Skarga na podział kosztów rozgraniczenia działek w B. oddalona

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2026r., znak: SKO-GiK-4161-1/26 utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy B. z dnia 2 stycznia 2026r., znak: G.6830.6A.04.2022, w którym postanowiono o ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego w sprawie wszczętej postanowieniem Wójta Gminy B. z dnia 22 czerwca 2022 r. znak G.6830.1.04.2022 na kwotę 8 500 zł.

W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia powołano m.in. art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 144, i art 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.)

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem Wójta Gminy B. z dnia 2.01.2026r., znak: G.6830.6A.04.2022 ustalono koszty postępowania rozgraniczeniowego w sprawie wszczętej postanowieniem Wójta Gminy B. z dnia 22.06.2022 r. znak G.6830.1.04.2022 na kwotę 8 500 zł.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 23.02.2024 r. wydano decyzję, znak: G.6830.2.04.2022, zatwierdzającą granice nieruchomości składającej się z: działki ewid. nr [...] położonej w B., stanowiącej własność W. J. G., od strony: działki ewid. nr [...] (w punkcie granicznym A) położonej w B., stanowiącej własność M. M. na podstawie postanowienia sądowego [...], działki ewid. nr [...] (w punkcie granicznym B) położonej w B., stanowiącej własność H. B. P. M., działki ewid. Nr [...] (odcinek A-A1-B) położonej w B., stanowiącej własność Skarbu Państwa -Starosty Tatrzańskiego na podstawie nr jednostki rejestrowej: G.8. we władaniu Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, zajętej pod drogę "Zakopiankę" zaliczoną do kategorii dróg krajowych o numerze DK47, działki ewid. nr [...] położonej w B., stanowiącej własność W. J. G., od strony: działki ewid. nr [...] (w punkcie granicznym C) położonej w B., stanowiącej własność J. Z. U. – Ł. i spadkobierców po zmarłym S. Ł., t.j. żony J. Z. U. – Ł., córki E. Ł., syna J. Ł. i córki M. O., działki ewid. nr [...] (w punkcie granicznym D) położonej w B., stanowiącej własność M. M. na podstawie postanowienia sądowego [...], działki ewid. nr [...] (odcinek A-A1-B) położonej w B., stanowiącej własność Skarbu Państwa - Starosty Tatrzańskiego na podstawie nr jednostki rejestrowej: [...], we władaniu Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, zajętej pod drogę "Zakopiankę" zaliczoną do kategorii dróg krajowych o numerze [...].

Organ I instancji po przeprowadzeniu ponownego postępowania w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego szczegółowo wyjaśnił w jaki sposób obliczył koszty i ustalił kwoty przypadające na poszczególne strony postępowania. Z dołączonej decyzji wynika, że w przedmiotowym postępowaniu ustalono 5 punktów (A, A1,B,C,D). Cena za jeden punkt wyniosła 1700 zł. Koszt jednego punktu rozłożono pomiędzy sąsiadujących ze sobą właścicieli nieruchomości.

W zażaleniu od ww. postanowienia skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia oraz o umorzenie postępowania w sprawie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Zarzucił naruszenie art. 6,7,77 k.p.a. oraz art. 33 ust. 1 w zw. z art. 29 i art. 30 Pr.g.i k. oraz art. 152 k.c. W uzasadnieniu skarżący wskazał min., że skoro decyzja rozgraniczająca nieruchomości była obarczona błędem, to tym samym błędem jest obarczone kwestionowane postanowienie dlatego powinna być stwierdzona w tym zakresie nieważność.

SKO w Nowym Sączu w uzasadnieniu opisanego na wstępie, zaskarżonego postanowienia podzieliło stanowisko organu I instancji dotyczące sposobu podziału kosztów postępowania na poszczególne strony postępowania uznając, iż prawidłowo uzależniono wysokość indywidualnych kosztów postępowania nie tylko od liczby stron biorących udział w postępowaniu, ale także od kosztów poniesionych na poszczególne czynności dokonane przez geodetę w postaci ilości wyznaczonych punktów granicznych.

