Faktura i przelew za odzież nie dowodzą wywozu z UE. Unieważnienie utrzymane

Decyzją z 16 kwietnia 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 13 stycznia 2026 r. w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

30 lipca 2021 r. B. E. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: B., za pośrednictwem Agencji Celnej O. zgłosiła do procedury wywozu poza obszar celny Unii Europejskiej, towar w postaci artykułów odzieżowych o łącznej wartości 7.901,00 PLN, wynikającej z faktury nr 464/07/2021 z 28 lipca 2021 r. Jako odbiorcę towarów wskazano: "B. D., [...]", a jako urząd wyprowadzenia podano: FR620001 (urząd celny we Francji). Przedmiotowe zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane 30 lipca 2021 r. w Automatycznym Systemie Eksportu, pod numerem MRN [...]. Tym samym ww. towary zostały zwolnione do wnioskowanej procedury wywozu.

W związku z brakiem informacji o wyprowadzeniu ww. towarów poza obszar celny UE, NŁUC-S po przeprowadzeniu postępowania i stosownej procedury poszukiwawczej, decyzją z 11 czerwca 2024 r. unieważnił ww. zgłoszenie celne.

Wnioskiem z 13 marca 2025 r., uzupełnionym 19 marca 2025 r., B. E. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. NŁUC-S pismem z 31 lipca 2025 r., poinformował stronę, że decyzja z 11 czerwca 2024 r. nie została skutecznie doręczona. Jednocześnie NŁUC-S powiadomił o zamiarze wydania nowej decyzji w przedmiocie unieważnienia ww. zgłoszenia celnego

w związku z upływem 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu

i brakiem informacji o ich wyprowadzeniu oraz dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny UE. NŁUC-S wyznaczył 30-dniowy termin do skorzystania przez stronę z tzw. "prawa do bycia wysłuchanym" i przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Korzystając ze swoich uprawnień, do pisma z 16 września 2025 r. B. E., dla wykazania wywozu towarów poza obszar UE, załączyła

9 oświadczeń firmy transportowej M. LTD z potwierdzeniami zapłaty za faktury eksportowe, komunikat IE599 do innego zgłoszenia MRN (tj. [...]) niż będący przedmiotem decyzji, oświadczenia osób, którym doręczano decyzje, kopie potwierdzeń odbioru decyzji, protokoły przesłuchania D. O. oraz E. F.. Następnie przy piśmie z 21 listopada 2025 r. B. E. przedłożyła 6 uwierzytelnionych kopii faktur wywozowych oraz 6 oświadczeń firmy transportowej M. LTD. NŁUC-S nie uwzględnił złożonych dokumentów jako alternatywnych dowodów potwierdzających wywóz towarów i decyzją z 13 stycznia 2026 r. unieważnił ww. zgłoszenie celne MRN z 30 lipca 2021 r.

Od wyżej wymienionej decyzji B. E. złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie:

1. art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) - dalej: "O.p." w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1373) - dalej: "P.c.", poprzez niewszechstronne zbadanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i niezbadanie rzeczywistego przebiegu transakcji, skutkujące błędną oceną okoliczności faktycznych, a w efekcie wydaniem decyzji orzekającej o unieważnieniu zgłoszenia celnego, w sytuacji, gdy podatniczka przedstawiła alternatywne dowody potwierdzające, że zgłaszany towar opuścił obszar celny UE;

2. art. 191 O.p. na skutek niedokonania przez organ samodzielnej oceny dowodu w postaci oświadczenia M. LTD i przepisania jedynie oceny tego dowodu dokonanej przez inny organ (Mazowiecki Urząd Celno-Skarbowy w Warszawie) w nieostatecznej decyzji wymiarowej;

3. art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 73 P.c. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do ustalenia dokładnego stanu faktycznego, błędną

i pozbawioną obiektywizmu ocenę dowodów, a w rezultacie zaniechanie kompleksowego wyjaśnienia stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4. art. 188 O.p. na skutek nieprzeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę, które razem z dowodami w postaci faktury, potwierdzenia zapłaty i oświadczenia M. LTD miały potwierdzić fakt wywozu do Wielkiej Brytanii towaru objętego przedmiotową fakturą;

5. art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.Urz.UE.L 2015.343.1) - dalej: "RD", poprzez jego zastosowanie, pomimo braku ku temu podstaw, czego skutkiem było unieważnienie zgłoszenia celnego;

6. art. 335 ust. 4 lit. b, c, e rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE.L 2015.343.558 ze zm.) - dalej: "RW", poprzez nieuwzględnienie dowodów alternatywnych potwierdzających, że zgłaszany towar opuścił obszar celny UE, tj. dowodu zapłaty, faktury, dokumentu podpisanego przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towar z faktury nr 464/07/2021 z 28 lipca 2021 r. poza obszar RP i UE oraz zeznań świadków.

DIAS w Łodzi 17 marca 2026 r. odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych w odwołaniu. Jednocześnie poinformował, że do akt sprawy została włączona decyzja Naczelnika MUCS w Warszawie nr 448000-CKK16-4.4103.18.2024 z 16 października 2025 r., którą określono B. E. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług m.in. za lipiec 2021 r., w związku z ustaleniem braku dowodów potwierdzających wywóz towarów poza granice RP i UE.

