Kto zaprosił firmy wiatrakowe na spotkanie z radnymi. Sąd oddalił skargę

W dniu 17.03.2026 r. Stowarzyszenie [...] (dalej jako: "Stowarzyszenie", "skarżący") zwróciło się do Burmistrza [...] (dalej jako: "organ", "Burmistrz") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej spotkania, które odbyło się w dniu 04.03.2026 r. o godz. 14:00 w obiekcie gminnym przy ul. [...] w [...]. Wniosek dotyczył spotkania radnych Rady Miejskiej w [...] z przedstawicielami prywatnych podmiotów gospodarczych, firm lub lobbystów zainteresowanych planowaniem albo budową elektrowni wiatrowych na terenie Gminy [...]. Skarżący domagał się między innymi ustalenia, kto był organizatorem spotkania oraz kto zaprosił przedstawicieli prywatnych firm planujących inwestycje wiatrakowe na spotkanie z radnymi Gminy [...] w trakcie opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP).

Organ udzielał odpowiedzi kolejnymi pismami, w szczególności:

1. pismem z dnia 31.03.2026 r.,

2. pismem z dnia 15.04.2026 r.,

3. pismem z dnia 30.04.2026 r.,

4. pismem z dnia 18.05.2026 r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy,

5. pismem z dnia 02.06.2026 r.

Z odpowiedzi Burmistrza wynika, że:

1. organizatorem spotkania był Burmistrz;

2. spotkanie odbyło się w obiekcie pozostającym w dyspozycji gminy;

3. spotkanie dotyczyło planowanej inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych na terenie gminy;

4. w spotkaniu uczestniczył przedstawiciel podmiotu planującego inwestycję;

5. spotkanie miało charakter informacyjny i nieformalny;

6. spotkanie nie stanowiło elementu postępowania administracyjnego ani planistycznego;

7. nie sporządzono protokołu, notatek służbowych, listy obecności, rejestru wejść ani formalnych zaproszeń;

8. Burmistrz nie prowadził dokumentacji dotyczącej sposobu przekazania informacji radnym o spotkaniu, daty i formy zawiadomień oraz nadawców poszczególnych informacji.

Pismem z 8 czerwca 2026 r. skarżący wywiódł skargę na bezczynność organu w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej. Zwrócił się o:

1. stwierdzenie bezczynności Burmistrza w zakresie nieudzielenia jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, kto zaprosił przedstawicieli prywatnych firm, podmiotów gospodarczych lub lobbystów planujących budowę elektrowni wiatrowych na spotkanie z radnymi Gminy [...] w dniu 04.03.2026 r. przy ul. [...];

2. zobowiązanie Burmistrza do rozpoznania wniosku w powyższym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, poprzez udzielenie konkretnej i jednoznacznej informacji: kto zaprosił przedstawicieli prywatnych firm na wskazane spotkanie, kto przekazał im informację o terminie i miejscu spotkania, kto zdecydował o ich udziale w spotkaniu z radnymi.

3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ mimo wielokrotnych pism i wezwań organ nie udzielił odpowiedzi na zasadnicze pytanie objęte wnioskiem, lecz ograniczał się do informacji o braku dokumentów, braku protokołu, braku listy obecności oraz braku formalnych zaproszeń, odpowiedzi miały charakter pozorny i wymijający.

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W ocenie skarżącego odpowiedzi nie wyczerpują jednak treści wniosku. Informacja o tym, że nie sporządzono dokumentów, nie jest odpowiedzią na pytanie, kto faktycznie zaprosił przedstawicieli prywatnych firm na spotkanie z radnymi.

Organ wskazał, że był organizatorem spotkania, ale jednocześnie nie wskazał, kto zaprosił przedstawicieli prywatnych firm, kto przekazał im informację o miejscu i terminie spotkania oraz kto zdecydował o ich udziale w spotkaniu z radnymi w obiekcie gminnym.

Nie można uznać za prawidłowe rozpoznanie wniosku, sytuacji, w której organ odpowiada na pytania poboczne, ale pomija zasadniczą część żądania. Skarżący nie żądał wyłącznie dokumentów. Skarżący żądał również informacji, kto zaprosił przedstawicieli prywatnych podmiotów na spotkanie z radnymi.

Jeżeli organ posiada taką informację, powinien ją udostępnić. Jeżeli natomiast organ uważa, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, albo nie może zostać udostępniona z innej przyczyny, powinien zastosować właściwy tryb wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Tymczasem organ w piśmie z dnia 02.06.2026 r. wskazał, że w przypadku dalszego ponawiania wniosków w sprawie, na którą skarżący miał już otrzymać odpowiedź, kolejne wnioski mogą pozostać bez rozpoznania jako nadużycie prawa do informacji.

