Licencja na inne miasto i błędny paragon z aplikacji. Sąd utrzymał karę 12 500 zł

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej jako "strona", "skarżąca" lub "Spółka"), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

Funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego 23 lutego 2024 r. przeprowadzili w P. około godziny 18:02 kontrolę drogową pojazdu marki S. o nr rej. [...], którym kierował M. Ś.. Kierujący okazał prawo jazdy, identyfikator kierowcy Taxi i wypis z licencji, orzeczenie lekarskie i psychologiczne. W toku kontroli ustalono, że kierowca przewoził pasażera, który przy użyciu aplikacji U. zamówił usługę przewozu osób w P. z ul. [...] na Al. [...]. Należność za usługę transportową w kwocie 14,62 zł została ustalona poprzez aplikację U. i opłacona kartą u kierowcy. Pasażer otrzymał paragon wystawiony przez skarżącą spółkę. Przebieg i wyniki kontroli zostały opisane w protokole kontroli nr [...] z 23 lutego 2024 r.

W toku kontroli stwierdzono naruszenie ustawy o transporcie drogowym: rozliczenie opłaty za przejazd osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1490 z późn. zm., dalej jako u.t.d.), niespełniającej wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d.). Ponadto stwierdzono naruszenie przepisów u.t.d. poprzez wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa (lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po uprzednim wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, za stwierdzone w trakcie kontroli 23 lutego 2024 r. naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, decyzją z [...] maja 2024 r. nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 12.500 zł.

Pismem z 21 maja 2024 r., pełnomocnik strony złożył wniosek o uzupełnienie ww. decyzji w zakresie objętym jej rozstrzygnięciem w sytuacji, w której organ bezpodstawnie utożsamił wizualizację e-paragonu w formacie JWS-JSON Web Token z paragonem elektronicznym, podczas gry aplikacja mobilna przekazuje paragony emitowane przez kasę ELZAB KW1 w postaci formalnej oraz dodatkowo w postaci zwizualizowanej. Postanowieniem z 29 maja 2024 r. organ I instancji odmówił jej uzupełnienia, wskazując, że decyzja jest kompletna, bowiem zawiera wszystkie składniki aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 z późn. zm., dalej jako k.p.a.).

Następnie skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji zaskarżając decyzję w całości oraz wnosząc o jej zmianę i umorzenie postępowania. W odwołaniu wskazano na naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego odnoszące się do bezzasadnego uznania jako przesłanki nałożenia sankcji administracyjnej brak posiadania licencji na obszar, na terenie którego wykonywany był kontrolowany przewóz, przypisania stronie odpowiedzialności za nieprawidłowe wystawianie paragonów za wykonaną usługę, brak zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego i pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu. Nadto Spółka podniosła naruszenie dopuszczalnego wymiaru kary, nieuwzględnienia okoliczności, z których wynika, że skarżąca nie miała wpływu na powstałe naruszenia w zakresie wykorzystywanej aplikacji mobilnej oraz uznaniu, że przedmiotowa aplikacja nie spełnia wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania. Strona wniosła także o przeprowadzenie dowodu z decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] dotyczącej potwierdzenia, że kasa rejestrująca ELZAB KW1, spełnia funkcje określone w art. 111 ust. 6a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. ,poz. 775 z późn. zm.) oraz spełnia wymagania techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r., poz. 1849 z późn. zm.).

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Stwierdził także, że art. 189c oraz art. 189f k.p.a. regulujące przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie mają w sprawie zastosowania z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 k.p.a. dająca pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IV a k.p.a.

Organ odwoławczy podniósł, że z informacji udzielonych przez Urząd Miasta P. wynika, że przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o., na dzień kontroli, posiadało licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta Miasta P. 25 maja 2023 r., do której kontrolowany pojazd był zgłoszony 6 lipca 2023 r. Pismem z 4 kwietnia 2025 r. U. P. Sp. z o.o. udzielił informacji z rejestru przekazywanych zleceń, z których wynika, że 23 lutego 2024 r. przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. przekazano zlecenia przewozu osób o godz. 17:44 i 18:47 na kontrolowany pojazd.

W odniesieniu do naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d, w szczególności o wypis z licencji organ wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności protokołu kontroli i sporządzonej w dniu kontroli dokumentacji fotograficznej, należało uznać, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., jednocześnie kierowca nie został wyposażony w wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze miasta P.. Kierowca okazał wyłącznie wypis nr [...] z licencji nr [...] na obszar miasta L., czyli na inny niż ten, na którym faktycznie wykonywał przewóz. W oparciu o dokonane ustalenia organ odwoławczy uznał za zasadne wymierzenie kary pieniężnej tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Wyjaśnił również, że strona ani jej pełnomocnik, nie przedłożyli dowodów na inny niż ustalony podczas kontroli stan faktyczny, ani dowodów świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia.