Uzupełniając odwołanie, 17 marca 2026 r. pełnomocnik strony przesłał wyciąg bankowy za okres od 16 lipca 2021 r. do 15 sierpnia 2021 r. celem potwierdzenia, że w dniu 29 lipca 2021 r. na rachunek bankowy B. E. w [...] Banku nastąpiła wpłata od B. D. [...] na kwotę 7.901,00 PLN, za fakturę VAT nr 464/07/2021. Pismem z 7 kwietnia 2026 r. pełnomocnik strony podtrzymał stanowisko, twierdzenia i dowody zgłoszone w odwołaniu oraz pismach uzupełniających. Podniósł, że zgłoszone dowody (przesłuchanie pracowników B. E.) mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż dodatkowo potwierdzają, że dokonano wywozu towaru poza polski obszar celny. Powołał też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 119/23, w którym wskazano, że dla wykazania faktu wywozu towaru wystarczyło przedstawienie jednego z dokumentów, o których mowa w art. 335 ust. 4 RW, tymczasem w sprawie będącej przedmiotem sporu przedstawiono trzy dokumenty wymienione w art. 335 ust. 4 lit. b, c, e RW.

Przywołaną na wstępie decyzją z 16 kwietnia 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 13 stycznia 2026 r. w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego.

Organ odwoławczy wskazał na przepisy regulujące procedurę wywozu i określające zasady dokumentowania oraz potwierdzenia faktycznego wyprowadzenia towaru poza teren Unii, art. 263-277 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE. L 2013 Nr 261, str. 1 ze zm.) - dalej: "UKC"" oraz art. 326-335 RW. Z art. 269 ust. 1 i art. 267 ust. 4 UKC wynika, iż dokonanie wywozu towaru winno być dokonane zgodnie z procedurą pozwalającą na wyprowadzenie poza obszar celny UE towarów unijnych, która wymaga zastosowania wobec towarów nią objętych określonych środków polityki handlowej i spełnienia formalności wywozowych. Towar przyjęty do procedury wywozu od chwili przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego pozostaje pod dozorem celnym do momentu opuszczenia obszaru celnego Unii. Ostatecznej weryfikacji ilości i rodzaju wywożonego towaru dokonać może urząd celny wyprowadzenia, a w konsekwencji może zezwolić na opuszczenie przez towar terytorium Unii, ale ma również prawo odmówić wyprowadzenia towaru, jeżeli wykryje nieprawidłowości. Zwolnienie do wywozu, które jednoznaczne jest z zezwoleniem właściwego urzędu celnego na opuszczenie przez ten towar obszaru celnego UE, udzielane jest pod warunkiem, że towar opuszczając obszar celny UE jest w tym samym stanie, w jakim znajdował się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu. Szczegółowy tryb wymiany informacji pomiędzy organami celnymi w wypadku objęcia towaru procedurą wywozu poza obszar UE regulują przepisy art. 329-335 RW. Art. 248 ust. 2 RD stanowi, że jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu, procedury uszlachetniania biernego lub powrotnego wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma informacji o wyprowadzeniu towarów ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar UE, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie. Unieważnienie zgłoszenia celnego, na podstawie art. 248 ust. 2 RD, następuje z powodu braku informacji o wyprowadzeniu towarów oraz braku dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar UE.

Organ zaznaczył, że zgłoszenie celne MRN nr [...] z 30 lipca 2021 r. zostało dokonane z wykorzystaniem Systemu AES umożliwiającego wymianę zgłoszenia wywozowego i wymianę informacji w formie elektronicznej między urzędami celnymi na terenie UE, w którym dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest komunikat IE599 podpisany przy użyciu klucza do bezpiecznej transmisji danych. Komunikatu tego zawierającego dane zgłoszenia z momentu zwolnienia zgłoszenia do procedury wywozu oraz informacje o potwierdzeniu wywozu lub zatrzymaniu towaru na granicy w sprawie nie udało się uzyskać. Organ celny nie otrzymał żadnych informacji dotyczących daty, kiedy towary opuściły obszar celny UE oraz urzędu celnego wyprowadzenia, przez który to nastąpiło. Wobec braku ustalenia, że procedura wywozu otwarta w Polsce została prawidłowo zakończona i towar opuścił obszar UE, prawidłowe było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego (poszukiwawczego) w celu zebrania dowodów alternatywnych, potwierdzających fakt wyprowadzenia towaru. W sytuacji, gdy organy celne nie dysponują jednoznacznymi dowodami na okoliczność faktycznego wywozu towaru, obowiązkiem eksportera jest wykazanie tego zdarzenia.

DIAS w Łodzi stwierdził, że przedłożone przy odwołaniu dokumenty: faktura eksportowa nr 464/07/2021 z 28 lipca 2021 r. i potwierdzenie przelewu bankowego nie są dowodem wywozu poza obszar celny UE towarów objętych zgłoszeniem MRN z 30 lipca 2021 r. a tylko dokonania transakcji kupna-sprzedaży pomiędzy B. E. jako sprzedającym, a nabywcą z Wielkiej Brytanii i wartości towarów. Sam fakt, że w przypadku nabywcy towarów wskazano w fakturze miejsce siedziby znajdujące się poza obszarem UE nie może, przy braku innych dowodów przesądzać, że towary zostały wyprowadzone z obszaru UE. Z kolei, załączony do akt (pismem z 16 września 2025 r.) komunikat IE599 dotyczy wywozu wg MRN nr [...], który, jak słusznie NŁUC-S zauważył, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i nie może być potraktowany jako dowód w sprawie. Zdaniem DIAS w Łodzi waloru takiego dowodu nie spełnia także przedłożone oświadczenie firmy transportowej M. LTD z 17 lutego 2025 r. odnoszące się do faktury nr 464/07/2021 z 28 lipca 2021 r., w zestawieniu z wyjaśnieniami dyrektora tej firmy, nie dają gwarancji, że zostało wystawione na podstawie faktycznie wykonanych czynności i zrealizowanych usług przewozu. DIAS w Łodzi włączył bowiem do prowadzonego postępowania decyzję Naczelnika MUCS w Warszawie nr 448000-CKK16-4.4103.18.2024 z 16 października 2025 r., w której określono B. E. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług m. in. za lipiec 2021 r., w związku z brakiem dowodów potwierdzających wywóz towarów. Z treści decyzji wynika, że Naczelnik MUCS w Warszawie w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego pozyskał informacje od dyrektora firmy transportowej M. LTD, który podpisał oświadczenia, w tym m.in. złożone do niniejszej sprawy. Z przekazanych przez przewoźnika informacji wynika, że nie miał podpisanej umowy z B. E. na stałą współpracę, nie wystawiał faktur VAT, nie posiada potwierdzenia uregulowania zobowiązań, płatność za przewóz przesyłek była dokonywana przez odbiorców w Wielkiej Brytanii, potwierdzenia odbioru paczek zostały wystawione, aczkolwiek z uwagi na brak zgłoszeń dotyczących braku dostawy lub zaginięcia paczek, dokumenty te zostały zniszczone, informacje odnośnie odbiorców paczek przekazywane były przez wiadomości SMS lub kontakt telefoniczny, paczki zostały odebrane przez kierowców, którzy później dostarczali przesyłki do Wielkiej Brytanii, przesyłki były odbierane z Centrum Handlowego "P." w R., rotacyjnie kierowca oraz pojazd ulegał zmianie, nie jest w stanie określić kierowcy oraz numeru rejestracyjnego pojazdu.

