Działka za trzymetrowym pasem nie daje sąsiadowi prawa do odwołania od pozwolenia na budowę

Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), decyzją

z dnia 12 listopada 2025 r., nr 1353/OPO/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 418), po rozpatrzeniu odwołania P. Z. (dalej: "Skarżący") – umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] (dalej także "organ I instancji") z [...] lutego 2024 r. nr [...], udzielającej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku przemysłowego o część produkcyjno-magazynową z częścią socjalną wraz

z urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...][...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gm. [...].

Do wydania decyzji Wojewody doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ.

Starosta [...] decyzją z [...]lutego 2024 r., nr [...], udzielił pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku przemysłowego o część produkcyjno-magazynową z częścią socjalną wraz z urządzeniami budowlanymi, tj. dojściami, dojazdami, drogą pożarową, placem manewrowym i miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gm. [...].

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli M. Z. i P. Z.

Po rozpatrzeniu odwołania M. Z., Wojewoda decyzją z 18 listopada 2024 r. nr 1498/OPO/2024, umorzył postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2024 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt: VII SA/Wa 58/25, oddalił skargę M. Z. na ww. decyzję Wojewody z 18 listopada 2024 r. nr 1498/OPO/2024.

Od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 58/25, wniesiona została skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Rozpatrując zaś odwołanie wniesione przez P. Z., Wojewoda

w pierwszej kolejności przypomniał, że wszczęcie i prowadzenie postępowania zależy od uprzedniej kontroli przez organ, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność. Należy do nich w pierwszej kolejności ustalenie, czy odwołującemu się przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Jeżeli

w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że podmiot je wnoszący nie ma

w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to zgodnie

z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98), wydaje on wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Dokonując kontroli przymiotu strony odwołującego, Wojewoda pismem z dnia 16 października 2025 r., znak: WIR-II.7840.28.12.2024.MKP.KM, wezwał jego pełnomocnika do wykazania interesu prawnego w niniejszym postępowaniu administracyjnym poprzez:

1. przedłożenie oryginału, bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem (przez notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego) kopii dokumentu, z którego wynika dla Wnioskodawcy prawo własności, użytkowania wieczystego lub zarządu nieruchomością, znajdującą się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji;

2. wskazanie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego Wnioskodawca wywodzi, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik Skarżącego nie odpowiedział na pkt 1 wezwania Wojewody. Jednakże organ odwoławczy ustalił, że Skarżący jest współwłaścicielem działek o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gm. [...]. Potwierdza to Księga Wieczysta o nr [...]. W piśmie stanowiącym odpowiedź na ww. wezwanie, Skarżący powołał się natomiast głównie na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Podniósł, że, podstawowym zarzutem

i czynnikiem przemawiającym za uznaniem Skarżącego za stronę w postępowaniu

w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jest "uzasadnione prawdopodobieństwo istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość", oraz § 12 ust. 8, 13, 19 i 271 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych").

Mając to na uwadze organ odwoławczy wskazał, że działki należące do Skarżącego nie graniczą z działkami inwestycyjnymi, oddziela je działka nr [...]

o szerokości ok. 3 m.

Wojewoda uznał następnie, że przedłożony przez inwestora projekt spełnia wymogi określone przepisami prawa, w tym zawiera wyjaśnienia dotyczące obszaru oddziaływania terenu i wskazuje, że oddziaływanie projektowanej inwestycji mieści się w całości w granicach własnych działek. Organ odwoławczy przypomniał, że

w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być ustalony

z uwzględnieniem przepisu art. 3 pkt 20, w powiązaniu z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wojewoda zaznaczył, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające

z odrębnych przepisów normy prawa, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu.

Po przeanalizowaniu projektu budowlanego oraz ze względu na rodzaj prowadzonych robót budowlanych i charakter przedmiotowej inwestycji, Wojewoda stwierdził, że Skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w niniejszej sprawie, gdyż nie jest on właścicielem działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zdaniem Wojewody, Skarżący nie wykazał konkretnego przepisu prawa, z którego wynikałyby ograniczenia, czy obowiązki bezpośrednio ingerujące w możliwość zabudowy działek Skarżącego, związane z zamierzeniem inwestycyjnym.