Następnie organ wskazał, że przepis art. 13b u.t.d. dopuszcza rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, przy użyciu aplikacji mobilnej, ale aplikacja ta musi spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłat za przewóz (Dz. U. z 2020 r., poz. 954). Zgodnie z jego § 5 aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 i 568). Natomiast stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 sierpnia 2023 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r., poz. 1849), kasy ze względu na przeznaczenie do prowadzenia ewidencji danego rodzaju sprzedaży lub w dany sposób, dzieli się na następujące kategorie:

pkt 1) kasy ogólne - kasy przeznaczone do prowadzenia ewidencji w sposób niewymagający stosowania specjalnych funkcji;

pkt 2) kasy o zastosowaniu specjalnym - kasy, które uwzględniają szczególne zastosowanie tych kas i odpowiadają szczególnym wymaganiom technicznym określonym w rozdziale 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia, związanym ze szczególnymi formami prowadzenia ewidencji sprzedaży określonych towarów i usług, obejmujące kasy:

a) przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług przewozu osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d.

W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie w sprawie kas rejestrujących, podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które spełniają funkcje wymienione w art. 111 ust. 6a ustawy, wymaganie techniczne określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia i posiadają ważne certyfikaty kasy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że realizacja przewozu osób jest usługą, której wykonanie należy potwierdzić wydaniem paragonu. Paragon fiskalny w postaci papierowej, czy to w postaci elektronicznej jako dokument wystawiony przez kasę rejestrującą powinien zawierać informacje wymienione w § 50 załącznika nr 1 do powołanego rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania.

W rozpoznawanej sprawie po wykonaniu skontrolowanego przewozu drogowego kierujący nie wydał pasażerowi paragonu spełniającego wymagania wskazane w § 50 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania. Pasażer otrzymał paragon fiskalny na kwotę 14,62 zł, który nie zawierał wszystkich wymaganych elementów tj. opłata początkowa, cena umowna, nazwa towaru. Strona w toku postępowania nie przedłożyła natomiast żadnych dowodów świadczących o posiadaniu aplikacji mobilnej spełniającej warunki określone w przepisach.

Odnosząc się do stanowiska strony w toku postępowania, organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej kierowca wykonywał transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz A. Sp. z o.o. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że jest on spójny i potwierdza, że przewóz z dnia kontroli wykonywany był w imieniu i na rzecz spółki.

Z kolei w odniesieniu do wniosku pełnomocnika strony w sprawie spełnienia odpowiedzialności podmiotów współpracujących ze spółką tj. U. P. Sp. z o.o. oraz Z. S.A. w kwestii nieprawidłowości w funkcjonalnościach aplikacji mobilnej połączonej z kasą wirtualną organ zauważył, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz osób jest w tym przypadku bezsprzeczna. Posłużenie się oprogramowaniem (aplikacją), niespełniającym wymogów, w pojeździć i rozliczanie opłaty za wykonywanie przewozów przy pomocy takiej aplikacji obciąża przewoźnika a kwestia braku odpowiedniej weryfikacji aplikacji przez inne podmioty niezależna od odpowiedzialności innych przedsiębiorców związanych w wykonywaniem przewozów za pomocą aplikacji mobilnych. Odpowiedzialność taka, wynikająca z zapisów u.t.d., nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i nie stanowi przesłanki stanowiącej o braku wpływu na powstanie naruszenia. Podmiot wykonujący przewozy osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej przez przedsiębiorcę przekazującego takie zlecenia przyjmuje na siebie odpowiedzialność za naruszenia powstałe w wyniku takiej współpracy.

Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie świadczy o wystąpieniu przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca A. Spółka z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia:

1) art. 7, art 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów oraz pominięcie:

a) badania funkcjonalności certyfikowanej aplikacji mobilnej oraz oparcie się wyłącznie na jej interfejsie graficznym, w sytuacji, gdy organy administracji powinny przeprowadzić analizę sposobu działania i zapewnienia funkcjonalności przez certyfikowaną aplikację mobilną,

b) faktu wydania dla oprogramowania ELZAB KW1 (tj. aplikacji mobilnej) decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr PT [...] ("Decyzja GUM"), co powinno stanowić dla skarżącej gwarancję legalności działania, w sytuacji, gdy skarżąca powinna móc w pełni polegać na gwarancji certyfikowanej aplikacji mobilnej przez decyzję legalności użytkowanej bez potrzeby samodzielnej weryfikacji kodu źródłowego certyfikowanej aplikacji mobilnej,

2) art 8 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do nałożenia kary w wymiarze nieadekwatnym do niezawinionego ewentualnego przewinienia na podmiot, który w myśl artykułu 8 § 1 k.p.a. powinien móc zaufać certyfikatom wydanym przez inny organ państwowy (Główny Urząd Miar) w decyzji, taka interpretacja przepisu narusza zasadę pewności prawa i bezpieczeństwa obrotu.