DIAS wskazał, że odmówił przesłuchania w charakterze świadków E. F. oraz K. S. bowiem czynność ta jest zbędna. W aktach sprawy znajduje się protokół przesłuchania E. F. z 28 kwietnia 2025 r. oraz D. O. z 1 czerwca 2025 r., a także, decyzja Naczelnika MUCS w Warszawie nr 448000-CKK16-4.4103.18.2024 z 16 października 2025 r., w której opisano jej zeznania oraz przyczyny braku przesłuchania K. S.. Organ uznał, że ww. nie dostarczą informacji na temat okoliczności, które miałyby być przedmiotem dowodu, czyli faktycznego wywozu towaru objętego MRN z 30 lipca 2021 r. poza granice UE a ich zaangażowanie w sprzedaż towarów na terenie Polski nie ma znaczenia dla sprawy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego powołania przez NŁUC-S nieostatecznej decyzji MUCS w Warszawie, DIAS w Łodzi wyjaśnił, że decyzja ta nie stanowiła podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia, natomiast niewątpliwie pewne ustalenia poczynione w postępowaniu podatkowym w podatku od towarów i usług, jak np. pozyskanie wyjaśnień od firmy transportowej oraz zeznania świadków w zakresie eksportu towarów przyjęto, dla ustalenia stanu faktycznego i stwierdzenia, że B. E. nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza granice RP i UE do nabywcy wskazanego w fakturze przedłożonej do zgłoszenia wywozowego MRN. DIAS w Łodzi zauważył, że Naczelnik MUCS w Warszawie, w ramach prowadzonego postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług m.in. za lipiec 2021 r., zakończonego decyzją z 16 października 2025 r. nr 448000-CKK16-4.4103.18.2024, wystąpił do firmy transportowej M. LTD w celu wyjaśnienia okoliczności związanych z eksportem i ustalił, (na podstawie odpowiedzi, podpisanej przez dyrektora tej firmy, w osobie Pana M. J.), że dokumenty potwierdzające odbiór paczek zostały zniszczone, rotacyjnie kierowca oraz pojazd ulegał zmianie i w związku z tym nie był w stanie określić kierowcy (i numeru rejestracyjnego jego pojazdu), odbierającego przesyłki od B. E.. DIAS dodał, że nieuzasadnione jest żądanie umorzenia postępowania.

Co do przedłożonego w postępowaniu odwoławczym wyciągu bankowego, na dowód potwierdzenia, że w dniu 29 lipca 2021 r. na rachunek bankowy Pani B. E. nastąpiła wpłata za fakturę VAT nr 464/07/2021, DIAS w Łodzi ponownie wyjaśnił, że znajdująca się w aktach zarówno kopia faktury sprzedaży ww. towarów oraz przelew bankowy, przedłożone jako alternatywne dowody wywozu towarów poza granice UE, poświadczają jedynie dokonanie transakcji handlowej, a nie dokumentują dotarcia przedmiotowych towarów do odbiorcy i opuszczenia obszaru UE i jako takie nie mogą być uznane za alternatywny dowód. Nie dowodzą fizycznego, faktycznego wyprowadzenia towarów poza obszar UE. B. E. nie przedłożyła żadnych dokumentów przewozowych ani urzędowych, świadczących o wywiezieniu towarów z obszaru celnego UE, albo poświadczających ich wprowadzenie do obrotu na obszarze celnym importera. W sprawie nie przedstawiono dowodów odprawy celnej (potwierdzenia wywozu przez urząd celny) albo dowodów mogących być w posiadaniu przewoźnika (ze złożonych wyjaśnień przewoźnika wynika, że zostały zniszczone), w tym wystawionych przez organy administracji celnej, które w sposób jednoznaczny potwierdziłyby fakt wyjazdu towarów poza terytorium UE (opuszczenia granic UE w sposób zadeklarowany w zgłoszeniu). Przedstawiona faktura oraz dowód zapłaty dotyczą wyłącznie sprzedaży na rzecz osoby zamieszkującej na terenie Wielkiej Brytanii. DIAS w Łodzi wyjaśnił nadto, że w powołanym przez pełnomocnika strony wyroku WSA w Łodzi z 10 maja 2023 r., sygn. akt III SA 119/23 sąd stwierdził, że dla wykazania faktu wywozu towaru wystarczyło przedstawienie jednego z dokumentów, o których mowa w przepisie art. 335 ust. 4 RW, a strona mogła także przedłożyć zupełnie inny, niewymieniony w tym przepisie dokument. Sąd podkreślił, że powinien być to dowód dokumentujący rzeczywisty wywóz towaru poza obszar celny UE. W ocenie DIAS w Łodzi przedstawione w przedmiotowej sprawie dowody nie potwierdzają, że do takiego wywozu doszło

