Wycinka zadrzewienia na działce w chronionym krajobrazie. WSA oddalił skargę na odmowę uzgodnienia warunków zabudowy

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ" lub "organ odwoławczy") z dnia 23 lutego 2026 r. znak: DOA-WPPI.612.781.2025.SP, utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ" lub "organ

I instancji") z dnia [...]października 2025 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Pismem z dnia [...]września 2025 r. Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt") zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. [...]położonej w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...].

RDOŚ postanowieniem z dnia [...] października 2025 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w uzasadnieniu na naruszenie § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. [...] . poz. [...] , dalej: "Uchwała"), tj. zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112, dalej: "ustawa").

Od postanowienia organu I instancji zażalenie do organu odwoławczego złożyli P. S. oraz P.S. (dalej: "inwestorzy" lub "skarżący").

GDOŚ postanowieniem z dnia 23 lutego 2026 r. znak: DOA-WPPI.612.781.2025.SP, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji,.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: "u.p.z.p.") i wskazał, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji.

Po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy GDOŚ stanął stanowisku, że rozstrzygnięcie przyjęte przez RDOŚ jest prawidłowe.

Ze zgormadzonego materiału dowodowego w postaci ogólnodostępnych map i zdjęć zamieszczonych w serwisie geoportal.gov.pl wynikać ma, że teren przedmiotowej inwestycji w momencie analizowania sprawy przez RDOŚ był w całości zadrzewiony zwartym drzewostanem oraz nie znajdowały się tam żadne budynki. Sąsiedztwem od strony wschodniej oraz południowo-zachodniej planowanej inwestycji były działki porośnięte roślinnością drzewiastą. Teren ten stanowił jeden kompleks leśny. Potwierdzać to ma materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy.

O tym, że na analizowanym terenie występuje las świadczyć mają również dane zawarte w zasobie Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, usługi WMS, Bazy Danych Obiektów Topograficznych (BDOTIOk).

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego sprawy GDOŚ ustalił, iż realizacja inwestycji będzie wiązała się z wylesieniem jako działaniem związanym z przygotowaniem terenu pod jej realizację, co będzie oznaczać, iż inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko co doprowadzi do naruszenia zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały, tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z póżn.zm., dalej "Rozporządzenie"), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, w tym obszarach chronionego krajobrazu.

Przepis ten zawierać ma w sobie dwie normy prawne. Pierwsza dotyczy zmiany lasu, innego gruntu pokrytego roślinnością leśną lub nieużytku na użytek rolny. Druga obejmuje wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu. Z uwagi na odrębność tych norm prawnych, za nieuprawnione w ocenie GDOŚ uznać należy odwoływanie się, przy odkodowywaniu znaczenia obu użytych w § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) Rozporządzenia terminów ("las" i "wylesienie") do definicji legalnej lasu zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2025 r. poz. 567).

Nie taki był bowiem jej cel, o czym świadczyć ma chociażby literalne brzemiennie tego przepisu - odniesienie do gruntów pokrytych roślinnością leśną (drzewami, krzewami, runem leśnym). Powyższe wskazywać ma na szersze — przyrodnicze — ujęcie kwestii działań polegających na usuwaniu roślinności leśnej przy kwalifikacji przedsięwzięć do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nie można interpretować użytego tam pojęcia "wylesienie" jako czynności polegającej jedynie na usuwaniu roślinności leśnej z terenów lasów zdefiniowanych w ustawie o lasach. Pogląd ten znaleźć miał poparcie w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2017, sygn. akt II OSK 2133/16.

Przeprowadzona analiza zebranego materiału dowodowego – w ocenie GDOŚ - nie wykazała możliwości naruszeń innych zakazów niż wyżej opisany z § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały.

W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego należało rozważyć czy w przedmiotowej sprawie możliwe jest zastosowanie odstępstw od wskazanego zakazu.

Odstępstwo zwarte w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2026 r. poz. 13, dalej: "ustawa o ochronie przyrody") stanowić ma, że zakazy określone w uchwale nie dotyczą: wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; realizacji inwestycji celu publicznego; wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. Zamierzona inwestycja nie należy do tych działań, więc GDOŚ uznał, że powyższe odstępstwa jej nie dotyczą.

Odstępstwo zwarte w art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody stanowiące, iż zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu nie zachodzi z powodu braku przeprowadzenia ww. oceny.

Zgodnie z art. 53 ust. 5ba w związku z art. 64 ust. 1b u.p.z.p. regionalny dyrektor ochrony środowiska odmawia uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w przypadku niedołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile jest wymagana.

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę fakt, iż do przedmiotowego projektu decyzji nie została dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w ocenie GDOŚ, również z tego powodu należało odmówić uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji.

