Szef kuchni zawieszony po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Skarga oddalona

Zaskarżoną decyzją z dnia 19 lutego 2026 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] rozpatrzył odwołanie i utrzymał w mocy decyzję personalną Dyrektora Zakładu Karnego we [...] z dnia 30 grudnia 2025 r. o zawieszeniu Ł. Z. w czynnościach służbowych na okres od dnia 30 grudnia 2025 r. do dnia 30 marca 2026 r.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2025 r. Dyrektor Zakładu Karnego we [...] wszczął wobec skarżącego Ł. Z. postępowanie dyscyplinarne. Powyższa okoliczność była podstawą do wydania przez Dyrektora Zakładu Karnego we W. decyzji z dnia 30 grudnia 2025 r. o zawieszeniu Ł. Z. w czynnościach służbowych na podstawie art 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Dyrektor Zakładu Karnego we [...] uznał w tej sytuacji, że z uwagi na wszczęte postępowanie dyscyplinarne, jak również z uwagi na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa w jednostce penitencjarnej oraz prawidłowej atmosfery panującej wśród funkcjonariuszy wystąpiła konieczność zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Dyrektor Zakładu Karnego argumentował, że w dniu 18 grudnia 2025 r. miała miejsce rozmowa, w trakcie której zachowanie tego funkcjonariusza wzbudziło zaniepokojenie. Z tego powodu podjęto decyzję o skierowaniu funkcjonariusza na badania w trybie art 113 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej do właściwej jednostki służby medycyny pracy. W dniu 19 grudnia 2025 r. funkcjonariusz został wezwany do gabinetu zastępcy dyrektora celem odebrania m.in. skierowania do medycyny pracy. W trakcie tych dwóch spotkań prezentowane przez funkcjonariusza zachowanie oraz wielokrotna odmowa wykonania polecenia służbowego potwierdzały brak możliwości realizacji przez funkcjonariusza powierzonych obowiązków.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją z dnia 19 lutego 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wskazał m. in., że kryterium branym pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest kryterium "dobra służby". Ustawodawca pozostawił organom Służby Więziennej ocenę stanu faktycznego i rozstrzygnięcie o celowości zawieszenia w czynnościach służbowych. Określenia "dobro służby" nie zdefiniowano. Za spełniające to kryterium bezwarunkowo uznać należy względy służbowe, wymuszone potrzebami Służby Więziennej, związanymi z koniecznością zapewnienia prawidłowego toku służby w jednostce penitencjarnej i prawidłowej realizacji zadań służbowych przypisanych Służbie Więziennej oraz zapewnienia bezpieczeństwa jednostki, jej funkcjonariuszy i pracowników oraz osób pozbawionych wolności. Za zbieżne z "dobrem służby" należy uznać również wymóg posiadania przez kadrę penitencjarną odpowiednich kompetencji, w szczególności w zakresie wysokiego poziomu moralnego i nieposzlakowanej opinii, troskę o pozytywny wizerunek i odbiór społeczny oraz zaufanie do Służby Więziennej i jej kadry, jak również troskę o dobre imię służby i jej funkcjonariuszy.

Podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych było wszczęcie wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 230 ust. 1, 2 i 3 pkt 1 i 14 ustawy o służbie więziennej. Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn funkcjonariusza popełniony umyślnie lub nieumyślnie polegający na naruszeniu dobrego imienia służby lub na przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. odmowa wykonania albo niewykonanie polecenia lub rozkazu przełożonego oraz nieusprawiedliwione opuszczenie miejsca pełnienia służby. Rodzaj zarzucanego skarżącemu przewinienia świadczy o utracie przez Dyrektora Zakładu Karnego we W. zaufania co do właściwego wykonywania przez skarżącego obowiązków służbowych. Organ wziął pod uwagę również konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji zadań służbowych, w szczególności wykonywanych w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, zapewnienia prawidłowego toku służby, a także bezpieczeństwa jednostki, jej funkcjonariuszy i pracowników oraz osób pozbawionych wolności. Zdaniem organu odwoławczego, zastosowany środek pozostaje adekwatny do zidentyfikowanego ryzyka oraz aktualnej sytuacji służbowej.

Odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że celem postępowania dyscyplinarnego jest ustalenie, czy obwinionemu można przypisać winę w popełnieniu zarzucanego czynu. Natomiast odmienny charakter mają kryteria oceny spełnienia przesłanek do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Zawieszenie nie wymaga więc wcześniejszego wskazania winy, lecz jedynie stwierdzenia, że z uwagi na dobro służby zastosowanie tego środka jest zasadne. Zgłoszone w odwołaniu dowody nie przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy, stąd też organ wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych. Z tych samych powodów nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 240 ust. 4 ustawy. Kwestie proceduralne postepowania dyscyplinarnego nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, gdyż wykraczają poza jego zakres.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 94 ust 2 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że zachodzi przesłanka "celowości" zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych ze względu na dobro służby / dobro postępowania, mimo że organ nie wykazał tej przesłanki w konkretnych realiach sprawy, ograniczając się do uogólnień (bezpieczeństwo, atmosfera, utrata zaufania) niepowiązanych weryfikowalnie z ustalonym stanem faktycznym;

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego istotnego dla oceny "celowości" zawieszenia oraz dowolną i selektywną ocenę materiału dowodowego;

- art. 75 § 1 oraz art. 78 § I k.p.a., poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych strony dotyczących okoliczności relewantnych dla przesłanki "celowości";

- art. 136 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym mimo potrzeby rzetelnego zweryfikowania przesłanek zawieszenia;

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia o charakterze deklaratywnym i ogólnikowym, niewyjaśniającego weryfikowalnie, dlaczego zawieszenie było środkiem koniecznym i proporcjonalnym w realiach sprawy oraz dlaczego środki mniej dolegliwe byłyby niewystarczające.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji organów obu instancji były przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (obecnie Dz. U. z 2025 r. poz. 1750, ze zm.), dalej jako "ustawa".

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania (art. 94 ust. 1 ustawy). Przepis ten oznacza, że zawieszenie w czynnościach służbowych jest obligatoryjne w przypadku tymczasowego aresztowania funkcjonariusza Służby Więziennej. Ustawodawca przewidział również fakultatywny tryb zawieszenia funkcjonariusza SW w czynnościach służbowych. Zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, umyślne albo nieumyślne, lub wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.

Zasadą jest, że zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (art. 94 ust. 4 ustawy). W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego, karnego skarbowego lub dyscyplinarnego (art. 94 ust. 5 ustawy). Zawieszenia oraz uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych dokonuje przełożony właściwy do mianowania funkcjonariusza na zajmowane stanowisko służbowe (art. 94 ust. 6). Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia (art. 95 ust. 1). Zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy, sprawy dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji. Według art. 218 ust. 4 ustawy, do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie organ zastosował art. 94 ust. 2 ustawy. Z powyższego unormowania wynika, że jedną z przesłanek uzasadniających zawieszenie funkcjonariusza Służby Więziennej w czynnościach służbowych jest wszczęcie przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Bezspornym jest, że postanowieniem nr 5 Dyrektora Zakładu Karnego we [...] z dnia 29 grudnia 2025 r. wszczęto postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego. Zarzucono mu niewłaściwe postępowanie i pełnienie służby w dniu 19 grudnia 2025 r.

Ustawodawca nie wprowadza automatyzmu w zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych ponieważ samo wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza SW nie jest wyłączną przesłanką wystarczającą do wydania uznaniowej decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Ustawodawca wymaga dodatkowo, aby zawieszenie w czynnościach służbowych było celowe ze względu na dobro toczącego się aktualnie postępowania lub dobro służby. Podkreślić trzeba, że użyte w art. 94 ust. 2 ustawy określenie "można zawiesić" wskazuje, że decyzja w tym przedmiocie ma charakter fakultatywny (uznaniowy), co oznacza, że jej wydanie nakłada na organ obowiązek sporządzenia należytego uzasadnienia wskazującego z jakiego powodu z uwagi na dobro postępowania (karnego, karnego skarbowego, dyscyplinarnego) lub dobro służby organ zdecydował się na zawieszenie funkcjonariusza SW w czynnościach służbowych.