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję organu II instancji B. E., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie:

1. prawa procesowego, tj.:

1) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 P.c. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika ŁUCS w Łodzi w sytuacji naruszenia przepisów prawa powołanych w odwołaniu;

2) art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 P.c. poprzez niewszechstronne zbadanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i niezbadanie rzeczywistego przebiegu transakcji, skutkujące błędną oceną okoliczności faktycznych, a w efekcie wydaniem decyzji orzekającej o unieważnieniu zgłoszenia celnego, w sytuacji, gdy podatniczka przedstawiła alternatywne dowody potwierdzające, że zgłaszany towar opuścił obszar celny Unii Europejskiej;

3) art. 180 § 1 O.p. oraz art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 73 P.c. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do ustalenia dokładnego stanu faktycznego, błędną i pozbawioną obiektywizmu ocenę dowodów, a w rezultacie zaniechanie kompleksowego wyjaśnienia stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4) art. 188 O.p. w zw. z art. 73 P.c. na skutek nieprzeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę, które razem z dowodami w postaci faktury, potwierdzenia zapłaty i oświadczenia M. LTD miały potwierdzić fakt wywozu do Wielkiej Brytanii towaru objętego przedmiotową fakturą;

5) art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 P.c. na skutek nie odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu odwołania, w którym zarzucono NŁUCS w Łodzi bezpodstawne przyjęcie, że załączony do akt dokument zapłaty (historia transakcji potwierdzona za zgodność z oryginałem) nie może stanowić bankowego dowodu potwierdzenia przelewu w niniejszej sprawie.

2. prawa materialnego, tj.:

1) art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/2446, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organy miały obowiązek unieważnienia zgłoszenia celnego oraz że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do unieważnienia zgłoszenia celnego, pomimo iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że towar opuścił obszar celny UE;

2) art. 335 ust. 4 lit. b, c, e rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447 poprzez nieuwzględnienie dowodów alternatywnych potwierdzających, że zgłaszany towar opuścił obszar celny Unii Europejskiej tj. dowodu zapłaty, faktury, dokumentu podpisanego przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towar z faktury nr 464/07/2021 z 28 lipca 2021 r. poza obszar RP i UE oraz zeznań świadków.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 26 stycznia 2026 roku znak 1401-IOV-1.4103.178.2025.ES celem wykazania, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie uchylił w całości decyzję Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno- Skarbowego w Warszawie z 16 października 2025 r. wydaną wobec B. E. (VAT za okres od stycznia

2021 r. do lipca 2021 r.), co wskazuje, że decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego, a pomimo tego DIAS w Łodzi w zaskarżonej decyzji przyjął ocenę prawną wynikającą z decyzji Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie z 16 października 2025 r. jako stanowiącą podstawę do oddalenia wniosków dowodowych skarżącej z przesłuchania świadków i jako podstawę do stwierdzenia, że strona nie przedłożyła dowodów potwierdzających wywóz towarów do Wielkiej Brytanii.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W piśmie z 4 sierpnia 2026 r. pełnomocnik skarżącej dodatkowo podniósł zarzut naruszenia art. 180 § 1 O.p. oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 73 P.c. w zw. z art. 335 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/2446 z 28 lipca 2015 r. przez niepodjęcie działań zmierzających do ustalenia dokładnego stanu faktycznego na skutek niewyczerpania procedury poszukiwawczej oraz przyjęcia za udowodnione, że Urząd wyprowadzenia nie potwierdził wywozu towarów zgłoszonych przez skarżącą do wywozu, podczas gdy Urząd wyprowadzenia w odpowiedzi na komunikat Urzędu wywozu IE584 nie wystosował odpowiedzi w formie komunikatu IE586 lub IE518 w sposób opisany w Instrukcji w zakresie obsługi w Systemie AES, jak również pominięcia przez organy, że komunikat IE584 nie został odebrany przez Urząd wyprowadzenia, co pozwalałoby na przyjęcie, że Urząd wyprowadzenia nie potwierdził wywozu towarów.

Na rozprawie, która odbyła się 9 września 2026 r., na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowił dopuścić dowód

z decyzji DIAS w Warszawie z 26 stycznia 2026 r. na okoliczność uchylenia decyzji Naczelnika MUCS w Warszawie z 16 października 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując w tak zakreślonych granicach kontroli zaskarżonej decyzji, sąd uznał, że zarówno objęta wniesioną skargą decyzja DIAS w Łodzi z 16 kwietnia

2026 r., jak i poprzedzającą ją decyzja Naczelnika ŁUC-S z 13 stycznia 2026 r., odpowiadają obowiązującemu prawu zarówno w zakresie norm prawa procesowego, jak i materialnego.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadzała się do oceny, czy organy administracji celno-skarbowej, w świetle materiału dowodowego przestawionego przez stronę oraz przepisów prawa, miały podstawę do stwierdzenia, że brak było dowodów jednoznacznie potwierdzających, iż towar objęty procedurą wywozu został faktycznie wyprowadzony poza obszar celny Unii Europejskiej, a w konsekwencji, czy organ miał prawo unieważnić zgłoszenie celne.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły art. 267-269 UKC oraz art. 335 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447 z dnia 24 listopada

2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2015.343.558), które określają także zasady dokumentowania faktycznego wyprowadzenia towaru poza teren Unii.

