Kandydat chciał podstaw prawnych odpowiedzi kuratorium z naboru. Skarga oddalona

Pismem z 26 czerwca 2026 r. A. G. (dalej jako: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Lubelskiego Kuratora Oświaty (dalej jako: organ lub Kurator) w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z 13 maja 2026 r. (wskazane pismo procesowe dotyczyło bezczynności organu w sprawach dwóch wniosków – sprawa dotycząca skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku z 21 kwietnia 2026 r. została zarejestrowana odrębnie, pod sygn. II SAB/Lu 161/26).

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 w zw.

z art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 3 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.), poprzez niezałatwienie wniosku skarżącego zgodnie z jego treścią, a w istocie udzielenie odpowiedzi nieadekwatnej do treści żądania, niepełnej oraz wymijającej, w tym poprzez niejednoznaczne i nieweryfikowalne odniesienie się do kwestii posiadania przez organ żądanej informacji, jak również poprzez niewydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w sposób odpowiadający treści żądań oraz wymogom ustawy, o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji, która to bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Z treści uzasadnienia skargi, odpowiedzi na skargę oraz przesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, że skarżący brał udział w naborze na wolne stanowisko specjalisty w Kuratorium, został dopuszczony do udziału w rozmowie kwalifikacyjnej. Komisja rekrutacyjna zarekomendowała do zatrudnienia drugą kandydatkę biorącą udział w rozmowie.

Pismem z 31 marca 2026 r. skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii protokołu z naboru oraz o informacje dotyczące przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej. Organ udostępnił skarżącemu kserokopię protokołu.

Kolejnym pismem – z 21 kwietnia 2026 r. skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek obejmował trzynaście punktów, zawierających żądania udostępnienia informacji o ilości punktów otrzymanych przez obydwoje kandydatów biorących udział w rozmowie kwalifikacyjnej, w zakresie wskazanych w ogłoszeniu poszczególnych niezbędnych wymogów do zajmowania stanowiska, którego dotyczył nabór.

W odpowiedzi, udzielonej pismem z 7 maja 2026 r., organ poinformował skarżącego, że nie posiada informacji o liczbie punktów uzyskanych przez każdego z kandydatów w zakresie poszczególnych wymagań, wskazując, że przepisy nie wymagają, aby protokół z naboru zawierał tego rodzaju informacje.

W kolejnym wniosku – z 13 maja 2026 r., w sześciu punktach skarżący zażądał wskazania podstawy prawnej (przepisu powszechnie obowiązującego prawa) dla udzielenia przez organ odpowiedzi w piśmie z 7 maja 2026 r.

W odpowiedzi, udzielonej pismem z 28 maja 2026 r., organ wskazał na ogólną podstawę prawną odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, a następnie odniósł się do wszystkich sześciu punktów wniosku z 13 maja 2026 r.

W ocenie skarżącego odpowiedź udzielona przez organ jest nieadekwatną do treści wniosku, ma charakter niepełny i wymijający. W tej sytuacji zasadne są żądania i wnioski skargi.

W odpowiedzi na skargę Kurator wniósł o jej oddalenie, wywodząc w uzasadnieniu, że skarga jest niezasadna, gdyż organ za każdym razem udzielał skarżącemu informacji publicznej z zachowaniem ustawowego terminu, w sposób rzetelny i wyczerpujący. Ponieważ Kurator nie odmówił skarżącemu udostępnienia informacji, nie zachodziły podstawy do wydania decyzji w tym przedmiocie.

Odnosząc się do zakresu żądania zawartego we wniosku z 13 maja 2026 r. Kurator podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje rozbieżność co do tego, czy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej można żądać wskazania obowiązujących przepisów prawa stanowiących podstawę prawną określonych twierdzeń, poglądów czy informacji przekazanych przez organ. W ocenie organu na wniosek z 13 maja 2026 r. uzasadniona byłaby odpowiedź, że kwestie, o które pyta, nie stanowią informacji publicznej. Pomimo to organ zdecydował się udzielić skarżącemu rzeczowej odpowiedzi merytorycznej, którą zawarł w swoim piśmie z 28 maja 2026 r. Organ nie odmówił udzielenia odpowiedzi posiadanej informacji w żadnym zakresie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Lubelski Kurator Oświaty nie dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z 13 maja 2026 r.