Organ odwoławczy dostrzegł, że z mapy oraz z opisu projektu zagospodarowania terenu wynika, że obszar oddziaływania zamyka się w granicach działek inwestycyjnych. Nieruchomości Skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy w sprawie warunków technicznych, w szczególności: § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 (odległość budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką nie należącą do Skarżącego - zostały zachowane) - strona północna od 18,25 m do 18,85 m od granicy. W ocenie Wojewody, projektowana inwestycja w żadnym stopniu nie przesłania ani nie ogranicza dostępu światła słonecznego z uwagi na fakt, iż wysokość projektowanej zabudowy, jak i odległość od działek sąsiednich, wyklucza naruszenie ww. przepisów w zakresie zacieniania i przesłaniania - § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie). Według organu odwoławczego, działki Skarżącego się nie znajdują się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 19 ww. rozporządzenia, dotyczącym usytuowania miejsc postojowych - (ilość miejsc postojowych - 40) znajdują się w części zachodniej, wschodniej i południowej w odległości ok. 34 m od działki bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną. Planowane przedsięwzięcie nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271-273) usytuowanych na nich obiektów ani przyszłej (ewentualnej) zabudowy działek sąsiednich. Nie został też naruszony przepis § 23 ww. rozporządzenia w zakresie zachowania odległości miejsc gromadzenia odpadów stałych.

W przekonaniu Wojewody, za przyznaniem Skarżącemu przymiotu strony nie przemawia także przepis art. 140 Kodeksu cywilnego (k.c.) stanowiący, iż

w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie nie występuje takie prawne ograniczenie w sposobie zagospodarowania nieruchomości Skarżącego, a ewentualne roszczenia cywilnoprawne nie dają praw strony

w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Po przeanalizowaniu odwołania, jak również całego zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty [...] nie nakłada na Skarżącego żadnych obowiązków, ani nie przyznaje jakichkolwiek uprawnień. Na tej podstawie Wojewoda uznał, że Skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu od tej decyzji, gdyż nie "spełnia" przesłanek art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ani 28 k.p.a. Wojewoda wskazał przy tym, że argumentacja podniesiona w odwołaniu świadczy jedynie o interesie faktycznym Skarżącego, bowiem nie wynika on z konkretnej, zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej bezpośrednio na jego sytuację prawną.

Na marginesie Wojewoda zauważył, że WSA w Warszawie w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 58/25 podzielił zdanie organu odwoławczego w stosunku do drugiego współwłaściciela działek.

W tym stanie rzeczy, Wojewoda uznał za zasadne umorzenie postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji, o czym orzekł we wspomnianej na wstępie decyzji z 12 listopada 2025 r., nr 1353/OPO/2025.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się P. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł skargę do tutejszego Sądu.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść decyzji, to jest:

a) art. 6, 7 oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - na skutek formułowania przez organ wniosków w sposób sprzeczny z treścią materiału dowodowego sprawy, a nadto w sposób dowolny, albowiem:

- organ błędnie uznał, że nieruchomość Skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, podczas gdy w rzeczywistości jest odwrotnie, albowiem -

w rzeczywistości - inwestycja wprowadza ograniczenia w możliwości zabudowy działki Skarżącego wynikające z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych;

b) art. 138 § 1 pkt 3) k.p.a. - w wyniku jego błędnego zastosowania w sprawie,

w sytuacji gdy Skarżący uprawniony był do wniesienia odwołania, a zatem postępowanie odwoławcze nie powinno być umorzone.

W ocenie Skarżącego, konsekwencją powyższych naruszeń było:

2. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane

w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy w zw. z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - na skutek ich bezzasadnego ominięcia w sprawie, gdy tymczasem w świetle tych norm, Skarżącemu przysługuje status strony.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że działka Skarżącego znajduje się

w obszarze oddziaływania inwestycji, gdyż wynika to z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tymi normami, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 20 metrów. Ponadto jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną

w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%.

