Ustąpienie dolegliwości po operacji nie przesądziło o braku choroby zawodowej pracownicy

Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach (dalej: ŚPWIS, organ II instancji, organ odwoławczy) zaskarżoną decyzją z 16.12.2025 r., nr NS-HP.2332.2.42.2025, po rozpatrzeniu odwołania L Spółka z o.o. z siedzibą w T., reprezentowanej przez pełnomocnika - radcę prawnego D. M. dalej strona, od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. nr [...] z dnia 23 października 2025 r., stwierdzającą u B. B. chorobę zawodową; przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, utrzymał w mocy sporną decyzję .

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 235 ¹ ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277, dalej: k.p.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836, dalej: rozporządzenie).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzję wydano w oparciu o postępowanie wyjaśniające dotyczące narażenia zawodowego oraz na podstawie orzeczenia lekarskiego wystawionego przez Poradnię Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. (orzeczenie nr [...] z dnia 28 sierpnia 2025 r.).

W odwołaniu strona zakwestionowała decyzję PIPS zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności:

1. art. 77 § 1 kpa i art. 7 kpa, poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia B. B. oraz przyczyn wystąpienia u niej opisanego schorzenia i chwili jego powstania, wyrażające się zaniechaniem ustalenia:

- czy rozpoznana jednostka chorobowa, zespół cieśni nadgarstka, ma związek przyczynowo-skutkowy z pracą wykonywaną na stanowisku operatora linii automatycznej/montera w L Sp. z o.o.

- przyczyn powstania u B. B. stwierdzonej choroby przewlekłego zespołu cieśni nadgarstka, a także ustalenia czy były one związane wyłącznie z wykonywaną pracą;

2. art. 80 kpa, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to:

- wskazuje na fakt przeprowadzenia w dniu 13 czerwca 2024 r. operacji uwolnienia nerwu pośrodkowego, po której to wszelkie dolegliwości ustąpiły,

- nie zwiera odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby,

- nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu, z okresu pracy w L Sp. z o.o., a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe;

3. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby;

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, względnie o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez: ustalenie czy występowały inne czynniki mogące mieć wpływ na powstanie schorzenia stwierdzonego u B. B. oraz zażądanie uzupełnienia orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej I stopnia o wymagane przez art. 84 kpa uzasadnienie i wydanie na tej podstawie decyzji, która odpowiada prawu, bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T.. Do złożonego odwołania strona załączyła opracowania o charakterze specjalistycznym.

W piśmie z dnia 3 grudnia 2025 r. B. B. podniosła, iż wykonywała pracę wymagającą intensywnego, powtarzalnego i siłowego używania kończyn górnych, w tym ręcznego naciągania poszycia. Podkreśliła, iż decyzja PPIS była prawidłowa, wydana na podstawie badania lekarskiego, dokumentacji medycznej oraz oceny warunków pracy. Do pisma dołączyła kartę "historii zdrowia i choroby w części dotyczącej porad ambulatoryjnych lub wizyt domowych" z dnia 6 kwietnia 2022 r. jako dowód potwierdzający uraz przeciążeniowy mięśnia ramienia.

Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny Śląski rozpatrując sprawę ponownie stwierdził następujący stan faktyczny.

B. B. pracowała w okresie:

- od 17 lutego 2017 r. do 31 maja 2017 r. oraz od 21 września 2017 r. do 25 września 2018 r. w W Sp. z o.o., ul. [...] W., na stanowiskach szwaczki oraz operatora linii automatycznej;

- od 26 września 2018 r. do 21 lutego 2025 r. w L Sp. z o.o., ul. [...] T., na stanowisku operatora linii automatycznej/ montera.

Organ II instancji analizując opis czynności wykonywanych przez B. B., podczas zatrudnienia w zakładzie W Sp. z o.o. we W. oraz zakładzie L Sp. z o.o. w T., zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 20 marca 2025 r. uznał, iż ww. wykonywała prace polegające na wielokrotnym powtarzaniu czynności, obciążających kończyny górne w stawach nadgarstkowych. W trakcie zatrudnienia w W Sp. z o.o. we W. wykonywała pracę na terenie L Sp. z o.o. w T. polegającą na wszywaniu profili z tworzywa sztucznego do siedzeń samochodowych. Do gotowego siedzenia wszywała profile wykończeniowe o różnej długości w jednej ręce trzymany profil, druga naciąga szyty materiał do punktu. W zakładzie L Sp. z o.o. w T. ww. na stanowisku operatora linii automatycznej/ montera zajmowała się produkcją siedzeń samochodowych.