Tytułem wstępu należy przypomnieć, że uwzględnienie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga stwierdzenia, że w odniesieniu do danego wniosku spełnione są kumulatywnie przesłanki podmiotowe i przedmiotowe powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, tj. że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek dotyczy danych lub dokumentów mających charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Bezspornie Lubelski Kurator Oświaty jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Bezspornie wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy naboru na wolne stanowisko pracy, przeprowadzanego w oparciu o regulacje ustawy z dnia

21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2026 r., poz. 590; dalej jako: u.s.c.). Bezsporne jest wreszcie to, że w odpowiedzi na pierwszy wniosek – z 31 marca 2026 r. skarżący otrzymał kopię protokołu z naboru na stanowisko w służbie cywilnej, datowanego na 30 marca 2026 r. (k. 23- 28 akt adm.).

Dalsze działania skarżącego – wnioski z 21 kwietnia 2026 r. oraz z 13 maja 2026 r. stanowiły wyraz nieusatysfakcjonowania z odpowiedzi udzielanych przez organ.

We wniosku z 13 maja 2026 r. (którego dotyczy skarga na bezczynność w rozpoznawanej sprawie) skarżący w istocie zażądał, aby organ wskazał mu podstawy prawne (przepisy prawa powszechnie obowiązującego), stanowiące podstawę twierdzeń i oświadczeń organu zawartych w piśmie Kuratora z 7 maja 2026 r., stanowiącym odpowiedź na wcześniejszy wniosek skarżącego – z

21 kwietnia 2026 r.

Organ ustosunkował się do wszystkich sześciu punktów wniosku skarżącego z 13 maja 2026 r. Analiza pisma Kuratora z 28 maja 2026 r. (k. 1 akt adm.) wskazuje, że organ podał takie przepisy prawa, jakie w jego ocenie stanowiły podstawę prawną poszczególnych stwierdzeń i oświadczeń zawartych we wcześniejszym piśmie

z 7 maja 2026 r.

Spór prawny między skarżącym a organem sprowadza się zatem do tego, czy wskazane w piśmie z 28 maja 2026 r. podstawy prawne są prawidłowe.

Rację ma organ, podnosząc w odpowiedzi na skargę, że kwestia tego, czy informacja o przepisach prawa, ich treści, wykładni i stosowaniu, stanowi przedmiot informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy z 2001 r. nie jest oceniana jednolicie w orzecznictwie.

Odnosząc się do tej kwestii należy stwierdzić, że informacja publiczna jest niewątpliwie w pierwszym rzędzie informacją o faktach dotyczących działania organów władzy publicznej czy podmiotów wykonujących zadania publiczne. Kwestia kwalifikacji pytań obejmujących przepisy prawa jako przedmiotu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest jednoznaczna i zależy od treści pytania

i kontekstu, w jakim zostało sformułowane.

Należy odróżnić wskazanie podstawy prawnej określonego działania organu administracji publicznej od wyjaśnienia zasadności zastosowania takiej a nie innej podstawy prawnej danego działania organu. Ustawowe sformułowanie "zasady funkcjonowania podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej" (art. 6 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) obejmuje bez wątpienia również akty normatywne (zarówno powszechnie obowiązujące jak i wewnętrzne), na podstawie których działają organy władzy (administracji) publicznej. Żądanie wskazania podstawy prawnej, w oparciu o którą organ wydał określony akt czy podjął inną czynność zasadniczo mieści się w tym zakresie, jest więc żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Dobitnie widać to na przykładzie decyzji administracyjnej – treść decyzji administracyjnej jest informacją publiczną, a skoro niezbędnym elementem decyzji administracyjnej jest jej podstawa prawna, to informacja publiczna obejmuje również informację o podstawie prawnej decyzji. Tą samą regułę należy stosować również do innych działań, skoro zasada legalizmu każde organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa.