3) art 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 13b ust. 4 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, polegające na odmowie zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności administracyjnej, pomimo że skarżąca wykazała brak wpływu na powstanie naruszenia, w sytuacji gdy błędy w wyświetlaniu danych na interfejsie elektronicznym wynikały wyłącznie z architektury informatycznej dostawcy certyfikowanej aplikacji mobilnej (Elzab), co czyniło naruszenie nieprzewidywalnym i niezależnym od woli przedsiębiorcy;

4) art. 92a ust. 1 u.td. w zw. z Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie kary za "wykonywanie przewozu przy użyciu aplikacji niespełniającej wymagań", podczas gdy w rzeczywistości skarżąca korzystała z legalnej, certyfikowanej kasy wirtualnej, a stwierdzona nieprawidłowość miała charakter techniczny (błąd wydruku lub wyświetlania aplikacji mobilnej), a nie systemowy (brak funkcjonalności urządzenia), co nie wypełnia dyspozycji sankcji z Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d.

Ponadto skarżąca wniosła o wstrzymanie w całości wykonania decyzji z uwagi na możliwość wystąpienia niepowetowanej szkody dla Spółki i brak przesłanek natychmiastowej wykonalności decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację na poparcie swoich zarzutów. W szczególności dotyczyły one kwestii oceny funkcjonowania aplikacji mobilnej w korelacji z obowiązującymi przepisami prawa, racjonalność oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy przez organy państwa w zakresie certyfikowania urządzeń fiskalnych oraz wysokości nałożonej kary.

Po wpłynięciu skargi organ odwoławczy z urzędu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, wydając 18 lutego 2026 r. postanowienie znak: [...] Z kolei w odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie naruszają przepisów prawa.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym określającej m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, jak również zasady odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 1 i 2 u.t.d.).

Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz innych aktów prawnych wymienionych w tym przepisie.

W myśl art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką,

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Jak stanowi art. 13b ust. 1 u.t.d., rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług.

W przypadku rozliczania opłaty za przewóz osób przy użyciu aplikacji mobilnej, o której mowa w ust. 1, kierowca, na żądanie uprawnionego organu kontroli, jest obowiązany okazywać i udostępniać urządzenie, na którym jest zainstalowana aplikacja mobilna, do kontroli w zakresie spełnienia wymagań dla aplikacji mobilnej określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określonych w przepisach o podatku od towarów i usług (art. 13b ust. 1a u.t.d.).

Aplikacja mobilna może działać przy udziale systemu teleinformatycznego. Wymiana danych pomiędzy aplikacją mobilną a systemem teleinformatycznym zapewnia bezpieczeństwo przesyłania danych (art. 13b ust. 2 u.t.d.).

Aplikacja mobilna zapewnia rozliczalność operacji związanych z przewozem osób oraz integralność i bezpieczeństwo gromadzonych danych. W przypadku aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego zdanie pierwsze stosuje się (art. 13b ust. 3 u.t.d.).

Zgodnie z art. 13b ust. 4 u.t.d., minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:

1) minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego,

2) sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny

- mając na uwadze potrzebę prawidłowego naliczania opłat za przewóz osób oraz zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną.

Wspomnieć należy, że rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania, zgodnie z lp. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 i 2:

1) wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji;

2) wykonując przewóz drogowy osób:

a) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy,

b) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie zezwolenie lub formularz jazdy,

c) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy,

d) oryginał albo poświadczoną za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę kserokopię decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2, jeżeli została wydana,

e) przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego, polegającego na okazjonalnym przewozie osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innym niż terytorium kraju, przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy te usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej posiadającego stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innym niż terytorium kraju - potwierdzenie lub kopię potwierdzenia zarejestrowania jako podatnika VAT czynnego albo wydruk potwierdzenia identyfikacji jako podatnika VAT - przewozy okazjonalne,

f) dokumenty wymagane w publicznym transporcie zbiorowym,

g) przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 18 w ust. 4b w pkt 2, kopię umowy na realizowany przewóz;

h) urządzenie, na którym zainstalowana jest aplikacja mobilna, o której mowa w art. 13b ust. 1 - w przypadku rozliczania opłaty za przewóz osób przy użyciu tej aplikacji;

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 87 ust. 4 u.t.d. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji.

Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., zgodnie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 500 zł, za brak każdego dokumentu.

Z protokołu kontroli nr [...] z 23 lutego 2024 r. wynika, że kierowca kontrolowanego pojazdu przewoził pasażera, który przy użyciu aplikacji U. zamówił usługę przewozu osób w P. z ul. [...] na Al. [...]. W kontroli uczestniczył kierowca, który podpisał protokół kontroli bez uwag. Należy w tym miejscu podkreślić, że protokół kontroli, jest dokumentem urzędowym, który korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Stosownie bowiem do przepisu art. 76 § 1 k.p.a. dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Z niekwestionowanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że należność za usługę transportową w kwocie 14,62 zł została ustalona poprzez aplikację U. i opłacona kartą u kierowcy. Pasażer otrzymał paragon wystawiony przez skarżącą spółkę. Jednakże, w ocenie organów rozpoznających sprawę, kierujący nie wydał pasażerowi paragonu zawierającego wszystkie elementy wymagane prawem tj. opłata początkowa, cena umowna, nazwa towaru i na tej podstawie wskazały, że z uwagi na nieprawidłowe działanie aplikacji mobilnej, doszło do naruszenia wskazanego w lp. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d., - rozliczenia opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania.

