Plan miejscowy zamienił działkę pod dziesięć domów w park. Sąd oddalił skargę

Syg. akt VIII SA/Wa 162/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 stycznia 2026 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2025 roku, poz. 1691 dalej jako k.p.a.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania B. W. od decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia 24 listopada 2025 roku, stwierdzającej wygaśnięcie decyzji własnej z dnia 26 maja 2025 roku, nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ew. [...], położonej w R. przy ul. R., wydanej na wniosek B. W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna.

Decyzją Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 24.11.2025r. znak: [...], stwierdzono wygaśnięcie decyzji własnej z dnia 26.05.2025r. Nr [...]ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] (obręb [...] – G., arkusz [...]) położonej w R. przy ul. R., wydanej na wniosek Wnioskodawcy.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy .

Odwołanie od powyższej decyzji złożył z zachowaniem terminu B. W., wnosząc o jej przeanalizowanie, gdyż czuje się bardzo pokrzywdzony. Opisał, jak faktycznie wyglądało i wygląda obecnie zagospodarowanie jego działki oraz terenów sąsiednich i wskazał, że niezrozumiałe jest dla niego, dlaczego nie robi się terenów parkowych na zarośniętych nieużytkach znajdujących się naprzeciw jego działki, tylko na jego działce wzdłuż pełnej zabudowy ul. R. i zabiera mu się możliwość zagospodarowania jego własności, będącej w ciągu zabudowanych posesji.

Organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego i odwołanie wraz z aktami sprawy przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (zwane dalej "Kolegium") rozpoznając sprawę ustaliło i zważyło, co następuje:

Decyzją Prezydenta Miasta R. Nr [...]z dnia 26.05.2025r. znak: [...], ustalono warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez Pana B. W., pod nazwą: budowa dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] (obręb [...] – G., arkusz [...]) położonej w R. przy ul. R..

Decyzją Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 24.11.2025r., będącą obecnie przedmiotem rozważań Kolegium w związku z odwołaniem wniesionym przez B. W., stwierdzono wygaśnięcie ww, decyzji z dnia 26.05.2025r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że: "Wnioskodawca dotychczas nie uzyskał pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji. Przedmiotowy teren objęty jest ustaleniami obowiązującego od dnia 23.10.2025r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszarów miasta R. - etap IV "Dolina rzeki M. – R.", uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 29 września 2025r. (Dz. Urz. Woj. M. z 2025r. poz. 8541), Zgodnie z ustaleniami w/w planu działka nr ewid. [...], usytuowana jest w całości na terenie zieleni parkowej 4ZP, który kwalifikowany jest jako tereny rekreacyjno- wypoczynkowe. Ww. strefa nie dopuszczała zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zgodnej z ww. decyzją o warunkach zabudowy."

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. /j. t. Dz. U. z 2024r., poz. 1130 ze zm./ - zwanej dalej "ustawą lub u.p.z.p".

Stosownie do art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

Zgodnie z art. 65 ust. 2 ustawy, przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 65 ust. 3 ustawy, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

W tym miejscu zauważyć należy, iż w zaskarżonej decyzji wskazano, że wnioskodawca ( B. W.) dotychczas nie uzyskał pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] (obręb [...] – G., arkusz [...]) położonej w R. przy ul. R., a zatem art. 65 ust. 2 ustawy nie znajdzie zastosowanie w realiach niniejszej sprawy.

W odniesieniu do przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy określonej w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy trzeba dostrzec, po pierwsze, że w świetle literalnego brzmienia tego przepisu istotnym temporalnym punktem odniesienia dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest moment uchwalenia planu miejscowego. Po drugie, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w tym przypadku następuje, gdy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są inne niż w uchwalonym planie miejscowym. Zdaniem Kolegium trzeba przyjąć, że określenie "inne" nie ma tożsamego znaczenia, co przykładowo określenia "sprzeczne", "niezgodne". Jak słusznie wskazuje się w piśmiennictwie: "Ustalenia nie będą "inne" wówczas, kiedy nie będą się różniły od ustaleń planu miejscowego, a więc będą identyczne." (A. Despot-Mładanowicz, art. 65, w: A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, red., "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany", LEX/el. 2021). Po trzecie, jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.08.201Or., sygn. akt II OSK 1207/09 (Lex nr 737693), przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy ma głównie zadanie porządkujące - stanowi podstawę dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji.

Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy, Kolegium doszło do przekonania, że prawidłowo organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji ustalił przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia 26.05.2025r. Nr [...].

Kolegium stwierdza, że teren przedmiotowej inwestycji (działka nr ewid [...]), dla której wydana została ww. decyzja z dnia 26.05.2025r., objęty jest ustaleniami planu miejscowego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 29.09.2025r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszarów miasta R. - etap IV "Dolina rzeki M. – R." /Dz. Urz. Woj. M. z 2025r., poz. 8541/ - zwanej dalej "uchwałą". Stosownie do § 31 uchwały, plan wchodzi w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia niniejszej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa M. - data ogłoszenia 08.10.2025r., data wejścia w życie 23.10.2025r.

Zgodnie z ustaleniami ww. planu działka nr ewid. [...] usytuowana jest w całości na terenie zieleni parkowej, oznaczone na rysunku planu symbolem 4ZP. W myśl § 21 ust. 1-3 uchwały:

1. Wyznacza się tereny zieleni parkowej, oznaczone na rysunku planu symbolami: IZP, 2ZP, 3ZP, 4ZP, 5ZP, 6ZP i 7ZP.

2. Dla terenów, o których mowa w ust. 1, ustala się przeznaczenie, jak następuje:

1) przeznaczenie podstawowe: zieleń parkowa;

2) przeznaczenie uzupełniające:

zieleń izolacyjna,

wody powierzchniowe śródlądowe,

zieleń nieurządzona,

sport i rekreacja,

obiekty towarzyszące.

1. Dla terenów, o których mowa w ust. 1, ustala się następujące zasady zagospodarowania;

1) zakazuje się realizacji budynków;

2) zakazuje się realizacji stanowisk postojowych dla pojazdów samochodowych;

3) realizacje przeznaczenia uzupełniającego w formie sportu i rekreacji dopuszcza się w postaci urządzeń sportowych i obiektów rekreacyjnych;

4) dopuszcza się realizację ścieżek tematycznych i edukacyjnych.

Kolegium stwierdza zatem, iż ustalenia ww. planu są inne niż w ww. decyzji z dnia 26.05.2025r., tj. w strefie 4ZP planu, w której znajduje się działka nr ewid. [...], nie została dopuszczona zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Nie ulega zatem wątpliwości, że ziściła się przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji z dnia 26.05,2025r., o której stanowi art, 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj, uchwalony plan miejscowy obejmujący działkę nr ewid. [...]zawiera ustalenia inne niż w ww. decyzji z dnia 26.05.2025r., a tym samym wskazana decyzja o warunkach zabudowy stała się bezprzedmiotowa.

Mając na uwadze powyższe rozważania Kolegium uznało, iż odwołanie B. W. nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium rozpoznając sprawę nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji - uznało, że zaskarżona decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Dlatego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekło jak w sentencji. Bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostają kwestie podniesione przez B. W. w odwołaniu dotyczące: poprzedniego i aktualnego faktycznego zagospodarowania działki objętej przedmiotową inwestycją oraz terenów sąsiednich; powodów, dla których planował on przedmiotową inwestycję; zasadności uchwalenia w tym momencie planu miejscowego; i inne - okoliczności te nie mają znaczenia dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśnić należy, iż przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest jednoznaczny w swej treści i nie wyklucza przyjęcia w planie miejscowym innego przeznaczenia terenu niż ten określony we wcześniejszej decyzji o warunkach zabudowy. Konsekwencją takiej sytuacji jest jedynie obowiązek właściwego organu do wygaszenia decyzji. Jednocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy kreuje poprzez jej zapisy określone przeznaczenie terenu, które stanowią dla strony prawa nabyte niemogące być następnie zmienione poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem władztwa planistycznego gminy, która może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów (por. co do zasady wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17.12.2019r,, sygn. akt II SA/01 831/19, LEX nr 2774265). Na zakończenie Kolegium informacyjnie zwraca uwagę B.W. na przepisy art. 36 ust. 1-3 ustawy, które stanowią:

1. Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z uwzględnieniem ust. 2 i art. 37* ust. 1, żądać od gminy albo od władającego terenem zamkniętym, jeżeli uchwalenie planu lub jego zmiana spowodowane były potrzebami obronności i bezpieczeństwa państwa:

1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo

2) wykupienia nieruchomości lub jej części.

1a. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli treść planu miejscowego powodująca skutek, o którym mowa w ust. 1, nie stanowi samodzielnego ustalenia przez gminę społeczno-gospodarczego przeznaczenia terenu oraz sposobu korzystania z niego, ale wynika z:

1) uwarunkowań hydrologicznych, geologicznych, geomorfologicznych lub przyrodniczych dotyczących występowania powodzi i związanych z tym ograniczeń, określonych na podstawie przepisów odrębnych;

2) decyzji dotyczących lokalizacji lub realizacji inwestycji celu publicznego, wydanych przez inne niż organy gminy, organy administracji publicznej lub Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie;

3) zakazów lub ograniczeń zabudowy i zagospodarowania terenu, określonych w przepisach ustaw lub aktów, w tym aktów prawa miejscowego, wydanych na ich podstawie.

1. Realizacja roszczeń, o których mowa w ust. 1, może nastąpić również w drodze zaoferowania przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej. Z dniem zawarcia umowy zamiany roszczenia wygasają.

2. Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł B. W..

Skarżący zarzucał naruszenie przepisów postępowania :

- art. 7, art. 8 k.p.a. – poprzez niewłaściwą realizacje zasady pogłębiania zasady zaufania obywatela do organów państwa oraz braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co skutkowało brakiem wnikliwego rozpoznania przesłanek przepisów prawa materialnego;

- art. 61 k.p.a. polegający na przeprowadzeniu postępowania bez powiadomienia skarżącego o jego wszczęciu.

W uzasadnieniu skargi podnosił, ze organ rozpoznając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji dokonał oceny tylko formalnoprawnej. Postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczyna postępowanie z urzędu. Będąc stroną postępowania nie dostał zawiadomienia o jego wszczęciu. Zaniechanie takiej czynności pozostaje w sprzeczności z jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej, określonej w art. 8 k.p.a. – zaufania obywatela do organów państwa.

Zdaniem skarżącego nie kwestionując możliwości wydania decyzji w oparciu o art. 65 ust.1 pkt 2 ustawy należy wskazać, że zastosowanie tej regulacji nie może być obligatoryjne ponieważ organ stwierdza jej wygaśnięcie na podstawie art. 162 § 1 k.p.a. jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa i leży w interesie społecznym lub w interesie strony.

Zdaniem skarżącego organ nie odniósł się do przesłanki bezprzedmiotowości wygaszanej decyzji. Miejscowy plan uchwalony dla terenu obejmującego przedmiotową decyzje o warunkach zabudowy powinien mieć inne ustalenia niż wynika to z decyzji. Należy zauważyć, iż w decyzji o warunkach zabudowy zawarto warunki dotyczące intensywności zabudowy, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, wymagania dotyczące osób trzecich.

Organ w pisemnych motywach uzasadnia w tym zakresie nie zajął żadnego stanowiska. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje poczucie krzywdy. Brak decyzji o pozwoleniu na budowę wynikał z krótkiego czasu od wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Po przeprowadzeniu postępowania w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Zgodnie z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 65 ust. 3 u.p.z.p. stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ogólna regulacja dotycząca instytucji stwierdzenia wygaśnięcia decyzji znajduje się w art. 162 k.p.a. Zgodnie z art. 162 § 1 organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja:

1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony;

2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.

