Wniosek o remonty dróg przeoczony w urzędzie. Bezczynność bez rażącego naruszenia prawa

Wnioskiem z dnia 23 lutego 2026 r., skierowanym na adres rzecznika Urzędu Miejskiego w Świdnicy, M. N. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) wystąpił o udzielenie informacji w sprawie planowanych na 2026 r. remontów cząstkowych na ulicach znajdujących się w zarządzie Gminy Miasto Świdnica w ramach tzw. napraw poziomych. W szczególności, czy dokonano już inwentaryzacji dróg wymagających remontów cząstkowych, a jeżeli tak, to na których ulicach, w jakim zakresie oraz w jakim terminie zostaną wykonane prace remontowe, a także jaki będzie koszt tych prac.

W odpowiedzi na ten wniosek rzecznik prasowy Urzędu Miasta e-mailem z dnia 3 kwietnia 2026 r. odesłał wnioskodawcę do informacji opublikowanych na stronie Urzędu Miasta, podając ścieżkę dostępu do publikacji "Miasto kontynuuje cząstkowe remonty dróg – kolejne ulice objęte pracami".

Z treści tego e-maila wynika, że pracownik zapomniał o złożonym przez stronę w formie e-mail wniosku z dnia 23 lutego 2026 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił organowi naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie obywatelskiego prawa do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej;

- art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) poprzez brak udzielenia odpowiedzi na wniosek przesłany drogą elektroniczną w ustawowym terminie 14 dni.

Na tle tych zarzutów skarżący wniósł o:

- zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania wniosku;

- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w stanie faktycznym sprawy wystąpiła przesłanka "niezamierzonego przeoczenia", co wynika z treści e-mail rzecznika prasowego organu z dnia 3 kwietnia 2026 r. Jak następnie argumentował organ, w sprawie nie mamy zatem do czynienia z celową/zamierzoną bezczynnością organu a tylko takie sytuacje czynią zarzut bezczynności uzasadnionym. Niezależnie od tej argumentacji w podsumowaniu organ stwierdził, że: "o ile w przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji "bezczynności" co do samej zasady, o tyle nie wystąpiła ona w stopniu kwalifikowanym (rażącym) uzasadniającym zastosowanie sankcji z tego tytułu."

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Właściwość sądu administracyjnego w sprawie wynika z art. 21 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że:

1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi;

2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zasady, tryb i terminy udostępnienia informacji. Pojęcie informacji publicznej normuje art. 1 ust. 1 u.d.i.p.i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólnie stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca podaje jedynie przykładowy zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. Zgodnie z regułami poprawnej legislacji określenie "w szczególności" przesądza o otwartym, niepełnym charakterze zawartego w nim wyszczególnienia (por. Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III Opublikowano: WK 2016 i powołana tam literatura).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, wedle którego przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1,

w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych.

Ponadto, informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej (por. prawomocne wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 11 września 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wr 341/25, z dnia 7 lutego 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 465/23, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2026 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1115/25), pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem możliwości przedłużenia terminu na warunkach opisanych w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 23 lutego 2026 r. skarżący drogą e-mail wysłał na adres Urzędu Miejskiego w Świdnicy wniosek o treści, jak opisana w historycznej części rozważań Sądu.

Podmiot zobowiązany, czyli Prezydent Miasta Świdnicy (dalej: organ, Prezydent Miasta) po otrzymaniu tego wniosku nie zastosował regulacji z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., co oznacza, że wiążącym terminem udzielenia stronie odpowiedzi na wniosek był termin ustawowy wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Termin ten upływał w dniu 9 marca 2026 r.

Bezspornie, do tego dnia organ nie odpowiedział na wniosek strony. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, brak udzielenia odpowiedzi na wniosek w terminie ustawowym wynikał z przeoczenia tego wniosku przez pracownika organu.

Powyższe okoliczności wskazują na zasadność sformułowanego w skardze zarzutu bezczynności podmiotu zobowiązanego w udostępnieniu informacji publicznej.

Z tego względu, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie I wyroku stwierdził bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 23 lutego 2026 r.

W związku z tym, że stronie została udzielona odpowiedź na wniosek w dniu 3 kwietnia 2026 r., rozważenia następnie wymagało to, czy udzielona stronie e-mailem odpowiedź na wniosek czyni zadość obowiązkom informacyjnym organu.

W ocenie Sądu na tak postawione pytanie należało udzielić odpowiedzi twierdzącej. W wysłanej do strony w dniu 3 kwietnia 2026 r. wiadomości e-mailowej odwołano się publikacji umieszczonej na stronie internetowej Urzędu Miasta podając ścieżkę dostępu do publikacji pt. "Miasto kontynuuje cząstkowe remonty dróg – kolejne ulice objęte pracami".

Jak wynika z jej treści, we wspomnianej publikacji podano informację o wykonanych, bieżących remontach cząstkowych nawierzchni w różnych częściach miasta oraz odniesiono się do planowanych remontów cząstkowych.

W części odnoszącej się do wykonanych już remontów cząstkowych wskazano, ze lokalne naprawy uszkodzonych fragmentów nawierzchni o łącznej powierzchni [...] m3 objęły następujące ulice i obszary: Osiedle O., S., L., S1., K., N., B., T., Ś., S2., M., G., D., L1., K1., F. oraz E. P.