Zgodnie z art. 267 ust. 1 zd. 1 UKC, towary, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii podlegają dozorowi celnemu i mogą zostać poddane kontrolom celnym. Stosownie do treści art. 269 ust. 1 UKC, towary unijne, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii, zostają objęte procedurą wywozu.

Dokonanie wywozu wymaga spełnienia przewidzianych dla niego formalności, z uwzględnieniem środków polityki handlowej oraz, jeśli znajdują zastosowanie, należności celnych wywozowych. Z regulacji tych wynika, że wywóz towaru powinien być dokonany zgodnie z procedurą pozwalającą na wyprowadzenie poza obszar Unii towarów unijnych, która wymaga zastosowania wobec towarów nią objętych określonych środków polityki handlowej i spełnienia formalności wywozowych.

Zasadnicze znaczenie ma treść art. 267 ust. 4 UKC, zgodnie z którym zwolnienie do wyprowadzenia udzielane jest przez organy celne, pod warunkiem, że dane towary zostaną wyprowadzone poza obszar celny Unii w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w momencie: a) przyjęcia zgłoszenia celnego lub zgłoszenia do powrotnego wywozu; lub b) złożenia wywozowej deklaracji skróconej.

Przepisy Rozdziału 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (art. 326–335) regulują formalności przy wyprowadzeniu towarów. Artykuł 330 rozporządzenia nr 2015/2447 reguluje wymianę informacji między urzędem celnym wywozu, a urzędem celnym wyprowadzenia. Jeżeli urząd celny wyprowadzenia jest inny niż urząd celny wywozu, urząd celny wyprowadzenia informuje urząd celny wywozu o wyprowadzeniu towarów najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu, w którym towary opuściły obszar celny Unii (art. 333 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/2447). Jeżeli po upływie 90 dni od zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie zostanie poinformowany o wyprowadzeniu towarów, może zwrócić się do zgłaszającego o podanie informacji dotyczących daty, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz urzędu celnego wyprowadzenia, przez który to nastąpiło (art. 335 ust. 1 rozporządzenia nr 2015/2447).

Z kolei zgodnie z treścią art. 335 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447, jeżeli urząd celny wywozu poinformuje zgłaszającego o tym, że urząd celny wyprowadzenia nie udzielił odpowiedzi w terminie określonym w ust. 3, zgłaszający może przedstawić urzędowi celnemu wywozu dowody świadczące o tym, że towary opuściły obszar celny Unii. Dowody te może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii; b) dowód zapłaty; c) faktura; d) potwierdzenie dostawy; e) dokument podpisany lub uwierzytelniony przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii; f) dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie; g) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na statki morskie, statki powietrzne lub instalacje morskie.

Ze względu na użycie przez prawodawcę unijnego zwrotu "w szczególności", katalog dowodów uznać należy za otwarty. W związku z tym dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w myśl art. 180 § 1 O.p. Niemniej jednak, w orzecznictwie podkreśla się, że dowód taki musi pozwalać na identyfikację towaru, tak, aby można było bez wątpliwości stwierdzić, że objęty konkretnym zgłoszeniem celnym wywozowym towar, w tym samym stanie opuścił obszar celny Wspólnoty (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt I GSK 973/15, LEX nr 2321569). To obowiązkiem strony jest wykazanie tych okoliczności, a przedłożona dokumentacja każdorazowo podlega ocenie organów celnych pod względem możliwości wykazania za ich pomocą prawidłowego zakończenia procedury celnej. Ustawodawca unijny wskazuje przy tym, że w oparciu o przedstawione przez stronę dokumenty organ ma być przekonany o tym, że dowody te są dostateczne dla uznania faktu wywozu zgłoszonego towaru poza obszar celny Wspólnoty w stanie, w jakim znajdowały się w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego.

Konsekwencją nieprzedstawienia wiarygodnych dowodów potwierdzających wywóz towaru poza obszar UE jest możliwość unieważnienia zgłoszenia celnego. Stosownie do treści art. 248 ust. 2 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U.UE.L.2015.343.1 z dnia 2015.12.29), jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu, procedury uszlachetniania biernego lub powrotnego wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma informacji o wyprowadzeniu towarów ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie.

Odnośnie norm procesowych sąd wskazuje, że w postępowaniu w sprawie celnej oprócz norm zawartych w UKC mają odpowiednio zastosowanie przepisy ustawy Prawo celne. Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 pkt 1 i 2 P.c., do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zasada oficjalności postępowania dowodowego w postępowaniu w sprawie celnej doznaje ograniczeń wynikających z prawa celnego, ponieważ to nie organ celny zbiera materiał dowodowy. Artykuł 122 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie celnej, ponieważ nie został wymieniony w cytowanym art. 73 P.c. (por. wyrok NSA z 6 października 2023 r., sygn. akt I GSK 1554/20, LEX nr 3623388).