Jak podał dalej organ odwoławczy, inwestorzy zarzucili postanowieniu RDOŚ brak aktualizacji stanu faktycznego ("Organ wskazał na zalesienie działki powyżej 1800 m2, podczas gdy działka jest w trakcie przywracania do pierwotnego przeznaczenia rolnego i jej zalesienie nie przekracza 0,10 ha."). Skarżący mieli wskazać tym samym, iż dokonali wylesienia znacznej części działki przeznaczonej pod teren inwestycji. Potwierdzać to mają również zdjęcia satelitarne dostępne na stronie https://browser.dataspace.copernicus.eu/ na których widać jak wylesiono większość powierzchni działki nr ew. [...] pomiędzy dniem 20 października a 4 listopada 2025 r. Odnośnie wskazanej przez skarżących powierzchni zalesienia 0,1 ha GDOŚ wyjaśnił, że próg ten dotyczy jedynie kwalifikacji czy zbiorowisko roślinne może stanowić las, natomiast nie odnosi się do kwalifikacji wylesienia. Każde wylesienie na obszarze chronionym, niezależnie od jego powierzchni, kwalifikuje się jako przedsięwzięcie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) Rozporządzenia.

Zdaniem organu odwoławczego wyżej opisane usunięcie lasu z terenu inwestycji, stanowiło złamanie zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy. Dlatego też, przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie mógł zasługiwać na uzgodnienie, albowiem uzgodnienie warunków zabudowy w przypadku zniszczenia przedmiotu ochrony stanowiłoby legalizację działań naruszających zakaz z § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały.

Odnosząc się do zarzutu inwestorów, iż w 2012 r. wydano pozytywną decyzję o warunkach zabudowy dla omawianej działki, GDOŚ wskazał, iż postępowanie zakończone spornym rozstrzygnięciem jest postępowaniem przeprowadzanym indywidualnie dla konkretnego projektu decyzji o warunkach zabudowy, w trakcie którego analizuje się zgodność inwestycji, której dotyczy projekt decyzji w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie zaś na podstawie innych rozstrzygnięć administracyjnych czy orzeczeń sądowych, które dotyczą indywidualnych przypadków. Każde zamierzenie inwestycyjne jako przedmiot postępowania administracyjnego rozpatrywane jest indywidualnie. Organ nie bada również, czy w sprawie objętej innym postępowaniem wydano prawidłowe rozstrzygnięcie, a tym samym czy inny projekt decyzji o warunkach zabudowy, będący przedmiotem innego postępowania, zawierał zapisy gwarantujące brak kolizji z zakazami obowiązującymi w danej formie ochrony przyrody.

Jednocześnie, GDOŚ stwierdził, iż pozostałe zarzuty podniesione przez skarżących pozostają bez wpływu na niniejsze rozstrzygniecie. W związku z tym, iż przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały, a nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tego zakazu, oraz z uwagi na fakt iż projekt nie spełnia wymogu formalnego z art. 53 ust. 5ba u.p.z.p., GDOŚ stanął na stanowisku, iż należy utrzymać zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy.

W skardze z dnia 9 marca 2026 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie inwestor zaskarżył w całości postanowienie GDOŚ z dnia 23 lutego 2026 r., zarzucając:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 10 § 1 w zw. z art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a.") poprzez pozbawienie skarżących prawa do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy pozyskał z urzędu nowy materiał dowodowy (zdjęcia satelitarne), na którym oparł kluczowy zarzut o "zniszczeniu przedmiotu ochrony", bez uprzedniego poinformowania skarżących. Uniemożliwiło to skarżącym wyjaśnienie, że usunięcie samosiejek było legalnym zabiegiem rolniczym wykonanym przez współwłaścicielkę posiadającą status rolnika, mającym na celu przywrócenie gruntu ornego do kultury rolnej, a nie przygotowaniem terenu pod inwestycję budowlaną;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.pa. poprzez całkowite zignorowanie dowodów przedłożonych przez skarżących pismem z dnia 13 lutego 2026 r., tj. dokumentacji KOWR wykazującej, że sąsiadująca działka nr ew. [...] znajduje się w "strefie osadniczej". Brak odniesienia się do tego dowodu świadczy o wadliwości przeprowadzonej analizy ładu przestrzennego;

3) art.8 § 2 k.pa. poprzez arbitralną odmowę uzgodnienia warunków zabudowy w sytuacji, gdy dla przedmiotowej działki w 2012 r. wydano już pozytywną decyzję o warunkach zabudowy w tożsamym reżimie prawnym Obszaru Chronionego Krajobrazu.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) Rozporządzenia w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Organ błędnie i arbitralnie przyjął, że usunięcie roślinności samosiewnej z terenu stanowiącego według ewidencji grunty orne (R) stanowi "wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu". Organ zignorował fakt, że współwłaścicielka nieruchomości (P. S.) posiada status rolnika, a usunięcie krzewów i samosiejek miało na celu przywrócenie działce jej pierwotnego, zgodnego z ewidencją, rolniczego przeznaczenia, co nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: uwzględnienie skargi

i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione wyżej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę z dnia 13 marca r. GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 1 kwietnia 2026 r. skarżący przedstawili dodatkowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.)

oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji

(art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło stosowanie do treści art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga podlegała oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie GDOŚ oraz poprzedzające je postanowienie RDOŚ zostały wydane z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa.

Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie GDOŚ z dnia

5 września 2025 r. znak: DOA-WPPOH.612.102.2024.JWO.5, utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ z dnia [...] marca 2024 r., znak[...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wolnostojącego, jednorodzinnego na części działki ewidencyjnej nr [...] w [...].

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie zaś do art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

Zatem zaskarżone postanowienie RDOŚ zostało wydane w ramach postępowania uzgodnieniowego prowadzonego w ramach postępowania "głównego", czyli postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym istotne jest,

że w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. nie wskazano warunków, których spełnienie powinno skutkować pozytywnym uzgodnieniem lokalizacji inwestycji. Uzgodnienie to ma więc

- co do zasady - charakter uznaniowy, przy czym zakres tego uznania zależy od okoliczności konkretnej inwestycji.

Uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., dokonuje się natomiast

w trybie art. 106 k.p.a. Przepis ten normuje tryb współdziałania, a postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy w sprawie załatwianej w formie decyzji administracyjnej przez inny organ, przy czym to do właściwości organu uzgadniającego (projekt decyzji) przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający w postępowaniu uzgodnieniowym działa na podstawie przepisów normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia i dokonuje uzgodnienia zważywszy na ten zakres. Organ ten nie może więc wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia,

a oceny dopuszczalności uzgodnienia (w tym przypadku projektu decyzji o warunkach zabudowy) dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię.

Pamiętać należy również, że właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska

(w tym przypadku RDOŚ z siedzibą w [...]), z uwagi na wstępny etap procesu inwestycyjnego, w którym następuje uzgodnienie, jest bowiem uprawniony tylko do dokonania oceny postanowień zawartych w otrzymanym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Mówiąc innymi słowami, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający (współdziałający), a nie wnioskodawca będący dysponentem projektu, nie może ani ich zmieniać, ani sam ich na nowo określać (dookreślać).

Postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy powinno odwoływać się zatem do zaplanowanej lokalizacji inwestycji wynikającej

z projektu tejże decyzji, a nie kreować ją na nowo.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że ze względu na normę art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., obowiązkiem RDOŚ, czyli właściwego w niniejszej sprawie regionalnego dyrektora ochrony środowiska, była ocena projektu decyzji

o warunkach zabudowy z uwzględnieniem przepisów ustawy o ochronie przyrody.

Formami ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o ochronie przyrody są m.in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000, a także obszary chronionego krajobrazu.

Obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych (art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody).

Z kolei art. 24 ust. 1 tej ustawy stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone na obszarze chronionego krajobrazu.

Zakazy, które obowiązują na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu skonkretyzowane zostały w § 3 ust. 1 pkt 1-7 Uchwały. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji pozytywne uzgodnienie przedłożonej RDOŚ decyzji o warunkach zabudowy mogłoby naruszyć zakaz polegający na realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy (§ 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały),

Zdaniem Sądu, GDOŚ naruszenia tego zakazu słusznie upatruje w zakresie wynikającym z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) Rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Rację miało organ, który stwierdził, że realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do naruszenia § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały, tj. zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Drzewostan na działce ujętej we wniosku, stanowił bowiem (przed samodzielną wycinką dokonaną przez skarżących) zwarty obszar leśny i nie znajdowały się tam żadne budynki.