W ocenie Organu II instancji Karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona w sposób rzetelny oraz prawidłowy. Ocenione zostały warunki pracy z uwzględnieniem szczegółowej charakterystyki wykonywanej pracy (rodzaju wykonywanych czynności) na zajmowanych przez B. B. stanowiskach pracy.

Zaznaczył organ, iż B. B. była badana na podstawie przepisów rozporządzenia w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. (orzeczenie nr [...] z dnia 28 sierpnia 2025 r.). W dniu 13 czerwca 2024 r. przeprowadzono operację uwolnienia lewego nerwu pośrodkowego. Przed operacją występował ból całej ręki, drętwienia wszystkich palców, najbardziej II i III, od ok. 2 lat. Po operacji jest poprawa i nie ma żadnych dolegliwości. Ze strony ręki prawej nie było i nie ma dolegliwości. Przeprowadzone badania laboratoryjne (poziom we krwi kwasu moczowego, RF-faktor reumatoidalny, CRP, TSH, odczyn Waalera- Rose) nie wykazały odchyleń od normy. Nieznacznie podwyższony był poziom glukozy. W badaniu neurograficznym z dnia 1 sierpnia 2025 r. stwierdzono wydłużenie latencji końcowej przy stymulacji włókien ruchowych obu nerwów pośrodkowych, zwolnienie szybkości przewodzenia włókien czuciowych obu nerwów pośrodkowych i prawego nerwu łokciowego, zaniżoną amplitudę odpowiedzi czuciowych w obu nerwach pośrodkowych i prawym nerwie łokciowym. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurograficzną u B. B. lekarze rozpoznali stan po uwolnieniu lewego nerwu pośrodkowego z obecnie występującymi neurograficznymi cechami obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Orzecznicy wziąwszy pod uwagę sposób wykonywania pracy, z którego wynika, iż praca B. B. wykazywała cechy monotypii w zakresie stawów nadgarstkowych, a także uwzględniając przeprowadzoną diagnostykę różnicową stwierdzili, iż istnieją podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii schorzenia.

Organ II instancji zaznaczył, iż za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie podejrzenia u B. B. choroby zawodowej, zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, przyjął warunki, jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określoną w art. 235 Kodeksu pracy. W ocenie organu II instancji w sprawie zaistniał związek przyczynowo - skutkowy między występującym schorzeniem, a warunkami pracy uzasadniający wystąpienia u B. B. choroby zawodowej. W rozpoznawanej sprawie, zebrany materiał dowodowy, zwłaszcza orzeczenie lekarskie i dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego, pozwala bowiem na uprawnioną ocenę wystąpienia u B. B. choroby zawodowej.

Zgodnie z kartą oceny narażenia zawodowego B. B. wykonywała w latach 2017-2018 w W Sp. z o.o. oraz w latach 2018-2025 w L Sp. z o.o. prace monotypowe obciążające kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Karta oceny narażenia zawodowego sporządzona przez PPIS w T. jest szczegółowa oraz wszechstronnie wyjaśnia rodzaj czynności wykonywanych u pracodawcy. Opis wykonywanych przez B. B. czynności zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego był analizowany przez orzeczników Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., którzy to stwierdzili występowanie u ww. choroby zawodowej - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Organ II instancji podkreślił, iż orzeczenie jednostki orzeczniczej ma walor opinii biegłego, a zatem jeśli jest wewnętrznie spójne, opiera się na całokształcie zebranego materiału dowodowego i zawiera uzasadnienie nie budzące wątpliwości, to wiąże organ inspekcji sanitarnej właściwy do wydania decyzji.

W ocenie ŚPIS orzeczenie lekarskie WOMP w K. jest kompletne i wewnętrznie niesprzeczne. Brak jest podstaw w ocenie organu do uznania, że budzi one istotne wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Wyjaśnia one również istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności wymagające wiadomości specjalnych.