Czym innym jest jednak sytuacja, kiedy między organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej a wnioskodawcą powstaje spór co do tego, jaka powinna być prawidłowa podstawa prawna danego działania organu władzy publicznej. Ustawa z 2001 r. nie służy do rozstrzygania czy wyjaśniania takich sporów, lecz do uzyskiwania informacji. Jeśli zdaniem wnioskodawcy podana przez organ podstawa prawna działania nie jest właściwa (prawidłowa), to jest to zagadnienie kwestionowania zgodności z prawem podjętego działania. Kwestionowanie zgodności z prawem działania podjętego przez organ władzy publicznej powinno odbywać się w odpowiednim do tego trybie – może to być również tryb skargi do sądu administracyjnego, jeżeli sprawa mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. Rozstrzyganie sporu o prawidłowość (legalność) działania organu nie jest jednak przedmiotem sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Konkludując: o ile można w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej domagać się od organu wskazania podstawy prawnej danego działania, o tyle nie można w tym trybie prowadzić polemiki czy sporu prawnego na temat prawidłowej podstawy prawnej działania organu. Innymi słowy: wnioskodawca może żądać, a organ ma obowiązek wskazać podstawę prawną działania. Jeżeli jednak podana przez organ podstawa prawna jest w ocenie wnioskodawcy niewłaściwa, nie może on w trybie dostępu do informacji publicznej oczekiwać wskazania innej, jego zdaniem właściwej podstawy prawnej albo kwestionować działania organu jako podjętego bez właściwej podstawy prawnej. Kwestionowanie podanej przez organ podstawy prawnej jest kwestionowaniem legalności danego działania organu

i powinno odbywać się poprzez wykorzystanie określonych prawem środków prawnych.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy: treść pisma Kuratora z 28 maja 2026 r. wskazuje w sposób jednoznaczny, że organ udzielił odpowiedzi na wyrażone we wniosku z 13 maja 2026 r. żądania skarżącego o podstawy prawne poszczególnych stwierdzeń i oświadczeń zawartych we wcześniejszej odpowiedzi (na poprzedni wniosek) – w piśmie organu z 7 maja 2026 r.

Cała argumentacja skargi wskazuje w istocie na to, że skarżący uważa, iż podane przez organ podstawy prawne są niewłaściwe. Nie jest to już jednak żądanie udostępnienia informacji publicznej, ale kwestionowanie legalności przebiegu postępowania konkursowego (naboru), którego dotyczy wniosek o udostępnienie informacji. Skarżący w sposób ewidentny toczy polemikę z organem, dotyczącą prawidłowości przebiegu naboru na wolne stanowisko w służbie cywilnej, o które się ubiegał. Polemika czy też spór prawny na temat prawidłowości przebiegu naboru nie może być przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jeżeli zdaniem skarżącego podstawy prawne działań podejmowanych w ramach naboru, wskazane przez organ w odpowiedzi na wniosek o udostepnienie informacji publicznej, są nieprawidłowe, powinien on skorzystać z ewentualnych środków prawnych kwestionowania naboru (o ile są prawem przewidziane). Nie jest to już kwestia z zakresu udostępnienia informacji publicznej – informacja publiczna została udostępniona poprzez udostępnienie kopii protokołu z naboru, a następnie wskazanie (w piśmie z 28 maja 2026 r.) podstaw prawnych poszczególnych czynności konkursowych oraz twierdzeń i oświadczeń zawartych przez organ w piśmie z 7 maja 2026 r. To, czy te podstawy są prawidłowe, pozostaje poza zakresem sprawy dotyczącej udostepnienia informacji publicznej.

Wbrew zatem twierdzeniom skargi, Kurator nie dopuścił się bezczynności, gdyż w terminie ustawowym rozpoznał wniosek skarżącego z 13 maja 2026 r.

i udzielił na wszystkie pytania zawarte we wniosku z 13 maja 2026 r. To, że skarżący kwestionuje prawidłowość podstaw prawnych wskazanych w odpowiedzi organu, nie oznacza bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wszystkie zarzuty skargi należy uznać za niezasadne. Organ nie naruszył art. 13 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 3 u.d.i.p. gdyż odpowiedział na wniosek skarżącego w ustawowym terminie. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez niewydanie decyzji w przedmiocie wniosku skarżącego z 13 maja 2026 r. Decyzja administracyjna jest wydawana w przypadku odmowy udostępnienia informacji. Organ nie odmówił odpowiedzi na wniosek skarżącego, nie miał więc podstaw do wydawania decyzji. Odpowiedź organu przybrała prawidłową formę pisma informującego (czynności materialno-technicznej).

Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.