W tym miejscu wyraźnie należy podkreślić, że samowolne usunięcie części tej roślinności przez samych skarżących – nie może i nie mogło doprowadzić do tego – że w przypadku ewentualnej realizacji ten inwestycji, zakaz ten nie zostanie już naruszony. Skarżący argumentują – stawiając przy tym zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) Rozporządzenia w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały (zarzut nr II.1 skargi) – że organ błędnie i arbitralnie przyjął, że usunięcie roślinności samosiewnej z terenu stanowiącego według ewidencji grunty orne (R) stanowi "wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu". Organ zignorować miał fakt, że współwłaścicielka nieruchomości (P. S.) posiada status rolnika, a usunięcie krzewów i samosiejek miało na celu przywrócenie działce jej pierwotnego, zgodnego z ewidencją, rolniczego przeznaczenia, co nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza akt sprawy przeczy jednak temu, że usunięte zadrzewienie to jedynie "krzewy i samosiejki". Ze zgormadzonego materiału dowodowego w postaci ogólnodostępnych map i zdjęć zamieszczonych w serwisie geoportal.gov.pl wynika bowiem, że teren przedmiotowej inwestycji w momencie analizowania sprawy przez RDOŚ był w całości zadrzewiony zwartym drzewostanem oraz nie znajdowały się tam żadne budynki. Sąsiedztwem od strony wschodniej oraz południowo-zachodniej planowanej inwestycji były działki porośnięte roślinnością drzewiastą. Teren ten stanowił jeden kompleks leśny. Potwierdza to nie tylko materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy ale także samodzielna analiza map znajdujących się w Geoportalu dokonana przez Sąd w dniu wydania przedmiotowego wyroku (30 września 2026 r.). Jednocześnie, nawet w przypadku gdyby na należącej do skarżących działce znajdowały się jedynie "krzewy i samosiejki", to i tak skarżący musieliby uzyskać decyzję zezwalającą na taką wycinkę, co wprost wynika z przepisów art. 83 i 83a ustawy o ochronie przyrody. Obowiązek ten nabiera szczególnego charakteru jeżeli zważyć, że owe "krzewy i samosiejki" znajdowały się na obszarze chronionego krajobrazu, objętego przy tym szczególną ochroną. Dlatego też podniesiony zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) Rozporządzenia w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 Uchwały należy uznać za chybiony. Z akt sprawy nie wynika także aby w przedmiotowej sprawie wszczęto procedurę oceny oddziaływania na środowisko lub RDOŚ stwierdził brak konieczności jej przeprowadzenia. Dlatego też nie można zastosować odstępstwa wymienionego w art. § 3 ust. 2 Uchwały.

W związku powyższym za chybiony uznać należy także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. (zarzut nr I.1 skargi). O ile słusznie wskazali skarżący, że organ odwoławczy uniemożliwił im wyjaśnienie, że usunięcie ww. roślinności zostało dokonane legalnie, to jednak nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z jednej strony skarżący wraz z dokonaniem tej wycinki w okresie 20 października – 4 listopada 2025 r. sami powinni bowiem dołączyć do wniesionego zażalenia z dnia 22 października 2025 r. stosowne zezwolenie, a z drugiej strony – stawiając taki zarzut – powinni wykazać przy wnoszeniu skargi, że takie zezwolenie uzyskali. Do dnia wydania niniejszego zezwolenia skarżący stosownej decyzji administracyjnej do akt sprawy jednak nie przedłożyli.

Bez znaczenia przy tym jest także i to, że w 2012 r. – jak twierdzą skarżący – wydano już decyzję o warunkach zabudowy bowiem – jak słusznie stwierdził GDOŚ- każde zamierzenie inwestycyjne jako przedmiot postępowania administracyjnego rozpatrywane jest indywidualnie. Dlatego też zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. (zarzut nr I.3 skargi) jest chybiony. Jakiegokolwiek znaczenia w sprawie nie ma także i to, że działka sąsiednia – nr [...]– uznana miała zostać za "strefę osadniczą", co skarżący akcentują także w piśmie z dnia 1 kwietnia 2026 r. Przedmiotem oceny organów była możliwość zabudowy działki nr [...]a nie działki nr [...].

Podkreślenia również wymaga, iż ograniczenia w zakresie korzystania

z konstytucyjnie zagwarantowanej ochrony własności (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP) mogą być ustanawiane w ustawie, między innymi wtedy, gdy jest to konieczne dla ochrony środowiska (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. A władze publiczne winny prowadzić politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom (art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Ta zasada konstytucyjna doznaje konkretyzacji w przepisach ustawowych. Przepis art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647) nakazuje uwzględniać w decyzji o warunkach zabudowy ograniczenia wynikające z ustanowienia obszaru chronionego krajobrazu w trybie ustawy o ochronie przyrody. Ustawa o ochronie przyrody zawiera więc normy, które wyznaczają granice korzystania z rzeczy w rozumieniu art. 140 Kodeksu cywilnego.

Podsumowując Sąd uznał, że RDOŚ dokonał niewadliwej oceny w sprawie,

z uwzględnieniem treści uzgadnianego projektu decyzji i z zastosowaniem prawidłowej wykładni art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. W konsekwencji, organ ten dokonał swobodnej, a nie dowolnej, czyli prawidłowej oceny okoliczności sprawy. Taką ocenę Sąd uznał za właściwą – dokonaną w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. (zarzut nr I.2 skargi). GDOŚ natomiast poczynił analogiczne ustalenia, co uprawniało go do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia RDOŚ.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.