W odpowiedzi na zarzut, iż orzeczenie lekarskie nie zawiera odniesień do dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenia zawodowe wyjaśnił, iż organy inspekcji sanitarnej nie rozstrzygają kwestii tego, w którym miejscu pracy doszło do powstania schorzenia mającego związek z narażeniem zawodowym, lecz jedynie mają za zadanie ocenić, w których zakładach pracy doszło do narażenia z uwagi na warunki wykonywania pracy, czy też w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Nie zgodził się z zarzutem Spółki, iż fakt przeprowadzenia u B. B. w dniu 13 czerwca 2024 r. operacji uwolnienia nerwu pośrodkowego, po której dolegliwości ustąpiły, wyklucza aktualną zależność między wykonywaną pracą a stanem zdrowia, co czyni niemożliwym przypisanie schorzeniu charakteru choroby i przywołał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/GI422/17.

Odnosząc się do zarzutu braku odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby podkreślił, że przepis art. 235 Kodeksu pracy wyraźnie zakłada występowanie zawiązku przyczynowo-skutkowego pomiędzy warunkami pracy, a ujawnioną chorobą. Zatem w przypadku ustalenia, iż stwierdzone u pracownika schorzenie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych, a jednoczesna ocena warunków pracy pozwala stwierdzić, że praca była wykonywana w szkodliwych warunkach, istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie. Domniemanie to ma charakter wzruszalny, co oznacza, że w sytuacji, gdy u strony zatrudnionej w warunkach szkodliwych dla zdrowia zdiagnozowana zostaje jedna z chorób wymienionych w rozporządzeniu, schorzenia tego można nie uznać za chorobę zawodową wyłącznie w przypadku, gdy zostanie wykazane w sposób bezsporny, że jej etiologia ma charakter pozazawodowy (tak np. wyrok NSA z 16 stycznia 2024 r. II GSK 583/23). Nie wystarcza tu więc jedynie wykazanie współistnienia czynników pozazawodowych. Organy sanitarne mogłyby odmówić stwierdzenia choroby zawodowej jedynie w przypadku jednoznacznego i przekonującego ustalenia, że właśnie takie czynniki - a nie sposób wykonywania pracy - wywołały dolegliwość

W odniesieniu do wniosków dowodowych zdaniem Organu dowód dołączony do odwołania w postaci opracowań o charakterze specjalistycznym oraz dowód w postaci karty "historii zdrowia i choroby w części dotyczącej porad ambulatoryjnych lub wizyt domowych" nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ponieważ lekarze uprawnionej placówki medycznej rozpoznali chorobę zawodową - zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

W skardze do WSA w Gliwicach strona organowi II instancji zarzuciła ;

I. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności;

1) art. 77 § 1 kpa, art. 7 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia B. B. oraz przyczyn wystąpienia u niej opisanego wyżej schorzenia i chwili jego powstania, wyrażające się zaniechaniem ustalenia;

- czy rozpoznana jednostka chorobowa, zespół cieśni nadgarstka, ma związek przyczynowo - skutkowy z pracą wykonywaną na stanowisku szwaczki w L Sp. z o.o.,

- przyczyn powstania u B. B. stwierdzonej choroby przewlekłego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a także ustalenia czy były one związane wyłącznie z wykonywaną pracą.

2) art. 80 kpa, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradnię Chorób Zawodowych w S. nr [...], z dnia 28 sierpnia 2025 r., pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to;

- wskazuje na fakt przeprowadzenia u pacjentki w dniu 13 czerwca 2024 r. operacji uwolnienia nerwu pośrodkowego, po której to wszelkie dolegliwości ustąpiły,

- nie zawiera odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby,

- nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu, z okresu pracy w L Sp. z o.o., a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe.

3) § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych (...), poprzez stwierdzenie choroby zawodowej pomimo nieustalenia, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem szkodliwych czynników w środowisku pracy, lub sposobem wykonywania pracy, gdyż nie zostały zbadane ewentualne pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na jej powstanie.

4) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby.

II. naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności:

1) art. 235 kodeksu pracy, poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy do stwierdzenia choroby zawodowej wymagane jest udowodnienie bezspornego lub wysokiego prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy u skarżącego.

W konsekwencji powyższego, wniesiono o:uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ II instancji wniósł o oddalenie w skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa materialnego, jak również nie narusza reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu jest ocena legalności decyzji Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka - wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Stosownie do art. 235¹ ustawy Kodeks pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Jak wynika z treści przywołanego przepisu, aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: po pierwsze, rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie, winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przedmiotem badania organu jest więc ustalenie istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie tej choroby oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową, a tymi warunkami.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej uregulowane zostało w rozporządzeniu. Zgodnie z jego § 4 ust. 1, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje byłego pracownika, którego podejrzenie dotyczy, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2.

Następnie lekarz tej jednostki na podstawie przeprowadzonych badań, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia).

Co istotne, jeżeli zakres informacji zawartych w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego lub pracownika (§ 6 ust. 5 rozporządzenia). To zatem lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający. Badany w jednostce orzeczniczej I stopnia pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Stosownie zaś do § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do przyjęcia, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej składa się niejako z dwóch faz. W pierwszej fazie – orzeczniczej – dochodzi do oceny stanu zdrowia i dokumentacji medycznej pracownika z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego pracownika przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą dysponującą wiedzą specjalistyczną z zakresu medycyny pracy. W drugiej – decyzyjnej – dochodzi do przeprowadzenia postępowania przez jednostki inspekcji sanitarnej, w oparciu o zebrane w sprawie dowody, w tym orzeczenia lekarskie, które kończy się wydaniem decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia.

Należy przy tym podkreślić, że postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej charakteryzuje się istotną specyfiką w zakresie postępowania dowodowego. Zarówno organy inspekcji sanitarnej, jak i sądy administracyjne, nie mogą dokonywać samodzielnie ustaleń w zakresie istnienia choroby zawodowej – nie posiadają bowiem wysoko specjalistycznej wiedzy pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest zatem uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani też dokonywania w tym zakresie własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Orzeczenie lekarskie jest zatem miarodajnym i wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK 246/12).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy Sąd stwierdził, że przeprowadzone w sprawie postępowanie, zarówno orzecznicze, jak i decyzyjne, było prawidłowe, a wydane w sprawie decyzje mieszczą się w granicach prawa.

Jak wynika z przedstawionych wyżej regulacji, podstawowym warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie rozporządzenia. W świetle dotychczasowego orzecznictwa, orzeczenie jednostki organizacyjnej służby zdrowia odnośnie rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organu inspekcji sanitarnej, jeżeli zostało wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenie lekarskie to dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. mający walor opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej uprawnione są zasadniczo wyłącznie do kontroli formalnej tych orzeczeń. Z uwzględnieniem art. 80 k.p.a., w ramach tej kontroli ocenie podlega, czy wywody i wnioski sformułowane w tych orzeczeniach są należycie uzasadnione i zgodne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie (por. wyroki NSA: z 10 grudnia 2018 r. o sygn. II OSK 400/18; z 15 marca 2018 r. o sygn. II OSK 2272/17; z dnia 14 listopada 2017 r. o sygn. II OSK 415/16).

WSA w Gliwicach w wyroku z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 962/23 zwrócił uwagę na związanie organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Inaczej, bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania. Oznacza to więc, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Tak więc bez stosownych opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Także inne sądy wyraziły taki pogląd (np. wyrok NSA z 24 marca 2000 r., sygn. akt I SA 2334/99; wyrok NSA z 8 listopada 2000 r., sygn. akt I SA 664/00; wyrok NSA z 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1872/13; wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1567/13; wyrok WSA w Gdańsku z 1 października 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 604/15; wyrok WSA w Gliwicach z 26 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 825/23). Sąd w składzie orzekającym także popiera to stanowisko.

Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy zauważyć wypada, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawierał: kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej; orzeczenie lekarskie z dnia 28.08.2025r. nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej .

Z karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wynika, że pracownica B. B. pracowała w okresie: od 17 lutego 2017 r. do 31 maja 2017 r. oraz od 21 września 2017 r. do 25 września 2018 r. w W Sp. z o.o., ul. [...] W., na stanowiskach szwaczki oraz operatora linii automatycznej;

- od 26 września 2018 r. do 21 lutego 2025 r. w L Sp. z o.o., ul. [...] T., na stanowisku operatora linii automatycznej/ montera.

Analizując opis czynności wykonywanych przez B. B., podczas zatrudnienia w zakładzie W Sp. z o.o. we W. oraz zakładzie L Sp. z o.o. w T., zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 20 marca 2025 r. należy uznać, iż ww. wykonywała prace polegające na wielokrotnym powtarzaniu czynności, obciążających kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Na podstawie orzeczenia lekarskiego z dnia 25 sierpnia 2025r. nr [...] wystawionego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. stwierdzono, że u pracownicy została rozpoznana choroba zawodowa: przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

Wskazano w treści orzeczenia, iż w dniu 13 czerwca 2024 r. przeprowadzono operację uwolnienia lewego nerwu pośrodkowego. Przed operacją występował ból całej ręki, drętwienia wszystkich palców, najbardziej II i III, od ok. 2 lat. Po operacji jest poprawa i nie ma żadnych dolegliwości. Ze strony ręki prawej nie było i nie ma dolegliwości. Przeprowadzone badania laboratoryjne (poziom we krwi kwasu moczowego, RF-faktor reumatoidalny, CRP, TSH, odczyn Waalera- Rose) nie wykazały odchyleń od normy. Nieznacznie podwyższony był poziom glukozy. W badaniu neurograficznym z dnia 1 sierpnia 2025 r. stwierdzono wydłużenie latencji końcowej przy stymulacji włókien ruchowych obu nerwów pośrodkowych, zwolnienie szybkości przewodzenia włókien czuciowych obu nerwów pośrodkowych i prawego nerwu łokciowego, zaniżoną amplitudę odpowiedzi czuciowych w obu nerwach pośrodkowych i prawym nerwie łokciowym. Podsumowując w oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurograficzną u pracownicy lekarze rozpoznali stan po uwolnieniu lewego nerwu pośrodkowego z obecnie występującymi neurograficznymi cechami obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Orzecznicy wziąwszy pod uwagę sposób wykonywania pracy, z którego wynika, iż praca B. B. wykazywała cechy monotypii w zakresie stawów nadgarstkowych, a także uwzględniając przeprowadzoną diagnostykę różnicową stwierdzili, iż istnieją podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii schorzenia.

Z kart oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wynika, że podczas zatrudnienia w L sp. z o.o. . wykonywała prace polegające na wielokrotnym powtarzaniu czynności obciążających stawy nadgarstkowe o charakterze monotypii.

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowana orzeczenia lekarskiego. Zostało ono wydane przez lekarzy zatrudnionych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. który jest jednostką organizacyjną właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych o których mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Wydane pracownikowi orzeczenie o istnieniu podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej zawiera dane, o które oparli się lekarze orzecznicy. U pracownika stwierdzono chorobę zespół cieśni nadgarstka wymieniony w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych wskutek wykonywania pracy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Sąd nie posiada specjalistycznej wiedzy, którą mają uprawnieni lekarze orzekający w jednostkach orzeczniczych wskazanych w § 5 rozporządzenia. Wbrew argumentacji skargi zawarte w przedmiotowym orzeczeniu lekarskim uzasadnienie nie budzi wątpliwości, wywód w nim zawarty jest jednoznaczny i spójny. Orzeczenie wydane zostało z wykorzystaniem materiału dowodowego zebranego w sprawie. Sąd nie stwierdził konieczności jego uzupełnienia. Natomiast zgłaszane przez Spółkę wątpliwości wobec orzeczenia z uwagi na fakt odbycia zabiegu w dniu 13 czerwca 2024 r. operacji uwolnienia nerwu pośrodkowego u pracownicy , nie mogą uzasadniać uwzględnienia skargi i uchylenia spornej decyzji.