Ponadto w czasie kontroli kierowca okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] dotyczącej możliwości wykonywania przewozów przez skarżącą na obszarze miasta Lublin, w sytuacji, gdy przewóz odbywał się na terenie miasta P..

Ze stwierdzonym naruszeniem nie zgadza się skarżąca spółka. Skarżąca podniosła, że aplikacja z wbudowaną wirtualną kasą działała prawidłowo tj. transakcja została właściwie zarejestrowana, podatek naliczony, a suma kontrolna się zgadza. Dodatkowo wskazała, że istotne w sprawie jest rozstrzygnięcie czy przedsiębiorca transportowy ponosi odpowiedzialność za błędy oprogramowania dostarczanego przez podmiot trzeci (Elzab), które zostało dopuszczone przez państwo. W ocenie skarżącej, nawet jeśli doszło do naruszenia przepisów u.t.d., nie powinna była ponieść odpowiedzialności za naruszenie, które nastąpiło w skutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć ani im zapobiec. Wobec kasy rejestrującej (Elzab KW1) używanej przez skarżącą Prezes Głównego Urzędu Miar (GUM) wydał bowiem decyzję nr [...], w której wskazano, że spełnia ona funkcje określone w art. 111 ust. 6a ustawy o podatku od towarów i usług oraz spełnia wymagania techniczne kreślone w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania.

Nadto skarżąca podniosła, że wymierzając administracyjną karę pieniężną organ przekroczył dopuszczalny limit kary łącznej, wynikającą z art. 92a § 3 u.t.d., nakładając oprócz kary za naruszenie art. 13b ust. 1 w wysokości określonej w lp. 1.2.23 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. 12 000 zł, także karę w wysokości 500 zł za naruszenie określone w lp.1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., w sytuacji, gdy oba naruszenia zostały stwierdzone w czasie jednej kontroli.

Stanowisko skarżącej jest w ocenie Sądu nieprawidłowe, a zarzuty skargi niezasadne.

Przede wszystkim należy wskazać, że na podstawie art. art. 13b ust. 4 u.t.d. Minister Cyfryzacji wydał rozporządzenie z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób (Dz. U. poz. 954, dalej jako rozporządzenie w sprawie aplikacji mobilnej).

Zgodnie z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej określa ono minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego oraz sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny.

Stosownie do § 3 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą rejestrację informacji o:

1) uprawnieniach przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji i uprawnieniach kierowcy do realizacji przewozu;

2) numerze rejestracyjnym i numerze bocznym taksówki albo numerze rejestracyjnym pojazdu, w przypadku pojazdów innych niż taksówki;

3) realizowanym przewozie w zakresie:

a) przebytej w przewozie drogi,

b) czasie rozpoczęcia i zakończenia przewozu,

c) oznaczenia "CENA UMOWNA",

d) wartości ceny umownej za przewóz.

Jednocześnie zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej, aplikacja zapewnia możliwość udostępniania w postaci elektronicznej:

1) klientowi - informacji, o których mowa w § 3;

2) podmiotowi uprawnionemu do kontroli wykonywania transportu drogowego - informacji, o których mowa w § 3 pkt 1 i 2.

Co istotne w niniejszej sprawie na podstawie § 5 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej, aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W dniu kontroli obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 1849 z późn. zm., dalej jako rozporządzenie w sprawie kas rejestrujących) wydane na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących dokument w postaci elektronicznej to utworzony przez kasę zbiór ustrukturyzowanych i uporządkowanych danych z dokumentów fiskalnych i niefiskalnych, zapisywanych w bazie danych kasy, w formacie określonym w protokole komunikacyjnym przesyłania danych w przypadku dokumentów fiskalnych (pkt. 6); kasa to kasa rejestrująca mającą postać oprogramowania (pkt 10): paragon fiskalny to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy dla nabywcy, potwierdzający dokonanie sprzedaży (pkt 15).

W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, kasy, ze względu na przeznaczenie do prowadzenia ewidencji danego rodzaju sprzedaży lub w dany sposób, dzieli się na:

- kasy ogólne - kasy przeznaczone do prowadzenia ewidencji niewymagający stosowania specjalnych funkcji (pkt 1);

- kasy o zastosowaniu specjalnym - kasy, które uwzględniają szczególne zastosowanie tych kas i odpowiadają szczególnym wymaganiom technicznym określonym w rozdziale 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia, związanym ze szczególnymi formami prowadzenia ewidencji sprzedaży określonych towarów i usług, obejmujące kasy: a) przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług przewozu osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, wymagania techniczne dla kas dotyczące ich zawartości, zapisu i przechowywania danych, wystawianych dokumentów, pracy kasy oraz kas o zastosowaniu specjalnym określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

Zgodnie z § 3 ust. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, kasa wystawia paragony fiskalne w postaci papierowej i w postaci elektronicznej albo zgodnie z wyborem użytkownika tylko w postaci elektronicznej zawierające w szczególności kolejno pozycje:

