Nagranie ze spotkania o planach w T. było materiałem roboczym. Sąd oddalił skargę

Skarga Stowarzyszenia Z (dalej: "stowarzyszenie", "skarżący") dotyczy bezczynności Wójta Gminy S. (dalej: "wójt", "organ") w udostępnieniu informacji publicznej w postaci nagrania ze spotkania informacyjnego dotyczącego projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które odbyło się 25 marca 2026 r. w miejscowości T. (dalej: "nagranie ze spotkania").

Z akt sprawy wynika, że wniesienie tej skargi poprzedziła następująca sekwencja zdarzeń.

Wnioskiem z 26 marca 2026 r. stowarzyszenie, powołując art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") oraz art. 11b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.; dalej: "u.s.g."), zwróciło się do organu o udostępnienie nagrania ze spotkania (na płycie lub innym nośniku danych). Stowarzyszenie podało, że jego przedstawiciele brali udział w przedmiotowym spotkaniu, co uzasadnia prawo dostępu do jego nagrania.

Pismem z 8 kwietnia 2026 r. organ wezwał stowarzyszenie do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie ww. informacji o charakterze przetworzonym jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Odpowiadając na powyższe wezwanie (w piśmie z 15 kwietnia 2026 r.) stowarzyszenie zakwestionowało stanowisko organu, jakoby wnioskowana informacja miała charakter informacji przetworzonej. Podało, że spotkanie z władzami publicznymi miało charakter otwartego spotkania i co jest niesporne było rejestrowane. Założyła zatem, że udostępnienie nagrania ze spotkania polega wyłącznie na czynnościach technicznych, takich jak odszukanie i skopiowanie pliku oraz ewentualnie jego anonimizacji. Stowarzyszenie oceniło, że czynności te nie stanowią przetworzenia informacji, lecz mieszczą się w zakresie udostępnienia informacji prostej. Z ostrożności procesowej stowarzyszenie wskazało jednak, że dostęp do nagrania ze spotkania jest istotny dla zapewnienia stowarzyszeniu możliwości należytego realizowania swoich celów, a także dla zapewnienia udziału społecznego w działalności samorządu. Zauważyło, że podczas spotkania omawiano m.in. plany inwestycyjne w obrębie T. (ul. [...]), kwestie zagospodarowania przestrzennego, w tym ZPI oraz inne zagadnienia mające bezpośredni wpływ na środowisko i krajobraz tej miejscowości i gminy, a także kwestie komunikacji drogowej w gminie. Oceniło, że są to sprawy o fundamentalnym znaczeniu dla wspólnoty samorządowej, dotyczące dóbr wspólnych. Natomiast stowarzyszenie zgodnie ze swoim regulaminem działa na rzecz ochrony środowiska i krajobrazu, uczestniczy w postępowaniach administracyjnych, opracowuje stanowiska i opinie oraz realizuje społeczną kontrolę działań organów.

W piśmie z 25 maja 2026 r. organ stwierdził, że nagranie ze spotkania zawiera dane osobowe uczestników spotkania, w tym ich głos, wypowiedzi oraz inne informacje umożliwiające identyfikację osób fizycznych niepełniących funkcji publicznych. Uznał, że utrwalony materiał obejmuje dane podlegające ochronie na podstawie przepisów o ochronie danych osobowych, w szczególności Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (RODO) oraz u.d.i.p., zaś udostępnienie pełnego nagrania, obejmującego wypowiedzi oraz utrwalony głos mieszkańców, mogłoby prowadzić do naruszenia praw i wolności osób fizycznych. Podniósł także, że przygotowanie materiału do udostępnienia wymagałoby dokonania daleko idącej anonimizacji nagrania, obejmującej m.in. modyfikację ścieżki dźwiękowej w zakresie danych umożliwiających identyfikację uczestników spotkania, co wykracza poza zwykłe czynności związane z udostępnieniem informacji publicznej. Z tych powodów organ za wystarczające uznał przekazanie protokołu ze spotkania zawierającego jego przebieg, omówione zagadnienia oraz informacje przedstawione mieszkańcom. Zdaniem organu przekazany protokół realizuje obowiązek informacyjny organu w zakresie dotyczącym spraw publicznych, będących przedmiotem spotkania, przy jednoczesnym poszanowaniu przepisów dotyczących ochrony danych osobowych uczestników. Do pisma organu załączono protokół "ze spotkania informacyjno-konsultacyjnego dotyczącego projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz zintegrowanych planów inwestycyjnych na terenie T." (dalej: "protokół").