W przedmiotowej sprawie zgłoszenie celne MRN z 30 lipca 2021 r. zostało dokonane z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego (AES, system kontroli eksportu), o którym mowa w ww. przepisach. Umożliwia on wymianę informacji między urzędami celnymi na terenie Unii Europejskiej. Wywóz towarów poza terytorium Unii jest potwierdzany komunikatem IE599, który zawiera dane zgłoszenia z momentu zwolnienia zgłoszenia do procedury wywozu oraz informacje o potwierdzeniu wywozu lub zatrzymaniu towaru na granicy. Komunikat ten jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu, na podstawie danych z komunikatu IE518 otrzymanego od urzędu wyprowadzenia (zob. Instrukcję w zakresie obsługi w Systemie AES, udostępnioną na stronie internetowej PUESC oraz znaczenie generowanych w systemie komunikatów). Komunikat IE599 zawiera informację o potwierdzeniu wywozu i stanowi dowód dokonania eksportu. Nie jest to jednak dowód bezwzględnie wiążący. Jeżeli bowiem organy administracji celnej powezmą wątpliwość, czy towar faktycznie opuścił terytorium UE w stanie nienaruszonym, mogą przeprowadzić postępowanie kontrolne (poszukiwawcze) i zażądać przedstawienia dowodów, które wywóz potwierdzą (tzw. dowodów alternatywnych zgodnie z art. 335 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447, ponieważ moc dowodowa komunikatu IE599 została zakwestionowana, przez co nie stanowi on dowodu na faktyczny wywóz towaru poza granice UE).

W realiach kontrolowanej sprawy nie było wątpliwości, że nie udało się uzyskać potwierdzenia za pośrednictwem Systemu AES, że takie wyprowadzenie miało miejsce. Organ celny nie otrzymał żadnych informacji dotyczących daty, kiedy towary opuściły obszar celny UE oraz urzędu celnego wyprowadzenia, przez który to nastąpiło. Wystosowane przez urząd celny wywozu w ramach procedury poszukiwawczej, o której mowa w art. 335 ust. 1 rozporządzenia nr 2015/2447 zapytanie do podmiotu zgłaszającego (komunikat IE582) przesłane 29 października 2021 r. w Systemie AES, pozostało bez odpowiedzi. Dokonująca zgłoszenia celnego Agencji Celnej O. nie udzieliła żadnych wyjaśnień nie podała informacji dotyczących daty, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz urzędu celnego wyprowadzenia, przez który ich wyprowadzenie faktycznie nastąpiło. Wobec powyższego 19 września 2023 r. urząd celny wywozu (PL361010), poprzez System AES, wystosował komunikat IE584 do urzędu wyprowadzania (FR620001). Urząd wyprowadzenia nie potwierdził wywozu towarów zgłoszonych wg MRN z 30 lipca 2021 r. W związku z brakiem potwierdzenia wyprowadzenia ww. towarów z obszaru UE, procedura wynikająca z art. 335 ust. 1-3 rozporządzenia nr 2015/2447 została wyczerpana i organ prawidłowo zwrócił się do skarżącej o przedstawienie dowodów alternatywnych świadczących o tym, że towary opuściły obszar celny Unii. Zdaniem sąd organy prawidłowo oceniły, że przedstawione przez skarżącą dokumenty nie potwierdzają opuszczenia przez zgłoszony towar, tj. artykuły odzieżowe o łącznej wartości 7.901,00 PLN, obszaru celnego UE.

I tak, przesłana do akt administracyjnych uwierzytelniona za zgodność z oryginałem kopia faktury nr 464/07/2021 z 28 lipca 2021 r. wraz uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kopią potwierdzenia zapłaty za FV 464/07/2021, z której wynika, że 29 lipca 2021 r. na rachunek bankowy B. E. w [...] Banku nastąpiła wpłata od B. D. na kwotę 7 901,00 PLN zł, za fakturę VAT nr 464/07/2021 wystawioną 28 lipca 2021 r. (k. 90 i 91 akt adm.), świadczą jedynie o dokonaniu transakcji sprzedaży spornych towarów między skarżącą a kupującą B. D.. Sąd zauważa więc, że prawidłowo organy przyjęły, że powyższe dowody nie potwierdzają wywozu towarów poza obszar celny UE.

W ocenie sądu prawidłowe jest także stanowisko organów, że przesłany oryginał oświadczenia firmy transportowej M. LTD z 17 lutego 2025 r., z którego wynika, że przesyłka dotycząca faktury 464/07/2021 została odebrana 29 lipca 2021 r., odprawiona w Urzędzie Celnym w Piotrkowie Trybunalskim, a następnie dostarczona do klientki B. D. na adres w Wielkiej Brytanii (k. 26v. akt adm.), nie stanowi rzetelnego dowodu na wywóz spornych towarów. Powyższe oświadczenie zostało prawidłowo ocenione jako niewiarygodne w kontekście wyjaśnień złożonych przez dyrektora M. LTD w toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika MUCS w Warszawie. Z jego oświadczenia złożonego w tym postępowaniu wynika, że nie zawierał on żadnych umów z firmą skarżącej, nie posiada żadnych dokumentów przewozowych dotyczących spornej dostawy, nie jest wobec tego jasnym na jakiej podstawie, po upływie blisko czterech lat od dokonania spornego transportu złożył oświadczenie potwierdzające wywóz konkretnych towarów wskazanych na określonej fakturze poza obszar UE, zwłaszcza, że jego firma realizowała wielokrotnie podobne dostawy między firmą skarżącej, a różnymi odbiorcami w Wielkiej Brytanii.