1) element graficzny, o ile występuje;

2) imię i nazwisko lub nazwę podatnika oraz adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych - adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika;

4) numer rejestracyjny i numer boczny taksówki albo w przypadku pojazdów innych niż taksówki - numer rejestracyjny pojazdu - dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia;

5) numer kolejny dokumentu;

6) oznaczenie "PARAGON FISKALNY";

8) dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia - blok danych kursu zawierający kolejne pozycje sprzedaży, w tym co najmniej:

a) czas rozpoczęcia oraz zakończenia kursu,

b) przebytą w kursie drogę,

c) oznaczenie "OPŁATA POCZĄTKOWA",

d) oznaczenie "CENA UMOWNA",

e) wartość ceny umownej za kurs,

f) oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo oznaczenie "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU";

9) blok danych z pozycjami transakcji zawierający w szczególności

a) kolejne pozycje sprzedaży zawierające co najmniej:

– nazwę towaru lub usługi pozwalające na jednoznaczną ich identyfikację,

– ilość towaru lub usługi,

– jednostkę miary, o ile występuje,

– cenę jednostkową towaru lub usługi,

– wartość sumaryczną towaru lub usługi,

– oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo bez oznaczenia w przypadku sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu - dla kasy biletowej,

– opis towaru lub usługi, mogący zawierać elementy tekstowe, kody kreskowe i dwuwymiarowe, o ile występuje; kody kreskowe i dwuwymiarowe dla postaci elektronicznej zapisuje się w postaci tekstowej,

– wartość ulgi w przypadku biletu ulgowego - dla kasy biletowej,

– wartość opłaty po uwzględnieniu zniżek i refundacji, o ile występują - dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia,

– opust, narzut lub obniżkę do pozycji sprzedaży, o ile występuje,

b) pozycje opustów, narzutów i obniżek, o ile występują, zawierające co najmniej:

– oznaczenie "OPUST", "NARZUT" lub "OBNIŻKA",

– wartość opustu, narzutu lub obniżki,

– nazwę opustu, narzutu lub obniżki, o ile występuje,

– oznaczenie literowe stawki podatku, której dotyczy opust, narzut lub obniżka, z wyjątkiem opustu, narzutu lub obniżki udzielanych do pozycji sprzedaży, do grupy towarów lub usług lub do całego paragonu,

c) pozycje rozliczenia zaliczki, o ile występują, zawierające co najmniej:

– oznaczenie zaliczki,

– wartość uwzględnionej zaliczki,

– oznaczenie literowe stawki podatku albo zwolnienia od podatku,

– sumę do dopłaty po odliczeniu zaliczki, o ile występuje,

d) pozycje storna - o ile występują, zawierające co najmniej:

– oznaczenie "STORNO",

– nazwę i ilość stornowanego towaru lub usługi,

– kwotę stornowania,

– oznaczenie literowe stawki podatku stornowanego towaru lub usługi;

10) łączne wartości udzielonych opustów, narzutów i obniżek, o ile występują;

11) łączne wartości sprzedaży brutto według poszczególnych stawek podatku oraz sprzedaży zwolnionej od podatku po uwzględnieniu opustów, narzutów, obniżek i rozliczeń zaliczek;

12) wysokość podatku należnego według poszczególnych stawek podatku z oznaczeniem "PTU", oznaczeniem literowym stawki podatku po uwzględnieniu opustów, narzutów, obniżek i rozliczeń zaliczek oraz wartością procentową stawki podatku;

13) łączną wysokość podatku należnego z oznaczeniem "SUMA PTU";

14) łączną wartość sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu, o ile występuje;

15) łączną wartość sprzedaży brutto z oznaczeniem "SUMA" i z oznaczeniem waluty ewidencyjnej;

16) rozliczenie opakowań zwrotnych, o ile występuje, zawierające co najmniej:

a) oznaczenie "OPAKOWANIA ZWROTNE PRZYJĘCIA" lub "OPAKOWANIA ZWROTNE WYDANIA",

b) nazwę opakowania,

c) ilość oraz cenę jednostkową opakowania,

d) łączną wartość przyjętych i wydanych opakowań zwrotnych z oznaczeniem "OPAKOWANIA ZWROTNE SUMA";

17) dane dotyczące płatności za sprzedaże ujęte na paragonie, o ile występują, zawierające co najmniej oznaczenie odpowiednio "DO ZAPŁATY", "DO ZWROTU" lub "CENA" wraz z wysokością należności po uwzględnieniu:

a) rozliczenia opakowań zwrotnych,

b) zniżek i refundacji - dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia,

c) częściowej płatności lub braku płatności przez nabywcę za bilet - dla kasy biletowej,

d) oznaczenia "BILET BEZPŁATNY" lub "BILETY BEZPŁATNE" przy braku płatności przez nabywcę za bilet - dla kasy biletowej;