Stanowisko to jest nieuzasadnione, ponieważ skarżący nie otrzymał odpowiedzi na zasadnicze pytanie objęte wnioskiem. Sam fakt skierowania przez organ kilku pism nie oznacza jeszcze, że wniosek został rozpoznany w pełnym zakresie. Odpowiedź na wniosek o informację publiczną powinna być konkretna, rzeczowa i odnosić się do treści żądania.

Skarżący stwierdził, że nie kwestionuje samego faktu, że organ udzielał pism w tej sprawie. Skarga dotyczy tego, że mimo udzielanych pism organ pozostaje bezczynny w części, ponieważ nie rozpoznał wniosku w zakresie pytania o to, kto zaprosił przedstawicieli prywatnych firm na spotkanie z radnymi Gminy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponieważ wniosek skarżącego został rozpatrzony. Ponadto organ odnosił się do kolejnych pism skarżącego.

W odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania zakresu skargi na bezczynność skarżący wskazał, że skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2026 r. za pośrednictwem Burmistrza dotyczy bezczynności Burmistrza w zakresie nieudzielenia odpowiedzi na:

- punkt 1 wniosku o uzupełnienie informacji publicznej z dnia 1 kwietnia 2026 r.;

- punkt 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 kwietnia 2026 r.;

- punkt 1 wezwania do uzupełnienia odpowiedzi z dnia 4 maja 2026 r.

Wskazane wyżej pisma oraz zawarte w nich punkty 1 dotyczyły udzielenia informacji: Kto zaprosił przedstawicieli firm planujących budowę elektrowni wiatrowych na terenie gminy ?

Burmistrz potwierdził, że był organizatorem spotkania.

Skarga dotyczy zatem bezczynności Burmistrza polegającej na nieudzieleniu jednoznacznej, konkretnej i odpowiadającej treści złożonych wniosków informacji, kto zaprosił przedstawicieli prywatnych firm, podmiotów gospodarczych lub lobbystów na wskazane spotkanie.

Pomimo ponowienia pytania oraz wezwania organu do uzupełnienia udzielonej odpowiedzi, informacja objęta punktem 1 wskazanych pism nie została udostępniona.

Skarga nie dotyczy pozostałych punktów wymienionych wyżej wniosków i wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej w skrócie: "u.d.i.p". Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynności organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA). W sytuacji gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie dotyczy informacji publicznej, leży w dyspozycji innego podmiotu, to właściwą formą udzielonej odpowiedzi jest forma pisemna bez konieczności zachowania szczególnej formy decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2055/16; z 24 października 2019 r., sygn. akt I OSK 910/18, publ. CBOSA).

Innymi słowy, gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej udostępnia posiadane informacje publiczne lub informuje stronę, że nie posiada żądanych danych lub informuje wnioskodawcę, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, to nie można organowi przypisać bezczynności, jeżeli stanowisko organu odpowiada rzeczywistości.

Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej

i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która związana jest

z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - Państwa (por. np. wyroki NSA

z dnia: 7 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3461/21, z 7 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3195/21, z 21 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 1059/22, publ. w CBOSA).

W sprawie bezsporne jest, że Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej a wnioskowane informacje stanowią informację publiczną.

Skarżący zarzucił bezczynność polegającą na nieudzieleniu jednoznacznej, konkretnej i odpowiadającej treści złożonych wniosków informacji, kto zaprosił przedstawicieli prywatnych firm, podmiotów gospodarczych lub lobbystów na wskazane spotkanie z radnymi Gminy [...] w dniu 04.03.2026 r. przy ul. [...].

Organ kilkukrotnie w pismach udzielił odpowiedzi na tą część wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, że: organizatorem spotkania był Burmistrz; spotkanie odbyło się w obiekcie pozostającym w dyspozycji gminy; spotkanie dotyczyło planowanej inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych na terenie gminy; w spotkaniu uczestniczył przedstawiciel podmiotu planującego inwestycję; spotkanie miało charakter informacyjny i nieformalny; spotkanie nie stanowiło elementu postępowania administracyjnego ani planistycznego; nie sporządzono protokołu, notatek służbowych, listy obecności, rejestru wejść ani formalnych zaproszeń; Burmistrz nie prowadził dokumentacji dotyczącej sposobu przekazania informacji radnym o spotkaniu, daty i formy zawiadomień oraz nadawców poszczególnych informacji.

W ocenie Sądu organ udzielił zatem odpowiedzi na wniosek strony, załatwiając go prawidłowo. Udzielone odpowiedzi są wyczerpujące i odnoszą się precyzyjnie do zakresu wniosku, co spełnia przesłanki prawidłowego rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Niezadowolenie zaś strony z treści udzielonej informacji nie stanowi o bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku strony.

Uwzględniając dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu brak jest podstaw do przypisania organowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Dlatego też Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając ją za niezasadną.