Wartość dotychczas wykonanych prac wyniosła 730.200 zł.

Odniesiono się także do planowanych - w odniesieniu do: S3., Ł., Z., O1., S4., C. oraz Osiedle K2. - remontów cząstkowych na około 450.000 zł.

Poinformowano, że: "W drugiej połowie kwietnia przeprowadzony zostanie kompleksowy przegląd kolejnych ulic i obszarów miasta. Obejmie on ulice N1., M1., O2., R., K3., Osiedle Z., obszar ulic P., M2. i S5. wraz z osiedlem nad zalewem, a także rejon ulic W. i M3. Realizacja napraw wynikających z przeglądu planowana jest na koniec kwietnia oraz maj."

W nawiązaniu do treści złożonego przez stronę wniosku podnieść trzeba, że zawarte w nim żądnie informacyjne odnosi się do kwestii planowanych na 2026 r. remontów cząstkowych z wyszczególnieniem informacji na temat – ulic, które zostały objęte planowanymi na 2026 r. remontami cząstkowymi, zakresu tych remontów, terminów wykonania planowanych prac remontowych oraz kosztó tych prac. Tak skonstruowany wniosek nie odnosi się zatem do informacji o faktach, lecz o planowanych na 2026 r. przedsięwzięciach w zakresie remontów cząstkowych na ulicach miasta. O czym była już mowa, wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej musi odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany. Powyższe oznacza, że pytanie wniosku dotyczące planowanych na 2026 r. remontów cząstkowych na ulicach znajdujących się w zarządzie Gminy a w szczególności tego – "na których ulicach, w jakim zakresie oraz w jakim terminie wykonane zostaną prace remontowe, a także jaki będzie koszt tych prac" w istocie tej przesłanki nie spełnia. Kierując się tą argumentacją Sąd doszedł do przekonania, że udostępnienie stronie ścieżki dostępu do umieszczonej na stronie internetowej Urzędu Miasta publikacji na temat już zrealizowanych napraw cząstkowych ze wskazaniem ulic i obszarów, które te naprawy objęły i ich kosztu oraz informacji na temat ulic i obszarów, które obejmie planowany remont cząstkowy wraz z szacunkowym planowanym kosztem, nadto także informacja o planowanym w "drugiej połowie kwietnia" kompleksowym przeglądzie kolejnych ulic i obszarów miasta, wyszczególnionych w w/w publikacji uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 23 lutego 2026 r. Sposób sformułowania żądania informacyjnego przez wnioskodawcę nie uzasadniał bowiem zobowiązania organu – w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej - do udzielenia informacji o planowanych remontach cząstkowych według kryteriów opisanych we wniosku.

W opublikowanej na stronie Urzędu Miasta publikacji strona otrzymała informacje o ulicach, zakresie i kosztach wykonanych już napraw cząstkowych a nadto również informacje na temat planowanych napraw cząstkowych, która to informacja jako odnosząca się do przyszłych zamierzeń nie stanowi informacji publicznej ze względów podanych na wstępie rozważań (nie jest to informacja o faktach, czyli o zaistniałym stanie faktycznym czy dokonanych czynnościach organu, lecz pytanie o plany i zamierzenia).

Uzupełniająco należy wskazać, że Sąd nie kwestionuje tego, że informacja odnosząca się do szeroko pojętej kwestii remontów na ulicach znajdujących się w zarządzie miasta co do zasady stanowi informację publiczną. Z tego rodzaju informacją nie mamy jednak do czynienia w sytuacji pytania o planowane remonty czyli przyszłe zamierzenia organu w tym względzie, albowiem tak sformułowane żądanie informacyjne nie jest pytaniem o fakty.

Z tego względu działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd w punkcie II wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 23 lutego 2026 r.

Zgodnie z art. 149 § 1a Sąd obowiązany był również orzec o charakterze stwierdzonej bezczynności. Zdaniem Sądu, bezczynność organu nie nosi cechy kwalifikowanego (tj. rażącego naruszenia prawa). Zgodnie z orzecznictwem (por. przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 maja 2026 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1214/25), o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony. W ocenie Sądu, orzeczona w sprawie bezczynność organu nie kwalifikuje się do stwierdzenia, że nosi ona cechy kwalifikowanego naruszenia prawa. Stan bezczynności, jakkolwiek jest niewątpliwy, wynikał z przeoczenia pracownika organu. Po zorientowaniu się o tym fakcie, organ odpowiedział na wniosek strony w sposób, który Sąd uznaje za prawidłowy, albowiem podanie ścieżki dostępu do strony Urzędu Miasta jako źródła uzyskania konkretnej informacji publicznej (odpowiadającej zakresowi żądania wniosku złożonego w trybie u.d.i.p. co do zasady wypełnia obowiązek informacyjny organu. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku w takim przypadku kierowania do wnioskodawcy osobnego pisma z odpowiedzią na wniosek.

O kosztach postępowania (punkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 zł. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł składa się kwota wpisu sądowego od skargi, jaki uiściła strona inicjując postępowanie przed Sądem.