18) dane o przeliczeniu informacyjnym na walutę inną niż ewidencyjna, o ile występuje, zawierające co najmniej:

a) oznaczenie "PRZELICZENIE INFORMACYJNE",

b) oznaczenie waluty, na którą następuje przeliczenie,

c) informację o kursie waluty z dokładnością do 4 cyfr po przecinku,

d) wartość przeliczenia;

19) dane dotyczące rozliczenia płatności, o ile występuje, zawierające co najmniej:

a) oznaczenie "ROZLICZENIE PŁATNOŚCI",

b) typ formy płatności, taki jak "Gotówka", "Karta", "Waluta obca", "Bon", "Czek", "Kredyt", "Przelew", "Voucher", "Mobilna" lub inny,

c) nazwę formy płatności, o ile występuje,

d) w przypadku rozliczenia płatności w walucie obcej:

– oznaczenie waluty,

– oznaczenie "PRZELICZNIK" wraz z przelicznikiem wskazanym z dokładnością do 4 cyfr po przecinku,

– wartość wpłacanej należności w walucie obcej wraz ze wskazaniem równowartości w walucie ewidencyjnej kasy,

e) wartość wpłacanej należności,

f) wartość reszty z oznaczeniem "RESZTA" lub "WYDANO", z uwzględnieniem typu formy płatności, o którym mowa w lit. b; w przypadku wydawania reszty w walucie obcej przepisy lit. d stosuje się odpowiednio;(...).

Zgodnie z § 50 załącznika nr 1 do rozporządzenia:

1. Kasa, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia, jest wydzielonym modułem aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, albo stanowi oddzielną aplikację zintegrowaną z tą aplikacją lub współpracuje z taksometrem.

2. Kasa, o której mowa w ust. 1, otrzymuje następujące dane z aplikacji mobilnej, o której mowa w ust. 1, lub taksometru:

1) numer rejestracyjny i numer boczny taksówki albo w przypadku pojazdów innych niż taksówki - numer rejestracyjny pojazdu;

2) dane kursu zawierające kolejne pozycje, w tym co najmniej:

a) czas rozpoczęcia oraz zakończenia kursu,

b) przebytą w kursie drogę,

c) oznaczenie "OPŁATA POCZĄTKOWA",

d) wartość opłaty początkowej kursu z oznaczeniem literowym stawki podatku, zwolnienia od podatku albo z oznaczeniem "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU",

e) opis kolejnych taryf, na których był rejestrowany kurs, cenę danej taryfy za 1 kilometr oraz za 1 godzinę,

f) ilość jednostek taryfowych zarejestrowanych w danej taryfie,

g) cenę jednostki taryfowej,

h) wartość sumaryczną jednostek taryfowych,

i) oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo oznaczenie "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU",

j) oznaczenie "DOPŁATA", o ile występuje,

k) ilość jednostek dopłaty, o ile występuje,

l) cenę jednostki dopłaty, o ile występuje,

m) wartość sumaryczną dopłaty, o ile występuje, z oznaczeniem literowym stawki podatku albo z oznaczeniem "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU",

n) w przypadku stosowania ceny umownej - zamiast danych, o których mowa w lit. c-m - blok danych zawierający co najmniej:

– oznaczenie "CENA UMOWNA",

– wartość ceny umownej za kurs.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.

Stosownie do treści powołanego wcześniej Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d., rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 u.t.d., niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 u.t.d. oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 zł.

Ponadto, jak już wskazano wyżej, z lp.1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. zgodnie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 500 zł, za brak każdego dokumentu.

Przede wszystkim należy wskazać, że z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że 23 lutego 2024 r. skontrolowano pojazd, którym skarżąca spółka tego dnia wykonywała krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. Usługa przewozu pasażera zamówiona została za pomocą aplikacji U. Jednakże, po zakończeniu przewozu i jego opłaceniu, w ocenie organów, pasażer otrzymał wystawiony przez kasę wirtualną paragon, który nie zawierał wszystkich wymaganych elementów (danych) dotyczących opłaty początkowej, ceny umownej, nazwy towaru. Moduł kasy zawarty w aplikacji mobilnej umożliwiający rozliczenie opłaty za przewóz osób taksówką nie spełniał zatem wymagań określonych w § 3 ust. 1 pkt. 4 i 6, w § 3 ust. 1 pkt. 8 lit. c, d i f oraz § 50 ust. 1 i 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Powyższe skutkowało obowiązkiem nałożenia przez organ kary pieniężnej za naruszenie określone w Ip. 2.23. załącznika nr 3 do u.t.d.

Trafnie organ podkreślił, że przedsiębiorca będąc podatnikiem podatku VAT jest zobowiązany prowadzić ewidencję każdej sprzedanej usługi stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 podatnicy wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 17. Potwierdza to – jak słusznie zauważył organ I instancji – fotografia spornego paragonu (k. 10 akt adm.).

W ocenie Sądu, niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 92c ust. 1 u.t.d.