Biorąc pod uwagę tę regulację, autor skargi wskazał, że odległość między budynkami musiałaby wynosić 30 m (lub nawet 40 m). Działka Skarżącego jest oddalona od inwestycji o około 24 m. Gdyby nie inwestycja - to Skarżący mógłby lokalizować dowolny budynek (w tym budynek, o którym mowa w § 271 ust. 2) na swojej działce w odległości 3 lub 4 m od granicy - czyli w odległości 27 lub 28 m od inwestycji. Według Skarżącego, z racji ograniczeń wynikających z § 271 ust. 2 rozporządzenia - odległość ta musiałaby być zwiększona (przy budynkach opisanych w tej normie, to jest gdyby Skarżący chciał zlokalizować na działce budynek, którego ściana zewnętrzna usytuowana od strony inwestycji lub przekrycie dachu było rozprzestrzeniające ogień) co najmniej do 30 m, czyli do 6 metrów od granicy działki.

To zdaniem Skarżącego oznacza, że z racji inwestycji - zabudowa należącej do niego działki jest niewątpliwie ograniczona.

Skarżący zauważył jednocześnie, że jak wynika z części opisowej projektu (s. 24), ściany oddzielenia przeciwpożarowego zostały zastosowane przez inwestora tylko w zakresie: ściany oddzielającej inwestycję od już istniejącego budynku na działce oraz ściany prostopadłej do tej ściany (ściana tworząca z tą pierwszą ścianą kąt 90 stopni).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne.

Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa w sposób wskazany powyżej,

a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z 12 listopada 2025 r., nr 1353/OPO/2025, umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z [...]lutego 2024 r. nr [...], udzielającej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku przemysłowego

o część produkcyjno-magazynową z częścią socjalną wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gm. [...].

Powodem umorzenia postępowania przez organ wojewódzki było stwierdzenie, że jego wszczęcie nastąpiło z wniosku podmiotu nielegitymowanego. Istota sporu sprowadza się zatem przede wszystkim do oceny istnienia interesu prawnego Skarżącego do bycia stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji i wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...]

w tej sprawie.

Organ odwoławczy rozważając to zagadnienie i stosując art. 28 k.p.a.

z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wskazał, że Skarżący nie posiada interesu prawnego, który sprawiałby, że jest On stroną postępowania

w przedmiotowej sprawie. Sąd w składzie tu orzekającym całkowicie podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, albowiem Skarżący nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności i norm prawnych, w świetle których należałoby przyjąć istnienie oddziaływania inwestycji objętej przedmiotowym pozwoleniem na należące do niego nieruchomości.

W zasadzie nie jest kwestionowany pogląd, że tylko strona może skutecznie wszcząć postępowanie administracyjne poprzez wniesienie podania, ale wyłącznie wówczas, gdy przepis dopuszcza działanie na wniosek. Inne podmioty, którym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., mogą domagać się wszczęcia postępowania tylko wtedy, gdy konkretny przepis prawa im na to zezwala. Podkreślić przy tym należy, że status strony w tym postępowaniu reguluje co do zasady norma ogólna z art. 28 k.p.a. zgodnie z którą "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Wyznacznikiem istnienia legitymacji procesowej jest zatem interes prawny lub obowiązek, które to pojęcia nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, interes prawny odnosi się do etapu konkretyzacji normy prawnej w drodze decyzji administracyjnej, co następuje w toku postępowania administracyjnego, natomiast obowiązek jest efektem dokonanej konkretyzacji. W orzecznictwie wskazuje się jednolicie, że posiadanie interesu prawnego w konkretnym postępowaniu administracyjnym wymaga, aby interes ten był: osobisty, własny, indywidualny, konkretny, aktualny i dający się obiektywnie stwierdzić. Nie może zatem być uzasadniony zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi i niepewnymi, które wystąpią, lub mogą wystąpić w przyszłości (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 163/06, Lex nr 274855).