Kolegium wyjaśniło, że na ustalenie wysokości kosztów przedmiotowego postępowania, składa się wynagrodzenie wyłonionego w trybie ofertowym geodety. Kwota powyższa nie odbiega od przyjętej na rynku kwoty wynagrodzenia za podobne czynności rozgraniczeniowe. W świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji geodezyjnej nie budzi również wątpliwości organu zakres wykonanych przez geodetę czynności, jak też ich poprawność. Zdaniem Kolegium, nie budził również wątpliwości sposób podziału ustalonych kosztów postępowania pomiędzy strony uczestniczące w tym postępowaniu.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 6, 7, 7a § 1 w zw. z art 77, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 29 i art. 30 Ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny.

Skarżący zarzucił, iż Wójt Gminy B. przedmiotową decyzją zatwierdza granice nieruchomości oznaczonej jako dz. nr ewd. [...] będącej własnością Skarbu Państwa - Starosty Tatrzańskiego, a we władaniu Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Skoro zatem kosztami postępowania rozgraniczeniowego należy obciążyć właścicieli sąsiednich nieruchomości, obciążenie kosztami tego postępowania podmiot będący we władaniu, jest ewidentnym naruszeniem art. 152 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny.

Zdaniem skarżącego, Wójt nie ustalił w sposób wystarczający dla wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości (tak jak rozstrzygnięcie zostało sformułowane w decyzji) czy rzeczywiście istnieje drugi przedmiot rozgraniczenia wskazywany przez wnioskodawcę, to jest oznaczona jako działka nr 2. Oczywiste jest przy tym, że istnieje wyodrębniona geodezyjnie działka oznaczona numerem 2. Jednak podkreślić należy, że istnienie wyodrębnionej geodezyjnie działki, uwidocznionej w ewidencji gruntów, nie przesądza o istnieniu odrębnej nieruchomości w rozumieniu art. 46 § 1 K.c. Brak prawidłowego ustalenia, czy działka nr 2 stanowi nieruchomość w rozumieniu art. 46 § 1 K.c. jest ściśle związane z brakiem prawidłowego ustalenia do kogo ta nieruchomość należy.

W ocenie skarżącego, decyzja Wójta Gminy B. z dnia 23 luty 2024r. w przedmiocie zatwierdzenia granic nieruchomości wydana została z ewidentnym naruszeniem prawa, dlatego skarżone postanowienie mające na celu ustalanie kosztów rzeczonego postępowania rozgraniczeniowe, obarczone jest tym samym błędem, co stanowi o jego nieważności. Zdaniem skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, w skarżonym postanowieniem utrzymując w mocy postanowienie Wójta Gminy B., ograniczyło się wyłącznie do potwierdzenia prawidłowości działania Wójta Gminy B. w zakresie nałożenia opłaty w ramach kosztów postępowania rozgraniczeniowego, nie rozważyło natomiast słuszności i prawidłowości tego działania w kontekście naruszenia przepisów w zakresie rozgraniczenia nieruchomości, a w konsekwencji możliwości naliczenia opłaty w ramach kosztów postępowania rozgraniczeniowego w przypadku, gdy postępowanie to wykonane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazano powyżej, działka nr ewd. [...] nie stanowi nieruchomości w kontekście przepisów ustawy kodeksu cywilnego, w związku z czym, przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego dla tej działki, lub względem tej działki, stanowi dodatkowo rażące naruszenie prawa w zakresie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając zawartą w decyzji argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz.143, dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonego postanowienia pod względem jego celowości czy słuszności.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie SKO w Nowym Sączu nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uwzględnienie.

Tytułem wstępu wskazać należy, że przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie określają zasad ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy stronę a organ regulują przepisy art. 262 § 1 i 264 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 262 § 1 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Organy w podstawie prawnej swoich rozstrzygnięć powołały art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ustalenie wysokości kosztów postępowania następuje w drodze postanowienia, wydanego przez organ administracji publicznej jednocześnie z wydaniem decyzji. W postanowieniu tym organ określa także osoby zobowiązane do poniesienia kosztów oraz termin i sposób ich uiszczenia (art. 264 § 1 k.p.a.). Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podzielany jest pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06, zgodnie z którym organ administracji publicznej, orzekając na podstawie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, może - uwzględniając normę art. 152 k.c. - obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że instytucja rozgraniczenia nieruchomości uregulowana została w dwóch aktach prawnych: ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Kodeksie cywilnym. Zarówno w postępowaniu cywilnym, jaki i administracyjnym, tak organ administracji, jak i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, a wniosek ten znajduje potwierdzenie przy porównaniu art. 152 i 153 Kodeksu cywilnego z art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które określają zasady przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego w jego kolejnych stadiach. Konsekwentnie należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma też zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z przepisu art. 152 k.c., stanowiąca, że właściciele gruntów sąsiadujących koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie.

