Burmistrz odesłał do przewodniczącego rady. Sąd stwierdził bezczynność w protokołach

Wnioskiem z dnia 17 listopada 2025 r. P. B. (dalej jako: "wnioskodawca") złożył na adres e-mail: [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

1. kopii protokołów z posiedzeń Komisji wspólnej Rady Miejskiej w [...], które odbyły się w okresie od 1 sierpnia 2025 r. do 15 listopada 2025 r. wraz z listą obecności osób biorących udział w posiedzeniach;

2. udzielenie informacji, czy posiedzenia Komisji wspólnej Rady Miejskiej w [...] są utrwalane na nośnikach za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

Wnioskodawca wskazał, że odpowiedź na powyższe należy przekazać na adres e-mail: [...]

Wiadomością e-mail z dnia 28 listopada 2025 r., nr sprawy: [...] Kierownik Referatu Administracji i Kadr Urzędu Miasta i Gminy w [...] poinformowała, że żądana informacja nie może być udostępniona w terminie, ponieważ jej udzielenie wymaga przetworzenia danych i dokumentów, które objęte są zakresem żądania (dotyczy pkt 1 wniosku). Informacja zostanie udostępniona w terminie do 17 stycznia 2025 r. (błędne oznaczenie roku – przyp. Sądu).

W odpowiedzi na pkt 2 wniosku poinformowała zaś, że posiedzenia Komisji wspólnej Rady Miejskiej w [...] nie są utrwalane na nośnikach za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

Pismem z dnia 6 lutego 2026 r. P. B. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] (dalej jako: "Burmistrz" lub "organ"), zarzucając mu naruszenie: art. 13 ust. 1-2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji publicznej, zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o: 1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron; 4) wymierzenie Burmistrzowi grzywny; 5) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że informacja w zakresie pkt 1 jego wniosku z dnia 17 listopada 2025 r. nie została udzielona, a stanowi ona informację w sprawach publicznych w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodał również, że w dniu 29 listopada 2025 r. widomością e-mail zażądał wyjaśnienia dotyczącego terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek w zakresie terminu udzielenia odpowiedzi, tj. "17 stycznia 2025 r.", na które nie otrzymał odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę z dnia 17 lutego 2026 r. Burmistrz wniósł o oddalenie skargi oraz o rozpatrzenie sprawy na rozprawie. W treści pisma wskazał, że w toku rozpoznawania wniosku skarżącego ustalono, że organ nie posiada dokumentów, o których udostępnienie wniesiono. Dokumenty te są w posiadaniu odrębnego organu – Przewodniczącego Rady Miejskiej w [...], obsługiwanego przez Biuro Rady Miejskiej w [...], które stanowi wyodrębnioną jednostkę organizacyjną nie podlegającą Burmistrzowi. To z kolei oznacza w ocenie organu, że skarżący w celu uzyskania kopii protokołów powinien był wystąpić do Rady Miejskiej w [...], w której imieniu działa jej Przewodniczący.

W wyniku wniesienia skargi, pismem z dnia 11 lutego 2026 r. Burmistrz zwrócił się do Przewodniczącego Rady Miejskiej w [...] z prośbą o przekazanie kopii żądanych przez skarżącego w pkt 1 wniosku z dnia 17 listopada 2025 r. dokumentów, które otrzymał w dniu 12 lutego 2026 r. i tego samego dnia przekazał je za pośrednictwem wiadomości e-mail skarżącemu.

Końcowo Burmistrz wskazał, że nie dopuścił się bezczynności, ponieważ chociaż nie poinformował o tym skarżącego, to nie posiadał on wnioskowanych dokumentów. Podkreślił przy tym, że mimo braku takiego obowiązku – dążąc do zrekompensowania skarżącemu braku wnioskowanej informacji – uzyskał poszukiwane dokumenty oraz niezwłocznie mu je przekazał. Jednocześnie zaznaczono, że wnioski kierowane do urzędu z adresu e-mail, którym posługuje się skarżący budziły wątpliwości, a ich realizacja była utrudniona, ponieważ podpisywane były przez różne osoby (P. B., P. G.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak wynika z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od wyrażonej w art. 10 P.p.s.a. zasady jawnego rozpoznawania spraw.