Postępowanie administracyjne dotyczy więc interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Treść art. 28 k.p.a. nie stanowi zatem samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego danej osobie przymiotu strony postępowania, a ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego.

Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, polegający na tym, że dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego przez niego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. mi.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 982/17, dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej: "CBOSA"). Podmiot mający interes faktyczny może żądać zatem od administracji podjęcia stosownych działań, jednakże żądanie to nie jest oparte na przepisach prawa chroniących sferę interesów tego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, Lex nr 41301).

Jak słusznie wyjaśnił Wojewoda, w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę interes prawny strony postępowania ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. regulacji szczególnej do art. 28 k.p.a., ograniczającej zakres stron postępowania do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

W związku z tym, podmiot który nie brał udziału w tym postepowaniu a wnoszący odwołanie od decyzji udzielającej pozwolenia na budowę powinien, w celu wykazania swej legitymacji procesowej, przedstawić wszelkie fakty/okoliczności mające wskazywać na oddziaływanie inwestycji na należącą do niego nieruchomości,

a organy budowlane powinny taki materiał dowodowy rozpatrzyć i na jego podstawie ocenić, czy rzeczywiście nieruchomości sąsiednie znajdują się w sferze oddziaływania planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy prawidłowo powołał się również w niniejszej sprawie na przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, definiujący obszar oddziaływania obiektu, w brzmieniu nadanym nowelizacją dokonaną ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), której przepisy weszły w życie w dniu 19 września 2020 r.

Wobec tego, należy stanowczo podkreślić, że stosownie do treści art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w jego aktualnym brzmieniu, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, jednakże obecnie przewidujących już tylko możliwe ograniczenia w zabudowie terenów sąsiednich. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr.bud., należą więc m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także przepisy z zakresu innych dziedzin, w tym także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest - jak stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) - aktem prawa miejscowego.

Zatem przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, obiekt budowlany oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony

w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, że organ ma obowiązek zbadać okoliczności sprawy,

z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Pr.bud., wyznaczając obszar oddziaływania obiektu biorąc pod uwagę m.in. konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w ww. przepisach. W sytuacji, gdy z ww. przepisów odrębnych wynikają ograniczenia w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jej właściciel, użytkownik lub zarządca ma interes prawny w kwestionowaniu konkretnych rozwiązań projektowych.

Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie ma przymiotu strony tak w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, jak i w postępowaniu odwoławczym dotyczącym ww. orzeczenia.

W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie wykazał bowiem skutecznie tego, że zakres robót budowlanych obejmujących inwestycję zatwierdzoną pozwoleniem wydanym przez Starostę [...], choćby potencjalnie może naruszać jego interesy, gdyż wykraczać będzie poza teren działki inwestycyjnej i choćby tylko hipotetycznie ograniczać będzie możliwość zabudowy należących do Skarżącego nieruchomości. Takie okoliczności nie wynikają w żadnym razie z postanowień ww. decyzji.

Badając kwestię interesu prawnego Skarżącego do zainicjowania postępowania odwoławczego Wojewoda zasadnie przyjął, że z uwagi na zakres

i charakter robót budowlanych objętych decyzją o pozwoleniu na budowę, nieruchomość będąca współwłasnością Skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr.bud. Roboty te same

w sobie nie powodują bowiem jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działek Skarżącego, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, tj. np.: rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, ani też

z przepisów innych ustaw, rozporządzeń wykonawczych bądź aktów prawa miejscowego.

Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...]z [...]lutego 2024 r. nr [...]wynika, że przedmiotem spornej inwestycji jest przebudowa i rozbudowa budynku przemysłowego o część produkcyjno-magazynową z częścią socjalną wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gm. [...].

Nie ulega wątpliwości, że dla spornej inwestycji została wydana decyzja Burmistrza [...]z dnia [...]listopada 2023 r. nr [...]o warunkach zabudowy i jak wynika z analizy zamieszczonej w projekcie budowlanym, przedmiotowe zamierzenie odpowiada wszystkim warunkom określonym w tej decyzji.