Sąd wskazał też, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdy granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał ostatecznie, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w przepisie art. 152 k.c.

Wprawdzie istnieją przypadki, kiedy odstąpienie od wskazanej wyżej zasady jest możliwe, musi to jednak wynikać ze szczególnych okoliczności konkretnej sprawy, które decydować mogą o innym sposobie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania organ musi bowiem zawsze brać pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich, czy też niektóre z nich, czy wszystkie, a jeśli tak to w jakiej proporcji. W każdym przypadku należy więc rozważyć okoliczności faktyczne sprawy, aby możliwym było w szczególności stwierdzenie, czy istniał spór co do przebiegu linii granicznej, czy też chodziło jedynie o wznowienie znaków granicznych, jakie czynności podejmowała strona i pozostali uczestnicy w toku postępowania rozgraniczeniowego i czym było to podyktowane. Tym samym rozkład kosztów powinien odzwierciedlać rzeczywisty zakres sporności lub niepewności. Podział kosztów powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym stanowiska stron postępowania, wolę uniknięcia lub zakończenia sporu, zasadność wystąpienia z wnioskiem o rozgraniczenie co do całej granicy. Takie podejście realizuje zasady sprawiedliwego rozdziału obowiązków między strony postępowania administracyjnego.

Ponadto zgodnie art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Stąd też przyjmuje się, że na mocy przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2010 r., II FSK 1141/09, CBOSA). Zatem ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2010 r., I FSK 994/09). Sąd orzekający w sprawie, w której pojawia się zagadnienie prawne rozstrzygnięte już w uchwale, bez zgłoszenia wniosku o podjęcie tak zwanej "uchwały przełamującej", nie może wyrazić innego poglądu niż ten sformułowany w uchwale przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2018 r., I OSK 2564/17, CBOSA).

W kontrolowanej sprawie rozkład kosztów odzwierciedla rzeczywisty zakres sporności przebiegu granic między ww. nieruchomościami stron.

Decyzja o rozgraniczeniu z 23.02.2024 r. została wydana w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącego, który zawnioskował o rozgraniczenie dotyczące granicy działki dz. ew. nr [...] od strony dz. ew. [...] (w pkt granicznym), [...], [...] (w punkcie granicznym) oraz granicy dz. ew. [...] od strony dz. ew. [...] (w punkcie granicznym), [...], [...] ( w punkcie granicznym) będącej własnością skarżącego, na odcinku z nieruchomością stanowiącą działkę ew. nr [...], a w konsekwencji w punktach granicznych z nieruchomościami stanowiącymi działki ew. [...] i [...] oraz stanowiącej dz. ew. [...], na odcinku z nieruchomością stanowiącą działkę nr [...] a w konsekwencji w punktach granicznych z nieruchomościami stanowiącymi działki [...] i [...].

Zawarta w skardze argumentacja (tożsama z zarzutami zawartymi w zażaleniu) stanowi próbę zakwestionowania decyzji organu I instancji dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości.

Należy zatem za organem odwoławczym powtórzyć, że przedmiotem tego postępowania (w zakresie ustalenia kosztów rozgraniczenia) nie jest kontrola decyzji 23 lutego 2024r. o rozgraniczeniu nieruchomości i dokonanie oceny, czy decyzja ta jest prawidłowa, czy też narusza prawo, jak twierdzi skarżący. Decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości, nie podlega kontroli w trybie instancyjnym, a strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, sprawy sądowi powszechnemu. Z tego względu, Kolegium rozpatrując zażalenie na postanowienie dot. kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie mogło jednocześnie zbadać prawidłowości wydanej decyzji rozgraniczeniowej i swoje rozstrzygnięcie uzależnić od dokonanych w tym zakresie ustaleń. Dla rozstrzygnięcia sprawy kosztów postępowania istotne jest, że toczyło się postępowanie zakończone decyzją o rozgraniczeniu z uwagi na fakt, że istniał spór graniczny i brak było wcześniejszej decyzji lub wyroku ustalającego granice spornych nieruchomości oraz, że w postępowaniu tym powstały koszty, które zostały poniesione w interesie wszystkich stron tego postępowania.