Nie ma racji Spółka formułując zarzut braku ustalenia możliwości wpływu pozazawodowych czynników na powstanie choroby zawodowej u pracownika. Nie ma konieczności w sprawach chorób zawodowych udowadniać, iż w danym przypadku to warunki pracy spowodowały taką chorobę. Wynika to już z treści art. 235¹ k.p. Dla ustalenia, czy choroba jest chorobą zawodową wystarczająca jest ocena warunków pracy, których analiza pozwala stwierdzić bezspornie, lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją mamy do czynienia. Jak trafnie określił to WSA w Gliwicach w wyroku z 2 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 946/23 chodzi o zatrudnienie w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnienie w warunkach, które te skutki spowodowały. W kontrolowanej sprawie z danych o narażeniu zawodowym, zawartych w sporządzonej przez Spółkę Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wynika narażenie zawodowe (sposób wykonywania pracy obciążający stawy nadgarstkowe polegający na wszywaniu przez pracownicę do gotowego siedzenia samochodowego profili wykończeniowej o różnej długości z tworzywa sztucznego do siedzeń podczas, której w jednej ręce trzymano profil, druga naciągano szyty materiał do punktu. W trakcie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego wykonano badania - również specjalistyczne, konsultację neurologiczną oraz diagnostykę pod kątem schorzeń najczęściej dających objawy zespołu cieśni nadgarstka. Wyniki przeprowadzonych badań w ramach diagnostyki nie wskazywały na istnienie u pracownicy czynników pozazawodowych zespołu cieśni nadgarstka. Prawidłowo więc organy stwierdziły z wysokim prawdopodobieństwem istnienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy schorzeniem a sposobem wykonywania pracy.

Nie ma znaczenia dla ustalenia choroby zawodowej podnoszona przez Spółkę okoliczność, że pracownica była poddana w czerwcu 2024r zabiegowi operacyjnemu w wyniku którego jej stan zdrowia uległ poprawie zatem wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową gdy pracownik nie cierpiał już na wymienione w niej schorzenie nie jest prawidłowe . Jak wskazał NSA w wyroku z 20 stycznia 2022, sygn. akt II OSK 654/19 organ stwierdza, czy choroba zawodowa została rozpoznana w czasie zatrudnienia pracownika w warunkach narażenia zawodowego lub po ustaniu narażenia, w ściśle określonym dla każdej z chorób przez ustawodawcę czasie. Nie ma więc podstaw twierdzenie że decyzja w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej nie powinna być podjęta z uwagi na poprawę stanu zdrowia po przeprowadzeniu zabiegów operacyjnych. Niewątpliwie bowiem objawy chorobowe wystąpiły w okresie wykonywanej pracy. Jak wskazano w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 489/12, co skład orzekający podziela możliwe jest ustalenie istnienia choroby zawodowej gdy objawy ustąpiły, nastąpiła ich całkowita remisja. W ocenie orzekającego Sądu możliwe jest ustalenie istnienia choroby zawodowej, którą w wyniku zabiegu operacyjnego można wyleczyć całkowicie lub usunąć na pewien, nawet znaczny czas.

Za nietrafne uznał Sąd zarzuty Spółki w zakresie naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 84 k.p.a. związane z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, niedostatecznego zebrania materiału dowodowego i dokonania jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1056/15, wyrok WSA w Gliwicach z 2 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 946/23). Inaczej, Sąd nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny dopuszczalny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej (wyrok WSA w Gdańsku z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 1212/20). W kontrolowanej sprawie organ oceniał pracę związaną z narażeniem zawodowym oraz dysponował orzeczeniem lekarskim, które poddał prawidłowej ocenie. Jednoznacznie stwierdzono w nim rozpoznanie u pracownika co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy na stanowisku szwaczki. Wobec tego Sąd nie dostrzegł w przeprowadzonej przez organy ocenie materiału dowodowego przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, co jest przedmiotem zarzutu Spółki. Według Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do tego, aby rozstrzygnąć sprawę. Wobec tego twierdzenie jakoby zostały w sprawie naruszone przez orzekające w niej organy reguły postępowania dowodowego określone w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. uznać należało za bezzasadne.

Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro, organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że dysponuje materiałem dowodowym w oparciu, o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musi zbierać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń.

Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia zasad postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zarzuty przedstawione w skardze nie są zasadne i z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.