W ocenie Sądu między przywołanymi normami występuje relacja: norma ogólna (art. 162 § 1 k.p.a.) - norma szczególna (art. 65 ust. 1 u.p.z.p.). W kontekście materialnoprawnym oznacza to, że w rozpatrywanym przypadku przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji określa art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Tym samym, nie ma potrzeby rozważania, czy wskutek uchwalenia planu miejscowego decyzja o warunkach zabudowy stała się bezprzedmiotowa, jak twierdzi skarżący. Tylko na marginesie można wyrazić stanowisko, że wskutek wejścia w życie planu miejscowego decyzja o warunkach zabudowy w istocie staje się bezprzedmiotowa, chociażby dlatego, że nie mogłaby być wykorzystana dla swojego głównego celu, a mianowicie uzyskania na jej podstawie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, uzyskanie pozwolenia na budowę jest możliwe, jeśli wykazana zostanie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Wracając do relacji między art. 65 u.p.z.p. i art. 162 k.p.a. należy dostrzec procesowe powiązanie pomiędzy nimi ze względu na treść art. 65 ust. 3 u.p.z.p. Jak przytoczono powyżej, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Co się dotyczy bezpośrednio przesłanek materialnoprawnych stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy określonej w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. trzeba dostrzec, po pierwsze, że w świetle literalnego brzmienia tego przepisu istotnym temporalnym punktem odniesienia dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest moment uchwalenia planu miejscowego. Sąd w składzie obecnie orzekającym stoi na stanowisku, że wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy następuje jednak w dniu wejścia w życie planu miejscowego, nie zaś jego uchwalenia (zob. argumentacja w wyroku WSA w Krakowie z 28 lutego 2020 r., II SA/Kr 1489/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Data wygaśnięcia decyzji nie jest w niniejszej sprawie kwestią sporną.

Po drugie, jak wskazano wyżej, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w tym przypadku następuje, gdy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są inne niż w uchwalonym planie miejscowym. Zdaniem Sądu trzeba przyjąć, że określenie "inne" nie ma tożsamego znaczenia, co przykładowo określenia "sprzeczne", "niezgodne". Jak słusznie wskazuje się w piśmiennictwie: "Ustalenia nie będą "inne" wówczas, kiedy nie będą się różniły od ustaleń planu miejscowego, a więc będą identyczne" (A. Despot-Mładanowicz, komentarz do art. 65, w: A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, red., "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany", LEX/el. 2021).

W przedmiotowej sprawie dla terenu objętego decyzją z dnia 25 maja 2025 roku, nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków jednorodzinnych na działce nr [...] został uchwalony miejscowy plan i wyżej powołana działka usytuowana jest na terenie zieleni parkowej 4ZP, który jest kwalifikowany jako tereny rekracyjno – wypoczynkowe. Przedmiotowa strefa nie dopuszcza zabudowy jednorodzinnej zgodnej z decyzji o warunkach zabudowy.

Zarzuty podnoszone w skardze w zakresie naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 8, art. 61 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Postepowanie w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy zostało wszczęte z urzędu i pierwszą czynnością, którą doręczono stronom była decyzja o wygaśnięciu.

W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego – art. 65 ust.1 pkt 1, ust.2 ustawy dla terenu działki skarżącego o nr [...] wydano decyzję o warunkach zabudowy dla domów jednorodzinnych a następnie dla tego terenu uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i przedmiotowa działka znalazła się na terenie zieleni parkowej 4ZP, która nie dopuszcza zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ustalenia planu są inne niż w wydanej decyzji w rozumieniu art. 65 ust.2 ustawy.

Organ wskazał, że w sytuacji gdy w związku z uchwaleniem miejscowego planu wartość nieruchomości uległa obniżeniu, to właściciel nieruchomości może żądać od gminy odszkodowania – zgodnie z dyspozycja art. 36 ust.3 ustawy.

Z tych tez względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.