Skarżący wywodzi zaś swój interes prawny do kwestionowania decyzji Starosty [...]o pozwoleniu na budowę z faktu, że jest współwłaścicielem działek nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. [...]. Nieruchomości Skarżącego nie graniczą jednak bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi, oddziela ją działka nr [...] o szerokości ok. 3 metrów. W związku z bliskością terenu inwestycji i nieruchomości Skarżącego, Wojewoda słusznie dokonał zatem analizy wpływu spornej inwestycji na możliwość zabudowy nieruchomości Skarżącego.

W odniesieniu do działek Skarżącego nr ewid. [...] i [...]organ odwoławczy przeprowadził weryfikację przepisów techniczno-budowlanych i nie stwierdził jakiegokolwiek oddziaływania inwestycji na teren wskazanych nieruchomości, a tym bardziej ograniczeń w możliwości ich swobodnej zabudowy. Przede wszystkim Wojewoda prawidłowo ustalił, że nieruchomości należące do Skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności, z uwagi na projektowaną wysokość nowej zabudowy (głównej kalenicy i górnej krawędzi elewacji frontowej wynoszącą 8,77 m – zob. str. 22 części opisowej Projektu budowlanego oraz Rys. A-3 Przekrój A-A) i jej oddalenie od granicy działki Skarżącego nr ewid. [...], wynoszące minimum ok. 21,25 m (uwzględniając odległość 18,25-18,85 m do granicy z działką nr ewid. [...] i szerokość tej ostatniej wynoszącą 3 m – zob. str. 20 części opisowej Projektu Budowlanego oraz Rys. Z-1 – Projekt Zagospodarowania Terenu), planowane zamierzenie nie będzie powodowało przesłaniania istniejącej ani nawet potencjalnej przyszłej zabudowy na ww. nieruchomości należącej do Skarżącego (§ 13 ww. rozporządzenia). Nie będzie też powodowało ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia). Ponadto, zachowane zostały wymagane odległości od miejsc gromadzenia odpadów stałych - § 23 rozporządzenia. Również usytuowanie miejsc postojowych dla pojazdów przewidziano w odległościach nie powodujących naruszenia § 19 ww. rozporządzenia (usytuowanie w części zachodniej, wschodniej i południowej

w odległości wynoszącej co najmniej 34 m od działki sąsiedniej, nie należącej nawet do Skarżącego). Z dokumentacji projektowej wynika ponadto, że nie przewiduje się zmiany spływu wód opadowych na nieruchomości sąsiednie (przepis § 29 ww. rozporządzenia), lecz przewidziano ich zagospodarowanie na działce inwestycyjnej. Projekt w żadnym razie nie ogranicza także Skarżącemu dostępu do mediów (wody, elektryczności), jak również nie pozbawia działek nr ewid. [...] i [...] dostępu do drogi publicznej.

Wymaga zauważenia, że w zasadzie jedynym zagadnieniem, z którym Skarżący wiąże już tylko potencjalne ograniczenie możliwości zabudowy należących do niego nieruchomości wskutek projektowanej inwestycji, jest sygnalizowana przezeń konieczność uwzględnienia warunków ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. ww. rozporządzenia).

W ocenie tutejszego Sądu, wszelkie twierdzenia Skarżącego w tym zakresie należy jednak uznać za całkowicie bezpodstawne.

Po pierwsze raz jeszcze wskazać trzeba, że jak wynika z części opisowej Projektu Zagospodarowania Terenu (str. 20) oraz Rysunku Z-1, a także publicznie dostępnych serwisów mapowych (geoportal.gov.pl), odległość projektowanego budynku od granicy działki Skarżącego nr ewid. [...] wynosi więcej niż 20 m (minimum 21,25 m biorąc pod uwagę odległość 18,25-18,85 m do granicy z działką nr ewid. [...] i szerokość tej ostatniej wynoszącą 3 m). Jednocześnie podkreślić wypada, że według dokumentacji projektowej, planowany budynek podlegający przebudowie i rozbudowie stanowić będzie obiekt o zadeklarowanej gęstości obciążenia ogniowego 1000w sprawie warunków technicznych, w przypadku budynków o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej PM 1000 z zastrzeżeniem z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 20 m, ale tylko

w przypadku budynków PM Q > 4000. Dla pozostałych budynków dopuszcza się zaś jedynie odległość 15 m.