Wbrew zarzutom skarżącej organ prawidłowo ustalił podmiot wykonujący przewóz 23 lutego 2024 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym z protokołu z kontroli) jednoznacznie wynika, że 23 lutego 2024 r. kierowca M. Ś. wykonywał transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz skarżącej spółki. Trafnie zauważa przy tym organ odwoławczy, że posłużenie się oprogramowaniem i aplikacją niespełniającą wymogów i rozliczanie opłaty za wykonywanie przewozów przy pomocy takiej aplikacji, obciąża przewoźnika oraz, że kwestia braku odpowiedniej weryfikacji aplikacji przez inne podmioty jest niezależna od odpowiedzialności innych przedsiębiorców związanych w wykonywaniem przewozów za pomocą aplikacji mobilnych. Nie stanowi również uzasadnienia dla zastosowania wobec skarżącej art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. okoliczność, że skarżąca w swojej działalności posługiwała się aplikacją udostępnioną jej przez podmiot trzeci (U. P. sp. z o.o.). Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, że podmiot wykonujący przewozy osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej przez przedsiębiorcę przekazującego takie zlecenia przyjmuje na siebie odpowiedzialność za naruszenia powstałe w wyniku takiej współpracy. Powyższe oznacza, że kwestia odpowiedzialności dwóch podmiotów współpracujących ze skarżącą Spółką - U. P. oraz Z. za nieprawidłowości w funkcjonalnościach aplikacji mobilnej połączonej z kasą fiskalną, nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Zagadnienie to zostało przez organ właściwie wyjaśnione w kontekście przesłanki stanowiącej o braku wpływu na powstanie naruszenia.

Podkreślić jeszcze raz należy, że to przedsiębiorca posługujący się w swojej działalności gospodarczej określonym urządzeniem czy oprogramowaniem odpowiada za zaangażowane do tej działalności zasoby, w tym zgodność wykorzystywanej aplikacji z obowiązującymi przepisami. Za zgodność aplikacji z przepisami odpowiada bowiem podmiot dokonujący przewozu osób, nie zaś inne podmioty, w tym będące dostawcami dóbr wykorzystywanych do tej działalności. Skarżąca podejmując się działalności gospodarczej na zasadzie współpracy z pośrednikami w zakresie przewozów zobowiązana była do prowadzenia działalności zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z tych względów okoliczności wydania przez Prezesa Głównego Urzędu Miar decyzji nr [...] dotyczącej oprogramowania ELZAB KW1 nie miała wpływu na wynik sprawy. Spółka nie może skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie przepisów u.t.d., wskazując na posługiwanie się certyfikowanym oprogramowaniem, w sytuacji, gdy paragon wydany pasażerowi podczas kontrolowanego przejazdu nie spełniał wymagań ustawowych.

Z kolei w zakresie nałożenia kary w wysokości 500 zł za brak okazania w czasie kontroli wypisu z licencji obejmującej możliwość prowadzenia działalności na obszarze miasta P., należy wskazać, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., który stanowi działalność regulowaną i wymaga uzyskania stosownej licencji. Zgodnie z normą wynikającą z przepisu art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz inne dokumenty wskazane w pkt 1-8 w zależności od rodzaju wykonywanego przewozu. Nadto zgodnie z przepisem art. 87 ust. 4 u.t.d. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji.

Należy zauważyć, że obowiązujące przepisy w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że dokumenty wymienione w art. 87 ustawy, w tym wypis z licencji kierowca pojazdu realizującego przejazd ma posiadać stale oraz wskazują moment czasowy, w którym ma nastąpić ich okazanie. Następuje ono przede wszystkim w czasie czynności kontrolnych dokonywanych przez organ właściwy. W związku z wyraźnym i jednoznacznym brzmieniem przywołanej regulacji uznać należy, że późniejsze, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - tj. w toku postępowania administracyjnego, a więc już po zakończeniu kontroli, posiadanie i okazanie dokumentu jest bezskuteczne i oznacza w istocie stwierdzenie, że kierujący nie posiadał i nie dysponował wymaganą licencją w trakcie kontroli (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 163/11, CBOSA). Nie budzi więc wątpliwości, że skoro kierowca nie okazał właściwego wypisu z udzielonej Spółce licencji na prowadzenia działalności regulowanej na obszarze jednostki samorządu terytorialnego, na którym dokonano kontroli, to wymierzenie z tego tytułu sankcji administracyjnej było uzasadnione. Podkreślić przy tym wymaga, że skoro podmiotem odpowiedzialności sankcyjnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest w świetle art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, to nie ulega wątpliwości, że uprzednim i instrumentalnie koniecznym obowiązkiem - względem obowiązku posiadania przez kierowcę taksówki podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego oraz okazywania na żądanie właściwego organu wypisu z licencji - jest skierowany do tego rodzaju podmiotu nakaz wyposażenia tego kierowcy w odpowiedni wypis, albowiem jest oczywiste, że tylko ten podmiot - jako będący dysponentem uprawnienia stwierdzonego powyższym dokumentem - może spowodować wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 87 ust. 4 u.t.d. Ponadto podmiot ten powinien dochować należytej staranności wobec zatrudnianych kierowców, aby nie tylko dysponowali oni takim wypisem, ale również okazywali go bez zbędnej zwłoki w czasie kontroli. Nie stanowi przy tym przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary fakt świadczenia usług przewozu na terenie różnych gmin i możliwość braku orientacji kierowcy w tym zakresie, obciąża to bowiem podmiot wykonujący przewóz drogowy.