Zaskarżona decyzja spełnia wyżej wskazane wymogi. Nie narusza ona art. 94 ust. 2 ustawy i nie jest rozstrzygnięciem arbitralnym. Wskazuje mianowicie konkretne okoliczności, które przemawiały za uznaniem, że celowym jest – w sytuacji wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego – zawieszenia go w czynnościach z uwagi na dobro służby. Dobro służby stanowiące pojęcie nieostre zostało przez organ prawidłowo zinterpretowane w realiach rozpoznawanej sprawy. Skarżący pełni służbę w strukturach Służby Więziennej i zajmuje stanowisko szefa kuchni działu kwatermistrzowskiego Zakładu Karnego we [...]. Kryterium dotyczące dobra służby nie jest definiowane przez ustawę, a to oznacza, że to do organu Służby Więziennej należała samodzielna ocena, czy wystąpiły okoliczności świadczące o celowości czasowego zawieszenia tego funkcjonariusza w czynnościach służbowych i odsunięcia go od wykonywania przypisanych mu obowiązków związanych z zajmowanym stanowiskiem. Nie jest sporne, że pełnienie służby w ZK we [...] wymagało od skarżącego między innymi bezpośredniego kontaktu z osobami, które zostały pozbawione wolności. Zwraca na to uwagę organ odwoławczy w obszernym uzasadnieniu skontrolowanego rozstrzygnięcia wyjaśniając jego niezbędność podjęcia z uwagi na dobro służby. Potrzeby Służby Więziennej i konieczność zapewnienia właściwej realizacji służby w jednostce penitencjarnej, zagwarantowanie jej bezpieczeństwa, zatrudnionym w niej pracownikom oraz osób pozbawionych wolności mogą stanowić uzasadnioną podstawę do formułowania przez organ oceny na gruncie art. 94 ust. 2 ustawy w przedmiocie celowości zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W tej materii organ nawiązał do kwestii zapewnienia ochrony konkretnych wartości. Wykazał też, że postawa i zachowanie skarżącego nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zadań. Powstające obiektywnie zastrzeżenia co do właściwej pracy skarżącego mogły godzić w dobre imię służby. Zatem czasowe odsunięcie skarżącego od realizacji obowiązków służbowych było celowe i wynikało z założenia przyjętego przez organ o nadrzędności dobra służby nad indywidualnym interesem strony. Jeśli funkcjonariusz SW nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania powierzonych zadań i traci zaufanie swojego przełożonego to uzasadnionym jest czasowe zawieszenie tego funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Nieprawidłowe bowiem wykonywanie obowiązków przez funkcjonariusza SW stwarzać może zagrożenie dla życia lub zdrowia nie tylko dla pozostałych pracowników jednostki penitencjarnej, ale również i dla osób pozbawionych wolności. Specyfika pełnionej służby w Służbie Więziennej (uzbrojonej formacji) oraz możliwość obniżenia bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej przemawia za zastosowaniem instytucji zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, jeżeli funkcjonariusz ten nie gwarantuje właściwego wykonywania zadań. Od funkcjonariusza SW wymaga się bowiem więcej niż od pracownika zatrudnionego w tej formacji.

Nieskuteczny jest podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 94 ust. 2 ustawy) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że zachodzi przesłanka "celowości" zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych ze względu na dobro służby/ dobro postępowania. Wbrew stanowisku skarżącego, organ wykazał zaistnienie ustawowej przesłanki w postaci dobra służby. Obszerne uzasadnienie skontrolowanej decyzji nie ogranicza się tylko do formułowania przez organ uogólnień (dotyczących bezpieczeństwa, atmosfery w pracy, utraty zaufania), których nie sposób uznać za nieweryfikowalne. Stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości, co do tego, że zachowanie skarżącego podczas pełnienia służby budziło zaniepokojenie Dyrektora Zakładu Karnego we [...]. Organ ten wprawdzie nie podaje szczegółowego opisu zachowania skarżącego w dniach 18-19 grudnia 2015 r. jednakże sam zamiar skierowania funkcjonariusza na badania lekarskie w jednostce służby medycyny pracy, nie został podważony. Z akt sprawy wynikało ponadto, że skarżący przebywał na Izbie Przyjęć w Szpitalu SPZOZ we [...] i korzystał z porady ambulatoryjnej w dniu 18 i 19 grudnia 2025 r. Wówczas rozpoznano u skarżącego samoistne (pierwotne) nadciśnienie tętnicze. Według oświadczenia T. S., konieczność oddalenia się Ł. Z. z miejsca pracy była podyktowana jego nagłymi problemami zdrowotnymi. Z notatki służbowej Dyrektora ZK we [...] z dnia 30 grudnia 2025 r. wynikało, że skarżący przebywa na zwolnieniu lekarskim od dnia 19 grudnia 2025 r. Okoliczność, że funkcjonariusz SW przebywa na zwolnieniu lekarskim nie stanowi prawnej przeszkody do zastosowania art. 94 ust. 2 ustawy (i zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych). Należy zauważyć, że przepis art. 113 ust. 1 i 2 ustawy o SW reguluje instytucję przeprowadzania przez jednostkę służby medycyny pracy badań funkcjonariusza na wniosek przełożonego. Ustawodawca przyjął, że w niektórych sytuacjach – wskazanych w art. 113 ust.1 ustawy - funkcjonariusz SW jest obowiązany poddać się badaniom lekarskim.

Przebywając na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz nadal pełni służbę. Okoliczność ta nie zapewnia dostatecznie skutecznego, w przewidzianym przepisami ustawy o Służbie Więziennej okresie, odizolowania funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych. Zwolnienie lekarskie może być w każdej chwili zakończone, co skutkowałoby podjęciem czynności służbowych przez funkcjonariusza (tak NSA w wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. III OSK 6282/21).

Z art. 94 ust. 2 ustawy wynika jednoznacznie, że przesłanką uprawniającą do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest sam fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Zasadność postawionych funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, czy też sposób zakończenia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na poczynione w toku tegoż postępowania dyscyplinarnego ustalenia nie mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji personalnej o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Postępowanie dyscyplinarne jest bowiem odrębnym postępowaniem od postępowania w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Ustawa nie wskazuje – poza warunkami określonym w art. 94 ust. 2 - żadnych szczególnych i dodatkowych przesłanek, od których uzależniona byłaby możliwość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Prawidłowość czynności przeprowadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym oraz trafność i zgodność z prawem dokonanych w jego toku ustaleń co do popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanego mu czynu nie stanowiły kryteriów decydujących o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Skontrolowane orzeczenie z dnia 19 lutego 2026 r. było wynikiem dokonanej przez organ niezależnej – od trafności kwalifikacji zachowania skarżącego z punktu widzenia zasad odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego – oceny prawej możliwości zawieszenia go w czynnościach służbowych.

Zgłoszony przez skarżącego wniosek dowodowy (w odwołaniu z dnia 12 stycznia 2026 r.) nie miał merytorycznego związku z rozpoznawaną sprawy. Przesłuchanie w charakterze świadka T. S. na okoliczność, że skarżący nie popełnił przewinienia dyscyplinarnego oraz przesłuchanie samego skarżącego na tę samą okoliczność byłoby czynnością bezprzedmiotową (i zbędną) skoro zasadności zarzutu dyscyplinarnego nie sposób łączyć z przedmiotową sprawą. Dokumentacja medyczna potwierdzająca problemy zdrowotne skarżącego również nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wobec tego nie można kwestionować postanowienia organu z dnia 18 lutego 2026 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia żądania dowodowego.