W skardze stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej w terminie 7 dni, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie kosztów postępowania, a ponadto o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj.: wniosku skarżącego z 26 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, wezwania organu z 8 kwietnia 2026 r., odpowiedzi na wezwanie z 15 kwietnia 2026 r. oraz pisma organu z 25 maja 2026 r. Zarzuciło naruszenie w tej sprawie:

1/ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

2/ art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niezastosowanie i nie zrealizowanie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, pomimo że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku.

W uzasadnieniu tych zarzutów podniesiono, że nagranie ze spotkania stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p., gdyż dotyczyło sfery planowania i zagospodarowania przestrzennego, co w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 u.s.g. stanowi zadanie własne gminy. Wywiedziono, że przebieg debaty publicznej nad kształtem przyszłych aktów prawa miejscowego obrazuje proces wypracowywania oficjalnego stanowiska organu i jako taki podlega pełnej społecznej kontroli. Oceniono, że dotychczas organ nie załatwił sprawy w żaden z trzech przewidzianych ustawą sposobów, gdyż ani nie udostępnił żądanej informacji ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia lub decyzji o umorzeniu postępowania. Wykluczono przy tym aby pismo organu z 25 maja 2026 r. mogłoby być zakwalifikowane jako decyzja administracyjna. Zauważono bowiem, że pismo to nie zawiera elementów wymienionych w art. 107 § Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "Kpa") i art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., w szczególności rozstrzygnięcia. Podano, że organ udostępnił jedynie protokół, który nie był objęty wnioskiem, a który w ocenie skarżącego nie może zostać uznany za zawierający te same informacje, które zawiera nagranie ze spotkania. Stwierdzono, że protokół zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenia, najczęściej dotyczące szerokich zagadnień, wobec czego nie sposób z niego uzyskać rzetelne informacje o przebiegu spotkania z mieszkańcami. Brak jest również dokładnej treści odpowiedzi udzielanych przez przedstawicieli gminy na pytania mieszkańców, zaś protokół został podpisany jedynie przez przedstawicieli gminy.

Zdaniem skarżącego obawa organu przed naruszeniem praw i wolności osób fizycznych (RODO) nie mogła doprowadzić do sytuacji, w której wniosek pozostaje bez rozpoznania. Przyjęto bowiem, że mieszkańcy zabierający głos na publicznym spotkaniu informacyjnym zorganizowanym przez organ władzy publicznej w sprawie projektów planów miejscowych, uczestniczą w życiu publicznym gminy, zaś ich wypowiedzi dotyczą materii publicznej, a nie prywatnej. Uznano, że nawet przy przyjęciu, że wizerunek lub glos niektórych uczestników podlega ochronie z tytułu prawa do prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), to zaistnienie tej przesłanki uprawnia organ wyłącznie do udostępnienia nagrania po uprzedniej anonimizacji (w zakresie, w jakim ochrona ta przysługuje), bądź wydania konstytutywnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej. Stwierdzono, że żaden przepis prawa, w tym również przepisy rozporządzenia RODO, nie dają organowi administracji uprawnienia do odmowy udostępnienia informacji w formie zwykłego pisma informacyjnego. Końcowo wskazano, że proces anonimizacji danych osobowych, polegający np. na zamazaniu twarzy lub zmodulowaniu głosu postronnych uczestników spotkania, stanowi czynność materialno-techniczną i nie nadaje informacji cechy "przetworzenia" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Czynności te nie wymagają bowiem przeprowadzenia analiz intelektualnych, dokonywania podsumowań czy syntez, a są jedynie technicznym zabiegiem eliminującym dane prawnie chronione. W opinii skarżącego ewentualna pracochłonność związana z obróbką techniczną pliku audio/wideo nie może stanowić dla organu usprawiedliwienia dla całkowitego zaniechania realizacji wniosku, ani tym bardziej dla substytuowania wnioskowanego dokumentu uproszczonym protokołem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a w razie jej uwzględnienia o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o oddalenie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania. Organ wyjaśnił, że nagranie ze spotkania nie miało charakteru obowiązkowego a porządkowy. Podał, że spotkanie miało charakter informacyjno-konsultacyjny i odbyło się poza procedurą planistyczną wskazaną przepisami prawa. Podczas spotkania uczestnicy spontanicznie zabierali głos, zadawali pytania i prezentowali swoje stanowiska, a to w opinii organu oznacza, że materiał audio utrwalił dane podlegające ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz przepisów dotyczących ochrony danych osobowych. Organ podkreślił, że mając na względzie zasadę jawności działania organów administracji publicznej, a jednocześnie konieczność ochrony praw osób trzecich, pismem z dnia 25 maja 2026 r. przekazał skarżącemu protokół. Zakwestionował przy tym stanowisko skarżącego jakoby protokół ten stanowił jedynie ogólne streszczenie spotkania. Podał bowiem, że protokół szczegółowo przedstawia: przedmiot spotkania, przebieg poszczególnych części dyskusji, informacje przedstawiane przez projektantów i przedstawicieli gminy, zagadnienia podnoszone przez mieszkańców, deklaracje składane przez wójta oraz ustalenia dotyczące dalszych działań. Zrelacjonował, że w protokole zawarto omówienie wszystkich trzech procedur planistycznych, będących przedmiotem spotkania, zawarto informacje o zgłaszanych uwagach mieszkańców, odpowiedziach przedstawicieli gminy, deklaracjach dotyczących dalszych rozmów z mieszkańcami, analiz komunikacyjnych oraz dalszych działań planistycznych. W tych okolicznościach organ uznał, że nie pozostawił wniosku skarżącego bez rozpoznania, natomiast podjęte w sprawie czynności podejmowane były w przekonaniu o konieczności zapewnienia ochrony danych osobowych i praw osób trzecich, co wyklucza przypisanie organowi rażącego naruszenia obowiązków ustawowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna albowiem organ nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci nagrania ze spotkania.

W postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznym bezczynność organu może mieć miejsce jeżeli wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p. Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może przy tym dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej. Decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia informacji, można zaś wydać jedynie w sytuacji, gdy żądana informacja ma charakter informacji publicznej, lecz z przyczyn określonych w ustawie – takich jak ochrona informacji niejawnych, ochrona prywatności, ochrona tajemnicy przedsiębiorcy, niewykazanie szczególnie istotnego interesu dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej – dana informacja publiczna nie może zostać udostępniona (por. wyrok NSA z 17 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 83/26).

Z powyższego wynika, że podjęcie określonych czynności przez organ zależy od wcześniejszego rozstrzygnięcia przez organ czy jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia, a następnie jakiej informacji żąda wnioskodawca. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej musi bowiem ocenić czy przedmiotem wniosku jest informacja publiczna, a następnie ustalić, czy znajduje się ona w posiadaniu organu oraz jaki posiada charakter - w zakresie tego, czy jest przetworzona lub nieprzetworzona lub czy podlega wynikającym z ustawy wyłączeniem co do jej udostępniania z uwagi na prywatność osoby, tajemnicę przedsiębiorcy, czy ochronę informacji niejawnych. W zależności od wyniku przeprowadzonych badań podmiot ten załatwia rzeczony wniosek przez udostępnienie informacji, wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub skierowanie do wnioskodawcy pisma informacyjnego.

W kontrolowanej sprawie niesporne jest, że organ – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych, będących w jego posiadaniu. Wójt jako organ wykonawczy gminy wykonuje bowiem zadania publiczne oraz dysponuje majątkiem publicznym.

Oceniając natomiast pod względem przedmiotowym żądanie zawarte we wniosku stowarzyszenia należy przede wszystkim wskazać na art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Zgodnie bowiem z tym przepisem prawo do uzyskiwania informacji to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne (zob. m.in. wyrok NSA z 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 505/17). Przepis art. 61 ust. 2 Konstytucji RP określa formy dostępu do informacji publicznej, stanowiąc, że "prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu". Wymaga także podkreślenia, że konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej skonkretyzowano w u.d.i.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:

1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2) wglądu do dokumentów urzędowych;

3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Z brzmienia powołanych przepisów nie wynika dla wójta jako organu monokratycznego (jednoosobowego) obowiązek nagrywania spotkań, w których uczestniczy w związku z pełnioną funkcją piastuna organu władzy publicznej. Taki obowiązek został nałożony pod pewnymi warunkami jedynie na organy kolegialne (zob. art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 3 u.d.i.p.), przy czym nawet te organy są zwolnione z obowiązku nagrywania swoich posiedzeń i udostępniania tych nagrań w przypadku sporządzenia i ujawnienia protokołu lub stenogramu swoich obrad (art. 19 u.d.i.p.). Prawo dostępu do informacji publicznej o działalności kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów realizowanej w czasie ich posiedzeń jest zrealizowane w sytuacji, gdy zainteresowany podmiot uzyskuje wiedzę na temat tej działalności w jakikolwiek ze sposobów przewidzianych w ustawie. Oznacza to, że udostępnienie konkretnemu wnioskodawcy informacji, w jednej z form przewidzianych prawem jest zrealizowaniem roszczenia tego wnioskodawcy w tym zakresie i zwalnia organ od obowiązku udostępniania tej samej informacji w innej formie (m.in. wyrok NSA z 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 505/17). Innymi słowy udostępnienie nagrań z obrad w przypadku udostępnienie innego źródła informacji publicznej nie jest od organu kolegialnego wymagane.

