Kopia pełnomocnictwa wstrzymała bieg terminu. Skarga na bezczynność Wojewody oddalona

W dniu 26 lutego 2026 r. (data wpływu do organu: 2 marca 2026 r.) Skarżący, P. L., złożył do Wojewody wniosek o zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w części dotyczącej podmiotu powierzającego pracę. Zgodnie z dołączonym do wniosku załącznikiem nr 1, Skarżący podjął zatrudnienie w firmie [...] SP. Z O.O. na stanowisku [...], na podstawie umowy zlecenia ze stawką [...] zł brutto za godzinę. We wniosku wskazano w rubryce wymiaru czasu pracy "nie dotyczy".

W toku postępowania, w dniu 5 maja 2026 r., pełnomocnik Skarżącego (I. L.) wniosła ponaglenie na bezczynność organu. Organ pismem z 12 maja 2026 r. wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych ponaglenia poprzez przedłożenie oryginału pełnomocnictwa, ponieważ w aktach znajdowała się jedynie jego kopia. Prawidłowe pełnomocnictwo zostało przedłożone przez stronę w dniu 19 maja 2026 r. Samo ponaglenie zostało pozostawione bez rozpoznania postanowieniem z dnia 22 maja 2026 r.

Równolegle, pismem z 22 maja 2026 r., Wojewoda wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych i dowodowych wniosku, żądając przedłożenia oryginału załącznika nr 1 ze sprecyzowaną liczbą godzin pracy w miesiącu lub tygodniu, w celu weryfikacji kryterium minimalnego wynagrodzenia. Wezwanie zostało doręczone w dniu 2 czerwca 2026 r. W odpowiedzi z 3 czerwca 2026 r. pełnomocnik przedłożył dokumenty, jednakże w załączniku nr 1 nadal widniał wpis "nie dotyczy" w odniesieniu do liczby godzin.

W dniu 25 maja 2026 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność organu, domagając się zobowiązania organu do wydania decyzji oraz przyznania sumy pieniężnej w kwocie 8000;- zł. Skarga wpłynęła do organu w dniu 29 maja 2026 r., a do Sądu w dniu 01 lipca 2026 r.

Ostatecznie, w dniu 22 czerwca 2026 r., Wojewoda wydał decyzję (znak [...]) o odmowie zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "P.p.s.a.").

W pierwszej kolejności wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – pomimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego. Celem skargi na bezczynność, uregulowanej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest ochrona strony poprzez zobowiązaniu organu do podjęcia wymaganego prawem działania. Oceniając zarzut bezczynności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania, weryfikując terminowość podejmowanych aktów stosowania prawa przez pryzmat przepisów procesowych regulujących terminy załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako: "K.p.a."), załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Należy jednak podkreślić, że bieg terminu na załatwienie sprawy administracyjnej warunkowany jest skutecznie złożonym i kompletnym pod względem formalnym wnioskiem.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że do dnia 19 maja 2026 r. wniosek Skarżącego był obarczony brakiem formalnym w postaci nienależytego umocowania pełnomocnika strony – w aktach znajdowała się jedynie kopia pełnomocnictwa. Dopiero przedłożenie w dniu 19 maja 2026 r. prawidłowego, uwierzytelnionego pełnomocnictwa sanowało ten brak. Argumenty Skarżącego, dotycząca załączenia pełnomocnictwa do innych prowadzonych wcześniej przed organem postępowań nie mogły zostać uznane za skuteczne, ponieważ w przedmiotowej sprawie został złożony nowy wniosek, inicjujący odrębne postepowania administracyjne.

Konsekwentnie, w ocenie Sądu termin załatwienia sprawy rozpoczął swój bieg po przedłożeniu prawidłowego pełnomocnictwa. Wcześniejsze czynności organu miały charakter porządkowy, a sprawa nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie.

Od momentu usunięcia braku w postaci pełnomocnictwa (19 maja 2026 r.) organ procedował bez zbędnej zwłoki. Już 22 maja 2026 r. wystosowano prawidłowe wezwanie o uzupełnienie braków merytorycznych i dowodowych wniosku (wskazanie godzin pracy), a po otrzymaniu odpowiedzi od strony (3 czerwca 2026 r.), Wojewoda w dniu 22 czerwca 2026 r. rozpoznał sprawę i wydał decyzję administracyjną.

Powyższa chronologia dowodzi, że decyzja została wydana w terminie niespełna jednego miesiąca od daty wpływu prawidłowego pełnomocnictwa. Co za tym idzie, decyzja została wydana w terminie określonym w art. 35 K.p.a. Mając na uwadze, że w momencie orzekania przez Sąd decyzja w przedmiocie wniosku była już wydana, a sam organ nie dopuścił się przekroczenia terminów ustawowych liczonych od momentu skompletowania akt pod względem reprezentacji, zarzut bezczynności uznać należało za całkowicie chybiony.

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Wobec braku przesłanek stwierdzenia bezczynności, bezprzedmiotowe stały się również wnioski Skarżącego o zasądzenie sumy pieniężnej oraz zwrot kosztów postępowania.