Podkreślić trzeba, że wystąpiła nie tylko formalna przesłanka w postaci wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, ale również merytoryczne podstawy do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, co zostało należycie wykazane przez organ. W każdym przypadku, w którym organ stosuje instytucję zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, powinien rozważyć potrzebę jej zastosowania. Uznaniowość w podejmowaniu decyzji w tej materii nie oznacza dowolności w postępowaniu organu, od którego wymaga się sporządzenia należytego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Mimo pewnej swobody w takich sprawach (w istocie dotyczących obowiązku kierowania zakładem karnym), organ nadal związany jest przepisami postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Bez naruszenia tych przepisów organ załatwił sprawę. W rozpoznawanej sprawie organ Służby Więziennej orzekał w granicach uznania administracyjnego i nie przekroczył tych granic dokonując prawidłowej oceny w zakresie konieczności i celowość zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Decyzja personalna w zawieszeniu w czynnościach służbowych wywołuje niekorzystne skutki dla funkcjonariusza SW w sferze materialnej. Ustawa nakazuje wstrzymanie wypłaty należnego wynagrodzenia do limitu 50% (art. 95 ust. 1). Rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia wypłaty części uposażenia miało więc normatywne podstawy i w tym zakresie organ był związany przepisem ustawy. Zastosowanie łagodniejszej sankcji (w postaci braku rozstrzygnięcia o obniżeniu uposażenia) w tej materii byłoby działaniem sprzecznym z przepisami prawa.

Zdaniem składu orzekającego WSA w Lublinie, organ wskazał w decyzji powody, dla których uznał zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych za uzasadnione i niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa jednostki, jej funkcjonariuszy i pracowników. Powołał się w tym zakresie na brak zaufania co do właściwego wykonywania obowiązków służbowych przez skarżącego. Organ odwoławczy ważył interes społeczny (rozumiany w aspekcie ustawowej przesłanki dotyczącej dobra służby) ze słusznym interesem skarżącego i uznał, że zawieszenie go w czynnościach służbowych było w tej sytuacji konieczne. Zaskarżona decyzja wskazuje zatem motywy, którymi kierował się organ podejmując decyzję o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych, a tym samym nie można zarzucić organowi przekroczenia granic uznania administracyjnego oraz podjęcia decyzji w sposób nieuwzględniający wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Przesłanka "celowości" została udowodniona przez organ, który – wbrew zapatrywaniu skarżącego – nie dokonał ani dowolnej, ani selektywnej oceny materiału dowodowego. Nie miał też obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego i uzupełnienia go na etapie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy i w zakresie zasugerowanym przez skarżącego. Prowadzenie postępowania dowodowego w celu wykazania przesłanki "celowości" zawieszenia funkcjonariusza SW w czynnościach służbowych w realiach badanej sprawy nie znajduje racjonalnego uzasadnienia w świetle zasad funkcjonowania jednostek penitencjarnych. To, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu administracji publicznej (tu – organu Służby Więziennej) w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych powinno być weryfikowalne w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy nie oznacza, że funkcjonariusz SW ma prawo – w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 94 ust. 2 ustawy oraz przepisów k.p.a. - do skutecznego domagania się od organu przeprowadzenia dowodów uzupełniających w istocie mających wykazać brak winy funkcjonariusza w postępowaniu odrębnym (dyscyplinarnym). Ocena możliwości pełnienia służby przez funkcjonariusza na określonych stanowiskach służbowych lub w określonych komórkach organizacyjnych jednostki penitencjarnej należy do właściwego przełożonego. Zagadnienie to łączy się z prowadzeniem określonego sposobu kierowania zespołem pracowników i zasobami ludzkimi. Powyższe przemawia za uznaniem, że niezwłoczne odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania obowiązków i podjęcie decyzji w tym przedmiocie należy do kompetencji właściwego przełożonego, który samodzielnie ocenia – na podstawie informacji uzyskanych o zachowaniu się funkcjonariusza - zasadność przesłanek zastosowania zawieszenia go w czynnościach służbowych. Sądowa kontrola legalności decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie obejmuje problematyki "wewnętrznej", o której mowa w ustawie w art. 13 ust. 2 pkt 2 i dotyczącej zakresu działania dyrektora zakładu karnego w dziedzinie zapewnienia prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania oraz zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległej jednostce organizacyjnej, czy też zapewnienia odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry (art. 13 ust. 2 pkt 5 ustawy). Zakładem karnym kieruje dyrektor (art. 13 ust. 1 ustawy). Z powyższych przepisów wynika, że potrzeba ochrony interesu Służby Więziennej (interesu społecznego) upoważnia dyrektora zakładu karnego do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Uprawnia też organ do pominięcia indywidualnego i przeciwstawnego interesu funkcjonariusza SW.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) oddalił nieusprawiedliwioną skargę.