Sąd nie przychylił się do wniosku organu o przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy, albowiem stan faktyczny sprawy nie budził żadnych wątpliwości, a w sprawie nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności uzasadniające skierowanie sprawy na rozprawę, w tym w szczególności brak było potrzeby przeprowadzania na rozprawie jakichkolwiek dowodów. Okoliczności uzasadniających wniosek o skierowanie sprawy na rozprawę nie przedstawiła także wnioskująca o to strona.

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Środki dyscyplinujące, jakie pozostają w zakresie kompetencji Sądu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, określa w pierwszej kolejności art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w sytuacji takiej sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie w myśl art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd – w przypadku, o którym mowa w § 1 – może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 cytowanej ustawy lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Ta ostatnia regulacja, do której się odwołano, przewiduje, iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W kontrolowanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 17 listopada 2025 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy [...] z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., dalej jako: "u.d.i.p."). Wobec tego już teraz wyjaśnienia wymaga, iż w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego na mocy powołanej ustawy, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Poza tym sąd musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako: "CBOSA").

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek skierowany przez skarżącego na adres e-mail: [...] skierowany był do organu władzy publicznej – Burmistrza Miasta i Gminy [...], który w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych, a także i to, że wniosek skarżącego z dnia 17 listopada 2025 r., dotyczący udostępnienia protokołów z posiedzeń Komisji wspólnej Rady Miejskiej, które odbyły się w okresie od 1 sierpnia 2025 r. do 15 listopada 2025 r., odnosił się do informacji o stanowiących informację publiczną w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Konieczna pozostaje zatem ocena czynności, jakie podjęte zostały przez organ w reakcji na ten wniosek, a zwłaszcza, czy organ ten terminowo wywiązał się z wszystkich obowiązków wynikających z przepisów u.d.i.p.

W art. 7 ust. 1 u.d.i.p. przewidziano, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i art. 11 u.d.i.p.; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych".

Jak stanowi art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, o czym stanowi już art. 13 ust. 2 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, nie wymaga to zatem podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, iż podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją tą nie dysponuje, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb regulują odmiennie.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – pomimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Aktualny pozostaje wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż warunkiem wykluczenia zarzutu bezczynności na gruncie u.d.i.p. jest to, by stosowne działanie podmiotu zobowiązanego podjęte było w wymaganych przepisami tej ustawy – terminie i formie. Oznacza to, że adresat wniosku, jeżeli jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeżeli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) (por. wyroki WSA w Warszawie z 26 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 51/22, WSA w Poznaniu z 24 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 147/24, publ. CBOSA).

Skoro skarżący wystąpił z wnioskiem w dniu 17 listopada 2025 r., a już w dniu 28 listopada 2025 r. pracownik Urzędu Miasta w [...] udzielił odpowiedzi na wniosek w zakresie jego pkt 2 oraz okreslił datę jego załatwienia w zakresie pkt 1, wskazując na potrzebę przetworzenia informacji, to termin rozpatrzenia wniosku w świetle art. 13 ust. 2 u.d.i.p. – upływał w tejże dacie, to jest w dniu 17 stycznia 2026 r.

W tym miejscu zaznaczyć należy, na co zwrócił uwagę skarżący, że w wiadomości e-mail błędnie wskazano datę co do roku, co potraktować można jako oczywistą omyłkę pisarską, która w ocenie Sądu nie miała wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Z akt administracyjnych przedłożonych przez organ wynika, że pomimo przedłużenia terminu rozpoznania wniosku dokonanego pismem z 28 listopada 2025 r., organ do dnia 17 stycznia 2026 r., nie wykonywał on żadnych czynności mających na celu realizację żądania skarżącego, a dopiero pismem z dnia 11 lutego 2026 r. – po wniesieniu skargi – Burmistrz skierował pismo do Przewodniczącego Rady Miejskiej z prośbą o przesłanie wnioskowanych protokołów.

Powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje, iż organ pozostawał w bezczynności.

W tym miejscu odnieść się należy do stanowiska Burmistrza, wedle którego ten nie był zobowiązany do udzielenia wnioskowanej informacji, ponieważ organem właściwym do realizacji wniosku był działający w imieniu Rady Miejskiej w [...] – Przewodniczący tego organu. Argumentacja ta wskazywała także na brak posiadania informacji w żądanym zakresie z uwagi na odrębność organizacyjną organu stanowiącego gminy oraz biura obsługującego jego pracę.

Sąd w niniejszym składzie nie podziela zaprezentowanego przez Burmistrza poglądu. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo wyrażają pogląd, zgodnie z którym zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej są jednostki samorządu terytorialnego (gminy, powiaty, województwa), zaś ich organy stanowiące i wykonawcze działają tutaj jedynie w imieniu tych jednostek (por. np. M. Chmaj, Komentarz do art. 4, [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, wyd. 4, Legalis/el. 2023; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do art. 4, [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. 3, LEX/el. 2016; A. Piskorz-Ryń, Zasady udostępnienia informacji publicznej, [w:] Dostęp do informacji publicznej na wniosek w praktyce jednostek samorządu terytorialnego, red. J. Wyporska-Frankiewicz, Warszawa 2019, s. 57; wyrok WSA w Opolu z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn akt II SA/Op 333/09, publ. CBOSA; wyrok NSA z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1695/13, publ. CBOSA). W tym zakresie na uwagę zasługuje także pomocniczo uchwała 7 sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r. w przedmiocie reprezentacji gminy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy. W uchwale tej NSA zwrócił uwagę na bardzo wąsko zakreślone kompetencje ustawowe przewodniczącego rady gminy. Zdefiniowane w art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wyłącznie jako organizowanie pracy rady oraz prowadzenie jej obrad. W ślad za omawianym stanowiskiem NSA sądy administracyjne przyjmują obecnie zgodnie, że przewodniczący rady gminy, nie będąc organem gminy, nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1695/13, publ. CBOSA; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Sz 111/19, publ. CBOSA).

Mając na uwadze wyżej przytoczone poglądy wskazać należy, że wniosek skarżącego z dnia 17 listopada 2025 r. skierowany został na adres e-mail Urzędu Miejskiego w [...].

Zgodnie zaś z art. 33 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym kierownikiem urzędu gminy jest wójt (burmistrz, prezydent). Przedmiotowe kierownictwo rozciąga się także na wyodrębnione ewentualne w strukturze tego urzędu komórki organizacyjne lub pracowników zajmujących się obsługą rady gminy. Nie zmienia tego wskazana w art. 21a powołanej ustawy możliwość wydawania przez przewodniczącego rady gminy poleceń służbowych pracownikom urzędu gminy wykonującym zadania organizacyjne, prawne oraz inne związane z funkcjonowaniem rady gminy, komisji i radnych – związana z realizacją przez przewodniczącego jego obowiązków (por. M. Szewczyk, O udostępnianiu informacji publicznej przez radę gminy, Prawo w działaniu 2025, nr 62 s.).

Podsumowując stwierdzić trzeba, iż, gdy wniosek o udostępnienie informacji (tak jak w niniejszej sprawie) skierowany został do urzędu, to za prawidłową i zgodną z przepisami u.d.i.p. jego realizację odpowiada kierownik tego urzędu, jakim z mocy powołanych przepisów jest Burmistrz (wójt lub prezydent miasta). Kwestia sprawnego procedowania spraw zgłaszanych przez obywateli do jednostek samorządu terytorialnego należy do wewnętrznej organizacji pracy urzędów, a za prawidłowe ich funkcjonowanie odpowiada niewątpliwie organ wykonawczy gminy. Nie ma przy tym jakichkolwiek przeszkód by Burmistrz polecił także pracownikowi urzędu skierowanemu do obsługi organu stanowiącego gminy udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych zawartych w dokumentach wytworzonych w związku z funkcjonowaniem komisji rady gminy.

Stanowisko powyższe znajduje także oparcie w treści Statutu Gminy [...] (Dz. Urzędowy Woj. [...]. Z 2013 r., poz. [...]), gdzie w § 123 wskazano, iż protokoły z posiedzeń Rady i Komisji podlegają udostępnieniu po ich formalnym przyjęciu - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz Statutem, zaś w § 124, iż dokumenty z zakresu działania Rady i Komisji udostępnia się do wglądu na stanowisku ds. samorządu gminnego, w dniach pracy Urzędu Miasta i Gminy, w godzinach przyjmowania interesantów (ust. 1), a dokumenty z zakresu działania Burmistrza oraz Urzędu udostępniane są do wglądu na stanowisku ds. organizacyjnych, lub na właściwym stanowisku merytorycznym w dniach i godzinach przyjmowania interesantów (ust. 2).

Skoro zaś udostępnianie dokumentów z zakresu działania Rady Gminy i jej komisji do wglądu odbywa się w Urzędzie Miasta i Gminy, to nie sposób racjonalnie przyjąć, by udostępnianie tychże w sposób określony we wniosku nie odbywało również przy wykorzystaniu zasobów urzędu gminy, którym kieruje przecież jej organ wykonawczy.

Wskazać wreszcie należy na postanowienia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 sierpnia 2001 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta i Gminy w [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 23 października 2001 r. Nr [...], poz. [...]), gdzie wskazano, iż w skład Urzędu wchodzi Urząd Stanu Cywilnego, Straż Miejska oraz stanowiska pracy na których mogą być zatrudnione jedna, dwie lub więcej osób, wśród których wymieniono między innymi stanowisko d/s Samorządu Gminnego i Zdrowia (§ 8 ust. 1 pkt 2), urząd działa między innymi w oparciu o zasadę jednoosobowego kierownictwa (§ 9 pkt 4), jednoosobowe kierownictwo opiera się na jednolitości poleceniodawstwa i służbowego podporządkowania, podziału czynności na poszczególnych pracowników oraz ich indywidualnej odpowiedzialności za wykonanie powierzonych zadań. urzędem kieruje Burmistrz przy pomocy Zastępcy Burmistrza, Sekretarza i Skarbnika, którzy ponoszą odpowiedzialność przed Burmistrzem za realizację swoich zadań, a osoby na poszczególnych stanowiskach pracy realizują przypisane im zadania w sposób zapewniający optymalną realizację tych zadań i ponoszą odpowiedzialność przed Burmistrzem za ich wykonanie (§ 13), do zadań stanowiska d/s Samorządu Gminnego i Zdrowia należą sprawy związane z pracą Rady Miejskiej i jej organów, jednostek pomocniczych Gminy oraz sprawy zdrowia, a w szczególności: protokołowanie sesji, posiedzeń, zebrań i spotkań, prowadzenie rejestrów uchwał i innych postanowień Rady i jej Komisji § 25 ust. 1 pkt 5 i 6).

Z powyższych regulacji także wprost wynika, iż protokoły z posiedzeń komisji rady gminy o ile były sporządzane, to znajdują się w zasobach urzędu gminy, którym kieruje Burmistrz i któremu podlega także stanowisko d/s Samorządu Gminnego i Zdrowia (patrz schemat organizacyjny urzędu stanowiący załącznik do w/w Regulaminu), co oznacza, iż to Burmistrz jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie tego rodzaju informacji w ramach dostępu do informacji publicznej, a której to oceny nie zmienia okoliczność, iż poszczególnych czynności materialno-technicznych w tym zakresie dokonywać mogą na jego polecenie podlegający mu służbowo pracownicy urzędu gminy.

Wobec powyższego uznać należało, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu pkt 1 wniosku z dnia 17 listopada 2025 r. o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, ponieważ w wyznaczonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. terminie nie udzielił skarżącemu wnioskowanych informacji, o czym sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Z uwagi na okoliczność, że w dacie orzekania przez Sąd Burmistrz spełnił żądanie udostępnienia protokołów z Komisji wspólnej Rady Miejskiej z wnioskowanego okresu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia tej części wniosku z dnia 17 listopada 2025 r. jako bezprzedmiotowe (pkt I sentencji wyroku).

Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi powoduje, że Sąd nie ma podstaw do zobowiązania podmiotu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ale ocenia istnienie bezczynności na dzień wniesienia skargi, jak również czy bezczynność miała charakter rażący czy też nie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 384/22, publ. CBOSA, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 37/17, publ. CBOSA).

W związku z powyższym Sąd w pkt III sentencji wyroku stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). O kwalifikowanym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, publ. CBOSA). Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zatem zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19, publ. CBOSA). Z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (zob. ww. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2059/22 i powołane tam orzecznictwo NSA). W tej sprawie uwzględnić zatem należało, że nie doszło do kilkunastokrotnego przekroczenia maksymalnego terminu wskazanego w ustawie, organ już w dniu 28 listopada 2025 r. udostępnił część wnioskowanych przez skarżącego informacji w zakresie rejestracji posiedzeń, a także zaraz po wniesieniu skargi podjął działania mające na celu pełną realizację żądania skarżącego.

Mając na uwadze, że bezczynność w niniejszej sprawie nie miała kwalifikowanego charakteru Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia Burmistrzowi grzywny i w tym zakresie skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił (pkt IV sentencji wyroku).

O zwrocie kosztów, na które składa się 100 zł uiszczone tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł w pkt V sentencji wyroku na podstawie art. art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.