Oznacza to, że nawet gdyby Skarżący planował w przyszłości na należącej do niego działce budowę budynku o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej PM Q > 4000, to mógłby to uczynić nawet w granicy swojej działki od strony planowanej inwestycji, gdyż jest ona oddalona o co najmniej 21,25 m od projektowanej zabudowy na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Po wtóre, wbrew twierdzeniom skargi, z dokumentacji projektowej jednoznacznie wynika, że planowany budynek spełnia wymagania określone

w § 271 ust. 1 przywołanego rozporządzenia i jego realizacja w żadnym razie nie spowoduje zaistnienia sytuacji wskazanych w ust. 2 i 3 tego przepisu, wymagających zwiększenia odległości pomiędzy ścianami budynków na działkach sąsiednich.

W Projekcie budowlanym wprost wskazano bowiem, że: "Ściany zewnętrzne budynku na powierzchni większej niż 65% posiadają klasę odporności ogniowej(E) wymaganą jak dla ściany zewnętrznej w danej klasie odporności pożarowej budynku (E30) (zob. str. 25 części opisowej Projektu budowlanego). Jednocześnie w Projekcie budowlanym podano, że: "Wszystkie elementy budynku spełniać muszą warunek nierozprzestrzeniania ognia, w tym konstrukcja i przekrycie dachu."

Tym samym, nie ma racji autor skargi sugerując, że to z powodu projektowanej inwestycji, w sytuacji planowania w przyszłości przez Skarżącego zabudowy na należącej do niego nieruchomości nr ewid. [...], niemożliwa lub utrudniona może okazać się realizacja jakiegokolwiek budynku w dowolnej części tej działki. Wbrew zarzutom skargi, projektowany obecnie obiekt spełnia wymagania wynikające z normy prawnej zamieszczonej w § 271 ust. 1 rozporządzenia

w sprawie warunków technicznych, a jego usytuowanie w odległości wynoszącej więcej niż 20 m od granicy z ww. działką Skarżącego powoduje, że Skarżący może bez jakichkolwiek ograniczeń planować zabudowę na należącej do niego nieruchomości, gdyż w świetle § 271 ust. 1 rozporządzenia, projektowane usytuowanie budynku samo w sobie nie powoduje tu jakichkolwiek ograniczeń dla przyszłej możliwości zabudowy na działkach Skarżącego.

W konsekwencji przedstawionych rozważań nie sposób uznać, by planowana przebudowa i rozbudowa mogły w jakimkolwiek zakresie ograniczyć realizację zabudowy na nieruchomościach Skarżącego, w tym nawet o gabarytach zbliżonych lub nawet większych od budynku objętego zatwierdzonym projektem budowlanym.

Niezależnie od tego wskazać przyjdzie, że Skarżący poza całkowicie gołosłowną argumentacją nie uprawdopodobnił nawet, ażeby rzeczywiście na terenie należących do niego działek nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. [...], realne, a nie tylko czysto hipotetyczne, było powstanie zamierzenia budowlanego, realizację którego utrudniać może projektowana inwestycja. Tymczasem. z informacji zamieszczonych w Księdze Wieczystej dla ww. nieruchomości, z której wypis znajduje się w aktach administracyjnych wynika, że działka nr [...] stanowi obecnie grunty orne, zaś działka nr [...] stanowi grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych.