Skarżąca spółka podniosła, że wymierzenie łącznego wymiaru kary nastąpiło z przekroczeniem dyspozycji przepisu art. 92a ust. 1 u.t.d. i maksymalnej wysokości 12 000 zł. Zarzut ten należy uznać jednak za chybiony. Zgodnie z przywołaną regulacją podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym, że:

1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie;

2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie.

Ponadto przepis art. 92a ust. 3 u.t.d. stanowi, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym, że:

1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości do 1 000 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej;

2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej.

Z brzmienia przepisu art. 92a ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 u.t.d. wynika więc, wbrew stanowisku skarżącej, że w przypadku realizowania przewozu jaki stanowi przedmiot niniejszej sprawy, maksymalny wymiar kary wynosi 120 000 za każde naruszenie, nie zaś 12 000 zł, jak stara się dowodzić Spółka.

Skoro więc z unormowania zawartego w art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. wynika, że przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, to decyzja nakładająca karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem określonych obowiązków lub warunków, ma rozstrzygać sprawę co do istoty w sposób komplementarny. Niezależnie więc od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów, będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą się składać kary za poszczególne naruszenia. W przypadku nałożenia obowiązku uiszczenia sumy kar pieniężnych podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie, organ administracji publicznej działa w ramach jednego stosunku administracyjnoprawnego i jednej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, przy uwzględnieniu maksymalnych wysokości kar, wynikających w szczególności z art. 92a u.t.d.

W opinii Sądu wskazać należy także, że w sprawie niniejszej nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz miarkowania jej wysokości. Ustawa o transporcie drogowym przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów transportu drogowego. Nie ma możliwości ich miarkowania przez organ. Ustawa o transporcie drogowym reguluje też kwestie odstąpienia od nałożenia kary za stwierdzony delikt administracyjny.

Dział IV a k.p.a. zatytułowany jest "Administracyjne kary pieniężne". Zgodnie z treścią art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Przepis art. 189d pkt 1-7 k.p.a. określa dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Według art. 189f § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (pkt 1) lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (pkt 2).

Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. W rozpoznawanej sprawie kara pieniężna została wymierzona na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, która stanowi lex specialis w stosunku do ww. uregulowań zawartych w k.p.a. Zauważyć również należy, że regulacja zawarta w art. 189a § 2 k.p.a. jest jasna i nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Już wykładania językowa tego przepisu wskazuje, że samo istnienie przepisów odrębnych (w tym przypadku przepisów ustawy o transporcie drogowym) regulujących przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i odstąpienia od ich nałożenia wyłącza stosowanie przepisów działu IV k.p.a. bez konieczności stosowania kolejnych działań interpretacyjnych, czy porównywania zakresów stosowania poszczególnych przepisów. Zarówno art. 92b ust. 1 u.t.d. regulujący kwestię odstąpienia od nakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. dotyczący niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, czy umorzenia wszczętego już postępowania, w sposób kompleksowy wymieniają przypadki ewentualnego wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, a więc odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a., zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa k.p.a. lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2021 r., sygn. akt: II GSK 375/21, II GSK 717/21 i II GSK 248/21, jak również A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 189a). Stąd też brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie działu IVa k.p.a., a w szczególności przepisu art. 189f k.p.a., czego nietrafnie domagała się strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego.

Podkreślić należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania, że dołożyła należytej staranności organizując przewóz i nie miała wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przewidziane w przepisach prawa przesłanki do zwolnienia z tej odpowiedzialności, spoczywa na przedsiębiorcy, który wywodzi z tych przepisów skutki prawne.

Skarżąca nie wykazała okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za stwierdzony delikt administracyjny. Niezasadne jest powołane w tym względzie przez stronę skarżącą nieustalenie odpowiedzialności podmiotów współpracujących ze skarżącą.

Nie ma także podstaw do skutecznego zarzucenia organowi naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, wynika, że organ wszechstronnie rozpatrzył materiał dowodowy, który był w pełni wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu skontrolowanej decyzji do twierdzeń strony zawartych w odwołaniu, w tym do kwestii odpowiedzialności innych podmiotów za wadliwe funkcjonowanie kas fiskalnych.

Podkreślić jeszcze raz należy, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości miarkowania wysokości kary, a decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego. W konsekwencji organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 3 u.t.d. Zatem w sytuacji stwierdzenia naruszenia wskazanego w lp. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d., organ był zobowiązany do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł, a w przypadku określonym w lp.1.12 tego załącznika - kary w wysokości 500 zł.

Nakładając karę organ działał więc w granicach i na podstawie przepisów prawa. W tych okolicznościach niezasadny jest zarzut naruszenia zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a.

Z tych wszystkich względów skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).