Co do powołania się w niniejszej sprawie przez organy na nieostateczną decyzję Naczelnika MUCS w Warszawie, należy wyjaśnić, że decyzja ta nie stanowiła podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, natomiast pewne ustalenia poczynione w tym postępowaniu podatkowym, jak np. wyjaśnienia dyrektora firmy transportowej M. LTD oraz zeznania świadków pracowników skarżącej dotyczące eksportu towarów, przyjęto dla ustalenia stanu faktycznego w kontrolowanej sprawie. Sąd zauważa, że Naczelnik MUCS w Warszawie, w ramach prowadzonego postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, m.in. za lipiec 2021 r., zakończonego decyzją z 16 października 2025 r. nr 448000-CKK16-4.4103.18.2024, wystąpił do firmy transportowej M. LTD w celu wyjaśnienia okoliczności związanych z eksportem i ustalił (na podstawie pisemnego oświadczenia podpisanego przez dyrektora tej firmy), że dokumenty potwierdzające odbiór paczek zostały zniszczone z uwagi na upływ czasu, rotacyjnie kierowca oraz pojazd odbierający towar od skarżącej ulegał zmianie i w związku z tym dyrektor M. LTD nie był w stanie określić kierowcy ani numeru rejestracyjnego pojazdu, odbierającego konkretne przesyłki od skarżącej, firma nie miała podpisanej umowy o współpracę ze skarżącą. Wprawdzie decyzja ta została uchylona przez DIAS w Warszawie decyzją z 26 stycznia 2026 r. i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia, niemniej jednak pozyskane w trakcie prowadzonego przez Naczelnika MUCS w Warszawie postępowania wyjaśnienia dyrektora firmy M. (dotyczące braku posiadania przez przewoźnika dokumentów z 2021 r. potwierdzających odbiór towaru przez nabywcę, braku możliwości identyfikacji kierowców i pojazdów którymi odbywał się transport; niezawieraniu jakichkolwiek umów ze skarżącą) nie zostały zakwestionowane. W związku z powyższym, DIAS w Łodzi słusznie uznał, że oświadczenie z 17 lutego 2025 r., dotyczące realizowanego wywozu w lipcu 2021 r., nie stanowi wiarygodnego dokumentu potwierdzającego wywiezienie towarów poza obszar UE.

Co do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków będących pracownikami skarżącej na okoliczność potwierdzenia, że towary były sprzedawane do Wielkiej Brytanii, że zawsze przed dostawą za granicę musiała nastąpić płatność na rachunek firmowy, że towary do Wielkiej Brytanii dostarczała firma M. LTD, sąd wyjaśnia, że organy nie kwestionowały powyższych okoliczności uznając je za udowodnione w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu. Podkreślić ponadto należy, że art. 188 O.p., daje swobodę organom podatkowym i nie nakazuje obligatoryjnego uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych, zezwalając na ich ocenę pod kątem ewentualnej przydatności do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. DIAS w Łodzi 17 marca 2026 r. odmówił przesłuchania w charakterze świadków pracowników skarżącej w 2021 r., ponieważ uznał, że wskazani pracownicy nie mają informacji na temat faktycznego wywozu towaru poza granice UE.

Należy podkreślić, że mając na uwadze treść art. 335 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447, przedstawione dokumenty alternatywne muszą stanowić dowody świadczące o tym, że towary opuściły obszar celny Unii. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że pomimo braku potwierdzenia wywozu towarów zgłoszonych wg MRN z 30 lipca 2021 r. przez urząd wyprowadzenia, wywóz faktycznie nastąpił. Tym samym skarżąca powinna była wykazać, gdzie, kiedy i jaki towar opuścił obszar celny UE, przedstawiając w tym zakresie jednoznaczne i wiarygodne dokumenty. Zgłaszająca towar do procedury wywozu mogła z własnej inicjatywy poinformować urząd celny wywozu o datach, kiedy przedmiotowe towary opuściły obszar celny UE oraz o urzędach celnych wyprowadzenia, przez które to nastąpiło. Kwestie natomiast dostawy i organizacji transportu pomiędzy kontrahentami nie mają znaczenia dla warunków realizacji procedury wywozu. Takie dowody jak faktury, dowody zapłaty, pisma kontrahenta, stanowią tylko potwierdzenie zawarcia i realizacji transakcji handlowej, a nie wywozu towarów poza obszar celny UE. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lipca 2025 r., sygn. akt I GSK 792/24, LEX nr 3902622) wynika, że jakkolwiek dokumenty prywatne (faktury, pisma) są wymienione w przepisie art. 335 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447, które zastępczo mogą zostać przedstawione w miejsce urzędowego potwierdzenia wyprowadzenia towarów, to jednak do organu należy ich ocena i uznanie za dostateczne. Omawiany przepis nakłada na eksportera (zgłaszającego) obowiązek ich przedstawienia, do organu należy zaś ich ocena. Dla oceny, czy przedstawiony dowód alternatywny jest wystarczający do uznania, że nastąpił wywóz towaru poza obszar celny UE, istotna jest wiarygodność dokumentu, który powinien mieć postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Dokument taki musi również pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, aby można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczy tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu. Ocena mocy dowodowej i wiarygodności dokumentów należy do organu celnego - urzędu celnego wywozu, ponieważ to on poświadcza wyprowadzenie towarów, a może tego dokonać, jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 335 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447 są dostateczne, co jednoznacznie wynika z art. 334 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2015/2447 (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 12 marca 2024 roku, sygn. akt I SA/Rz 663/23, LEX nr 3701295). W okolicznościach tej sprawy należało uznać przedstawione przez stronę dokumenty za niedostateczne, ponieważ nie dowodzą wywozu towaru poza obszar UE. Nie przedstawiono dowodu, że np. towary przeszły odprawę celną w Wielkiej Brytanii lub że znalazły się w legalnym obrocie towarowym na rynku kraju trzeciego. Z przedłożonych dokumentów wynikało tylko, że skarżąca podjęła kroki w celu wywozu towaru do Wielkiej Brytanii, ale nie pozwoliły one stwierdzić, że wywóz taki faktycznie miał miejsce.

