzuty skargi należy uznać za niezasadne. Organ nie naruszył art. 13 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 3 u.d.i.p. gdyż odpowiedział na wniosek skarżącego w ustawowym terminie, przekonująco wykazując, że nie dysponuje danymi niezbędnymi do udzielenia odpowiedzi na żądania sformułowane we wniosku z 21 kwietnia 2026 r. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez niewydanie decyzji w przedmiocie wniosku skarżącego z 21 kwietnia 2026 r. Decyzja administracyjna jest wydawana w przypadku odmowy udostępnienia informacji – jeżeli organ nie posiada informacji, nie ma dokumentów, czy danych pozwalających na udostępnienie żądanej informacji – właściwą formą reakcji na taki wniosek nie jest decyzja administracyjna, ale czynność materialno-techniczna – pismo informujące o przyczynach braku możliwości realizacji wniosku.

Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.