W ocenie Sądu, orzekające organy prawidłowo ustaliły strony postępowania w tym właściciela działki ew. nr [...], którym jest Skarbu Państwa - Starosta Tatrzański na podstawie nr jednostki rejestrowej: G.8. działka we władaniu Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, a tym samym organ prawidłowo obciążył kosztami ten właśnie podmiot. SKO w Nowym Sączu ustosunkowało się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia do zarzutów zażalenia w tym do zarzutu dot. wpłaconej zaliczki, i wyjaśniło, iż w toku postępowania organ może żądać od strony wpłacenia zaliczki na poczet przyszłych kosztów, o której mowa w art. 262 § 2 k.p.a. Zaliczka, stanowi składnik kosztów postępowania i jest pobierana w toku trwającego postępowania administracyjnego. Wyjaśniono, iż zaliczka powinna zostać rozliczona w postanowieniu dotyczącym ustalenia wysokości końcowych kosztów postępowania, osób zobowiązanych do ich poniesienia oraz terminów i sposobu ich uiszczenia jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Podsumowując, w tym miejscu należy raz jeszcze podkreślić, że postępowanie przed sądem administracyjnym w sprawie postanowienia rozstrzygającego o kosztach postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego przed organem administracji publicznej nie może więc służyć próbie kwestionowania decyzji o rozgraniczeniu, alternatywnego wobec żądania przekazania sprawy sądowi. Decyzja ta wydawana jest bowiem w postępowaniu jednoinstancyjnym, tj. nie podlega kontroli w administracyjnym toku instancji. Skoro decyzja o rozgraniczeniu została wyłączona z trybu kontroli w ramach administracyjnego toku instancji, to tym bardziej nie można próbować dokonywać jej oceny w związku z zażaleniem na postanowienie w sprawie kosztów rozgraniczenia. Jedynie w przypadku uznania przez organ, że dokumentacja sporządzona przez geodetę wyznaczonego jest nieprzydatna dla rozstrzygnięcia, nie byłoby podstaw do obciążenia stron kosztami usługi geodety wyznaczonego. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Sąd podziela w pełni stanowisko zaprezentowane przez Kolegium, w zakresie sposobu podziału kosztów postępowania. Na koszty te składa się wynagrodzenie geodety (vide faktura nr [...] z 15.09.2023 r.) a rozdział tych kosztów został dokonany w sposób proporcjonalny z uwzględnieniem zarówno ilości stron biorących udziału w postępowaniu, jak też ilości punktów granicznych i ich położenia.

Ten model rozliczenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, jest aprobowany w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3421/15, z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1833/14; wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 761/20; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2911/19; wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 927/19; wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 465/18; wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 559/21 - CBOSA).

Prawidło zatem kosztami rozgraniczenia nieruchomości obciążono strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości. Wysokość tych kosztów wynika z faktury nr [...] z 15.09. 2023 r.) 2023 r. (k. a.a.) i nie była ona kwestionowana w toku postępowania administracyjnego. Przyjęta przez organ administracyjny metoda rozdziału tych kosztów między stronami nie budzi zastrzeżeń Sądu co do prawidłowości jej przeprowadzenia.

Należy zatem zgodzić się z konkluzją organu odwoławczego, że przedmiotem niniejszego postępowania są jedynie koszty postępowania rozgraniczeniowego, a nie kwestia zasadności, celowości czy prawidłowości postępowania rozgraniczeniowego. Z uwagi na powyższe, zarzuty skargi okazały się pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie nie stwierdził, aby przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności.

Zaskarżone postanowienie zapadło w zgodzie z przepisami prawa materialnego i bez naruszenia przepisów postępowania (w tym również przepisów powołanych w skardze). Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny dla podjęcia rozstrzygnięcia i został poddany przez organ wszechstronnej analizie, a wyprowadzone wnioski należało uznać za spójne i logiczne.

Wysokość wynagrodzenia geodety została udokumentowana. Geodeta złożył fakturę, z której wynika, jakie są koszty dokonania czynności w stosunku do ww. działek. Wysokość kosztów nie odbiega od cen rynkowych i nie była przez skarżącego kwestionowana, sam wybór geodety również. Natomiast fakt, że skarżący nie zgadza się z oceną materiału dowodowego zaprezentowaną przez organ i podjętym rozstrzygnięciem, nie świadczy o tym, że reguły procedowania zostały naruszone.

Z wszystkich tych przyczyn, Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.