W świetle powyższego uprawnione jest twierdzenie, że realizacja prawa dostępu do informacji o sprawach publicznych następuje przede wszystkim przez udostępnienie dokumentów. W ten sposób dochodzi do realizacji celu wskazanego w ustawie jakim jest dostęp do informacji publicznej, chroniąc jednocześnie inne prawa i wolności (por. wyrok por. wyroki NSA: z 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 852/09 oraz z 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 356/12). Ponadto skoro przepisy prawa nie wymagają od organów jednoosobowych sporządzenia materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych ze spotkań, to materiały te stanowią materiały wewnętrzne, pomocnicze, niepodlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 26 października 2018 r. sygn. akt I OSK 331/17).

Sąd podziela tym samym pogląd prezentowany w judykaturze, że dokumenty wewnętrzne i materiały robocze, czy też projekty dokumentów, służące do opracowania ostatecznego stanowiska nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu (por. wyrok NSA z 9 września 2025 r. sygn. akt III OSK 2265/24). Organ w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć bowiem zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań (Piskorz-Ryń Agnieszka (red.), Sakowska-Baryła Marlena (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2025, LEX). Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne", służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, lecz nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy. Nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu i nie stanowią informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że o ile u.d.i.p. daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji posiadanej przez adresata wniosku. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Celem u.d.i.p. jest zapewnienie transparentności życia publicznego przez wprowadzenie elementu kontroli społecznej, jakim jest m.in. wgląd w dokumenty urzędowe. Z tego względu za dokument wewnętrzny mogą zostać uznane tylko te dokumenty urzędowe, które nie wiążą organu i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz (zob. wyroki NSA: z 13 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3405/21 oraz z 21 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1607/14). Z taką zaś sytuacją w ocenie Sądu mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie.

Przedmiotem wniosku stowarzyszenia było udostępnienie nagrania ze spotkania, które co nie jest kwestionowane przez strony i wynika z protokołu miało charakter informacyjno-konsultacyjny, nieobowiązkowy (ponadprogramowy) i odbyło się poza procedurą planistyczną wskazaną przepisami prawa. Spotkanie to choć niewątpliwie dotyczyło realizacji zadania publicznego dotyczącego sfery planowania i zagospodarowania przestrzennego gminy to jednak nie przesądzało o kierunkach działania organu. Służyło natomiast wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Sporządzone nagranie z tego spotkania miało zatem charakter roboczy i nie stanowiło informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Na marginesie należy zauważyć, że spod reżimu u.d.i.p. wyłączone jest także przeprowadzanie konsultacji społecznych prowadzonych w ramach ustalonych zasad partycypacji społecznej w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (rozdział 1a ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 538 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W ocenie Sądu wprowadzone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kompleksowe rozwiązania dotyczące gromadzenia i udostępniania informacji oraz danych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego uznać należy za szczególne uregulowania, względem udostępniania informacji publicznych na podstawie u.d.i.p. Określają one odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, w tym, w odniesieniu do materiałów związanych z konsultacjami społecznym (por. wyrok WSA w Opolu z 17 lipca 2026 r. sygn. akt I SAB/Op 58/26).

Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że skoro sporządzenie nagrania ze spotkania nie wynikało z obowiązku nałożonego na wójta przepisami prawa, a spotkanie z mieszkańcami nie przesądzało o kierunkach działania organu przy realizacji zadania publicznego dotyczącego sfery planowania i zagospodarowania przestrzennego gminy to materiał ten nie posiada przymiotu oficjalności i jako taki nie podlega udostepnieniu w trybie i na zasadach u.d.i.p.. W takim zaś przypadku właściwym sposobem załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi w formie pisma (zawiadomienia), że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej. Skoro w takiej formie doszło do załatwienia niniejszej sprawy (pismo organu z 25 maja 2026 r.) to pomimo błędnego uzasadnienia przyczyn z powodu których nagranie ze spotkania nie zostanie udostępnione nie można organowi przypisać bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej w postaci nagrania ze spotkania. Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze nie doszło zatem w tej sprawie do naruszenia przez organ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 tej ustawy.

Przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl