Burmistrz przewlekle prowadził sprawę wydobycia kruszywa, bez rażącego naruszenia prawa

Pismem z 1 kwietnia 2026 r. R. R. (dalej skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na przewlekłość Burmistrza Miasta i Gminy (dalej "organ") w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "M. III" na terenie działek nr [...] i [...] obręb W., gmina M..

Skarżący podał, że mino złożenia ww. wniosku w dniu 19 kwietnia 2023 r. organ nie wydał decyzji, prowadząc w jego ocenie, postępowanie administracyjne przewlekle.

Zdaniem strony, organ podejmuje działania pozorne, wydał decyzję celowo zmierzając do przedłużenia postępowania. Pomimo kolejnej decyzji Kolegium uchylającej decyzję organu I instancji, którą organ ten jest związany, do dnia dzisiejszego decyzja nie została wydana.

Strona wniosła o: wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że podejmowane w toku niniejszego postępowania czynności miały realny związek z rozstrzygnięciem sprawy. Organ przedstawił przebieg postępowania. Podał, że postępowanie dotyczy przedsięwzięcia wydobywczego kwalifikowanego jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającego udziału organów opiniujących, uzupełniania materiału dowodowego, uwzględnienia zmian stanu planistycznego oraz kilkukrotnej kontroli instancyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej "p.p.s.a.").

Spór dotyczy kwestii przewlekłości organu przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego.

Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej "k.p.a."), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.

Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.).

Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 3 k.p.a.).

Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.).

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i 2 k.p.a).

Za bezczynność organu administracji publicznej należy zatem uznać taki stan postępowania, w którym organ administracji publicznej prowadzący postępowanie narusza obowiązujący w tym postępowaniu termin załatwienia sprawy administracyjnej albo termin ustalony zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić po bezspornym ustaleniu, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności organu. Nie ma zatem znaczenia, czy organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny przekroczenia terminu załatwienia sprawy mogą mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Natomiast przewlekłość oznacza taki stan postępowania administracyjnego, w którym organ prowadzi postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

W przeciwieństwie do bezczynności organu, która jest stwierdzana na podstawie kryterium obiektywnego i sprawdzalnego, jakim jest termin załatwienia sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium ocennego. Należy bowiem ocenić, czy organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy (por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2025, do art. 37

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Skarżący złożył stosowne ponaglenie.

Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek skarżącego z 19 kwietnia 2023 r. Obwieszczeniem z 11 maja 2023 r. organ zawiadomił o wszczętym postępowaniu w sprawie wydania wspomnianej decyzji, dodatkowo doręczając zawiadomienie o powyższym stronom postępowania.

Pismami z tej samej daty Burmistrz zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Zarząd Zlewni w S. o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W odpowiedzi na powyższe pismo Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. wydał w dniu 25 maja 2023 r. opinię, w której stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z 29 maja 2023 r. wezwał do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień karty informacyjnej przedsięwzięcia.

Z kolei Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w piśmie z 30 maja 2023 r. wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsiębiorstwa na środowisko.

Burmistrz pismem z 9 czerwca 2023 r. wezwał inwestorów do pisemnych wyjaśnień i uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia zgodnie z wezwaniem RDOŚ.

Inwestorzy pismem z 9 lipca 2023 r. wnieśli o przedłużenie terminu do nadesłania uzupełnienia karty informacyjnej, a następnie w dniu 22 sierpnia 2023 r. nadesłali wspomniane uzupełnienie.

Organ uzupełnienie to i wyjaśnienia inwestorów przekazał Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w dniu 5 września 2023 r. Postanowieniem z 7 września 2023 r. RDOŚ wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz ustalił warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksoplatacji.

Postanowieniem z 22 września 2023 r. Burmistrz Miasta i Gminy określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Obwieszczeniem z tej samej daty organ zawiadomił o wydaniu wspomnianego postanowienia, dodatkowo doręczając jego odpis stronom postępowania.

Zażalenie na to postanowienie wnieśli w dniu 3 października 2023 r. Marzena i R. R..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2024 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz rozstrzygnął jedynie o określeniu zakresu raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko natomiast - wbrew dyspozycji art. 61 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowienie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu 10 kwietnia 2024 r.

Pismem z 26 kwietnia 2024 r. Burmistrz wystąpił do organów opiniujących o potwierdzenie aktualności dotychczasowych stanowisk.

Pismo Państwowego Inspektora Sanitarnego podtrzymujące stanowisko o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wpłynęło w dniu 6 maja 2024 r., zaś opinia RDOŚ wskazująca, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nadesłana została w dniu 10 maja 2024 r. W tym samym dniu (10 maja 2024 r.) wpłynęła opinia Dyrektora PGW WP wskazująca, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Obwieszczeniem z 24 czerwca 2024 r. organ zawiadomił o zebraniu dowodów w sprawie i możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz zgłaszania zastrzeżeń, wniosków i uwag, dodatkowo doręczając to zawiadomienie stronom postępowania.

Decyzją z 16 sierpnia 2024 r. Burmistrz Miasta i Gminy orzekł o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, wobec niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W jego ocenie, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w M. z 23 marca 2024 r. dla terenu objętego wnioskiem dopuszczono lokalizację inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z zakresu infrastruktury technicznej i łączności, służących realizacji celów publicznych, w szczególności wodociągów, kanalizacji, gazownictwa, elektroenergetyki, telekomunikacji. Wobec powyższego wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego M. [...], na terenie działek nr [...] i [...] jest niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

O wydaniu decyzji strony poinformowano zawiadomieniem z 16 sierpnia 2024 r. Odwołanie inwestorów od tego rozstrzygnięcia wpłynęło 3 września 2024 r.

Komplet dokumentów wraz z odwołaniem został przekazany Kolegium w dniu 11 września 2024 r.

Decyzją z 4 lutego 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło opisaną wyżej decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium wyjaśniło, że w przypadku działalności określonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - innej niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia jest nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony oraz w odrębnych przepisach. Wobec powyższego, organ jest zwolniony z badania zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w takim przypadku wymaga się by przedsięwzięcie nie naruszało przeznaczenia nieruchomości w planie.

Powyższa decyzja wraz z aktami sprawy wpłynęła do organu w dniu 6 lutego 2025 r.

W dniu 21 marca 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy wystąpił do organów opiniujących z wnioskiem o wskazanie czy organy te podtrzymują swoje stanowisko, jednocześnie przesyłając tym organom uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 26 marca 2024 r.

Dyrektor PGW WP pismem z dnia 31 marca 2025 r. wezwał do pisemnego złożenia wyjaśnień i uzupełnień do przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia. W związku z powyższym, pismem z 7 kwietnia 2025 r. Burmistrz wezwał inwestorów do złożenia wyjaśnień, w tym odniesienia się do zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (wskazania czy realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest zgodna z zapisami obowiązującego planu miejscowego).

W piśmie z 8 kwietnia 2025 r. RDOŚ wskazał, że jedyną okolicznością nową w niniejszej sprawie jest ustanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak to Burmistrz Miasta i Gminy jest organem odpowiedzialnym za stwierdzenie zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami tego planu. Jednocześnie nie przedstawiono żadnych nowych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na wydane przez RDOŚ w S. stanowisko.

W dniu 12 maja 2025 r. do organu wpłynęła odpowiedź inwestorów na wezwanie z 7 kwietnia 2025 r.

Dyrektor PGW WP Zarząd Zlewni w S. w piśmie z 27 maja 2025 r. wskazał, że treść otrzymanej dokumentacji nie wpływa na rozstrzygnięcie zawarte w opinii z 10 maja 2024 r.

Pismem z 13 czerwca 2025 r., Burmistrz zawiadomił o zebraniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz zgłaszania zastrzeżeń, wniosków i uwag, dodatkowo doręczając to zawiadomienie stronom postępowania.

Decyzją z 14 lipca 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy po raz kolejny odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wskazując na naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że § 8 ust 2 uchwały z 26 marca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w obrębie W. dopuszcza lokalizację inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z zakresu infrastruktury technicznej i łączności, służących realizacji celów publicznych, w szczególności: wodociągów, kanalizacji, gazownictwa, elektroenergetyki, telekomunikacji. Wobec tego wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "M. [...]" na terenie działek [...] i [...] obręb W., gmina M. narusza ustalenia tego planu.

Odwołanie inwestorów od powyższej decyzji wpłynęło w dniu 1 sierpnia 2025 r.

Decyzją z 20 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło opisaną wyżej decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji nie zastosował się do wskazówek zawartych w decyzji z 4 lutego 2025 r. Powtórzyło, że w przypadku działalności określonej ustawą Prawo geologiczne i górnicze innej niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia jest nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan został uchwalony oraz w odrębnych przepisach. Istotne jest, że zgodnie z § 5 planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze objętym planem znajduje się udokumentowane złoże surowców mineralnych M. [...], w granicach złoża obowiązują zasady zagospodarowania zgodnie z przepisami odrębnymi.

Zdaniem organu odwoławczego, dla stwierdzenia braku sprzeczności z planem nie są konieczne ustalenia w planie wskazujące na dopuszczalność takiej konkretnie działalności. Ponadto, do zapisów planu odniósł się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 26 września 2024 r., wskazując, że przeznaczenie terenu, na którym znajdują się działki stanowiące własność strony skarżącej nie uniemożliwia w przyszłości wydobywania złóż kruszywa znajdującego się na tych działkach.

Opisana wyżej decyzja wpłynęła do Urzędu Miejskiego w M. w dniu 20 lutego 2026 r.

Z kolei w dniu 25 marca 2026 r. inwestorzy wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. ponaglenie na przewlekłość Burmistrza Miasta i Gminy.

Pismem z 31 marca 2026 r. Burmistrz Miasta i Gminy wezwał inwestorów do uzupełnienia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia poprzez przedłożenie uzupełnień i wyjaśnień dotyczących m.in. wskazania nowo powstałej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przedstawienie aktualnej mapy sytuacyjno – wysokościowej obejmującej teren inwestycji i otoczenia, aktualizację lub potwierdzenie aktualności przedstawionych analiz oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu, zanieczyszczeń do powietrza a także natężenia i organizacji transportu z uwzględnieniem aktualnego stanu zagospodarowania terenu oraz nowej zabudowy mieszkaniowej.

Postanowieniem z 3 kwietnia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania w sprawie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wyznaczyło Burmistrzowi nowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy do 11 maja 2026 r., a także zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych przewlekłości oraz podjęcie środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości.

Inwestorzy w odpowiedzi na wezwanie z 31 marca 2026 r. nadesłali w dniu 21 kwietnia 2026 r. stosowne wyjaśnienia i uzupełnienia.

Pismem z 5 maja 2026 r. Burmistrz zawiadomił o zebraniu dowodów w sprawie i możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz zgłaszania zastrzeżeń, wniosków i uwag.

Dokonując analizy opisanych wyżej czynności dokonywanych przez organ celem rozpoznania wniosku strony o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia wskazać należy, że postępowanie to prowadzone było w sposób przewlekły.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie, przewlekłość postępowania odnosi się do sposobu prowadzenia postępowania. Postępowaniem prowadzonym przewlekle jest postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. uzasadnienie wyroku NSA z 8 maja 2013 r., II OSK 2873/12, LEX nr 1343899).

Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Po otrzymaniu w dniu 6 lutego 2025 r. akt sprawy wraz z decyzją Kolegium uchylającą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z 16 sierpnia 2024 r. organ dopiero w dniu 21 marca 2025 r. podjął kolejne czynności w sprawie, które jednak nie przyczyniły się do jej wyjaśnienia bowiem polegały na przesłaniu organom opiniującym (RDOŚ, PGW WP i PPIS w G.) uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w obrębie W. z prośbą o informację czy organy te podtrzymują swoje dotychczasowe stanowiska. Jak słusznie wskazał w odpowiedzi na powyższe Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S., to Burmistrz Miasta i Gminy jest organem odpowiedzialnym za stwierdzenie zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie podjęcie uchwały w sprawie wspomnianego planu było jedyną nową okolicznością w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia wymaga przy tym, że Kolegium w decyzji uchylającej rozstrzygnięcie Burmistrza z 16 sierpnia 2024 r. o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia zawarło jednoznaczne wskazówki i zalecenia dla organu I instancji. Kolegium zwróciło uwagę na konieczność zastosowania w sprawie art. 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma zastosowanie przepis art. 59a ust. 2 tej ustawy. Jednoznacznie wskazało, że w niniejszej sprawie nie jest wymagane stwierdzenie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz tylko stwierdzenie, że takie przedsięwzięcie nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpi, jeżeli np. w planie miejscowym zawarty jest bezpośredni zakaz wydobycia kopalin.

Burmistrz wydając w dniu 14 lipca 2025 r. kolejną decyzję o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia ponownie powołał się na naruszenie ustaleń planu ze wskazaniem na brak dopuszczenia w tym planie wydobywania kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego.

Powyższa decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozstrzygnięciem z 20 lutego 2026 r.

Akta sprawy zostały przesłane przez Kolegium do organu I instancji w dniu 20 lutego 2026 r. i w tym też dniu wpłynęły do Urzędu Miejskiego w M..

Kolejną czynność w sprawie Burmistrz podjął dopiero w dniu 31 marca 2026 r. (wezwanie strony do uzupełnienia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia).

Dodać też należy, że po wniesieniu przez inwestorów ponaglenia na podstawie art. 37 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, iż Burmistrz dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania w tej sprawie i wyznaczyło temu organowi nowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 11 maja 2026 r.

Terminu tego organ nie dochował, wydając decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalającą warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji w dniu 22 maja 2026 r.

Takiego działania organu nie sposób ocenić inaczej niż jako działanie przewlekłe, które nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy.

Wskazać należy również, że organ nie informował skarżących o ewentualnych przedłużeniach terminu do załatwienia sprawy. Organ nie skorzystał również z możliwości zawieszenia postępowania.

Z powyższych względów Sąd uznał, że organ działał przewlekle.

Zdaniem Sądu, przewlekłość organu nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wynikała ona bowiem raczej z odmiennej interpretacji przepisów prawa, aniżeli celowego działania, czy też zaniechania. Ponadto z uwagi na przedmiot postępowania konieczny był udział w sprawie organów opiniujących jak również niezbędne było uzupełnienie materiału dowodowego. Tymczasem o rażącym charakterze bezczynności można mówić wówczas, gdy działanie organu jest nacechowane złą wolą, niekompetencją i intencjonalnym działaniem na szkodę strony, o czym w niniejszej sprawie, w związku z przedstawionymi okolicznościami nie może być mowy.

Powyższe okoliczności skłoniły również Sąd do oddalenie wniosku skarżącego w zakresie wymierzenia organowi grzywny.

W związku z tym, że po wniesieniu skargi organ wydał decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalającą warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zobowiązania organu do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Na rzecz skarżącego przyznano od organu kwotę 580 zł, na którą składają się wpis sądowy od skargi – 100 zł oraz wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika - 480 zł.