Ponownie należy więc przypomnieć, że przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje już obecnie jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a więc powodujące ograniczenia w zabudowie otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Z samego art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście przepisów Prawa budowlanego nie wynika (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1126/19, CBOSA). Istotą obszaru oddziaływania nie jest bowiem wyłącznie jakaś faktyczna immisja, np. zwiększenie ruchu pojazdów, emisji spalin, hałasu, ale wprowadzenie przeszkód dla korzystania przez właścicieli nieruchomości pobliskich z należących do nich nieruchomości. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, przy czym podstawowe, choć niewyłączne znaczenie mają przepisy prawa materialnego określające treść obowiązków i uprawnień (praw podmiotowych) bezpośrednich lub pośrednich sąsiadów (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2651/19, CBOSA).

Poza tym wypada zauważyć, że samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Tym samym, ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 246/16, dostępny w CBOSA). Dlatego też nawet potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi wiązać się z potrzebą zbadania zakresu tego odziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji.

W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. (druk sejmowy nr IX.121) wskazano, że przedmiotowe ograniczenia (powstałe na skutek zawężenia definicji obszaru oddziaływania w ustawie – Prawo budowlane) odnoszą się do możliwości zabudowy danej działki bądź nieruchomości zarówno budynkami, jak również innymi obiektami budowlanymi, a wiec np. budynkami gospodarczo-garażowymi. Autorzy projektu wyjaśnili też, że ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy. Innymi słowy obszar oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie to obszar,

w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy (a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości).

Do takich czynników nie można już zatem zaliczyć "immisji pośrednich"

z jednej nieruchomości na inną. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje

w tym względzie zgodne przekonanie, że nawet przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi, określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje już praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Pr.bud.

Tutejszy Sąd podzielił zatem ocenę organów o braku interesu prawnego po stronie Skarżącego do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2024 r., nr [...], gdyż zakres robót objętych tą decyzją w żaden sposób nie wpływa na prawo do swobodnej zabudowy nieruchomości Skarżącego.

W ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda wyjaśnił kluczowe okoliczności sprawy, istotne dla oceny, czy Skarżącemu przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie spornego pozwolenia na budowę. Wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zatem art. 6, art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 k.p.a. W sprawie nie doszło ponadto do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do wszystkich istotnych kwestii mogących mieć wpływ na przyznanie skarżącej przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu. Organ omówił w tym uzasadnieniu te przepisy prawa, które standardowo rodzą potrzebę zaliczenia konkretnej nieruchomości do obszaru oddziaływania inwestycji budowlanej. Żaden z przepisów wskazanych przez Skarżącego w toku kontrolowanego postępowania ani w skardze do sądu administracyjnego, nie stanowi podstawy zaliczenia należących do niego nieruchomości do obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Prawidłowo przeprowadzona analiza interesu prawnego Skarżącego, doprowadziła organ do trafnego wniosku, że Skarżący nie jest stroną spornego postępowania. Nie doszło zatem do naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Sąd stwierdza jednocześnie, że organ wojewódzki, ustaliwszy wszystkie powyższe okoliczności, prawidłowo umorzył postępowanie w tej sprawie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 138 § 1 3 k.p.a. Wskazany przepis nakazuje organowi wydanie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, a jak zgodnie przyjmuje się nauce przedmiotu, przesłanką wydania takiej decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, która zasadniczo obejmuje dwie sytuacje: skuteczne cofnięcie odwołania oraz stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną. Sąd zgadza się jednocześnie z dominującym w judykaturze poglądem, że jeżeli zachodzi konieczność zbadania interesu prawnego odwołującego, to obowiązkiem organu jest zweryfikowanie tej okoliczności w toku postępowania odwoławczego, a w razie ustalenia, że strona nie ma interesu prawnego, organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, a nie postanowienie na podstawie art. 134. W razie istnienia jakichkolwiek kwestii wymagających wyjaśnienia bądź gdy odwołujący twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, obowiązany jest wszcząć postępowanie odwoławcze i w razie stwierdzenia, że strona nie ma interesu prawnego, umarza postępowanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 (zob. wyroki NSA:

z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1774/11, LEX nr 1361614; z 20 sierpnia

2013 r., sygn. akt II OSK 855/12, LEX nr 1559921, i z 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 942/05, LEX nr 244395; tak też H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WKP 2023).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.