Sąd podkreśla, że w toku postępowania administracyjnego organy przyjmowały każdy dokument przedstawiany przez stronę i poddawały go ocenie pod kątem wykazania opuszczenia przez zgłoszony towar unijnego obszaru celnego. Zatem w ocenie sądu organy dochowały ze swej strony wszelkiej staranności przy ocenie dowodów alternatywnych. Natomiast to, że ocena tych dowodów, podzielona przez sąd, odbiega od stanowiska skarżącej w tym zakresie, nie może świadczyć ani o wadliwości postępowania organów, ani braku słuszności ich ocen. Zdaniem sądu przedłożone przez skarżącą dowody, oceniane łącznie oraz każdy z osobna, nie dowodziły opuszczenia przez towar unijnego obszaru celnego, zatem stanowisko organów należało uznać za słuszne. Sąd podkreśla przy tym, że organy celne zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, który oceniono w granicach skodyfikowanej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny. Ocena zebranego materiału dowodowego została dokonana na podstawie całokształtu wynikających z niego okoliczności, a przy tym w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zaskarżona decyzja w sposób dostateczny wyjaśnia podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. W treści jej uzasadnienia wskazane zostały fakty i dowody uznane za udowodnione oraz te dowody, którym tego przymiotu odmówiono albo uznano za niewystarczające do dowiedzenia podlegającego stwierdzeniu faktu. Tym samym na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 P.c.

Nie sposób także zgodzić się z argumentacją skarżącej przedstawioną w piśmie z 4 sierpnia 2026 r., że NŁUC-S jako organ I instancji zaniechał przeprowadzenia procedury poszukiwawczej w sposób zgodny z art. 335 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447 (zdaniem sądu skarżąca miała na myśli art. 335 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447, a nie rozporządzenia nr 2015/2446, którego numer podała w powyższym piśmie). Jak wynika z akt administracyjnych, 29 października 2021 r. organ I instancji jako urząd celny wywozu zwrócił się o udzielenie informacji dotyczących wyprowadzenia towarów poprzez wysłanie komunikatu IE582 (k. 77 akt adm.) do podmiotu zgłaszającego w tym wypadku Agencji Celnej O., które pozostało bez odpowiedzi. W niniejszej sprawie organ I instancji, jako urząd celny wywozu, nie otrzymawszy komunikatu IE583, 18 września 2023 r. wysłał do urzędu celnego wyprowadzenia komunikat IE584 (k. 76 akt adm.). Odpowiedzią na IE584 są komunikaty: IE 586 - w sytuacji gdy towar (zgłoszenie) nigdy nie wystąpił/nie pojawił się w danym urzędzie celnego wyprowadzenia, nie został zarejestrowany w żadnej ewidencji elektronicznej lub papierowej, lub - IE 518 (zawierający informację o wynikach kontroli zgłoszenia w urzędzie celnym wyprowadzenia). W niniejszej sprawie urząd celny wyprowadzenia nie wysłał ani komunikatu IE586, ani komunikatu IE518. Jednak wbrew oczekiwaniu skarżącej brak odpowiedzi urzędu celnego wyprowadzenia na zapytania organu I instancji nie świadczy o potwierdzeniu wywozu towarów zgłoszonych przez stronę tylko o braku komunikacji między dwoma urzędami celnymi. Podsumowując, w aktach administracyjnych znajduje się komunikat lE582 z adnotacją "wysłany" oraz komunikat IE584 z adnotacją "wysłany", które to komunikaty świadczą o prawidłowym przeprowadzeniu procedury poszukiwawczej, zgodnie z art. 335 rozporządzenia nr 2015/2447 oraz Rozdziałem A. "Obsługa zgłoszenia w urzędzie wywozu", pkt. 8 "Procedura Poszukiwawcza w AES" zawartych w "Instrukcji w zakresie obsługi w Systemie AES". Zdaniem sądu, w sytuacji, gdy organ I instancji nie otrzymał żadnej odpowiedzi na wysłane zapytania ani od podmiotu zgłaszającego, ani od urzędu celnego wyprowadzenia to nie ciążył na nim obowiązek informacyjny z art. 335 ust. 3 rozporządzenia nr 2015/2447. W sprawie nie ulega również wątpliwości, że organ prawidłowo wezwał stronę do przedstawienia dowodów alternatywnych potwierdzających wywóz spornych towarów. W toku postępowania strona mogła przedstawić urzędowi celnemu wywozu dowody świadczące o tym, że towary opuściły obszar celny Unii i z tego uprawnienia, o którym mowa w art. 335 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447 strona skorzystała. Ponadto sąd uznał, że sam brak komunikatu IE586 czy IE518 od urzędu wyprowadzenia, nie przesądza o wadliwości procedury poszukiwawczej prowadzonej przez organ I instancji, w żadnej też mierze nie może świadczyć o faktycznym wywozie towaru poza obszar celny UE. Kluczowe jest bowiem, że strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających faktyczne opuszczenie przez towar obszaru celnego Unii, które pozwoliłoby na wygenerowanie komunikatu IE599.

Wobec niestwierdzenia wywozu i nieudokumentowania dokonania tego wywozu przez stronę skarżącą, organy celno-skarbowe zobligowane były do unieważnienia zgłoszenia celnego, a zatem zastosowania normy określonej w art. 248 ust. 3 RD nr 2015/2446. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, ustalony w sprawie stan faktyczny niewątpliwie dał podstawy do unieważnienia zgłoszenia celnego. Skarga z powyższych przyczyn nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku.

Reasumując wskazać należy, że sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń prawa. Organy administracji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, zastosowały również właściwe przepisy prawa, dokonując przy tym ich prawidłowej wykładni. Nadto, zgromadzone w skatach sprawy dokumenty wskazują, iż postępowanie zostało przeprowadzone w sposób poprawny, a strona miała zapewnioną możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nadto, wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostały w sposób należyty uzasadnione.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

ec